Sukta 59

Mantra 1

प्र वः स्पळक्रन्त्सुविताय दावनेऽर्चा दिवे प्र पृथिव्या ऋतं भरे । उक्षन्ते अश्वान्तरुषन्त आ रजोऽनु स्वं भानुं श्रथयन्ते अर्णवैः ॥

ସୁବିତାୟ ଦାବନେ—ଶୁଭ ଗତି ଓ ଦାନ ପାଇଁ—ତୁମେ ପ୍ର ସ୍ପଳକ୍ରନ୍ତ୍, ଆଗକୁ ଝାପ ଦେଲ; ମୁଁ ଦିବେ ଓ ପୃଥିବ୍ୟାଇ ପାଇଁ ଅର୍ଚ୍ଚା ଆଣୁଛି, ଋତଂ ଭରେ—ଋତକୁ ବହି। ତୁମ ଅଶ୍ୱମାନେ ଉକ୍ଷନ୍ତେ—ବଳରେ ଫୁଲିଉଠନ୍ତି; ସେମାନେ ରଜଃ, ଦୀପ୍ତିମୟ ଅନ୍ତରିକ୍ଷରେ, ଅନ୍ତରୁଷନ୍ତେ—ବେଗେ ଧାଉଥାନ୍ତି; ଏବଂ ଅନୁ ସ୍ୱଂ ଭାନୁଂ, ନିଜ କିରଣପଥ ଅନୁସରି, ଅର୍ଣବୈଃ—ପ୍ରବାହଦ୍ୱାରା—ବନ୍ଧନ ଢିଲା କରି, ପ୍ରବାହମୟ ପୂରକୁ ମୁକ୍ତ କରନ୍ତି।

Mantra 2

अमादेषां भियसा भूमिरेजति नौर्न पूर्णा क्षरति व्यथिर्यती । दूरेदृशो ये चितयन्त एमभिरन्तर्महे विदथे येतिरे नरः ॥

ଏଷାଂ ଭିୟସା—ସେମାନଙ୍କ ଭୟ-ପ୍ରଭାବରେ—ଭୂମିରେଜତି, ପୃଥିବୀ କମ୍ପେ; ପୂର୍ଣା ନୌରିବ—ଭରା ନୌକା ପରି—ବ୍ୟଥିର୍ୟତୀ, ଡୋଳି ଡୋଳି, କ୍ଷରତି—ଝରି ଓ ଛଲକି ପଡ଼େ। ଦୂରେଦୃଶଃ—ଦୂରଦର୍ଶୀ—ଏହି ନରଃ, ଏହି ବୀରମାନେ, ଏମଭିଃ—ନିଜ ଧାଉଥିବା ଆବେଗରେ—ଚିତୟନ୍ତ, ଲକ୍ଷ୍ୟ କରନ୍ତି; ଏବଂ ମହେ ବିଦଥେ—ମହା ବିଦଥରେ—ଅନ୍ତର୍ଯେତିରେ, ଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କରନ୍ତି—ଯେଉଁ ଆନ୍ତରିକ ସଭାରେ ଋତ ସ୍ଥାପିତ ହେବ।

Mantra 3

गवामिव श्रियसे शृङ्गमुत्तमं सूर्यो न चक्षू रजसो विसर्जने । अत्या इव सुभ्वश्चारवः स्थन मर्या इव श्रियसे चेतथा नरः ॥

ଗୋମାନଙ୍କ ପ୍ରଭାମୟ ଝୁଣ୍ଡର ସର୍ବୋତ୍ତମ ଶୃଙ୍ଗ ପରି, ଏବଂ ରଜସ୍ (ଅନ୍ତରିକ୍ଷ)ର ବିସ୍ତାର ମୁକ୍ତ ହେବାବେଳେ ସୂର୍ଯ୍ୟର ନେତ୍ର ପରି—ତୁମେ ସେଠାରେ ସ୍ଥିତ ହୁଅ; ଅତି (ଦ୍ରୁତ) ଅଶ୍ୱମାନଙ୍କ ପରି ଦୀପ୍ତ, ସୁନ୍ଦରଗାମୀ। ଯୁବ ଯୋଦ୍ଧାମାନଙ୍କ ପରି, ହେ ନରଃ (ମରୁତମାନେ), ତୁମେ ଶ୍ରୀ (ଐଶ୍ୱର୍ଯ୍ୟ-ତେଜ) ପ୍ରତି ଜାଗ୍ରତ ହୁଅ।

Mantra 4

को वो महान्ति महतामुदश्नवत्कस्काव्या मरुतः को ह पौंस्या । यूयं ह भूमिं किरणं न रेजथ प्र यद्भरध्वे सुविताय दावने ॥

ହେ ମରୁତମାନେ, ତୁମମଧ୍ୟରୁ କିଏ ମହତାମ୍ ମହାନ୍ତି (ମହାନମାନଙ୍କ ମହାକର୍ମ) ପ୍ରାପ୍ତ କରେ—କିଏ କାବ୍ୟ (ପ୍ରେରିତ ଜ୍ଞାନ) ପ୍ରାପ୍ତ କରେ, କିଏ ପୌଂସ୍ୟ (ପୁରୁଷାର୍ଥ-ବୀର୍ଯ୍ୟ) ପ୍ରାପ୍ତ କରେ? କାରଣ ତୁମେ ସୁବିତାୟ (ଶୁଭଗତି/ସୁମାର୍ଗ) ଓ ଦାବନେ (ଦାନ) ପାଇଁ ଆଗେଇ ଯାଉଥିବାବେଳେ, କିରଣ ଛିଟିଯାଉଥିବା ପରି ଧରାକୁ କମ୍ପାଉଛ।

Mantra 5

अश्वा इवेदरुषासः सबन्धवः शूरा इव प्रयुधः प्रोत युयुधुः । मर्या इव सुवृधो वावृधुर्नरः सूर्यस्य चक्षुः प्र मिनन्ति वृष्टिभिः ॥

ଅରୁଷ (ଲାଲିମାୟ) ଅଶ୍ୱମାନଙ୍କ ପରି ନିଶ୍ଚୟ, ସବନ୍ଧବଃ (ବନ୍ଧୁ-ସଗା) ହୋଇ ଏକତ୍ର ବନ୍ଧା; ଶୂରମାନଙ୍କ ପରି ପ୍ରୟୁଧଃ (ଆକ୍ରମଣ ପାଇଁ ସଜ୍ଜ) ସେମାନେ ଆଗେଇ ଧାଉଥାନ୍ତି ଓ ସଂଘର୍ଷ କରନ୍ତି। ଯୁବ ଯୋଦ୍ଧାମାନଙ୍କ ପରି ସୁବୃଧଃ (ଶୁଭବୃଦ୍ଧିଶୀଳ) ନରଃ ସେମାନେ ବଢ଼ନ୍ତି; ନିଜ ବୃଷ୍ଟିଭିଃ (ବର୍ଷା) ଦ୍ୱାରା ସେମାନେ ସୂର୍ଯ୍ୟସ୍ୟ ଚକ୍ଷୁଃ (ସୂର୍ଯ୍ୟର ନେତ୍ର)କୁ ମ୍ଲାନ କରନ୍ତି—ଯେପରି ଗୁପ୍ତ ଆଲୋକ ପୁନଃ ମୁକ୍ତ ହୋଇ ଉଦ୍‌ଭାସିତ ହେଉ।

Mantra 6

ते अज्येष्ठा अकनिष्ठास उद्भिदोऽमध्यमासो महसा वि वावृधुः । सुजातासो जनुषा पृश्निमातरो दिवो मर्या आ नो अच्छा जिगातन ॥

ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ନ ଜ୍ୟେଷ୍ଠ ଅଛି, ନ କନିଷ୍ଠ; ସେମାନେ ଉଦ୍ଭିଦଃ—ବନ୍ଧନକୁ ଭେଦି ବାହାର କରୁଥିବା—; ମଧ୍ୟ ବିନା; ମହିମାରେ ସେମାନେ ସର୍ବତ୍ର ବିସ୍ତାରିତ ହୋଇଛନ୍ତି। ଜନ୍ମରେ ସୁଜାତ, ପୃଶ୍ନିର ପୁତ୍ର, ଦ୍ୟୌର ଯୁବ ମର୍ୟା—ଆମ ଆହ୍ୱାନକୁ ଶୁଣି ଆମ ପାଖକୁ, ଏଠାକୁ, ଆସ।

Mantra 7

वयो न ये श्रेणीः पप्तुरोजसान्तान्दिवो बृहतः सानुनस्परि । अश्वास एषामुभये यथा विदुः प्र पर्वतस्य नभनूँरचुच्यवुः ॥

ଶ୍ରେଣୀବଦ୍ଧ ଉଡୁଥିବା ପକ୍ଷୀମାନଙ୍କ ପରି ସେମାନେ ନିଜ ବଳରେ ବିଶାଳ ଦ୍ୟୌର କାନ୍ଥର ଅନ୍ତସୀମାମାନଙ୍କ ଚାରିପାଖେ ବେଗରେ ଧାଇଲେ। ସେମାନଙ୍କ ଅଶ୍ୱମାନେ ଦୁଇ ମାର୍ଗକୁ ଜାଣନ୍ତି, ସେମାନେ ଯେପରି ଜାଣନ୍ତି; ପର୍ବତରୁ ମେଘ-ପୁଞ୍ଜମାନଙ୍କୁ ଆଗକୁ ହଲାଇ ସେମାନେ ଢିଲା କରିଦେଲେ।

Mantra 8

मिमातु द्यौरदितिर्वीतये नः सं दानुचित्रा उषसो यतन्ताम् । आचुच्यवुर्दिव्यं कोशमेत ऋषे रुद्रस्य मरुतो गृणानाः ॥

ଆମ ଭୋଗ ପାଇଁ ଦ୍ୟୌ ଓ ଅଦିତି ମାପି ଦିଅନ୍ତୁ; ବହୁଦାନ-ଚିତ୍ରା ଉଷାମାନେ ଏକାସାଥି ଯତ୍ନ କରନ୍ତୁ। ଋଷି ଦ୍ୱାରା ଗୀତ, ରୁଦ୍ରଙ୍କ ଏହି ମରୁତମାନେ ଦିବ୍ୟ କୋଶକୁ ଖସାଇ ନିକଟକୁ ଆଣିଦେଇଛନ୍ତି।