Sukta 43

Mantra 1

आ धेनवः पयसा तूर्ण्यर्था अमर्धन्तीरुप नो यन्तु मध्वा । महो राये बृहतीः सप्त विप्रो मयोभुवो जरिता जोहवीति ॥

ସମୃଦ୍ଧିର ଧେନୁମାନେ ଦୁଧ ସହ ଶୀଘ୍ର ଆମ ପାଖକୁ ଆସୁନ୍ତୁ—ଅବରୋଧ ବିନା—ମଧୁର ମଧୁ-ରସରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ। ମହା ରାୟି (ବିପୁଳ ସମୃଦ୍ଧି) ପାଇଁ ଜରିତା ବିପ୍ର ସାତଟି ବିଶାଳ, ମୟୋଭୁବ (ଆନନ୍ଦଦାୟକ) ଶକ୍ତିକୁ ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରେ ଆହ୍ୱାନ କରେ।

Mantra 2

आ सुष्टुती नमसा वर्तयध्यै द्यावा वाजाय पृथिवी अमृध्रे । पिता माता मधुवचाः सुहस्ता भरेभरे नो यशसावविष्टाम् ॥

ହେ ଦ୍ୟାବା-ପୃଥିବୀ, ବାଜ (ବଳ-ବିଜୟର ସମୃଦ୍ଧି) ପାଇଁ ନମସ୍କାର ସହ ସୁଷ୍ଟୁତି (ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସ୍ତୁତି) ପ୍ରବର୍ତ୍ତିତ ହେଉ—ହେ ଅମୃଧ୍ରେ (ଅବିନାଶୀ) ଯୁଗଳେ। ପିତା-ମାତା, ମଧୁବଚାଃ (ମଧୁର ବାଣୀବାନ) ଓ ସୁହସ୍ତାଃ (କୁଶଳ ହସ୍ତବାନ), ଜୀବନର ପ୍ରତ୍ୟେକ ଭରେ-ଭରେ ଆମକୁ ଯଶ (କୀର୍ତ୍ତି) ସହ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ।

Mantra 3

अध्वर्यवश्चकृवांसो मधूनि प्र वायवे भरत चारु शुक्रम् । होतेव नः प्रथमः पाह्यस्य देव मध्वो ररिमा ते मदाय ॥

ହେ ଅଧ୍ୱର୍ୟୁମାନେ, ମଧୁମୟ ହବିସ୍‌ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରି ବାୟୁଙ୍କ ପାଇଁ ଏହି ମନୋହର, ଦୀପ୍ତିମାନ ପାନକୁ ଆଗକୁ ଆଣ। ହେ ଦେବ, ଆମ ପାଇଁ ପ୍ରଥମ ହୋତା ପରି ଏହି ଯଜ୍ଞକୁ ରକ୍ଷା କର; ଆନନ୍ଦ ପାଇଁ ଆମେ ତୁମକୁ ମଧୁ ଅର୍ପଣ କରିଛୁ।

Mantra 4

दश क्षिपो युञ्जते बाहू अद्रिं सोमस्य या शमितारा सुहस्ता । मध्वो रसं सुगभस्तिर्गिरिष्ठां चनिश्चदद्दुदुहे शुक्रमंशुः ॥

ସୋମର ଅଦ୍ରି (ପୀଷଣଶିଳା) ସହ ଦଶ ଦ୍ରୁତ ଶକ୍ତି ନିଜ ଭୁଜକୁ ଯୋଡ଼ନ୍ତି—କୁଶଳ, ସୁହସ୍ତ ଶମିତାରମାନେ। ମଧୁମୟ ରସରୁ ସୁଗଭସ୍ତି ଅଂଶୁ, ଗିରିଷ୍ଠ ଉତ୍ସରୁ ଦୀପ୍ତିମାନ ଧାରାକୁ ଦୋହି ବାହାର କରେ; ସେ ଧାରା ବହି ବହି ନିଜ ପଥରେ ସ୍ଥିର ହୁଏ।

Mantra 5

असावि ते जुजुषाणाय सोमः क्रत्वे दक्षाय बृहते मदाय । हरी रथे सुधुरा योगे अर्वागिन्द्र प्रिया कृणुहि हूयमानः ॥

ହେ ଗ୍ରହଣକର୍ତ୍ତା, ତୁମ ପାଇଁ ସୋମ ପୀଷିତ ହୋଇଛି—କ୍ରତୁ ଓ ଦକ୍ଷ ପାଇଁ, ବିଶାଳ ମଦ (ଆନନ୍ଦ) ପାଇଁ। ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ସୁଧୁର ରଥରେ ହରି (ଦୁଇ ହରିତ ଅଶ୍ୱ/ଶକ୍ତି)କୁ ଯୋଗରେ ଯୋଡ଼ି ଏଠାକୁ ଆସ; ଆହ୍ୱାନିତ ହୋଇ ଏହି ହବିକୁ ପ୍ରିୟ ଓ ସିଦ୍ଧିକାରକ କର।

Mantra 6

आ नो महीमरमतिं सजोषा ग्नां देवीं नमसा रातहव्याम् । मधोर्मदाय बृहतीमृतज्ञामाग्ने वह पथिभिर्देवयानैः ॥

ଆମ ପାଖକୁ ମହୀ ଅରମତିକୁ—ସଜୋଷା, ଏକମନା—ଆଣ; ଦେବୀ, ଦିବ୍ୟ ନାରୀ, ନମସ୍କାରପୂର୍ବକ, ହବି ବହନକାରିଣୀକୁ। ମଧୁର ମଧୁର ଆନନ୍ଦ-ମଦ ପାଇଁ, ହେ ଅଗ୍ନି, ଦେବୟାନ ପଥମାନେ ଦ୍ୱାରା ତାକୁ ବହନ କର—ବୃହତୀ, ଋତଜ୍ଞା (ଋତକୁ ଜାଣୁଥିବା)।

Mantra 7

अञ्जन्ति यं प्रथयन्तो न विप्रा वपावन्तं नाग्निना तपन्तः । पितुर्न पुत्र उपसि प्रेष्ठ आ घर्मो अग्निमृतयन्नसादि ॥

ଯେ ଜ୍ୱାଳାକୁ ବିପ୍ର ଋଷିମାନେ ଅଭିଷେକ କରି ବିସ୍ତାର କରନ୍ତି, ତାହାକୁ ସେମାନେ ପୋଷଣ କରନ୍ତି—ହବିକୁ ପୋଷଣ କରିବା ପରି; ଅଗ୍ନିଦ୍ୱାରା ତପାଇ ସେମାନେ ପରିବର୍ତ୍ତନର ଉଷ୍ମାକୁ ପ୍ରଜ୍ୱଳିତ କରନ୍ତି। ପିତାଙ୍କୁ ପ୍ରିୟ ପୁତ୍ର ପରି, ପ୍ରିୟ ଘର୍ମ (ଉଷ୍ମା) ସମୀପକୁ ଆସେ; ଋତକୁ ସ୍ଥାପନ କରି ସେ ଆମ ଭିତରେ ଅଗ୍ନିରେ ଆସନ ଗ୍ରହଣ କରେ।

Mantra 8

अच्छा मही बृहती शंतमा गीर्दूतो न गन्त्वश्विना हुवध्यै । मयोभुवा सरथा यातमर्वाग्गन्तं निधिं धुरमाणिर्न नाभिम् ॥

ମହୀ, ବୃହତୀ, ଅତି ଶାନ୍ତିଦାୟିନୀ ଗୀର୍ (ବାଣୀ) ଦୂତ ପରି ସିଧା ଯାଇ ଅଶ୍ୱିନଦ୍ୱୟକୁ ହୁବଧ୍ୟୈ—ଆହ୍ୱାନ କରିବାକୁ—ପହଞ୍ଚୁ। ହେ ମୟୋଭୁବମାନେ, ସୁଯୁକ୍ତ ରଥ ସହିତ ଆମ ପାଖକୁ ଆସ; ଗୁପ୍ତ ନିଧି ପରି ଆଗମନ କର, ଏବଂ ଧୁରା ଧାରଣକାରୀ ନାଭି (ଅକ୍ଷ-ନାଭି) ପରି ପଥକୁ ସ୍ଥିର ରଖ।

Mantra 9

प्र तव्यसो नमउक्तिं तुरस्याहं पूष्ण उत वायोरदिक्षि । या राधसा चोदितारा मतीनां या वाजस्य द्रविणोदा उत त्मन् ॥

ମୁଁ ବଳବାନ ଓ ତ୍ୱରିତ (ଦେବ)ମାନଙ୍କ ପାଇଁ ନମସ୍କାର-ବାଣୀ ପ୍ରେରଣ କରୁଛି—ପୂଷଣଙ୍କୁ ଏବଂ ବାୟୁଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ—ଯେମାନେ ନିଜ ସମୃଦ୍ଧିଦ୍ୱାରା ଆମ ମତି (ଚିନ୍ତନ)କୁ ପ୍ରେରିତ କରନ୍ତି, ଯେମାନେ ବାଜ (ବିଜୟ-ବଳ)ର ଦ୍ରବିଣ, ଧନ-ସ୍ୱରୂପ ତତ୍ତ୍ୱ ଦାନ କରନ୍ତି, ଏବଂ ଯେମାନେ ନିଜେ ହିଁ ସେଇ ଅନ୍ତର୍ଆତ୍ମ-ଶକ୍ତି ଅଟନ୍ତି।

Mantra 10

आ नामभिर्मरुतो वक्षि विश्वाना रूपेभिर्जातवेदो हुवानः । यज्ञं गिरो जरितुः सुष्टुतिं च विश्वे गन्त मरुतो विश्व ऊती ॥

ହେ ଜାତବେଦସ, ସେମାନଙ୍କୁ ଆହ୍ୱାନ କରି—ମରୁତମାନଙ୍କୁ, ସମସ୍ତଙ୍କୁ—ତାଙ୍କର ନାମ ଓ ରୂପ ଦ୍ୱାରା ଏଠାକୁ ଆଣ। ଯଜ୍ଞକୁ, ଜରିତାଙ୍କ ଗିରୋ (ପ୍ରେରିତ ବାଣୀ)କୁ ଓ ସୁସଂଗଠିତ ସ୍ତୁତିକୁ ସେମାନେ ଆସନ୍ତୁ; ସର୍ବସହାୟକ ମରୁତମାନେ ସର୍ବରକ୍ଷା ସହିତ ଆସନ୍ତୁ।

Mantra 11

आ नो दिवो बृहतः पर्वतादा सरस्वती यजता गन्तु यज्ञम् । हवं देवी जुजुषाणा घृताची शग्मां नो वाचमुशती शृणोतु ॥

ବିସ୍ତୃତ ଦ୍ୟୌରୁ, ମହା ପର୍ବତରୁ, ଯଜନୀୟ ସରସ୍ୱତୀ ଆମ ଯଜ୍ଞକୁ ଆସୁନ୍ତୁ। ଆମ ହବକୁ ଗ୍ରହଣ କରି, ଘୃତାଚୀ ଦେବୀ—ପ୍ରବାହମୟ ପ୍ରଭା-ସ୍ୱରୂପ—ଇଚ୍ଛୁକ ହୋଇ, ଆମର ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ଫଳଦାୟକ ବାଣୀକୁ ଶୁଣନ୍ତୁ।

Mantra 12

आ वेधसं नीलपृष्ठं बृहन्तं बृहस्पतिं सदने सादयध्वम् । सादद्योनिं दम आ दीदिवांसं हिरण्यवर्णमरुषं सपेम ॥

ବେଧସ—ଜ୍ଞାନ-ବିଧାତା, ନୀଳପୃଷ୍ଠ ମହାନ—ବୃହସ୍ପତିଙ୍କୁ ଅନ୍ତର୍ଗୃହର ସଦନରେ, ନିବାସରେ ଆସନ ଦିଅ। ନିଜ ଯୋନି-ଆଧାରରେ ଅଧିଷ୍ଠିତ, ଦୀପ୍ତିରେ ଦୀଦିବାନ, ହିରଣ୍ୟବର୍ଣ୍ଣ, ବଳରେ ଅରୁଣ—ତାଙ୍କ ସହ ଆମେ ସଙ୍ଗ ରଖି ସେବା କରିବା।

Mantra 13

आ धर्णसिर्बृहद्दिवो रराणो विश्वेभिर्गन्त्वोमभिर्हुवानः । ग्ना वसान ओषधीरमृध्रस्त्रिधातुशृङ्गो वृषभो वयोधाः ॥

ବିଶାଳ ଦ୍ୟୌରୁ ଆନନ୍ଦିତ ଧର୍ଣସି, ସମସ୍ତ ସ୍ତୁତି-ନାଦରେ ଆହ୍ୱାନିତ ହୋଇ ଏଠାକୁ ଆସୁ। ଦେବୀସଦୃଶ ଔଷଧୀମାନଙ୍କୁ ଧାରଣ କରୁଥିବା, ଅମୃଧ୍ର (ଅବିଫଳ)—ତ୍ରିଧାତୁ-ଶୃଙ୍ଗ, ଜୀବଶକ୍ତି ଧାରକ ବୟୋଧା, ବୃଷଭସ୍ୱରୂପ—ସେ ପ୍ରକଟ ହେଉ।

Mantra 14

मातुष्पदे परमे शुक्र आयोर्विपन्यवो रास्पिरासो अग्मन् । सुशेव्यं नमसा रातहव्याः शिशुं मृजन्त्यायवो न वासे ॥

ମାତୃପଦର ପରମ ଶୁକ୍ର ସ୍ଥାନରେ, ଆୟୁକୁ ଅନ୍ୱେଷଣ କରୁଥିବା ବିପନ୍ୟବ ରାସ୍ପିରାସ—ଉତ୍ସୁକ ଯାତ୍ରୀ—ପହଞ୍ଚିଲେ। ନମସ୍କାରରେ, ରାତହବ୍ୟ (ଅର୍ପିତ ହବିଷ୍ ଧାରୀ) ହୋଇ, ସୁଶେବ୍ୟ—ସୁସେବାଯୋଗ୍ୟ—ତାହାକୁ ସଜାନ୍ତି; ଯେପରି ମୃଜନ୍ତୀ (ଶୁଦ୍ଧ କରୁଥିବା) ଶିଶୁକୁ ପରିଷ୍କାର କରେ, ସେପରି ବସ୍ତ୍ର ପରି ଆୟୁକୁ ଶୁଦ୍ଧ କରନ୍ତି।

Mantra 15

बृहद्वयो बृहते तुभ्यमग्ने धियाजुरो मिथुनासः सचन्त । देवोदेवः सुहवो भूतु मह्यं मा नो माता पृथिवी दुर्मतौ धात् ॥

ହେ ଅଗ୍ନି, ବିଶାଳ ଓ ମହତ୍ ପ୍ରାଣଶକ୍ତିକୁ ଆମେ ତୁମ ସହ ଯୋଗ କରୁଛୁ; ଧୀ (ଧ୍ୟାନ)ର ଯୁଗଳ କର୍ମୀ ପରସ୍ପର ସଂଯୁକ୍ତ ହୋଇ ତୁମ ସହ ଚାଲନ୍ତି। ଦେବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଦେବ, ମୋ ପାଇଁ ସୁହବ—ସହଜେ ଆହ୍ୱାନଯୋଗ୍ୟ—ହେଉ; ଆମ ମାତା ପୃଥିବୀ ଆମକୁ ବକ୍ରମତିରେ ନ ଧାରୁନ୍ତୁ।

Mantra 16

उरौ देवा अनिबाधे स्याम ॥

ହେ ଦେବମାନେ, ଆମେ ବିଶାଳ ଅନିବାଧ—ଅବରୋଧହୀନ—ଆକାଶରେ ରହୁ; ସମସ୍ତ ବନ୍ଧନରୁ ମୁକ୍ତ ହେଉ।

Mantra 17

समश्विनोरवसा नूतनेन मयोभुवा सुप्रणीती गमेम । आ नो रयिं वहतमोत वीराना विश्वान्यमृता सौभगानि ॥

ଅଶ୍ୱିନଦ୍ୱୟର ନୂତନ ସହାୟତାରେ, ମୟୋଭୁ—ଆନନ୍ଦଦାୟକ—ଏବଂ ସୁପ୍ରଣୀତି—ସଠିକ୍ ନେତୃତ୍ୱ—ସହ ଆମେ ସମରସତାରେ ପହଞ୍ଚୁ। ଆମ ପାଖକୁ ରୟି—ଅନ୍ତଃସୁଖର ପୂର୍ଣ୍ଣତା—ଏବଂ ବୀରମାନଙ୍କୁ (ଆତ୍ମଶକ୍ତିମାନଙ୍କୁ) ମଧ୍ୟ ବହି ଆଣ; ଆମ ସତ୍ତାକୁ ବିସ୍ତାର କରୁଥିବା ସମସ୍ତ ଅମୃତ ସୌଭାଗ୍ୟ ଆଣ।