Sukta 169

Mantra 1

महश्चित्त्वमिन्द्र यत एतान्महश्चिदसि त्यजसो वरूता । स नो वेधो मरुतां चिकित्वान्त्सुम्ना वनुष्व तव हि प्रेष्ठा ॥

ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ନିଶ୍ଚୟ ମହତ୍ (ମହସ୍) ସ୍ୱରୂପ; ଯାହାଠାରୁ ଏହି ଶକ୍ତିମାନେ ପ୍ରକଟ ହୁଅନ୍ତି; ତୁମେ ତେଜସ୍ୱୀ ପ୍ରଭୁତ୍ୱରେ ରକ୍ଷକ ମଧ୍ୟ। ତେଣୁ, ହେ ବେଧା (ଜ୍ଞାନୀ), ମରୁତମାନଙ୍କୁ ଚିହ୍ନି, ଆମ ପାଇଁ ତୁମ ପ୍ରିୟ ସୁମ୍ନ (କୃପା-ଆଶୀର୍ବାଦ) ଜିତାଇଦିଅ—କାରଣ ତୁମ ପ୍ରସାଦ ହିଁ ଆମ ଯାତ୍ରାର ସର୍ବାଧିକ ପ୍ରିୟ ଆଧାର।

Mantra 2

अयुज्रन्त इन्द्र विश्वकृष्टीर्विदानासो निष्षिधो मर्त्यत्रा । मरुतां पृत्सुतिर्हासमाना स्वर्मीळ्हस्य प्रधनस्य सातौ ॥

ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ସମସ୍ତ ପ୍ରକାର ଲୋକମାନଙ୍କୁ (ବିଶ୍ୱକୃଷ୍ଟି)—ଜ୍ଞାନୀମାନଙ୍କୁ—ଯୋଗ କରିଲ; ଯେପରି ମର୍ତ୍ୟ କ୍ଷେତ୍ରରେ ସେମାନେ ଦମିତ ନ ହୁଅନ୍ତୁ। ମରୁତମାନଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧ-ପ୍ରେରଣା, ବଳରେ ହାସ୍ୟମାନ ହୋଇ, ସଂଘର୍ଷରେ ଜୟ ପାଇଁ—ଦୁର୍ଜୟ ସ୍ୱର୍ (ପ୍ରକାଶମୟ ସମୃଦ୍ଧି) ଲାଭ ପାଇଁ, ପ୍ରଧନ (ମହାଯୁଦ୍ଧ)ର ସାତି ପାଇଁ।

Mantra 3

अम्यक्सा त इन्द्र ऋष्टिरस्मे सनेम्यभ्वं मरुतो जुनन्ति । अग्निश्चिद्धि ष्मातसे शुशुक्वानापो न द्वीपं दधति प्रयांसि ॥

ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଆମ ପାଇଁ ତୁମ ଭାଲ (ଋଷ୍ଟି) ସିଧା ଓ ନିଶ୍ଚିତ; ମରୁତମାନେ ବିଶାଳ ଜୟ (ଅଭ୍ୱ) ପାଇଁ ପ୍ରେରଣା ଦିଅନ୍ତି। ଅଗ୍ନି ମଧ୍ୟ—ଯାତ୍ରୀ ପାଇଁ ଜ୍ୱଳନ୍ତ—ଆଗକୁ ଯିବା ପ୍ରୟାଣଗୁଡ଼ିକୁ ସ୍ଥାପିତ କରେ; ଯେପରି ଜଳ ଏକ ଦ୍ୱୀପ ସ୍ଥାପନ କରେ, ସେପରି ପ୍ରବାହ ମଧ୍ୟରେ ଯାତ୍ରା ଏକ ସୁସ୍ଥାପିତ ପଥ ହୋଇଯାଏ।

Mantra 4

त्वं तू न इन्द्र तं रयिं दा ओजिष्ठया दक्षिणयेव रातिम् । स्तुतश्च यास्ते चकनन्त वायोः स्तनं न मध्वः पीपयन्त वाजैः ॥

ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ଆମକୁ ସେଇ ରୟି—ସମୃଦ୍ଧି—ଦିଅ; ତୁମର ସର୍ବାଧିକ ଓଜସ୍ବୀ ଦକ୍ଷିଣାବତ୍ ଦାନଶକ୍ତିରେ, ଯେପରି ଯଜ୍ଞରେ ଦକ୍ଷିଣା ଅର୍ପିତ ହୁଏ। ଏବଂ ଯେମାନେ ତୁମକୁ ସ୍ତୁତି କରନ୍ତି ଓ ତୁମରେ ଆନନ୍ଦ ପାଆନ୍ତି, ସେମାନେ ବାଜ—ବଳର ପୂର୍ଣ୍ଣତା—ଦ୍ୱାରା ବାୟୁଙ୍କ ମଧୁମୟ ସ୍ତନକୁ ଫୁଲାନ୍ତି; ତେଣୁ ପ୍ରାଣଧାରା କାର୍ଯ୍ୟ ପାଇଁ ଅଧିକ ସମୃଦ୍ଧ ଓ ମଧୁର ହୁଏ।

Mantra 5

त्वे राय इन्द्र तोशतमाः प्रणेतारः कस्य चिदृतायोः । ते षु णो मरुतो मृळयन्तु ये स्मा पुरा गातूयन्तीव देवाः ॥

ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମ ମଧ୍ୟରେ ହିଁ ସର୍ବାଧିକ ତୋଷଦାୟକ ରୟି—ଧନ-ସମୃଦ୍ଧି—ରହିଛି; ଏବଂ ଯେ କେହି ଋତ—ସତ୍ୟର ପଥ—ରେ ଚାଲେ, ତାହାର ତୁମେ ପ୍ରଣେତା, ପଥପ୍ରଦର୍ଶକ। ତେଣୁ ମରୁତମାନେ ଆମ ପ୍ରତି କୃପାଳୁ ହେଉନ୍ତୁ—ସେଇ ଦେବମାନେ, ଯେମାନେ ପୁରାତନ କାଳରୁ ମାର୍ଗ ଖୋଜିବା ଓ ଗଢ଼ିବାରେ ନିପୁଣ ଥିଲେ—ଆମ ଅଗ୍ରଗତି ପାଇଁ ଯଥାର୍ଥ ପଥ ଖୋଲନ୍ତୁ।

Mantra 6

प्रति प्र याहीन्द्र मीळ्हुषो नॄन्महः पार्थिवे सदने यतस्व । अध यदेषां पृथुबुध्नास एतास्तीर्थे नार्यः पौंस्यानि तस्थुः ॥

ଆଗେ ଯାଅ, ଆଗେ ଯାଅ, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର—ବଳ ପାଇବାକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ମହାନ ନରମାନଙ୍କର ମୀଳ୍ହୁଷ୍ (ଦାନବର୍ଷକ) ଶକ୍ତିମାନଙ୍କ ପ୍ରତି; ପାର୍ଥିବ ସଦନରେ—ପୃଥିବୀ-ଆଧାରିତ ଦେହକ୍ଷେତ୍ରରେ—ତୁମେ ନିଜ ସ୍ଥାନ ଧର। ତାପରେ, ଯେତେବେଳେ ସେମାନଙ୍କର ପୃଥୁବୁଧ୍ନା—ବିସ୍ତୃତ ଆଧାରବାହୀ—ଶକ୍ତିମାନେ ତୀର୍ଥେ, ପାରାବଟର ଘାଟରେ, ଦୃଢ଼ ଭାବେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହୁଅନ୍ତି, ସେତେବେଳେ ନାର୍ୟଃ ପୌଂସ୍ୟାନି—ସାଧକଙ୍କ ପୁରୁଷାର୍ଥମୟ ବଳ—ସେଠାରେ ହିଁ ସ୍ଥାପିତ ହେଉ, ସେଇ ପାରାବଟ ସ୍ଥାନରେ।

Mantra 7

प्रति घोराणामेतानामयासां मरुतां शृण्व आयतामुपब्दिः । ये मर्त्यं पृतनायन्तमूमैॠणावानं न पतयन्त सर्गैः ॥

ଏହି ଭୟଙ୍କର, ଅଶ୍ରାନ୍ତ ମରୁତମାନଙ୍କର ଆସୁଥିବା ଗର୍ଜନକୁ ପ୍ରତିଉତ୍ତରରୂପେ ଶୁଣ; ତାଙ୍କର ଉପବ୍ଦି (ଗର୍ଜନ-ନାଦ) ନିକଟକୁ ଆସୁଛି। ଯେ ମର୍ତ୍ୟ ଯୁଦ୍ଧରେ ଲଢ଼େ, ତାକୁ ସେମାନେ ନିଜ ବେଗବାନ ଧାବନରେ ପଡ଼ିବାକୁ ଦିଅନ୍ତି ନାହିଁ; ବରଂ ତାକୁ ପାର କରାନ୍ତି—ଏପରି ଦୁର୍ବଳତାର ଋଣରେ ବନ୍ଧା ଜନ ବଳର ଅଗ୍ରଗାମୀ ପ୍ରବାହରେ ମୁକ୍ତ ହୁଏ।

Mantra 8

त्वं मानेभ्य इन्द्र विश्वजन्या रदा मरुद्भिः शुरुधो गोअग्राः । स्तवानेभिः स्तवसे देव देवैर्विद्यामेषं वृजनं जीरदानुम् ॥

ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ପ୍ରୟାସୀମାନଙ୍କୁ ବିଶ୍ୱଜନ୍ୟ ଶକ୍ତି ଦାନ କର; ମରୁତମାନଙ୍କ ସହ ତୁମେ ପ୍ରକାଶ-ଅଗ୍ର (ଗୋଅଗ୍ରାଃ) ଥିବା ଦୃଢ଼ ଦୁର୍ଗମାନଙ୍କୁ ଭେଦି ଖୋଲିଦିଅ। ସ୍ତୁତିକାରମାନଙ୍କ ସ୍ତୋତ୍ରଦ୍ୱାରା, ହେ ଦେବ, ତୁମେ ଦେବମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ମଧ୍ୟ ସ୍ତୁତ ହୁଅ; ଆମେ ଏହି ବିଜୟୀ ସେନାକୁ ଜାଣିବାକୁ ପାଉ—ଏହି ଆବେଗୀ ଦାତାକୁ, ଯେ ଶୀଘ୍ର ସମୃଦ୍ଧି ଝରାଏ।