Adhyaya 25

Verse 1

शौनक उवाच । श्रीपदं विष्णुचरितं सर्वोपद्रवनाशनम् । सर्वपापक्षयकरं दुष्टग्रहनिवारणम्

ଶୌନକ କହିଲେ— ‘ଶ୍ରୀପଦ’ ଅର୍ଥାତ୍ ବିଷ୍ଣୁଚରିତର ଏହି ପବିତ୍ର ମହିମା ସମସ୍ତ ଉପଦ୍ରବକୁ ନାଶ କରେ, ସମସ୍ତ ପାପକୁ କ୍ଷୟ କରେ ଏବଂ ଦୁଷ୍ଟ ଗ୍ରହବାଧାକୁ ନିବାରଣ କରେ।

Verse 2

विष्णुसान्निध्यदं चैव चतुर्वर्गफलप्रदम् । यः शृणोति नरो भक्त्या चांते याति हरेर्गृहम्

ଏହା ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ସାନ୍ନିଧ୍ୟ ଦେଇ ଧର୍ମ-ଅର୍ଥ-କାମ-ମୋକ୍ଷ ଏହି ଚତୁର୍ବର୍ଗର ଫଳ ପ୍ରଦାନ କରେ; ଯେ ମନୁଷ୍ୟ ଭକ୍ତିରେ ଏହା ଶୁଣେ, ସେ ଶେଷରେ ହରିଙ୍କ ଧାମକୁ ଯାଏ।

Verse 3

नामोच्चारणमाहात्म्यं श्रूयते महदद्भुतम् । यदुच्चारणमात्रेण नरो यायात्परं पदम्

ଦିବ୍ୟ ନାମୋଚ୍ଚାରଣର ମହାନ୍ ଓ ଅଦ୍ଭୁତ ମାହାତ୍ମ୍ୟ ଶୁଣାଯାଏ—କେବଳ ନାମ ଉଚ୍ଚାରଣମାତ୍ରେ ମନୁଷ୍ୟ ପରମ ପଦକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଏ।

Verse 4

तद्वदस्वाधुना सूत विधानं नामकीर्तने । सूत उवाच । शृणु शौनक वक्ष्यामि संवादं मोक्षसाधनम्

“ଏହେତୁ, ହେ ସୂତ! ଏବେ ନାମକୀର୍ତ୍ତନର ବିଧି କହ।” ସୂତ କହିଲେ—“ହେ ଶୌନକ, ଶୁଣ; ମୋକ୍ଷସାଧକ ସମ୍ବାଦ ମୁଁ କହିବି।”

Verse 5

नारदः पृष्टवान्पूर्वं कुमारं तद्वदामि ते । एकदा यमुनातीरे निविष्टं शांतमानसम्

ପୂର୍ବେ ନାରଦ କୁମାରଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କରିଥିଲେ; ସେହି କଥା ମୁଁ ତୁମକୁ କହୁଛି। ଏକଦା ଯମୁନାତୀରେ ସେ ଶାନ୍ତମନେ ବସିଥିଲେ।

Verse 6

सनत्कुमारं पप्रच्छ नारदो रचिताञ्जलि । श्रुत्वा नानाविधान्धर्मान्धर्मव्यतिकरांस्तथा

ନାନାବିଧ ଧର୍ମ ଓ ଧର୍ମବ୍ୟତିକର (ମିଶ୍ରଣ/ବିଭ୍ରାନ୍ତି) ଶୁଣି, ନାରଦ ଅଞ୍ଜଳି ବାନ୍ଧି ସନତ୍କୁମାରଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ।

Verse 7

श्रीनारद उवाच । योऽसौ भगवता प्रोक्तो धर्मव्यतिकरो नृणाम् । कथं तस्य विनाशः स्यादुच्यतां भगवत्प्रिय

ଶ୍ରୀ ନାରଦ କହିଲେ—“ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଭଗବାନ କହିଥିବା ସେ ଧର୍ମବ୍ୟତିକର କିପରି ନଶିବ? ହେ ଭଗବତ୍ପ୍ରିୟ, କୃପାକରି କହନ୍ତୁ।”

Verse 8

श्रीसनत्कुमार उवाच । शृणु नारद गोविंद प्रिय गोविंदधर्मवित् । यत्पृष्टं लोकनिर्मुक्तिकारणं तमसः परम्

ଶ୍ରୀ ସନତ୍କୁମାର କହିଲେ—ହେ ନାରଦ, ଗୋବିନ୍ଦପ୍ରିୟ, ଗୋବିନ୍ଦଧର୍ମବିଦ୍! ଶୁଣ। ତୁମେ ଯାହା ପଚାରିଛ—ସଂସାରମୁକ୍ତିର କାରଣ, ତମସକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିଥିବା ପରମ ତତ୍ତ୍ୱ—ତାହା ମୁଁ କହୁଛି।

Verse 9

सर्वाचारविवर्जिताः शठधियो व्रात्या जगद्वञ्चकाः । दंभाहंकृतिपानपैशुनपराः पापाश्च ये निष्ठुराः

ଯେମାନେ ସମସ୍ତ ସଦାଚାରରୁ ବଞ୍ଚିତ, ମନରେ ଶଠ—ବ୍ରାତ୍ୟ, ଜଗତକୁ ଠକୁଥିବା—ଦମ୍ଭ, ଅହଂକାର, ମଦ୍ୟପାନ ଓ ପରନିନ୍ଦାରେ ଲୀନ, ପାପୀ ଓ ନିଷ୍ଠୁର।

Verse 10

ये चान्ये धनदारपुत्रनिरताः सर्वेऽधमास्तेऽपि हि । श्रीगोविंदपदारविंदशरणाः शुद्धा भवंति द्विज

ଅନ୍ୟେ ଯେ ଧନ, ସ୍ତ୍ରୀ ଓ ପୁତ୍ରରେ ଆସକ୍ତ—ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ନିଶ୍ଚୟ ଅଧମ ବୋଲି ଗଣ୍ୟ; କିନ୍ତୁ ହେ ଦ୍ୱିଜ! ଶ୍ରୀ ଗୋବିନ୍ଦଙ୍କ ପଦାରବିନ୍ଦର ଶରଣ ନେଲେ ସେମାନେ ଶୁଦ୍ଧ ହୁଅନ୍ତି।

Verse 11

तमपि देवकरं करुणाकरस्थविरजंगममुक्तिकरं परम् । अतिचरंत्यपराधपरा जना य इह तान्वपति ध्रुवनाम हि

ସେହି ପରମଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ—ଯିଏ ଦେବମାନଙ୍କ ଉପକାରକ, କରୁଣାସାଗର, ସ୍ଥାବର-ଜଙ୍ଗମଙ୍କୁ ମୁକ୍ତିଦାତା—ଅପରାଧାସକ୍ତ ଲୋକେ ଅତ୍ୟଧିକ ଅତିକ୍ରମ କରନ୍ତି; ଏଠାରେ ‘ଧ୍ରୁବ’ ନାମକ ଜଣେ ନିଶ୍ଚୟ ତାଙ୍କୁ ଦଣ୍ଡ ଦିଅନ୍ତି।

Verse 12

सर्वापराधकृदपि मुच्यते हरिसंश्रयः । हरेरप्यपराधान्यः कुर्याद्द्विपदपांसनः

ସମସ୍ତ ପ୍ରକାର ଅପରାଧ କରିଥିଲେ ମଧ୍ୟ ହରିଙ୍କ ଶରଣ ନେଲେ ମୁକ୍ତି ମିଳେ; କିନ୍ତୁ ଯେ ଦ୍ୱିପଦ-ପାଂସନ ହରିଙ୍କୁ ନିଜେ ଅପରାଧ କରେ—ତାହା ପାଇଁ ଏମିତି ଶରଣ ନାହିଁ।

Verse 13

नामाश्रयः कदाचित्स्यात्तरत्येव स नामतः । नाम्नो हि सर्वसुहृदो ह्यपराधात्पतत्यधः

ଯେ କେହି କେବେ ଏକ କ୍ଷଣ ମାତ୍ର ଦିବ୍ୟ ନାମର ଆଶ୍ରୟ ନେଉଛି, ସେ ସେହି ନାମଦ୍ୱାରା ନିଶ୍ଚୟ ଭାବେ ପାର ହୋଇଯାଏ। କିନ୍ତୁ ସର୍ବସୁହୃଦ୍ ନାମରେ ଅପରାଧ କରୁଥିବା ଲୋକ ସେହି ଅପରାଧରୁ ଅଧୋଗତିକୁ ପଡ଼େ।

Verse 14

श्रीनारद उवाच । के तेऽपराधा विप्रेंद्र नाम्नो भगवतः कृताः । विनिघ्नंति नृणां कृत्यं प्राकृतं ह्यानयंति च

ଶ୍ରୀ ନାରଦ କହିଲେ—ହେ ବିପ୍ରେନ୍ଦ୍ର! ଭଗବାନଙ୍କ ନାମ ପ୍ରତି କେଉଁ କେଉଁ ଅପରାଧ କରାଯାଏ? ଯେଗୁଡ଼ିକ ଲୋକଙ୍କ ଧର୍ମକର୍ତ୍ତବ୍ୟକୁ ବାଧା ଦେଇ, ସେମାନଙ୍କୁ ପ୍ରାକୃତ ସାଂସାରିକ ପଥକୁ ଟାଣିନେଇଯାଏ।

Verse 15

श्रीसनत्कुमार उवाच । सतां निंदा नाम्नः परममपराधं वितनुते । यतः ख्यातिं यांतं कथमु सहते तद्विगर्हाम् । शुभस्य श्रीविष्णोर्य इह गुणनामादिसकलं । धियाभिन्नं पश्येत्स खलु हरिनामाहितकरः

ଶ୍ରୀ ସନତ୍କୁମାର କହିଲେ—ସତ୍ପୁରୁଷଙ୍କ ନିନ୍ଦା ନାମ ପ୍ରତି ପରମ ଅପରାଧ; କାରଣ ସେହି ନାମଦ୍ୱାରା ଖ୍ୟାତି ପାଇଥିବା ଲୋକଙ୍କ ଅପମାନ କିଏ ସହିବ? ଏବଂ ଯେ ଏଠାରେ ଶୁଭ ଶ୍ରୀବିଷ୍ଣୁ ଓ ତାଙ୍କର ଗୁଣ, ନାମ ଆଦି ସମସ୍ତକୁ ମନରେ ଭେଦ ନ ରଖି ଏକରୂପେ ଦେଖେ, ସେ ନିଶ୍ଚୟ ହରିନାମ ଦ୍ୱାରା ହିତକାରୀ ହୁଏ।

Verse 16

गुरोरवज्ञा श्रुतिशास्त्रनिंदनं तथार्थवादो हरिनाम्नि कल्पनम् । नामापराधस्य हि पापबुद्धिर्न विद्यते तस्य यमैर्हि शुद्धिः

ଗୁରୁଙ୍କୁ ଅବଜ୍ଞା, ଶ୍ରୁତି-ଶାସ୍ତ୍ରର ନିନ୍ଦା, ହରିନାମରେ ଅର୍ଥବାଦ/ଲୋକତର୍କ ଆରୋପ, ଏବଂ ନାମ ବିଷୟରେ କଳ୍ପିତ ଅର୍ଥ ଗଢ଼ିବା—ଏସବୁ ନାମାପରାଧ। ଏପରି ଅପରାଧ କଲେ ପାପବୁଦ୍ଧି ଜାଗେ ନାହିଁ; ତେଣୁ ଯମାଦି ଦ୍ୱାରା ତାହାର ଶୁଦ୍ଧି ମିଳେ ନାହିଁ।

Verse 17

धर्मव्रतत्याग हुतादि सर्वशुभक्रिया साम्यमपि प्रमादः । अश्रद्दधानो विमुखोऽप्यशृण्वन्यश्चोपदेशः शिवनामापराधः

ଧର୍ମ ଓ ବ୍ରତ ତ୍ୟାଗ, ହୋମାଦି ସମସ୍ତ ଶୁଭକ୍ରିୟାର ଅବହେଳା, ଏବଂ ପ୍ରମାଦରୁ ସେଗୁଡ଼ିକୁ (ଭକ୍ତି ସହ) ସମାନ ଭାବିବା; ତଥା ଅଶ୍ରଦ୍ଧାଳୁ, ବିମୁଖ କିମ୍ବା ଶୁଣିବାକୁ ଅସ୍ୱୀକାର କରୁଥିବା ଲୋକଙ୍କୁ ଶିବନାମର ଉପଦେଶ ଦେବା—ଏସବୁ ଶିବନାମାପରାଧ।

Verse 18

श्रुत्वापि नाममाहात्म्यं यः प्रीतिरहितोऽधमः । अहं ममादि परमो नाम्नि सोऽप्यपराधकृत्

ଦିବ୍ୟନାମର ମାହାତ୍ମ୍ୟ ଶୁଣିଲେ ମଧ୍ୟ ଯେ ଅଧମ ପ୍ରେମ-ଆନନ୍ଦହୀନ ରହେ, ଏବଂ ନାମ ବିଷୟରେ ‘ମୁଁ’ ‘ମୋର’ ଇତ୍ୟାଦି ଅହଂକାରେ ନିଜକୁ ପରମ ଭାବେ—ସେ ମଧ୍ୟ ନାମାପରାଧ କରେ।

Verse 19

एवं नारद शंकरेण कृपया मह्यं मुनीनां परं । प्रोक्तं नामसुखावहं भगवतो वर्ज्यं सदा यत्नतः । ये ज्ञात्वापि न वर्जयंति सहसा नाम्नोऽपराधान्दश । क्रुद्धा मातरमप्यभोजनपराः खिद्यंति ते बालवत्

ହେ ନାରଦ, ଏଭଳି କୃପାବଶେ ଶଙ୍କର ମୋତେ ମୁନିମାନଙ୍କର ପରମ ଉପଦେଶ କହିଲେ—ଭଗବାନଙ୍କ ନାମ ସୁଖଦାୟକ, ଏବଂ ନାମର ଦଶ ଅପରାଧ ସଦା ଯତ୍ନରେ ବର୍ଜନୀୟ। ଯେମାନେ ଜାଣି ସୁଦ୍ଧା ସେ ଦଶ ନାମାପରାଧକୁ ତୁରନ୍ତ ଛାଡ଼ନ୍ତି ନାହିଁ, ସେମାନେ ଶିଶୁ ପରି କ୍ଲେଶ ପାଆନ୍ତି—ଯେପରି କ୍ରୋଧରେ ମାଆକୁ ମଧ୍ୟ ଅସ୍ୱୀକାର କରି ଖାଇବାକୁ ମନା କରନ୍ତି।

Verse 20

अपराधविमुक्तो हि नाम्नि जप्तं सदा चर । नाम्नैव तव देवर्षे सर्वं सेत्स्यति नान्यतः

ଏହେତୁ ଅପରାଧମୁକ୍ତ ହୋଇ ସଦା ନାମଜପ କର। ହେ ଦେବର୍ଷି, କେବଳ ନାମ ଦ୍ୱାରା ତୋର ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ ସିଦ୍ଧ ହେବ—ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଉପାୟରେ ନୁହେଁ।

Verse 21

श्रीनारद उवाच । सनत्कुमार प्रिय साहसानां विवेकवैराग्यविवर्जितानाम् । देहप्रियार्थात्मपरायणानां मुक्तापराधाः प्रभवंति नः कथम्

ଶ୍ରୀ ନାରଦ କହିଲେ—ହେ ପ୍ରିୟ ସନତ୍କୁମାର, ଆମେ ଯେ ଅବିବେକୀ ସାହସିକ କାର୍ଯ୍ୟରେ ପ୍ରବୃତ୍ତ, ବିବେକ ଓ ବୈରାଗ୍ୟରହିତ, ଏବଂ ଦେହ, ପ୍ରିୟବସ୍ତୁ, ଧନ-ସମ୍ପତ୍ତି ଓ ସ୍ୱକେନ୍ଦ୍ରିତ ଲକ୍ଷ୍ୟରେ ଆସକ୍ତ—ଆମେ କିପରି ଅପରାଧମୁକ୍ତ ହେବୁ?

Verse 22

श्रीसनत्कुमार उवाच । जाते नामापराधे तु प्रमादे तु कथंचन । सदा संकीर्तयन्नाम तदेकशरणो भवेत्

ଶ୍ରୀ ସନତ୍କୁମାର କହିଲେ—ନାମାପରାଧ ହୋଇଗଲେ ମଧ୍ୟ, ତାହା ପ୍ରମାଦରୁ ହେଉ କି ଅନ୍ୟ କୌଣସି ପ୍ରକାରେ, ତଥାପି ସଦା ନାମ ସଂକୀର୍ତନ କରି ସେହି ନାମକୁ ଏକମାତ୍ର ଶରଣ ଭାବେ ଗ୍ରହଣ କରିବା ଉଚିତ।

Verse 23

नामापराधयुक्तानां नामान्येव हरंत्यघम् । अविश्रांति प्रयुक्तानि तान्येवार्थ कराणि यत्

ନାମାପରାଧଯୁକ୍ତ ଲୋକଙ୍କର ମଧ୍ୟ ପାପକୁ କେବଳ ଭଗବନ୍ନାମ ହରେ। ଅବିରତ ଜପ କଲେ ସେହି ନାମ ହିଁ ଇଷ୍ଟଫଳଦାୟକ ହୁଏ।

Verse 24

नामैकं यस्य चिह्नं स्मरणपथगतं श्रोत्रमूलं गतं वा । शुद्धं वाऽशुद्धवर्णं व्यवहितरहितं तारयत्येव सत्यम् । तच्चेद्देहद्रविणजनितालोभपाखण्ड मध्ये । निक्षिप्तं स्यान्न फलजनकं शीघ्रमेवात्र विप्र

ଏକମାତ୍ର ନାମ—ତାହାର ଚିହ୍ନ ମାତ୍ର—ସ୍ମରଣପଥରେ ପଡ଼ିଥାଉ କି କାନରେ ପହଞ୍ଚିଥାଉ, ଶୁଦ୍ଧ କି ଅଶୁଦ୍ଧ ଅକ୍ଷରରେ ଉଚ୍ଚାରିତ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ଯଦି ବିଘ୍ନ ବିନା କୁହାଯାଏ ତେବେ ସତ୍ୟରେ ତାରେ। କିନ୍ତୁ ଦେହ ଓ ଧନଜନିତ ଲୋଭ ଏବଂ ପାଖଣ୍ଡର ମଧ୍ୟରେ ତାହାକୁ ନିକ୍ଷେପ କଲେ, ହେ ବିପ୍ର, ଏଠାରେ ଶୀଘ୍ର ନିଷ୍ଫଳ ହୁଏ।

Verse 25

इति श्रीपाद्मे महापुराणे ब्रह्मखंडे सूतशौनकसंवादे । पंचविंशतितमोऽध्यायः

ଏହିପରି ଶ୍ରୀପଦ୍ମ ମହାପୁରାଣର ବ୍ରହ୍ମଖଣ୍ଡରେ ସୂତ-ଶୌନକ ସମ୍ବାଦର ପଞ୍ଚବିଂଶତିତମ ଅଧ୍ୟାୟ ସମାପ୍ତ ହେଲା।

Verse 26

विदुर्विष्ण्वभिधानं ये ह्यपराधपरा नराः । तेषामपि भवेन्मुक्तिः पठनादेव नारद

ଯେମାନେ ବିଷ୍ଣୁନାମକୁ ଜାଣି ମଧ୍ୟ ଅପରାଧରେ ଆସକ୍ତ ରହନ୍ତି—ହେ ନାରଦ—ତାଙ୍କର ମଧ୍ୟ ଏହାର ପାଠମାତ୍ରେ ମୁକ୍ତି ହୋଇପାରେ।

Verse 27

नाम्नो माहात्म्यमखिलं पुराणे परिगीयते । ततः पुराणमखिलं श्रोतुमर्हसि मानद

ପୁରାଣରେ ନାମର ସମଗ୍ର ମାହାତ୍ମ୍ୟ ଗାୟନ କରାଯାଇଛି। ତେଣୁ, ହେ ମାନଦ, ତୁମେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ପୁରାଣ ଶୁଣିବା ଉଚିତ।

Verse 28

पुराणश्रवणे श्रद्धा यस्य स्याद्भ्रातरन्वहम् । तस्य साक्षात्प्रसन्नः स्याच्छिवो विष्णुश्च सानुगः

ହେ ଭ୍ରାତା! ଯେ ନିତ୍ୟ ପୁରାଣ-ଶ୍ରବଣରେ ଶ୍ରଦ୍ଧାବାନ, ତାହାପ୍ରତି ଶିବ ଓ ବିଷ୍ଣୁ ନିଜ ଅନୁଚରଗଣ ସହ ସାକ୍ଷାତ୍ ପ୍ରସନ୍ନ ହୁଅନ୍ତି।

Verse 29

यत्स्नात्वा पुष्करे तीर्थे प्रयागे सिंधुसंगमे । तत्फलं द्विगुणं तस्य श्रद्धया वै शृणोति यः

ପୁଷ୍କର-ତୀର୍ଥ, ପ୍ରୟାଗ ଓ ସିନ୍ଧୁ-ସଙ୍ଗମରେ ସ୍ନାନ କଲେ ଯେ ପୁଣ୍ୟଫଳ ମିଳେ, ଏହାକୁ ଶ୍ରଦ୍ଧାରେ ଶୁଣୁଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ସେହି ଫଳର ଦ୍ୱିଗୁଣ ପାଏ।

Verse 30

ये पठंति पुराणानि शृण्वंति च समाहिताः । प्रत्यक्षरं लभंत्येते कपिलादानजं फलम्

ଯେମାନେ ଏକାଗ୍ରଚିତ୍ତରେ ପୁରାଣ ପଢ଼ନ୍ତି କିମ୍ବା ଶୁଣନ୍ତି, ସେମାନେ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଅକ୍ଷର ପାଇଁ କପିଲା-ଦାନଜନିତ ପୁଣ୍ୟଫଳ ଲାଭ କରନ୍ତି।

Verse 31

अपुत्रो लभते पुत्रं धनार्थी लभते धनम् । विद्यार्थी लभते विद्यां मोक्षार्थी मोक्षमाप्नुयात्

ଅପୁତ୍ର ବ୍ୟକ୍ତି ପୁତ୍ର ଲାଭ କରେ, ଧନାର୍ଥୀ ଧନ ପାଏ; ବିଦ୍ୟାର୍ଥୀ ବିଦ୍ୟା ପାଏ, ମୋକ୍ଷାର୍ଥୀ ମୋକ୍ଷ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ।

Verse 32

ये शृण्वंति पुराणानि कोटिजन्मार्जितं खलु । पापजालं तु ते हत्वा गच्छंति हरिमंदिरम्

ଯେମାନେ ପୁରାଣ ଶୁଣନ୍ତି, ସେମାନେ କୋଟି ଜନ୍ମରେ ସଞ୍ଚିତ ପାପଜାଳକୁ ନାଶ କରି ହରିଙ୍କ ଧାମକୁ ଗମନ କରନ୍ତି।

Verse 33

पुराणवाचकं विप्रं पूजयेद्भक्तिभावतः । गोभूहिरण्यवस्त्रैश्च गंधपुष्पादिभिर्मुने

ହେ ମୁନି, ପୁରାଣ ପାଠକ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଭକ୍ତିଭାବରେ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ—ଗୋ, ଭୂମି, ସୁବର୍ଣ୍ଣ, ବସ୍ତ୍ର ଏବଂ ଗନ୍ଧ, ପୁଷ୍ପ ଆଦି ଅର୍ପଣ କରି।

Verse 34

कांस्यैर्विनिर्मितं पात्रं जलपात्रं मुदान्वितः । कर्णकुंडलकं चैव मुद्रिकां स्वर्णनिर्मिताम्

ଆନନ୍ଦସହିତ ସେ କାଂସ୍ୟରେ ନିର୍ମିତ ଜଳପାତ୍ର ଦାନ କଲା; ଏବଂ କର୍ଣ୍ଣକୁଣ୍ଡଳ ଓ ସୁବର୍ଣ୍ଣନିର୍ମିତ ମୁଦ୍ରିକା (ଅଙ୍ଗୁଠି) ମଧ୍ୟ ଅର୍ପଣ କଲା।

Verse 35

आसनं तु तथा दद्यात्पुष्पमाल्यं तपोधन । वित्तशाठ्यं न कुर्वीत दानं हीनफलं यतः

ହେ ତପୋଧନ, ସେହିପରି ଆସନ ଓ ପୁଷ୍ପମାଳ୍ୟ ମଧ୍ୟ ଦେବା ଉଚିତ। ଧନ ବିଷୟରେ ଛଳ କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ, କାରଣ ତେବେ ଦାନର ଫଳ ଅଳ୍ପ ହୁଏ।

Verse 36

पुराणं वाचयेद्विप्र सर्वकामार्थसिद्धये । सुवर्णं रजतं वस्त्रं पुष्पमाल्यं तु चंदनम्

ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ସମସ୍ତ କାମନା ଓ ଲକ୍ଷ୍ୟସିଦ୍ଧି ପାଇଁ ପୁରାଣ ପାଠ କରାଇବା ଉଚିତ। (ଏବଂ) ସୁବର୍ଣ୍ଣ, ରୌପ୍ୟ, ବସ୍ତ୍ର, ପୁଷ୍ପମାଳ୍ୟ ଓ ଚନ୍ଦନ ଅର୍ପଣ କରିବା ଉଚିତ।

Verse 37

दद्याद्यो पुस्तकं भक्त्या सगच्छेद्धरिमंदिरम् । कुर्वंति विधिनानेन संपूर्णं पुस्तकं च ये । तेषां नामानि लिंपेत चित्रगुप्तोऽर्चनाद्द्विज

ଯେ ଭକ୍ତିରେ ପୁସ୍ତକ ଦାନ କରେ, ସେ ହରିମନ୍ଦିର (ହରିଧାମ) କୁ ଯାଏ। ଏବଂ ଯେମାନେ ଏହି ବିଧିଅନୁସାରେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ପୁସ୍ତକ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରି ଅର୍ପଣ କରନ୍ତି, ହେ ଦ୍ୱିଜ, ସେମାନଙ୍କ ନାମ ଏହି ଅର୍ଚ୍ଚନାର କାରଣରୁ ଚିତ୍ରଗୁପ୍ତ ଲେଖି ରଖନ୍ତି।