Adhyaya 83

Verse 1

सुकर्मोवाच । समाहूय प्रजाः सर्वा द्वीपानां वसुधाधिपः । हर्षेण महताविष्ट इदं वचनमब्रवीत्

ସୁକର୍ମ କହିଲେ—ଦ୍ୱୀପସହିତ ପୃଥିବୀର ଅଧିପତି ସମସ୍ତ ପ୍ରଜାଙ୍କୁ ଡାକି, ମହାହର୍ଷରେ ଆବିଷ୍ଟ ହୋଇ ଏହି ବଚନ କହିଲେ।

Verse 2

इंद्रलोकं ब्रह्मलोकं रुद्रलोकमतः परम् । वैष्णवं सर्वपापघ्नं प्राणिनां गतिदायकम्

ଇନ୍ଦ୍ରଲୋକ, ବ୍ରହ୍ମଲୋକ ଓ ରୁଦ୍ରଲୋକରୁ ମଧ୍ୟ ପରେ ବୈଷ୍ଣବ ଲୋକ ଅଛି—ଏହା ସର୍ବ ପାପନାଶକ ଏବଂ ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କୁ ପରମ ଗତି ଦାନକାରୀ।

Verse 3

व्रजाम्यहं न संदेहो ह्यनया सह सत्तमाः । ब्राह्मणाः क्षत्रिया वैश्याः सशूद्रा श्च प्रजा मम

ହେ ସତ୍ତମମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ! ମୁଁ ତାଙ୍କ ସହ ନିଶ୍ଚୟ ପ୍ରସ୍ଥାନ କରିବି—କୌଣସି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। ବ୍ରାହ୍ମଣ, କ୍ଷତ୍ରିୟ, ବୈଶ୍ୟ ଓ ଶୂଦ୍ର—ସମସ୍ତେ ମୋର ପ୍ରଜା।

Verse 4

सुखेनापि सकुटुंबैः स्थातव्यं तु महीतले । पूरुरेष महाभागो भवतां पालकस्त्विह

ତୁମେ ନିଜ ନିଜ ପରିବାର ସହିତ ଏହି ପୃଥିବୀରେ ସୁଖରେ ବସବାସ କର। ଏହି ମହାଭାଗ ପୂରୁ ଏଠାରେ ତୁମମାନଙ୍କର ରକ୍ଷକ ହେବ।

Verse 5

स्थापितोस्ति मया लोका राजा धीरः सदंडकः । एवमुक्तास्तु ताः सर्वाः प्रजा राजानमब्रुवन्

ମୁଁ ଲୋକର ବ୍ୟବସ୍ଥା ସ୍ଥାପନ କରିଛି—ରାଜା ଧୀର ଓ ଦୃଢ, ଦଣ୍ଡଧାରୀ। ଏଭଳି କୁହାଯାଇଲା ପରେ ସେ ସମସ୍ତ ପ୍ରଜା ରାଜାଙ୍କୁ କହିଲେ।

Verse 6

श्रूयते सर्ववेदेषु पुराणेषु नृपोत्तम । धर्म एवं यतो लोके न दृष्टः केन वै पुरा

ହେ ନୃପୋତ୍ତମ! ଏହା ସମସ୍ତ ବେଦ ଓ ପୁରାଣରେ ଶୁଣାଯାଏ; କାରଣ ଏହି ଲୋକରେ ଏପରି ଧର୍ମସ୍ୱରୂପ ପୂର୍ବେ କେହି ଦେଖିନାହାନ୍ତି।

Verse 7

दृष्टोस्माभिरसौ धर्मो दशांगः सत्यवल्लभः । सोमवंशसमुत्पन्नो नहुषस्य महागृहे

ଆମେ ସେହି ଧର୍ମକୁ ଦେଖିଛୁ—ଦଶାଙ୍ଗ ଓ ସତ୍ୟର ପ୍ରିୟ—ଯିଏ ସୋମବଂଶରେ ଜନ୍ମି ନହୁଷଙ୍କ ମହାଗୃହରେ ପ୍ରକଟ ହୋଇଛନ୍ତି।

Verse 8

हस्तपादमुखैर्युक्तः सर्वाचारप्रचारकः । ज्ञानविज्ञानसंपन्नः पुण्यानां च महानिधिः

ହସ୍ତ, ପାଦ ଓ ମୁଖରେ ଯୁକ୍ତ ସେ ସମସ୍ତ ସଦାଚାରର ପ୍ରଚାରକ; ଜ୍ଞାନ-ବିଜ୍ଞାନରେ ସମ୍ପନ୍ନ ଏବଂ ପୁଣ୍ୟର ମହାନିଧି।

Verse 9

गुणानां हि महाराज आकरः सत्यपंडितः । कुर्वंति च महाधर्मं सत्यवंतो महौजसः

ହେ ମହାରାଜ! ସତ୍ୟନିଷ୍ଠ ପଣ୍ଡିତ ଗୁଣମାନଙ୍କର ଆକର; ଏବଂ ସତ୍ୟବାନ ମହୌଜସ୍ବୀ ଜନ ମହାଧର୍ମ ଆଚରଣ କରନ୍ତି।

Verse 10

तं धर्मं दृष्टवंतः स्म भवंतं कामरूपिणम् । भवंतं कामकर्तारमीदृशं सत्यवादिनम्

ଆମେ ସେହି ଧର୍ମକୁ—ଅର୍ଥାତ୍ ଆପଣଙ୍କୁ—ଦେଖିଛୁ; ଆପଣ ଇଚ୍ଛାମତେ ରୂପ ଧାରଣ କରନ୍ତି, କାମନା ପୂରଣ କରନ୍ତି, ଏବଂ ଏପରି ସତ୍ୟବାଦୀ।

Verse 11

कर्मणा त्रिविधेनापि वयं त्यक्तुं न शक्नुमः । यत्र त्वं तत्र गच्छामः सुसुखं पुण्यमेव च

କର୍ମର ତ୍ରିବିଧ ଉପାୟରେ ମଧ୍ୟ ଆମେ ଆପଣଙ୍କୁ ତ୍ୟାଗ କରିପାରୁନାହିଁ। ଆପଣ ଯେଉଁଠାକୁ ଯାଆନ୍ତି, ସେଉଁଠାକୁ ଆମେ ମଧ୍ୟ ଯାଉଛୁ—ମହାସୁଖ ଓ ନିଶ୍ଚୟ ପୁଣ୍ୟ ସହ।

Verse 12

नरकेपि भवान्यत्र वयं तत्र न संशयः । किं दारैर्धनभोगैश्च किं जीवैर्जीवितेन च

ନରକରେ ମଧ୍ୟ ଆପଣ ଯେଉଁଠି ରହିବେ, ସେଠି ଆମେ ମଧ୍ୟ ରହିବୁ—ଏଥିରେ ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। ସ୍ତ୍ରୀ, ଧନ ଓ ଭୋଗର କି ଉପକାର? ଆତ୍ମୀୟ—ଏପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଜୀବନର ମଧ୍ୟ—କି ଅର୍ଥ?

Verse 13

त्वां विनासुमहाराज तेन नास्त्यत्र कारणम् । त्वयैव सह राजेंद्र वयं यास्याम नान्यथा

ହେ ମହାରାଜ! ଆପଣ ବିନା ଏଠାରେ କୌଣସି ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ନାହିଁ। ହେ ରାଜେନ୍ଦ୍ର! ଆମେ କେବଳ ଆପଣଙ୍କ ସହିତ ଯିବୁ—ଅନ୍ୟଥା ନୁହେଁ।

Verse 14

एवं श्रुत्वा वचस्तासां प्रजानां पृथिवीपतिः । हर्षेण महताविष्टः प्रजावाक्यमुवाच ह

ପ୍ରଜାମାନଙ୍କ ଏହିପରି ବଚନ ଶୁଣି ପୃଥିବୀପତି ରାଜା ମହା ହର୍ଷରେ ଆବିଷ୍ଟ ହେଲେ ଏବଂ ପରେ ପ୍ରଜାଙ୍କୁ ପ୍ରତିଉତ୍ତର ଦେଇ କହିଲେ।

Verse 15

आगच्छंतु मया सार्द्धं सर्वे लोकाः सुपुण्यकाः । नृपो रथं समारुह्य तया वै कामकन्यया

“ସୁପୁଣ୍ୟରେ ସମୃଦ୍ଧ ସମସ୍ତ ଲୋକ ମୋ ସହ ଆସନ୍ତୁ।” ଏମିତି କହି ରାଜା ସେଇ କାମକନ୍ୟା ସହ ରଥରେ ଆରୋହଣ କଲେ।

Verse 16

रथेन हंसवर्णेन चंद्रबिंबानुकारिणा । चामरैर्व्यजनैश्चापि वीज्यमानो गतव्यथः

ହଂସବର୍ଣ୍ଣ ଓ ଚନ୍ଦ୍ରବିମ୍ବ ସଦୃଶ ରଥରେ ସେ ଯାତ୍ରା କଲେ; ଚାମର ଓ ବ୍ୟଜନରେ ବୀଜିତ ହୋଇ, ସମସ୍ତ ବ୍ୟଥା ନିବୃତ୍ତ କରି ଅଗ୍ରସର ହେଲେ।

Verse 17

केतुना तेन पुण्येन शुभ्रेणापि महीयसा । शोभमानो यथा देवो देवराजः पुरंदरः

ସେଇ ଶୁଭ୍ର, ପରମ ପବିତ୍ର ଓ ମହାନ ପୁଣ୍ୟ-କେତୁ ଦ୍ୱାରା ସେ ଦୀପ୍ତିମାନ ହେଲେ; ଯେପରି ଦେବରାଜ ପୁରନ୍ଦର ଇନ୍ଦ୍ର ମହିମାରେ ଶୋଭିତ ହୁଅନ୍ତି।

Verse 18

ऋषिभिः स्तूयमानस्तु बंदिभिश्चारणैस्तथा । प्रजाभिः स्तूयमानश्च ययातिर्नहुषात्मजः

ଋଷିମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସ୍ତୁତ, ବନ୍ଦି ଓ ଚାରଣମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ମଧ୍ୟ ପ୍ରଶଂସିତ, ଏବଂ ପ୍ରଜାମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା କୀର୍ତ୍ତିତ—ନହୁଷପୁତ୍ର ଯୟାତି ସେଠାରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ଥିଲେ।

Verse 19

प्रजाः सर्वास्ततो यानैः समायाता नरेश्वरम् । गजैरश्वै रथैश्चान्यैः प्रस्थिताश्च दिवं प्रति

ତାପରେ ସମସ୍ତ ପ୍ରଜା ନିଜ-ନିଜ ଯାନ ସହିତ ନରେଶ୍ୱରଙ୍କ ପାଖକୁ ଏକତ୍ର ହେଲେ; ହାତୀ, ଘୋଡ଼ା, ରଥ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ବାହନରେ ଆରୋହଣ କରି ସ୍ୱର୍ଗଦିଗକୁ ପ୍ରସ୍ଥାନ କଲେ।

Verse 20

ब्राह्मणाः क्षत्रिया वैश्याः शूद्राश्चान्ये पृथग्जनाः । सर्वे च वैष्णवा लोका विष्णुध्यानपरायणाः

ବ୍ରାହ୍ମଣ, କ୍ଷତ୍ରିୟ, ବୈଶ୍ୟ, ଶୂଦ୍ର ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ବିଭିନ୍ନ ଲୋକ—ସମସ୍ତେ ବୈଷ୍ଣବ, ବିଷ୍ଣୁଧ୍ୟାନରେ ପରାୟଣ।

Verse 21

तेषां तु केतवः शुक्ला हेमदंडैरलंकृताः । शंखचक्रांकिताः सर्वे सदंडाः सपताकिनः

ତାଙ୍କର କେତୁ/ଧ୍ୱଜଗୁଡ଼ିକ ଶୁଭ୍ର ଥିଲା, ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଦଣ୍ଡରେ ଅଲଙ୍କୃତ; ସମସ୍ତରେ ଶଙ୍ଖ-ଚକ୍ର ଚିହ୍ନ ଥିଲା, ଦଣ୍ଡଯୁକ୍ତ ଓ ପତାକାବାହୀ।

Verse 22

प्रजावृंदेषु भासंते पताका मारुतेरिताः । दिव्यमालाधरास्सर्वे शोभितास्तुलसीदलैः

ସମବେତ ପ୍ରଜାବୃନ୍ଦମଧ୍ୟରେ ବାୟୁପ୍ରେରିତ ପତାକାମାନେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଭାବେ ଦୀପ୍ତିମାନ ହେଉଥିଲେ। ଦିବ୍ୟମାଳାଧାରୀ ସମସ୍ତେ ତୁଳସୀଦଳରେ ସୁଶୋଭିତ ଥିଲେ।

Verse 23

दिव्यचंदनदिग्धांगा दिव्यगंधानुलेपनाः । दिव्यवस्त्रकृता शोभा दिव्याभरणभूषिताः

ତାଙ୍କର ଅଙ୍ଗ ଦିବ୍ୟ ଚନ୍ଦନରେ ଲେପିତ ଥିଲା ଏବଂ ଦିବ୍ୟ ସୁଗନ୍ଧ ଲେପନରେ ସୁବାସିତ ଥିଲେ। ଦିବ୍ୟ ବସ୍ତ୍ର ତାଙ୍କର ଶୋଭା ବଢ଼ାଇଥିଲା, ଏବଂ ଦିବ୍ୟ ଆଭୂଷଣରେ ସେମାନେ ଭୂଷିତ ଥିଲେ।

Verse 24

सर्वे लोकाः सुरूपास्ते राजानमुपजग्मिरे । प्रजाशतसहस्राणि लक्षकोटिशतानि च

ସୁରୂପ ଥିବା ସେ ସମସ୍ତ ଲୋକ ରାଜାଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ। ପ୍ରଜାଙ୍କ ସଂଖ୍ୟା ଶତସହସ୍ର ମାତ୍ର ନୁହେଁ, ଲକ୍ଷ ଓ କୋଟିର ଶତାଧିକ ମଧ୍ୟ ଥିଲା।

Verse 25

अर्वखर्वसहस्राणि ते जनाः प्रतिजग्मिरे । ते तु राज्ञा समं सर्वे वैष्णवाः पुण्यकारिणः

ସେ ଲୋକମାନେ ଅଗଣନୀୟ ସହସ୍ରରେ ଆଗକୁ ପ୍ରସ୍ଥାନ କଲେ। ରାଜାଙ୍କ ସହିତ ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ବୈଷ୍ଣବ, ପୁଣ୍ୟକର୍ମକାରୀ, ଏକତ୍ର ଗମନ କଲେ।

Verse 26

विष्णुध्यानपराः सर्वे जपदानपरायणाः । सुकर्मोवाच । एवं ते प्रस्थिताः सर्वे हर्षेण महतान्विताः

ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ବିଷ୍ଣୁଧ୍ୟାନରେ ତତ୍ପର ଥିଲେ ଏବଂ ଜପ ଓ ଦାନରେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ପରାୟଣ ଥିଲେ। ସୁକର୍ମ କହିଲେ—ଏହିପରି ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ମହାହର୍ଷରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ ପ୍ରସ୍ଥାନ କଲେ।

Verse 27

पूरुं पुत्रं महाराज स्वराज्ये परिषिच्य तम् । ऐंद्रं लोकं जगामाथ ययातिः पृथिवीपतिः

ହେ ମହାରାଜ! ନିଜ ସ୍ୱରାଜ୍ୟରେ ପୁତ୍ର ପୁରୁଙ୍କୁ ଅଭିଷେକ କରି ପୃଥିବୀପତି ଯୟାତି ପରେ ଇନ୍ଦ୍ରଲୋକକୁ ଗଲେ।

Verse 28

तेजसा तस्य पुण्येन धर्मेण तपसा तदा । ते जनाः प्रस्थिताः सर्वे वैष्णवं लोकमुत्तमम्

ତେବେ ତାଙ୍କର ଧର୍ମ ଓ ତପସ୍ୟାଜନିତ ପୁଣ୍ୟ-ତେଜର ପ୍ରଭାବରେ ସେ ସମସ୍ତ ଲୋକ ଉତ୍ତମ ବୈଷ୍ଣବ ଲୋକକୁ ପ୍ରସ୍ଥାନ କଲେ।

Verse 29

ततो देवाः सगंधर्वाः किन्नराश्चारणास्तथा । सहिता देवराजेन आगताः संमुखं तदा

ତାପରେ ଦେବମାନେ ଗନ୍ଧର୍ବ, କିନ୍ନର ଓ ଚାରଣମାନଙ୍କ ସହ, ଦେବରାଜ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ସହିତ ସେ ସମୟରେ ସମ୍ମୁଖକୁ ଆସିଲେ।

Verse 30

तस्यैवापि नृपेंद्रस्य पूजयंतो नृपोत्तम । इंद्र उवाच । स्वागतं ते महाराज मम गेहं समाविश

ସେହି ନୃପେନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ପୂଜା କରାଯାଉଥିବାବେଳେ ଇନ୍ଦ୍ର କହିଲେ—“ସ୍ୱାଗତ ହେ, ମହାରାଜ! ମୋ ଗୃହକୁ ପ୍ରବେଶ କର।”

Verse 31

अत्र भोगान्प्रभुंक्ष्व त्वं दिव्यान्कामान्मनोऽनुगान् । राजोवाच । सहस्राक्ष महाप्राज्ञ तव पादांबुजद्वयम्

“ଏଠାରେ ତୁମେ ଦିବ୍ୟ ଭୋଗ ଓ ମନକୁ ଅନୁସରୁଥିବା କାମନାମାନଙ୍କୁ ସ୍ୱେଚ୍ଛାରେ ଉପଭୋଗ କର।” ରାଜା କହିଲେ—“ହେ ସହସ୍ରାକ୍ଷ, ହେ ମହାପ୍ରାଜ୍ଞ! ଆପଣଙ୍କ ପଦ୍ମପାଦଯୁଗଳ…”

Verse 32

नमस्करोम्यहं देव ब्रह्मलोकं व्रजाम्यहम् । देवैः संस्तूयमानश्च ब्रह्मलोकं जगाम ह

ହେ ଦେବ! ମୁଁ ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରୁଛି; ମୁଁ ବ୍ରହ୍ମଲୋକକୁ ଯାଉଛି। ଦେବମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସ୍ତୁତିତ ହୋଇ ସେ ନିଶ୍ଚୟ ବ୍ରହ୍ମଲୋକକୁ ପ୍ରସ୍ଥାନ କଲେ।

Verse 33

पद्मयोनिर्महातेजाः सार्धं मुनिवरैस्तदा । आतिथ्यं च चकारास्य पाद्यार्घादि सुविष्टरैः

ତେବେ ପଦ୍ମଯୋନି ମହାତେଜସ୍ବୀ ବ୍ରହ୍ମା, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମୁନିମାନଙ୍କ ସହିତ, ତାଙ୍କୁ ଉତ୍ତମ ଆତିଥ୍ୟ କଲେ—ପାଦ୍ୟ, ଅର୍ଘ୍ୟ ଆଦିକୁ ଅତି ଶୋଭନ ଭାବେ ଅର୍ପଣ କଲେ।

Verse 34

उवाच विष्णुलोकं हि प्रयाहि त्वं स्वकर्मणा । एवमाभाषिते धात्रा जगाम शिवमंदिरम्

ଧାତା କହିଲେ—ନିଜ କର୍ମର ପୁଣ୍ୟଫଳ ପ୍ରଭାବରେ ତୁମେ ବିଷ୍ଣୁଲୋକକୁ ଯାଅ। ଧାତାଙ୍କ ଏହି ବାକ୍ୟ ଶୁଣି ସେ ଶିବମନ୍ଦିରକୁ ଗଲେ।

Verse 35

चक्रे आतिथ्यपूजां च उमया सह शंकरः । तस्यै वापि नृपेंद्रस्य राजानमिदमब्रवीत्

ଉମାଙ୍କ ସହ ଶଙ୍କର ତାଙ୍କର ଆତିଥ୍ୟ-ପୂଜା କଲେ। ପରେ ସେ ନୃପେନ୍ଦ୍ର ରାଜାଙ୍କୁ ଏହି ବଚନ କହିଲେ।

Verse 36

कृष्णभक्तोसि राजेंद्र ममापि सुप्रियो भवान् । ततो ययाते राजेंद्र वस त्वं मम मंदिरम्

ହେ ରାଜେନ୍ଦ୍ର! ତୁମେ କୃଷ୍ଣଭକ୍ତ, ଏବଂ ତୁମେ ମୋ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ଅତ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରିୟ। ତେଣୁ, ହେ ଯୟାତି ରାଜା, ମୋ ମନ୍ଦିରରେ ବାସ କର।

Verse 37

सर्वान्भोगान्प्रभुंक्ष्व त्वं दुःखप्राप्यान्हि मानुषैः । अंतरं नास्ति राजेंद्र मम विष्णोर्न संशयः

ହେ ରାଜେନ୍ଦ୍ର! ମନୁଷ୍ୟମାନେ ଦୁଃଖ ସହି ପାଉଥିବା ସମସ୍ତ ଭୋଗକୁ ତୁମେ ପ୍ରଭୁଭାବେ ଉପଭୋଗ କର। ମୋ ଓ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ କୌଣସି ଭେଦ ନାହିଁ—ଏଥିରେ ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।

Verse 38

योसौ विष्णुस्वरूपेण स वै रुद्रो न संशयः । यो रुद्रो विद्यते राजन्स च विष्णुः सनातनः

ଯେ ଭଗବାନ ବିଷ୍ଣୁସ୍ୱରୂପେ ବିଦ୍ୟମାନ, ସେଇ ନିଶ୍ଚୟ ରୁଦ୍ର—ଏଥିରେ ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। ହେ ରାଜନ୍! ଯେ ରୁଦ୍ର, ସେଇ ସନାତନ ବିଷ୍ଣୁ।

Verse 39

उभयोरंतरं नास्ति तस्माच्चैव वदाम्यहम् । विष्णुभक्तस्यपुण्यस्यस्थानमेवददाम्यहम्

ଦୁହିଁଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ କୌଣସି ଭେଦ ନାହିଁ; ତେଣୁ ମୁଁ କହୁଛି—ବିଷ୍ଣୁଭକ୍ତଙ୍କ ପୁଣ୍ୟକୁ ମୁଁ ପବିତ୍ର ଧାମସ୍ଥାନ ଭାବେ ଘୋଷଣା କରି ଦେଉଛି।

Verse 40

तस्मादत्र महाराज स्थातव्यं हि त्वयानघ । एवमुक्तः शिवेनापि ययातिर्हरिवल्लभः

ଏହେତୁ, ହେ ମହାରାଜ, ହେ ନିର୍ଦୋଷ! ତୁମେ ନିଶ୍ଚୟ ଏଠାରେ ରହିବା ଉଚିତ। ଶିବ ମଧ୍ୟ ଏଭଳି କହିଲେ, ହରିପ୍ରିୟ ଯୟାତି ତାହା ଗ୍ରହଣ କଲେ।

Verse 41

भक्त्या प्रणम्य देवेशं शंकरं नतकंधरः । एतत्सर्वं महादेव त्वयोक्तमिह सांप्रतम्

ଭକ୍ତିରେ ଦେବେଶ ଶଙ୍କରଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରି, ମସ୍ତକ ନମାଇ ସେ କହିଲେ—“ହେ ମହାଦେବ! ଏ ସମସ୍ତ କଥା ଏମାତ୍ର ଏଠାରେ ଆପଣ କହିଛନ୍ତି।”

Verse 42

युवयोरंतरं नास्ति एका मूर्तिर्द्विधाभवत् । वैष्णवं गंतुमिच्छामि पादौ तव नमाम्यहम्

ତୁମ ଦୁହିଁଜଣଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ କୌଣସି ଭେଦ ନାହିଁ; ଏକ ଦିବ୍ୟ ମୂର୍ତ୍ତି ଦୁଇ ରୂପ ହୋଇଛି। ମୁଁ ବୈଷ୍ଣବ ଲୋକକୁ ଯିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରେ; ତେଣୁ ତୁମ ପାଦପଦ୍ମରେ ପ୍ରଣାମ କରେ।

Verse 43

एवमस्तु महाराज गच्छ लोकं तु वैष्णवम् । समादिष्टः शिवेनापि प्रतस्थे वसुधाधिपः

“ଏବମସ୍ତୁ, ମହାରାଜ; ତୁମେ ନିଶ୍ଚୟ ବୈଷ୍ଣବ ଲୋକକୁ ଯାଅ।” ଶିବଙ୍କ ଆଦେଶ ମଧ୍ୟ ପାଇ ଭୂପତି ରାଜା ପ୍ରସ୍ଥାନ କଲେ।

Verse 44

पृथ्वीशस्तैर्महापुण्यैर्वैष्णवैर्विष्णुवल्लभैः । नृत्यमानैस्ततस्तैस्तु पुरतस्तस्य भूपतेः

ସେଇ ଭୂପତିଙ୍କ ଆଗରେ ମହାପୁଣ୍ୟଶାଳୀ ବୈଷ୍ଣବମାନେ—ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ପ୍ରିୟ—ଏଠି ସେଠି ନୃତ୍ୟ କରୁଥିବାବେଳେ ଚାଲୁଥିଲେ।

Verse 45

शंखशब्दैः सुपापघ्नैः सिंहनादैः सुपुष्कलैः । जगाम निःस्वनै राजा पूज्यमानः सुचारणैः

ପବିତ୍ର ପାପନାଶକ ଶଙ୍ଖଧ୍ୱନି ଓ ଘନ ଗର୍ଜନାମୟ ସିଂହନାଦର ମଧ୍ୟରେ, ନିଃସ୍ୱନିତ ବାଦ୍ୟଧ୍ୱନି ସହ ରାଜା ଅଗ୍ରସର ହେଲେ; ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଚାରଣମାନେ ତାଙ୍କୁ ପୂଜା-ସମ୍ମାନ କରୁଥିଲେ।

Verse 46

सुस्वरैर्गीयमानस्तु पाठकैः शास्त्रकोविदैः । गायंति पुरतस्तस्य गंधर्वा गीततत्पराः

ଶାସ୍ତ୍ରକୋବିଦ ପାଠକମାନେ ମଧୁର ସ୍ୱରରେ ତାଙ୍କର କୀର୍ତ୍ତିଗାନ କରୁଥିଲେ; ଏବଂ ଗୀତତତ୍ପର ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ତାଙ୍କ ଆଗରେ ଗାଇ ଚାଲୁଥିଲେ।

Verse 47

ऋषिभिः स्तूयमानश्च देववृंदैः समन्वितैः । अप्सरोभिः सुरूपाभिः सेव्यमानः स नाहुषिः

ଋଷିମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସ୍ତୁତ ଏବଂ ଦେବବୃନ୍ଦରେ ପରିବେଷ୍ଟିତ ସେ ନହୁଷ, ସୁରୂପା ଅପ୍ସରାମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସେବିତ ହେଉଥିଲେ।

Verse 48

गंधर्वैः किन्नरैः सिद्धैश्चारणैः पुण्यमंगलैः । साध्यैर्विद्याधरै राजा मरुद्भिर्वसुभिस्तथा

ରାଜାଙ୍କ ସହ ଗନ୍ଧର୍ବ, କିନ୍ନର, ସିଦ୍ଧ ଓ ପୁଣ୍ୟ-ମଙ୍ଗଳ ଚାରଣମାନେ ଥିଲେ; ଏବଂ ସାଧ୍ୟ, ବିଦ୍ୟାଧର, ମରୁତ ଓ ତଥା ବସୁମାନେ ମଧ୍ୟ ଥିଲେ।

Verse 49

रुद्रैश्चादित्यवर्गैश्च लोकपालैर्दिगीश्वरैः । स्तूयमानो महाराजस्त्रैलोक्येन समंततः

ରୁଦ୍ର, ଆଦିତ୍ୟବର୍ଗ, ଲୋକପାଳ ଓ ଦିଗୀଶ୍ୱରମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ସ୍ତୁତ ସେ ମହାରାଜ, ତ୍ରିଲୋକରେ ସର୍ବତ୍ର ପ୍ରଶଂସିତ ହେଲେ।

Verse 50

ददृशे वैष्णवं लोकमनौपम्यमनामयम् । विमानैः कांचनै राजन्सर्वशोभासमाविलैः

ସେ ବୈଷ୍ଣବ ଲୋକକୁ ଦେଖିଲେ—ଯାହା ଅନୁପମ ଓ ନିରାମୟ; ହେ ରାଜନ୍, ସେଠା ସର୍ବତ୍ର ସୁବର୍ଣ୍ଣ ବିମାନରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ ଏବଂ ସମସ୍ତ ଶୋଭାରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଥିଲା।

Verse 51

हंसकुंदेंदुधवलैर्विमानैरुपशोभितैः । प्रासादैः शतभौमैश्च मेरुमंदरसंनिभैः

ସେଠା ହଂସ, କୁନ୍ଦଫୁଲ ଓ ଚନ୍ଦ୍ରମା ପରି ଧବଳ ବିମାନମାନେ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ; ଏବଂ ମେରୁ-ମନ୍ଦର ସଦୃଶ ଶତଭୌମ ପ୍ରାସାଦମାନେ ଦ୍ୱାରା ଅଲଙ୍କୃତ ଥିଲା।

Verse 52

शिखरैरुल्लिखद्भिश्च स्वर्व्योमहाटकान्वितैः । जाज्वल्यमानैः कलशैः शोभते सुपुरोत्तमम्

ସ୍ୱର୍ଗାକାଶକୁ ଯେନ ଛୁଇଁ ଖୋଚାଇଦେଉଥିବା ଉଚ୍ଚ ଶିଖରମାନେ, ଦିବ୍ୟ ସୁବର୍ଣ୍ଣରେ ଅଲଙ୍କୃତ ଓ ଜ୍ୱଳମାନ କଳଶମାନେ ଦ୍ୱାରା ମୁକୁଟିତ ସେ ପରମୋତ୍ତମ ପୁରୀ ଦୀପ୍ତିମାନ ଭାବେ ଶୋଭେ।

Verse 53

तारागणैर्यथाकाशं तेजः श्रिया प्रकाशते । प्रज्वलत्तेजोज्वालाभिर्लोचनैरिव लोकते

ତାରାଗଣମାନେ ଯେପରି ଆକାଶକୁ ତେଜଃଶ୍ରୀରେ ପ୍ରକାଶିତ କରନ୍ତି, ସେପରି ସେ ଧାମ ଜ୍ୱଳମାନ ତେଜୋଜ୍ୱାଳାର ନେତ୍ର ଥିବା ପରି ଦୀପ୍ତିମାନ ଭାବେ ଦିଶେ।

Verse 54

नानारत्नैर्हरेर्लोकः प्रहसद्दशनैरिव । समाह्वयति तान्पुण्यान्वैष्णवान्विष्णुवल्लभान्

ନାନାରତ୍ନରେ ଅଲଙ୍କୃତ ହରିଙ୍କ ଲୋକ, ଯେନ ଦୀପ୍ତ ଦନ୍ତସହିତ ହସୁଥିବା ମୁଖ; ସେ ଵିଷ୍ଣୁବଲ୍ଲଭ ପୁଣ୍ୟବାନ ବୈଷ୍ଣବମାନଙ୍କୁ ଆହ୍ୱାନ କରୁଥିବା ପରି ଲାଗେ।

Verse 55

ध्वज व्याजेन राजेंद्र चलिताग्रैः सुपल्लवैः । श्वसनांदोलितैस्तैश्च ध्वजाग्रैश्च मनोहरैः

ହେ ରାଜେନ୍ଦ୍ର! ଧ୍ୱଜର ଛଳରେ, ପବନରେ ଦୋଳିତ ସେଇ ସୁକୋମଳ ପଲ୍ଲବମାନଙ୍କର ଚଳିତ ଅଗ୍ରଭାଗ ମନୋହର ଧ୍ୱଜାଗ୍ର ପରି ପ୍ରତୀତ ହେଉଥିଲା।

Verse 56

हेमदंडैश्च घंटाभिः सर्वत्रसमलंकृतम् । सूर्यतेजः प्रकाशैश्च गोपुराट्टालकैस्ततः

ସେ ସର୍ବତ୍ର ସୁବର୍ଣ୍ଣଦଣ୍ଡ ଓ ଘଣ୍ଟାମାନେ ଦ୍ୱାରା ସୁଅଲଙ୍କୃତ ଥିଲା; ଏବଂ ସେଠାରେ ଗୋପୁର ଓ ଉଚ୍ଚ ଅଟ୍ଟାଳକମାନେ ସୂର୍ଯ୍ୟତେଜ ପରି ଦୀପ୍ତି ଛଡ଼ାଉଥିଲେ।

Verse 57

गवाक्षैर्जालमालैश्च वातायनमनोहरैः । प्रतोलीनां प्रकाशैश्च प्राकारैर्हेमरूपकैः

ଜାଲିଯୁକ୍ତ ଗବାକ୍ଷ ଓ ଜାଲମାଳାଦ୍ୱାରା, ମନୋହର ବାତାୟନଦ୍ୱାରା, ଦୀପ୍ତିମାନ ପ୍ରତୋଳୀ (ଦ୍ୱାର) ଓ ସୁବର୍ଣ୍ଣରୂପ ପ୍ରାକାର (ପରିକୋଟ) ଦ୍ୱାରା ତାହା ଶୋଭିତ ଥିଲା।

Verse 58

तोरणैः सुपताकाभिर्नानाशब्दैः सुमंगलैः । कलशाग्रैश्चक्रबिंबै रविबिंबसमप्रभैः

ତୋରଣ ଓ ସୁନ୍ଦର ପତାକାଦ୍ୱାରା, ନାନା ପ୍ରକାର ମଙ୍ଗଳ ଶବ୍ଦଦ୍ୱାରା, ଏବଂ କଳଶଶିଖର ଓ ଚକ୍ରାକାର ବିମ୍ବଦ୍ୱାରା—ସୂର୍ଯ୍ୟବିମ୍ବସମ ଦୀପ୍ତିଶାଳୀ—ତାହା ଶୋଭିତ ହୋଇଥିଲା।

Verse 59

सुभोगैः शतकक्षैश्च निर्जलांबुदसन्निभैः । दंडच्छत्रसमाकीर्णैः कलशैरुपशोभितैः

ଉତ୍ତମ ଭୋଗସାମଗ୍ରୀ ଓ ଶତଶତ କକ୍ଷରେ ଯୁକ୍ତ, ନିର୍ଜଳ ମେଘସଦୃଶ ଦିଶୁଥିବା, ଦଣ୍ଡ ଓ ଛତ୍ରରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ, ଏବଂ କଳଶଦ୍ୱାରା ଅଧିକ ଶୋଭିତ ଥିଲା।

Verse 60

प्रावृट्कालांबुदाकारैर्मदिरैरुपशोभितैः । कलशैः शोभमानैस्तैरृक्षैर्द्यौरिव भूतलम्

ପ୍ରାବୃଟ୍କାଳର ମେଘାକାର ପରି ଫୁଲିଥିବା, ମଦିରାଦ୍ୱାରା ସୁଶୋଭିତ, ସେହି ଦୀପ୍ତିମାନ କଳଶମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଭୂତଳ—ନକ୍ଷତ୍ରମୟ ଆକାଶ ପରି—ଦିଶିଲା।

Verse 61

दंडजालपताकाभिरृक्षजालसमप्रभैः । तादृशैः स्फाटिकाकारैः कांतिशंखेंदुसन्निभैः

ଦଣ୍ଡର ଶ୍ରେଣୀ ଓ ଲହରାଉଥିବା ପତାକାଦ୍ୱାରା—ନକ୍ଷତ୍ରଜାଳସମ ଦୀପ୍ତ—ଏବଂ ସ୍ଫଟିକାକାର ସେହି ରୂପମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା, ଯାହାଙ୍କ କାନ୍ତି ଶଙ୍ଖ ଓ ଚନ୍ଦ୍ର ସଦୃଶ, ତାହା ଶୋଭିତ ହୋଇଥିଲା।

Verse 62

हेमप्रासादसंबाधैर्नानाधातुमयैस्ततः । विमानैरर्बुदसंख्यैः शतकोटिसहस्रकैः

ସେଠାରେ ନାନାଧାତୁମୟ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ପ୍ରାସାଦରେ ସମଗ୍ର ଧାମ ଘନଭାବେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଥିଲା; ଏବଂ ଅର୍ବୁଦସଂଖ୍ୟକ, ଶତକୋଟି-ସହସ୍ର ଗଣନାର ବିମାନମାନେ ସର୍ବତ୍ର ବ୍ୟାପିଥିଲେ।

Verse 63

सर्वभोगयुतैश्चैव शोभते हरिपत्तनम् । यैः समाराधितो देवः शंखचक्रगदाधरः

ହରିଙ୍କ ପବିତ୍ର ନଗର ସର୍ବଭୋଗସମ୍ପନ୍ନ ହୋଇ ଦୀପ୍ତିମାନ ଭାବେ ଶୋଭିତ; ଯେମାନେ ଶଂଖ-ଚକ୍ର-ଗଦାଧାରୀ ଦେବଙ୍କୁ ଯଥାବିଧି ଆରାଧନା କରିଛନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଏହା ଏପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ।

Verse 64

ते प्रसादात्तस्य तेषु निवसंति गृहेषु च । सर्वपुण्येषु दिव्येषु भोगाढ्येषु च मानवाः

ସେ ଦେବଙ୍କ ପ୍ରସାଦରେ ଲୋକମାନେ ସେହି ଗୃହମାନେ ନିବାସ କରନ୍ତି ଏବଂ ସର୍ବପ୍ରକାର ପୁଣ୍ୟ, ଦିବ୍ୟତା ଓ ଭୋଗସମୃଦ୍ଧ ଐଶ୍ୱର୍ୟ ଉପଭୋଗ କରନ୍ତି।

Verse 65

वैष्णवाः पुण्यकर्माणो निर्धूताशेषकल्मषाः । एवंविधैर्गृहैः पुण्यैः शोभितं विष्णुमंदिरम्

ବୈଷ୍ଣବମାନେ ପୁଣ୍ୟକର୍ମୀ ଓ ସମସ୍ତ କଲ୍ମଷରୁ ନିର୍ମଳ; ଏପରି ପବିତ୍ର ଗୃହମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ବିଷ୍ଣୁମନ୍ଦିର ଏଭଳି ଶୋଭିତ ହୁଏ।

Verse 66

नानावृक्षैः समाकीर्णं वनैश्चंदनशोभितैः । सर्वकामफलै राजन्सर्वत्र समलंकृतम्

ହେ ରାଜନ୍, ସେ ଧାମ ନାନାପ୍ରକାର ବୃକ୍ଷରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ; ଚନ୍ଦନଶୋଭିତ ଉପବନମାନେ ଦ୍ୱାରା ସୁଶୋଭିତ, ଏବଂ ସର୍ବତ୍ର ସର୍ବକାମଫଳଦାୟକ ଫଳମାନେ ଦ୍ୱାରା ଅଲଙ୍କୃତ।

Verse 67

वापीकुंडतडागैश्च सारसैरुपशोभितैः । हंसकारंडवाकीर्णैः कल्हारैरुपशोभितैः

ସେ ସ୍ଥାନ କୂପ, ବାପୀ, କୁଣ୍ଡ, ତଡାଗ ଓ ସରୋବରରେ ଅଲଙ୍କୃତ; ହଂସ ଓ କାରଣ୍ଡବ ପକ୍ଷୀରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ଏବଂ ଫୁଟିଥିବା କଲ୍ହାର ପଦ୍ମରେ ଅଧିକ ଶୋଭିତ ଥିଲା।

Verse 68

शतपत्रैर्महापद्मैः पद्मोत्पलविराजितैः । कनकोत्पलवर्णैश्च सरोभिश्च विराजते

ସେଠାରେ ଶତପତ୍ର ମହାପଦ୍ମ ଦୀପ୍ତିମାନ ଥିଲା, ପଦ୍ମ ଓ ଉତ୍ପଳ ପୁଷ୍ପରେ ଶୋଭିତ; ଏବଂ କମଳର ସୁବର୍ଣ୍ଣବର୍ଣ୍ଣରେ ଝଲମଲ କରୁଥିବା ସରୋବରମାନେ ତାହାକୁ ଅଧିକ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ କରୁଥିଲେ।

Verse 69

वैकुंठं सर्वशोभाढ्यं देवोद्यानैरलंकृतम् । दिव्यशोभासमाकीर्णं वैष्णवैरुपशोभितम्

ବୈକୁଣ୍ଠ ସମସ୍ତ ଶୋଭାରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ, ଦେବୋଦ୍ୟାନମାନେ ଦ୍ୱାରା ଅଲଙ୍କୃତ; ଦିବ୍ୟ କାନ୍ତିରେ ଭରିଥିବା ଏବଂ ବୈଷ୍ଣବମାନେ ଦ୍ୱାରା ଅଧିକ ଶୋଭିତ ଥିଲା।

Verse 70

वैकुंठं ददृशे राजा मोक्षस्थानमनुत्तमम् । देववृंदैः समाकीर्णं ययातिर्नहुषात्मजः

ନହୁଷପୁତ୍ର ରାଜା ଯୟାତି ଦେବବୃନ୍ଦରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ—ମୋକ୍ଷର ଅନୁତ୍ତମ ଧାମ—ବୈକୁଣ୍ଠକୁ ଦର୍ଶନ କଲେ।

Verse 71

प्रविवेश पुरं रम्यं सर्वदाहविवर्जितम् । ददृशे सर्वक्लेशघ्नं नारायणमनामयम्

ସେ ସମସ୍ତ ଦାହ-ତାପରୁ ମୁକ୍ତ ରମ୍ୟ ପୁରୀରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ; ଏବଂ ସମସ୍ତ କ୍ଲେଶ ନାଶକ, ଅନାମୟ ନାରାୟଣଙ୍କୁ ଦର୍ଶନ କଲେ।

Verse 72

विमानैरुपशोभंतं सर्वाभरणशालिनम् । पीतवासं जगन्नाथं श्रीवत्सांकं महाद्युतिम्

ଦିବ୍ୟ ବିମାନମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ, ସମସ୍ତ ଆଭରଣରେ ଭୂଷିତ, ପୀତାମ୍ବରଧାରୀ ଜଗନ୍ନାଥ—ଶ୍ରୀବତ୍ସଚିହ୍ନିତ, ମହାଦ୍ୟୁତିମାନ।

Verse 73

वैनतेयसमारूढं श्रियायुक्तं परात्परम् । सर्वेषां देवलोकानां यो गतिः परमेश्वरः

ବୈନତେୟ (ଗରୁଡ) ଉପରେ ଆରୂଢ, ଶ୍ରୀ (ଲକ୍ଷ୍ମୀ) ସହିତ ଯୁକ୍ତ, ପରାତ୍ପର—ସେଇ ପରମେଶ୍ୱର ସମସ୍ତ ଦେବଲୋକଙ୍କର ପରମ ଗତି ଓ ପରମ ଆଶ୍ରୟ।

Verse 74

परमानंदरूपेण कैवल्येन विराजते । सेव्यमानं महालोकैःसुपुण्यैर्वैष्णवैर्हरिम्

ସେ ପରମାନନ୍ଦସ୍ୱରୂପ ହୋଇ କୈବଲ୍ୟର ଦୀପ୍ତିରେ ବିରାଜିତ—ସେହି ହରିଙ୍କୁ ମହାଲୋକମାନଙ୍କର ସୁପୁଣ୍ୟ ବୈଷ୍ଣବମାନେ ସେବା-ଆରାଧନା କରନ୍ତି।

Verse 75

देववृंदैः समाकीर्णं गंधर्वगणसेवितम् । अप्सरोभिर्महात्मानं दुःखक्लेशापहं हरिम्

ଦେବବୃନ୍ଦମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଘେରା, ଗନ୍ଧର୍ବଗଣଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସେବିତ, ଅପ୍ସରାମାନଙ୍କ ସହିତ—ଦୁଃଖ ଓ କ୍ଲେଶ ହରଣକାରୀ ସେଇ ମହାତ୍ମା ହରିଙ୍କୁ (ସେମାନେ) ଦର୍ଶନ କଲେ।

Verse 76

नारायणं ननामाथ स्वपत्न्या सह भूपतिः । प्रणेमुर्मानवाः सर्वे वैष्णवा मधुसूदनम्

ତାପରେ ରାଜା ରାଣୀ ସହିତ ନାରାୟଣଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କଲେ; ଏବଂ ସମସ୍ତ ମାନବ—ବୈଷ୍ଣବ ଭକ୍ତମାନେ—ମଧୁସୂଦନଙ୍କୁ ସାଷ୍ଟାଙ୍ଗ ପ୍ରଣାମ କଲେ।

Verse 77

गता ये वैष्णवाः सर्वे सह राज्ञा महामते । पादांबुजद्वयं तस्य नेमुर्भक्त्या महामते

ତେବେ ସମସ୍ତ ବୈଷ୍ଣବ ରାଜାଙ୍କ ସହ, ହେ ମହାମତେ, ଭକ୍ତିଭାବେ ତାଙ୍କ ପଦ୍ମଚରଣଯୁଗଳକୁ ପ୍ରଣାମ କଲେ, ହେ ମହାମତେ।

Verse 78

प्रणमंतं महात्मानं राजानं दीप्ततेजसम् । तमुवाच हृषीकेशस्तुष्टोऽहं तव सुव्रत

ଦୀପ୍ତତେଜ ମହାତ୍ମା ରାଜା ପ୍ରଣାମ କରୁଥିବାବେଳେ ହୃଷୀକେଶ ତାଙ୍କୁ କହିଲେ—“ହେ ସୁବ୍ରତ, ମୁଁ ତୁମପରେ ପ୍ରସନ୍ନ।”

Verse 79

वरं वरय राजेंद्र यत्ते मनसि वर्तते । तत्ते ददाम्यसंदेहं मद्भक्तोसि महामते

ହେ ରାଜେନ୍ଦ୍ର, ତୁମ ମନରେ ଯାହା ଅଛି ସେହି ବର ଚାହ। ହେ ମହାମତେ, ତୁମେ ମୋର ଭକ୍ତ; ନିଶ୍ଚୟ ମୁଁ ତାହା ତୁମକୁ ଦେବି।

Verse 80

राजोवाच । यदि त्वं देवदेवेश तुष्टोसि मधुसूदन । दासत्वं देहि सततमात्मनश्च जगत्पते

ରାଜା କହିଲେ—“ହେ ଦେବଦେବେଶ ମଧୁସୂଦନ, ଯଦି ଆପଣ ପ୍ରସନ୍ନ, ତେବେ ହେ ଜଗତ୍ପତେ, ମୋତେ ଆପଣଙ୍କ ପ୍ରତି ସଦା ଦାସତ୍ୱ ଦିଅନ୍ତୁ।”

Verse 81

विष्णुरुवाच । एवमस्तु महाभाग मम भक्तो न संशयः । लोके मम महाराज स्थातव्यमनया सह

ବିଷ୍ଣୁ କହିଲେ—“ଏବମସ୍ତୁ, ହେ ମହାଭାଗ; ତୁମେ ନିଶ୍ଚୟ ମୋର ଭକ୍ତ। ହେ ମହାରାଜ, ମୋର ଲୋକରେ ତୁମେ ତାଙ୍କ ସହ ବାସ କରିବ।”

Verse 82

एवमुक्तो महाराजो ययातिः पृथिवीपतिः । प्रसादात्तस्य देवस्य विष्णुलोकं प्रसाधितम्

ଏଭଳି କୁହାଯାଇଥିବା ପୃଥିବୀପତି ମହାରାଜ ଯୟାତି ସେହି ଦେବଙ୍କ ପ୍ରସାଦରେ ବିଷ୍ଣୁଲୋକ ପ୍ରାପ୍ତ କଲେ।

Verse 83

इति श्रीपद्मपुराणे भूमिखंडे वेनोपाख्याने पितृतीर्थवर्णने ययातिचरित्रे ययातेः स्वर्गारोहणं नाम त्र्यशीतितमोऽध्यायः

ଏହିପରି ଶ୍ରୀପଦ୍ମପୁରାଣର ଭୂମିଖଣ୍ଡରେ ୱେନୋପାଖ୍ୟାନ, ପିତୃତୀର୍ଥବର୍ଣ୍ଣନ ଓ ଯୟାତିଚରିତ୍ରାନ୍ତର୍ଗତ ‘ଯୟାତିଙ୍କ ସ୍ୱର୍ଗାରୋହଣ’ ନାମକ ତ୍ର୍ୟଶୀତିତମ ଅଧ୍ୟାୟ ସମାପ୍ତ ହେଲା।