
ଏହି ଅଧ୍ୟାୟରେ ଶ୍ରୀବ୍ରହ୍ମା ଜଣେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ବୃହନ୍ନାରଦୀୟ ପୁରାଣର ବିସ୍ତାର (୨୫,୦୦୦ ଶ୍ଲୋକ, ବୃହତ୍-କଳ୍ପ ପରମ୍ପରା) କହି ତାହାର ଅନୁକ୍ରମଣୀ ଦେଉଛନ୍ତି। ସୂତ–ଶୌନକ ସଂବାଦ ପରମ୍ପରା ଓ ସଂକ୍ଷିପ୍ତ ସୃଷ୍ଟିବର୍ଣ୍ଣନ, ପ୍ରଥମ ପାଦରେ ସନକ ଉପଦେଶ, ଦ୍ୱିତୀୟ ପାଦ ‘ମୋକ୍ଷଧର୍ମ’, ବେଦାଙ୍ଗ ବିଷୟ ଏବଂ ସନନ୍ଦନ ଦ୍ୱାରା ନାରଦଙ୍କୁ ଶୁକଜନ୍ମ କଥା ଉଲ୍ଲେଖିତ। ମହାତନ୍ତ୍ର ଭାଗରେ ଜୀବବନ୍ଧ ମୋଚନ, ମନ୍ତ୍ରଶୁଦ୍ଧି, ଦୀକ୍ଷା, ମନ୍ତ୍ରନିର୍ଗମ, ପୂଜାବିଧି ଓ ଗଣେଶ, ସୂର୍ଯ୍ୟ, ବିଷ୍ଣୁ, ଶିବ, ଶକ୍ତିଙ୍କ ପାଇଁ ପ୍ରୟୋଗ, କବଚ, ନାମସହସ୍ର, ସ୍ତୋତ୍ରାଦି ସଂଗ୍ରହ ଅଛି। ତୃତୀୟ ଖଣ୍ଡରେ ସନତ୍କୁମାର ପୁରାଣଲକ୍ଷଣ, ପ୍ରମାଣ, ଦାନ ଓ ମାସଅନୁସାରେ ତିଥି-ନିର୍ଣ୍ଣୟ କହନ୍ତି। ଚତୁର୍ଥ ପାଦରେ ସନାତନ ପ୍ରତିପଦା ବ୍ରତରୁ ଏକାଦଶୀ ବ୍ରତ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ନେଇ ମାନ୍ଧାତୃ–ବଶିଷ୍ଠ, ରୁକ୍ମାଙ୍ଗଦ, ମୋହିନୀଙ୍କ ଶାପମୋଚନ କଥାଦ୍ୱାରା ସମର୍ଥନ କରନ୍ତି। ଗଙ୍ଗା, ଗୟା, କାଶୀ, ପୁରୁଷୋତ୍ତମ, ପ୍ରୟାଗ, କୁରୁକ୍ଷେତ୍ର, ହରିଦ୍ୱାର, ବଦରୀ, କାମାକ୍ଷା, ପ୍ରଭାସ, ପୁଷ୍କର, ଗୌତମତୀର୍ଥ, ବେଦପାଦ-ସ୍ତୁତି, ଗୋକର୍ଣ, ସେତୁ, ନର୍ମଦା, ଅବନ୍ତୀ, ମଥୁରା, ବୃନ୍ଦାବନ ଆଦି ତୀର୍ଥମାହାତ୍ମ୍ୟ ଓ ଯାତ୍ରାବିଧିର ପୂର୍ବାଭାସ ମିଳେ। ଶେଷରେ ଶ୍ରବଣଫଳ ଓ ସାତ ଗାଈ ସହ ବାଣ-ତୂଣୀର ଦାନଫଳ—ମୋକ୍ଷ/ସ୍ୱର୍ଗପ୍ରାପ୍ତି—ବର୍ଣ୍ଣିତ।
Verse 1
श्रीब्रह्मोवाच । श्रृणु विप्र प्रवक्ष्यामि पुराणं नारदीयकम् । पंचविंशतिसाहस्रं बृहत्कल्पकथाश्रयम् ॥ १ ॥
ଶ୍ରୀବ୍ରହ୍ମା କହିଲେ—ହେ ବିପ୍ର, ଶୁଣ; ମୁଁ ନାରଦୀୟ ପୁରାଣ ପ୍ରବଚନ କରିବି; ଏହା ପଞ୍ଚବିଂଶତି ସହସ୍ର ଶ୍ଲୋକଯୁକ୍ତ ଏବଂ ବୃହତ୍କଲ୍ପ କଥାପରମ୍ପରାକୁ ଆଶ୍ରୟ କରିଛି।
Verse 2
सूतशौनकसंवादः सृष्टिसंक्षेपवर्णनम् । नानाधर्मकथाः पुण्याः प्रवृत्ते समुदाहृताः ॥ २ ॥
ଏଠାରେ ସୂତ-ଶୌନକ ସଂବାଦ, ସୃଷ୍ଟିର ସଂକ୍ଷିପ୍ତ ବର୍ଣ୍ଣନ, ଏବଂ ପରମ୍ପରାରେ ପ୍ରଚଳିତ ନାନାପ୍ରକାର ପୁଣ୍ୟ ଧର୍ମକଥାମାନେ ଉପସ୍ଥାପିତ ହୋଇଛି।
Verse 3
प्राग्भागे प्रथमे पादे सनकेन महात्मना । द्वितीये मोक्षधर्माख्ये मोक्षोपायनिरूपणम् ॥ ३ ॥
ପୂର୍ବଭାଗର ପ୍ରଥମ ପାଦରେ ମହାତ୍ମା ସନକ ବିଷୟକୁ ପ୍ରତିପାଦନ କରିଛନ୍ତି; ଏବଂ ‘ମୋକ୍ଷଧର୍ମ’ ନାମକ ଦ୍ୱିତୀୟ ପାଦରେ ମୋକ୍ଷର ଉପାୟଗୁଡ଼ିକ ନିରୂପିତ ହୋଇଛି।
Verse 4
वेदांगानां च कथनं शुकोत्पत्तिश्च विस्तरात् । सनंदनेन गदिता नारदाय महात्मने ॥ ४ ॥
ଏଠାରେ ବେଦାଙ୍ଗମାନଙ୍କର କଥନ ଓ ଶୁକଙ୍କ ଉତ୍ପତ୍ତିର ବିସ୍ତୃତ ବୃତ୍ତାନ୍ତ ମଧ୍ୟ ଅଛି—ଯାହା ମହାତ୍ମା ସନନ୍ଦନ ମହାତ୍ମା ନାରଦଙ୍କୁ କହିଥିଲେ।
Verse 5
महातंत्रे समुद्दिष्टं पशुपाशविमोक्षणम् । मंत्राणां शोधनं दीक्षामंत्रोद्धारश्च पूजनम् ॥ ५ ॥
ମହାତନ୍ତ୍ରରେ ଜୀବର ପାଶବନ୍ଧନରୁ ବିମୋଚନ, ମନ୍ତ୍ରଶୋଧନ, ଦୀକ୍ଷା, ଦୀକ୍ଷାମନ୍ତ୍ରର ଉଦ୍ଧାର/ନିର୍ଣ୍ଣୟ ଏବଂ ପୂଜାବିଧି ସ୍ପଷ୍ଟ ଭାବେ ଉଲ୍ଲେଖିତ।
Verse 6
प्रयोगाः कवचं नामसहस्रं स्तोत्रमेव च । गणेशसूर्यविष्णूनां शिवशक्त्योरनुक्रमात् ॥ ६ ॥
କ୍ରମାନୁସାରେ ଗଣେଶ, ସୂର୍ଯ୍ୟ, ବିଷ୍ଣୁ ଏବଂ ଶିବ-ଶକ୍ତିଙ୍କ ପାଇଁ ପ୍ରୟୋଗ, କବଚ, ନାମସହସ୍ର ଓ ସ୍ତୋତ୍ର ମଧ୍ୟ ଉଲ୍ଲେଖ ହୋଇଛି।
Verse 7
सनत्कुमारमुनिना नारदाय तृतीयके । पुराणलक्षणं चैव प्रमाणं दानमेव च ॥ ७ ॥
ତୃତୀୟ ପାଦରେ ମୁନି ସନତ୍କୁମାର ନାରଦଙ୍କୁ ପୁରାଣର ଲକ୍ଷଣ, ପ୍ରମାଣ (ଜ୍ଞାନର ମାନଦଣ୍ଡ) ଏବଂ ଦାନଧର୍ମ ବିଷୟରେ ଉପଦେଶ ଦେଲେ।
Verse 8
पृथक्पृथक् समुद्दिष्टं दानकालपुरःसरम् । चैत्रादिसर्वमासेषु तिथीनांचपृथक्पृथक् ॥ ८ ॥
ଦାନକାଳର ନିର୍ଣ୍ଣୟ ଯଥୋଚିତ ଅବସରକୁ ପ୍ରଥମେ ରଖି ପୃଥକ୍ ପୃଥକ୍ ଭାବେ ଉପଦିଷ୍ଟ ହୋଇଛି; ଏବଂ ଚୈତ୍ରାଦି ସମସ୍ତ ମାସରେ ତିଥିମାନେ ମଧ୍ୟ କ୍ରମେ ପୃଥକ୍ ପୃଥକ୍ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ।
Verse 9
प्रोक्तं प्रतिपदादीनां व्रतं सर्वाघनाशनम् । सनातनेन मुनिना नारदाय चतुर्थके ॥ ९ ॥
ପ୍ରତିପଦା ଆଦିରୁ ଆରମ୍ଭ ହେଉଥିବା ସର୍ବପାପନାଶକ ବ୍ରତ ବର୍ଣ୍ଣିତ ହୋଇଛି; ଚତୁର୍ଥ ପାଦରେ ମୁନି ସନାତନ ଏହା ନାରଦଙ୍କୁ ଉପଦେଶ କରିଥିଲେ।
Verse 10
पूर्वभागोऽयमुदितो बृहदाख्यानसंज्ञितः । अस्योत्तरे विभागे तु प्रश्न एकादशीव्रते ॥ १० ॥
ଏହି ପୂର୍ବଭାଗ ‘ବୃହଦାଖ୍ୟାନ’ ନାମରେ ବ୍ୟାଖ୍ୟାତ ହୋଇଛି; ଏହାର ଉତ୍ତର ବିଭାଗରେ ତୁ ଏକାଦଶୀ ବ୍ରତ ବିଷୟରେ ପ୍ରଶ୍ନ ଅଛି।
Verse 11
वसिष्ठेनाथ संवादो मांधातुः परिकीर्तितः । रुक्मांगदकथा पुण्यामोहिन्युत्पत्तिकर्म च ॥ ११ ॥
ବସିଷ୍ଠଙ୍କ ସହ ରାଜା ମାନ୍ଧାତାଙ୍କ ସମ୍ବାଦ ବର୍ଣ୍ଣିତ ହୋଇଛି; ଏବଂ ରୁକ୍ମାଙ୍ଗଦଙ୍କ ପୁଣ୍ୟ କଥା, ସହିତ ମୋହିନୀଙ୍କ ଉତ୍ପତ୍ତି ଓ କର୍ମ ମଧ୍ୟ କଥିତ।
Verse 12
वसुशापश्च मोहिन्यै पश्चादुद्धरणक्रिया । गंगाकथा पुण्यतमा गयायात्रानुकीर्तनम् ॥ १२ ॥
ତାପରେ ମୋହିନୀ ପ୍ରତି ବସୁମାନଙ୍କ ଶାପ, ପରେ ଉଦ୍ଧାର କ୍ରିୟା; ସର୍ବାଧିକ ପୁଣ୍ୟମୟ ଗଙ୍ଗାକଥା ଓ ଗୟାଯାତ୍ରାର ଅନୁକୀର୍ତ୍ତନ ଉଲ୍ଲେଖିତ।
Verse 13
काश्या माहात्म्यमतुलं पुरुषोत्तमवर्णनम् । यात्राविधानं क्षेत्रस्य बह्वाख्यानसमन्वितम् ॥ १३ ॥
ଏଥିରେ କାଶୀର ଅତୁଲ ମାହାତ୍ମ୍ୟ, ପୁରୁଷୋତ୍ତମ ଭଗବାନଙ୍କ ବର୍ଣ୍ଣନା, ଏବଂ ସେହି ପବିତ୍ର କ୍ଷେତ୍ରର ଯାତ୍ରାବିଧାନ—ବହୁ ଉପାଖ୍ୟାନ ସହିତ—ବର୍ଣ୍ଣିତ ହୋଇଛି।
Verse 14
प्रयागस्याथ माहात्म्यं कुरुक्षेत्रस्य तत्परम् । हरिद्वारस्य चाख्यानं कामोदाख्यानकं तथा ॥ १४ ॥
ତାପରେ ପ୍ରୟାଗର ମାହାତ୍ମ୍ୟ, ତାହାପରେ କ୍ରମେ କୁରୁକ୍ଷେତ୍ରର; ହରିଦ୍ୱାରର ଆଖ୍ୟାନ, ଏବଂ ‘କାମୋଦ’ ନାମକ ଉପାଖ୍ୟାନ ମଧ୍ୟ (ବର୍ଣ୍ଣିତ) ଅଛି।
Verse 15
बदरीतीर्थमाहात्म्यं कामाक्षायास्तथैव च । प्रभासस्य च माहात्म्यं पुष्कराख्यानकं ततः ॥ १५ ॥
ତାପରେ ବଦରୀତୀର୍ଥର ମାହାତ୍ମ୍ୟ, ଏବଂ କାମାକ୍ଷାର ମଧ୍ୟ; ପ୍ରଭାସର ମାହାତ୍ମ୍ୟ, ତାହାପରେ ପୁଷ୍କର ଉପାଖ୍ୟାନ (ବର୍ଣ୍ଣିତ) ହୁଏ।
Verse 16
गौतमाख्यानकं पश्चाद्वेदपादस्तवस्ततः । गोकर्णक्षेत्रमाहात्म्यं लक्ष्मणाख्यानकं तथा ॥ १६ ॥
ତାପରେ ଗୌତମ ଉପାଖ୍ୟାନ, ତଦନନ୍ତରେ ବେଦପାଦ ସ୍ତବ; ଗୋକର୍ଣ୍ଣ କ୍ଷେତ୍ରର ମାହାତ୍ମ୍ୟ, ଏବଂ ଲକ୍ଷ୍ମଣ ଉପାଖ୍ୟାନ ମଧ୍ୟ (ବର୍ଣ୍ଣିତ) ଅଛି।
Verse 17
सेतुमाहात्म्यकथनं नर्मदातीर्थवर्णनम् । अवंत्याश्चैव माहात्म्यं मधुरायास्ततः परम् ॥ १७ ॥
ସେତୁର ମାହାତ୍ମ୍ୟ କଥନ, ନର୍ମଦା ତୀର୍ଥର ବର୍ଣ୍ଣନା, ଅବନ୍ତୀର ମାହାତ୍ମ୍ୟ, ଏବଂ ତାହାପରେ ମଥୁରାର ମାହାତ୍ମ୍ୟ (ବର୍ଣ୍ଣିତ) ହୁଏ।
Verse 18
बृन्दावनस्य महिमा पशोर्ब्रह्मांतिके गतिः । मोहिनीचरितं पश्चादेवं पश्चादेवं वै नारदीयकम् ॥ १८ ॥
ତାପରେ ବୃନ୍ଦାବନର ମହିମା; ତାହାପରେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ସାନ୍ନିଧ୍ୟରେ ଗୋଟିଏ ପଶୁ ମଧ୍ୟ ଉତ୍ତମ ଗତି ପାଇଥିବା ବୃତ୍ତାନ୍ତ। ପରେ ମୋହିନୀଚରିତ—ଏଭଳି କ୍ରମେ କ୍ରମେ ନାରଦୀୟ ପୁରାଣ ଅଗ୍ରସର ହୁଏ।
Verse 19
यः शृणोति नरो भक्त्याश्रावयेद्वा समाहितः । स याति ब्रह्मणो धाम नात्र कार्या विचारणा ॥ १९ ॥
ଯେ କେହି ଭକ୍ତିରେ ଏହା ଶୁଣେ, କିମ୍ବା ଏକାଗ୍ରଚିତ୍ତରେ ପାଠ କରାଏ, ସେ ବ୍ରହ୍ମଧାମକୁ ଯାଏ; ଏଥିରେ ଆଉ ବିଚାର ଦରକାର ନାହିଁ।
Verse 20
यस्त्वेतदिषुपूर्णायां धेनूनां सप्तकान्वितम् । प्रदद्याद्दिजंर्याय संलभेन्मोक्षमेव च ॥ २० ॥
କିନ୍ତୁ ଯେ ଜଣେ ବାଣଭରା ତୂଣୀର ସହିତ ସାତ ଧେନୁର ସମୁହ ଏକ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଦାନ କରେ, ସେ ନିଶ୍ଚୟ ମୋକ୍ଷକୁ ମଧ୍ୟ ପାଏ।
Verse 21
यश्चानुक्रमणीमेतां नारदीयस्य वर्णयेत् । श्रृणुयद्वैकचित्तेन सोऽपि स्वर्गगतिं लभेत् ॥ २१ ॥
ଯେ ନାରଦୀୟ ପୁରାଣର ଏହି ଅନୁକ୍ରମଣୀକୁ ବର୍ଣ୍ଣନା କରେ, କିମ୍ବା ଏକଚିତ୍ତରେ ଶୁଣେ, ସେ ମଧ୍ୟ ସ୍ୱର୍ଗଗତି ପାଏ।
Verse 22
इति श्रीबृहन्नारदीयपुराणे पूर्वभागे बृहदुपाख्याने चतुर्थपादे नारदीयपुराणानुक्रमणीकथनं नाम सप्तनवतितमोऽध्यायः ॥ ९७ ॥
ଏହିପରି ଶ୍ରୀ ବୃହନ୍ନାରଦୀୟ ପୁରାଣର ପୂର୍ବଭାଗରେ, ବୃହଦୁପାଖ୍ୟାନର ଚତୁର୍ଥ ପାଦରେ ‘ନାରଦୀୟ ପୁରାଣ ଅନୁକ୍ରମଣୀ କଥନ’ ନାମକ ସତାନବେତମ ଅଧ୍ୟାୟ ସମାପ୍ତ ହେଲା।
The chapter frames the Fourth Pāda as moving from general Pratipadā-based vrata discipline into a focused doctrinal and narrative investigation of Ekādaśī, indicating its special status as a high-merit vow supported by exempla (e.g., Rukmāṅgada) and theological framing.
It signals a complete ritual toolkit: kavaca for protection, nāma-sahasra for sustained devotional recitation, and stotra for praise—integrated with prayoga and dīkṣā procedures—showing the Purāṇa’s practical liturgical orientation across multiple deities.
By placing tīrtha-māhātmya and yātrā-vidhi alongside mokṣa-dharma, vrata, and dāna, the Anukramaṇī portrays pilgrimage as a dharma practice that accrues puṇya and supports purification, thereby functioning as an auxiliary path within a broader liberation-oriented framework.