
ବ୍ରହ୍ମା ମରୀଚିଙ୍କୁ ଲକ୍ଷ୍ମୀ-କଳ୍ପ ପରେ ଆସୁଥିବା, ହରିଙ୍କ କୂର୍ମାବତାରକୁ କେନ୍ଦ୍ର କରିଥିବା କୂର୍ମପୁରାଣର ସୁସଂଗଠିତ ଅନୁକ୍ରମଣିକା-ସାର ଉପଦେଶ କରନ୍ତି। ଚାରି ଭାଗରେ ୧୭,୦୦୦ ଶ୍ଲୋକର ଏହି ଗ୍ରନ୍ଥ କଥାବିନ୍ୟାସ ମାଧ୍ୟମରେ ଚାରି ପୁରୁଷାର୍ଥ ଶିଖାଏ—ଲକ୍ଷ୍ମୀ–ଇନ୍ଦ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନ ସଂବାଦ ଓ କୂର୍ମସମ୍ବନ୍ଧୀୟ ଋଷିପ୍ରସଙ୍ଗ ସହ। ବର୍ଣ୍ଣ–ଆଶ୍ରମ ଆଚାର, ସୃଷ୍ଟି-ଉତ୍ପତ୍ତି, କାଳଗଣନା–ପ୍ରଳୟ ଓ ସର୍ବବ୍ୟାପୀ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ସ୍ତୋତ୍ର, ଏବଂ ଶୈବ ବିଷୟ—ଶଙ୍କର କଥା, ପାର୍ବତୀ-ସହସ୍ରନାମ, ଯୋଗ—ବିଭାଗ ଭାବେ ଉଲ୍ଲେଖିତ। ଭୃଗୁ, ସ୍ୱାୟମ୍ଭୁବ ମନୁ, କଶ୍ୟପ, ଆତ୍ରେୟ ବଂଶାବଳୀ, ଦକ୍ଷଯଜ୍ଞ ଧ୍ୱଂସ–ପୁନଃସୃଷ୍ଟି, ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଲୀଳା, ଯୁଗଧର୍ମ, ବ୍ୟାସ–ଜୈମିନି ସଂବାଦ, ବାରାଣସୀ–ପ୍ରୟାଗ ଆଦି ତୀର୍ଥଭୂଗୋଳ ଓ ବେଦଶାଖା-ନିରୂପଣ ମଧ୍ୟ ଅଛି। ଐଶ୍ୱରୀ ଗୀତା, ବ୍ୟାସ ଗୀତା, ତୀର୍ଥମାହାତ୍ମ୍ୟ, ବ୍ରାହ୍ମୀୟ ସଂହିତା ରୂପ ପ୍ରତିସର୍ଗ, ଭାଗବତୀ ସଂହିତାରେ ବର୍ଣ୍ଣଜୀବିକା (ଶଙ୍କରଜଙ୍କ ପଞ୍ଚପାଦ ବ୍ୟାଖ୍ୟା ସହ), ସୌରୀ ଉପଦେଶ ଓ ବୈଷ୍ଣବୀ ଚତୁର୍ଥୀ ବ୍ରତ ଉଲ୍ଲେଖ ହୋଇଛି। ଶେଷରେ ଫଳଶ୍ରୁତି ଓ ଦାନବିଧି—ଅୟନକାଳେ ସୁବର୍ଣ୍ଣ କୂର୍ମଚିହ୍ନ ସହ ଗ୍ରନ୍ଥ ପ୍ରତିଲିପି ଲେଖି ଦାନ କଲେ ପରମ ସିଦ୍ଧି—ବୋଲି କୁହାଯାଇଛି।
Verse 1
ब्रह्मोवाच । श्रृणु वत्स मरीचे त्वं पुराणं कूर्मसंज्ञकम् । लक्ष्मीकल्पानुचरितं यत्र कूर्मवपुर्हरिः ॥ १ ॥
ବ୍ରହ୍ମା କହିଲେ—ହେ ବତ୍ସ ମରୀଚି, କୂର୍ମସଂଜ୍ଞକ ପୁରାଣ ଶୁଣ; ଏହା ଲକ୍ଷ୍ମୀକଲ୍ପାନୁଚରିତ, ଯେଉଁଠାରେ ହରି କୂର୍ମରୂପ ଧାରଣ କରିଛନ୍ତି।
Verse 2
धर्मार्थकाममोक्षाणां माहात्म्यं च पृथक्पृथक् । इंद्रद्युम्नप्रसंगेन प्राहर्षिभ्यो दयान्वितः ॥ २ ॥
ଦୟାସହିତ, ଇନ୍ଦ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନ ପ୍ରସଙ୍ଗକୁ ଆଧାର କରି, ସେ ଋଷିମାନଙ୍କୁ ଧର୍ମ, ଅର୍ଥ, କାମ ଓ ମୋକ୍ଷ—ପ୍ରତ୍ୟେକର ପୃଥକ୍ ପୃଥକ୍ ମାହାତ୍ମ୍ୟ କହିଲେ।
Verse 3
तत्सप्तदशसाहस्रं सुचतुः संहितं शुभम् । यत्र ब्राह्माः पुरा प्रोक्ता धर्मा नानाविधा मुने ॥ ३ ॥
ସେହି ଗ୍ରନ୍ଥ ସପ୍ତଦଶ ସହସ୍ର ଶ୍ଲୋକର, ଚାରି ସଂହିତାରେ ସୁସଂଗଠିତ ଓ ଶୁଭ; ହେ ମୁନେ, ଯେଉଁଠାରେ ବ୍ରହ୍ମାଜନ୍ୟ ଋଷିମାନେ ପୁରାତନକାଳେ ନାନାବିଧ ଧର୍ମ ଉପଦେଶ କରିଥିଲେ।
Verse 4
नाननाकथाप्रसंगेन नृणां सद्गतिदायकाः । तत्र पूर्वविभागे तु पुराणोपक्रमः पुरा ॥ ४ ॥
ନାନା କଥାପ୍ରସଙ୍ଗର ସଂଯୋଜନ ଦ୍ୱାରା ସେଗୁଡ଼ିକ ମନୁଷ୍ୟଙ୍କୁ ସଦ୍ଗତି ଦେଇଥାଏ। ସେହି ଗ୍ରନ୍ଥର ପୂର୍ବ ବିଭାଗରେ ପୁରାଣର ପ୍ରାଚୀନ ଉପକ୍ରମ (ଆରମ୍ଭ ଢାଞ୍ଚା) ବର୍ଣ୍ଣିତ।
Verse 5
लक्ष्मींद्रद्युम्नसंवादः कूर्म्मर्षिगणसंकथा । वर्णाश्रमाचारकथा जगदुत्पत्तिकीर्तनम् ॥ ५ ॥
ଏଥିରେ ଲକ୍ଷ୍ମୀ ଓ ରାଜା ଇନ୍ଦ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନଙ୍କ ସଂବାଦ, କୂର୍ମାବତାରସଂପୃକ୍ତ ଋଷିଗଣଙ୍କ କଥା, ବର୍ଣ୍ଣାଶ୍ରମାଚାରର ଉପଦେଶ, ଏବଂ ଜଗତ୍ ଉତ୍ପତ୍ତିର କୀର୍ତ୍ତନ ଅଛି।
Verse 6
कालसंख्या समासेन लयांते स्तवनं विभोः । ततः संक्षेपतः सर्गः शांकरं चरितं तथा ॥ ६ ॥
ସଂକ୍ଷେପରେ କାଳସଂଖ୍ୟା ବର୍ଣ୍ଣିତ; ପ୍ରଳୟାନ୍ତେ ସର୍ବବ୍ୟାପୀ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ସ୍ତବନ ମଧ୍ୟ ଅଛି। ତାପରେ ସର୍ଗ (ସୃଷ୍ଟି)ର ସଂକ୍ଷିପ୍ତ ବିବରଣୀ ଏବଂ ଶଙ୍କର (ଶିବ)ଙ୍କ ପବିତ୍ର ଚରିତ କଥିତ।
Verse 7
सहस्रनाम पार्वत्या योगस्य च निरूपणम् । भृगुवंशसमाख्यानं ततः स्वायम्भुवस्य च ॥ ७ ॥
ଏଥିରେ ପାର୍ବତୀଙ୍କ ସହସ୍ରନାମ, ଯୋଗର ନିରୂପଣ, ଭୃଗୁବଂଶର ଆଖ୍ୟାନ, ଏବଂ ପରେ ସ୍ୱାୟମ୍ଭୁବ (ମନୁ)ଙ୍କ କଥା ମଧ୍ୟ ଅଛି।
Verse 8
देवादीनां समुत्पत्तिर्दक्षयज्ञाहतिस्ततः । दक्षसृष्टिकथा पश्चात्कश्यपान्वयकीर्तनम् ॥ ८ ॥
ଏଠାରେ ଦେବାଦିଙ୍କ ଉତ୍ପତ୍ତି, ତତ୍ପରେ ଦକ୍ଷଯଜ୍ଞର ବିଧ୍ୱଂସ, ପରେ ଦକ୍ଷସୃଷ୍ଟିକଥା, ଏବଂ ଶେଷେ କଶ୍ୟପବଂଶକୀର୍ତ୍ତନ ବର୍ଣ୍ଣିତ।
Verse 9
आत्रेयवंशकथनं कृष्णस्यं चरितं शुभम् । मार्तंडकृष्णसंवादो व्यासपाण्डवसंकथा ॥ ९ ॥
ଏଥିରେ ଆତ୍ରେୟବଂଶକଥା, ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ଶୁଭ ଚରିତ, ମାର୍ତଣ୍ଡ–କୃଷ୍ଣ ସଂବାଦ, ଏବଂ ବ୍ୟାସ–ପାଣ୍ଡବ ସମ୍ବନ୍ଧୀୟ କଥା ମଧ୍ୟ ଅଛି।
Verse 10
युगधर्मानुकथनं व्यासजैमिनिकीर्तनम् । वाराणस्याश्च माहात्म्यं प्रयागस्य ततः परम् ॥ १० ॥
ତାପରେ ଯୁଗଧର୍ମର ଅନୁକଥନ, ବ୍ୟାସ ଓ ଜୈମିନିଙ୍କ କୀର୍ତ୍ତନ, ତଦନନ୍ତରେ ବାରାଣସୀର ମାହାତ୍ମ୍ୟ, ଏବଂ ପରେ ପ୍ରୟାଗର ମାହାତ୍ମ୍ୟ ଘୋଷିତ।
Verse 11
त्रैलोक्यवर्णनं चैव वेदशाखानिरूपणम् । उत्तरेऽस्या विभागे तु पुरा गीतैश्वरी ततः ॥ ११ ॥
ଏଥିରେ ତ୍ରୈଲୋକ୍ୟର ବର୍ଣ୍ଣନ ଓ ବେଦଶାଖାର ନିରୂପଣ ଅଛି; ଏବଂ ଉତ୍ତରବିଭାଗରେ ପୁରାତନ ‘ଐଶ୍ୱରୀ’ ନାମକ ଗୀତା ମଧ୍ୟ ନିବଦ୍ଧ।
Verse 12
व्यासगीता ततः प्रोक्ता नानाधर्मप्रबोधिनी । नानाविधानां तीर्थानां माहात्म्यं च पृथक् ततः ॥ १२ ॥
ତାପରେ ନାନାଧର୍ମ ପ୍ରବୋଧିନୀ ବ୍ୟାସଗୀତା ଉପଦେଶିତ; ତଦନନ୍ତରେ ପୃଥକ୍ ଭାବେ ନାନା ତୀର୍ଥମାନଙ୍କ ମାହାତ୍ମ୍ୟ ମଧ୍ୟ ବିସ୍ତାରେ ବର୍ଣ୍ଣିତ।
Verse 13
प्रतिसर्गप्रकथनं ब्राह्मीयं संहिता स्मृता । अतः परं भागवतीसंहितार्थ निरूपणम् ॥ १३ ॥
ପ୍ରତିସର୍ଗର ପ୍ରକଥନ ‘ବ୍ରାହ୍ମୀୟ ସଂହିତା’ ବୋଲି ସ୍ମୃତ। ଏହା ପରେ ‘ଭାଗବତୀ ସଂହିତା’ର ଅର୍ଥ ନିରୂପଣ କରାଯିବ॥୧୩॥
Verse 14
कथिता यत्र वर्णानां पृथक्वृत्तिरुदाहृता । पादऽस्याः प्रथमे प्रोक्ता ब्राह्मणानां व्यवस्थितिः ॥ १४ ॥
ଯେଉଁଠି ବର୍ଣ୍ଣମାନଙ୍କର ପୃଥକ୍ ପୃଥକ୍ ବୃତ୍ତି (ଆଚାର-ଜୀବିକା) କଥିତ; ଏହାର ପ୍ରଥମ ପାଦରେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କର ବ୍ୟବସ୍ଥିତ କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ଉଦ୍ଧୃତ ହୋଇଛି॥୧୪॥
Verse 15
सदा चागत्मिका वत्स भोगसौख्यविवर्द्धनी । द्वितीये क्षत्त्रियाणां तु वृत्तिः सम्यक्प्रकीर्तिता ॥ १५ ॥
ବତ୍ସ! ଏହା ସଦା ‘ଆଗତି/ଆୟ’ ସହ ସଂଯୁକ୍ତ ହୋଇ ଭୋଗ ଓ ସୁଖ ବଢ଼ାଏ। ଦ୍ୱିତୀୟ ପାଦରେ କ୍ଷତ୍ରିୟମାନଙ୍କର ଯଥାଯଥ ବୃତ୍ତି ସମ୍ୟକ୍ ପ୍ରକୀର୍ତ୍ତିତ ହୋଇଛି॥୧୫॥
Verse 16
यया त्वाश्रितया पापं विधूयेह व्रजेद्दिवम् । तृतीये वैश्यजातीनां वृत्तिरुक्ता चतुर्विधा ॥ १६ ॥
ଯାହାର ଆଶ୍ରୟ ନେଲେ ମନୁଷ୍ୟ ଏଠିଏ ପାପ ଧୋଇ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯାଏ। ତୃତୀୟ ପାଦରେ ବୈଶ୍ୟଜାତିମାନଙ୍କର ଚତୁର୍ବିଧ ବୃତ୍ତି କୁହାଯାଇଛି॥୧୬॥
Verse 17
यया चरितया सम्यग्लभे गतिमुत्तमाम् । चतुर्थेऽस्यास्तथा पादे शूद्रवृत्तिरुदाहृता ॥ १७ ॥
ଯାହାନୁସାରେ ସମ୍ୟକ୍ ଆଚରଣ କଲେ ମନୁଷ୍ୟ ଉତ୍ତମ ଗତି ପାଏ। ଏହିପରି ଏହାର ଚତୁର୍ଥ ପାଦରେ ଶୂଦ୍ରର ବୃତ୍ତି ମଧ୍ୟ ଉଦାହୃତ ହୋଇଛି॥୧୭॥
Verse 18
यया संतुष्यति श्रीशो नृणां श्रेयोविवर्द्धनः । पंचमेऽस्यास्ततः पादे वृत्तिः संकरजोदिता ॥ १८ ॥
ଯେ ସାଧନାଦ୍ୱାରା ଲକ୍ଷ୍ମୀପତି ଶ୍ରୀଶ (ବିଷ୍ଣୁ) ପ୍ରସନ୍ନ ହୁଅନ୍ତି ଏବଂ ଯାହା ମନୁଷ୍ୟଙ୍କ ପରମ ଶ୍ରେୟସ୍ ବଢ଼ାଏ—ତାହାର ବ୍ୟାଖ୍ୟା ପରେ ପଞ୍ଚମ ପାଦରେ ସଂକରରାଜ ଦ୍ୱାରା କହାଯାଇଛି।
Verse 19
यया चरितयाप्नोति भाविनीं गतिमुत्तमाम् । इत्येषा पंचपद्युक्ता द्वितीया संहिता मुने ॥ १९ ॥
ଏହାକୁ ଆଚରଣ କଲେ ସାଧକ ଭବିଷ୍ୟତରେ ପରମ ଉତ୍ତମ ଗତି ପାଏ—ହେ ମୁନେ, ଏଭଳି ପାଞ୍ଚ ପଦ୍ୟଯୁକ୍ତ ଏହା ଦ୍ୱିତୀୟ ସଂହିତା ବୋଲି କୁହାଯାଇଛି।
Verse 20
तृतीयात्रोदिता सौरी नॄणां कार्यविधायिनी । षोढा षट्कर्मसिर्द्धि बोधयन्ती च कामिनाम् ॥ २० ॥
ଏଠାରେ କହାଯାଇଥିବା ତୃତୀୟ ଶାଖା ‘ସୌରୀ’; ଏହା ମନୁଷ୍ୟଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟବିଧି ନିର୍ଦ୍ଦେଶ କରେ ଏବଂ ଛଅ ପ୍ରକାର ହୋଇ ଫଳକାମୀମାନଙ୍କୁ ଷଟ୍କର୍ମ-ସିଦ୍ଧି ବୋଧ କରାଏ।
Verse 21
चतुर्थीवैष्णवो नाम मोक्षदा परिकीर्तिता । चतुष्पदी द्विजातीनां साक्षाद्ब्रह्मस्वरूरिणी ॥ २१ ॥
ଚତୁର୍ଥୀ ‘ବୈଷ୍ଣବୀ’ ନାମରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଏବଂ ମୋକ୍ଷଦାୟିନୀ ବୋଲି କୀର୍ତ୍ତିତ; ଦ୍ୱିଜମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଏହା ଚତୁଷ୍ପଦୀ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ବ୍ରତ, ସାକ୍ଷାତ୍ ବ୍ରହ୍ମସ୍ୱରୂପିଣୀ।
Verse 22
ताः क्रमात्षट्चतुर्द्वीषुसाहस्राः परिकीर्तिताः ॥ २२ ॥
ଏଗୁଡ଼ିକ କ୍ରମକ୍ରମେ ଛଅ ହଜାର, ଚାରି ହଜାର ଏବଂ ଦୁଇ ହଜାର ବୋଲି ଘୋଷିତ।
Verse 23
एतत्कूर्मपुराणं तु चतुर्वर्गफलप्रदम् । पठतां श्रृण्वतां नॄणां सर्वोत्कृष्टगतिप्रदम् ॥ २३ ॥
ଏହି କୂର୍ମପୁରାଣ ଚତୁର୍ବର୍ଗର ଫଳ ଦେଇଥାଏ; ଯେମାନେ ଏହା ପଢ଼ନ୍ତି କିମ୍ବା ଭକ୍ତିରେ ଶୁଣନ୍ତି, ସେମାନେ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ପରମଗତି ପାଆନ୍ତି।
Verse 24
लिखित्वैतत्तु यो भक्त्या हेमकूर्मसमन्वितम् । ब्राह्मणायायने दद्यात्स याति परमां गतिम् ॥ २४ ॥
ଯେ ଭକ୍ତିରେ ଏହାକୁ ଲେଖାଇ ସୁବର୍ଣ୍ଣ କୂର୍ମଚିହ୍ନ ସହିତ ଅୟନକାଳରେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଦାନ କରେ, ସେ ପରମଗତି ପାଏ।
Verse 25
इति श्रीबृहन्नारदीयपुराणे पूर्वभागे बृहदुपाख्याने चतुर्थपादे कूर्मपुराणानुक्रमणीकथनं नाम षडुत्तरशततमोऽध्यायः ॥ १०६ ॥
ଏହିପରି ଶ୍ରୀ ବୃହନ୍ନାରଦୀୟପୁରାଣର ପୂର୍ବଭାଗର ବୃହଦୁପାଖ୍ୟାନର ଚତୁର୍ଥପାଦରେ ‘କୂର୍ମପୁରାଣାନୁକ୍ରମଣୀକଥନ’ ନାମକ ୧୦୬ତମ ଅଧ୍ୟାୟ ସମାପ୍ତ ହେଲା।
Because the synopsis explicitly states that the Kūrma Purāṇa teaches dharma, artha, kāma, and mokṣa in sequence through narrative interweaving, positioning it as a puruṣārtha-integrated Purāṇa rather than a single-theme treatise.
The phalaśruti frames it as a meritorious dāna aligned with Viṣṇu’s Kūrma form; copying the text and donating it at ayana (a solstitial sacred juncture) is prescribed as a direct cause for attaining the supreme state.
It compresses a broad doctrinal library—cosmology, yuga-dharma, varṇa–āśrama norms, yoga, Śaiva–Śākta modules, genealogies, tīrtha geography, and embedded gītās—into an indexable outline that enables cross-referencing across Purāṇic literature.