Draupadī’s Rebuke of Jayadratha and Dhaumya’s Admonition (Āraṇyaka-parva, Adhyāya 252)
जुद्वत्यग्नौ हवि: क्षीरं मन्त्रवत् सुसमाहिता: । ब्राह्मणा वेदवेदाड़पारगा: सुदृढव्रता:
Vaiśampāyana uvāca: juhvaty agnau haviḥ kṣīraṃ mantravat susamāhitāḥ | brāhmaṇā vedavedāṅgapāragāḥ sudṛḍhavratāḥ ||
ତେବେ ସୁଦୃଢ଼ବ୍ରତୀ, ବେଦ ଓ ବେଦାଙ୍ଗରେ ପାରଙ୍ଗତ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଏକାଗ୍ରଚିତ୍ତ ହୋଇ ମନ୍ତ୍ରୋଚ୍ଚାରଣପୂର୍ବକ ପ୍ରଜ୍ୱଳିତ ଅଗ୍ନିରେ ଘିଅ ଓ ଖୀରର ଆହୁତି ଦେବାକୁ ଲାଗିଲେ।
वैशम्पायन उवाच
Dharmic action is shown as disciplined and inwardly focused: ritual is not mere outward performance but requires steadiness in vows, mastery of sacred knowledge, and a collected mind while acting in accordance with mantra and rule.
The narrator describes learned, vow-observant Brahmins performing a fire-sacrifice, offering ghee and milk-based oblations into the kindled fire while reciting mantras with concentrated attention.