Shloka 29
तब उन सभी महाथनुर्धरोंने एक साथ प्रयत्न करके तीखे अग्रभागवाले तीन-तीन बाणोंद्वारा युद्धकुशल पाण्डुपुत्र भीमके मर्मस्थानोंमें गहरी चोट पहुँचायी ।। सो5तिविद्धो महेष्वासो भीमसेनो न विव्यथे । पर्वतो वारिधाराभिवरर्षमाणैरिवाम्बुदै:,उनके द्वारा अत्यन्त घायल होनेपर भी महाधनुर्धर भीमसेन बादलोंकी बरसायी हुई जलधाराओंसे पर्वतकी भाँति तनिक भी व्यथित एवं विचलित नहीं हुए
tataḥ sarve mahādhanurdharāḥ saha prayatnena tīkṣṇāgrabhāgaiḥ trīṃs-trīṃś ca bāṇaiḥ yuddhakuśalaṃ pāṇḍuputraṃ bhīmasenaṃ marmasthāneṣu gāḍhaṃ vyathayām āsuḥ | so ’tividdho maheṣvāso bhīmaseno na vivyathe | parvato vāridhārābhir varṣamāṇair ivāmbudaiḥ ||
ତେବେ ସେ ସମସ୍ତ ମହାଧନୁର୍ଧର ଏକାସାଥି ଚେଷ୍ଟା କରି ଯୁଦ୍ଧକୁଶଳ ପାଣ୍ଡୁପୁତ୍ର ଭୀମଙ୍କର ମର୍ମସ୍ଥାନଗୁଡ଼ିକୁ ତୀକ୍ଷ୍ଣାଗ୍ର ତିନି-ତିନି ବାଣରେ ଗଭୀର ଭାବେ ଆଘାତ କଲେ। କିନ୍ତୁ ଅତ୍ୟଧିକ ବିଧ୍ଧ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ମହାଧନୁର୍ଧର ଭୀମସେନ କିଛିମାତ୍ରେ ବ୍ୟଥିତ ହେଲେ ନାହିଁ; ବର୍ଷା କରୁଥିବା ମେଘର ଜଳଧାରାରେ ମଧ୍ୟ ପର୍ବତ ଯେପରି ଅଚଳ ରହେ, ସେପରି ସେ ଅଡ଼ିଗ ରହିଲେ।
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights steadfastness under suffering: a warrior committed to his duty does not lose composure even when struck at vital points. Ethical strength is shown as inner steadiness—enduring pain without abandoning resolve.
A group of powerful archers coordinate their attack and pierce Bhīma with multiple sharp arrows aimed at vital spots. Despite being badly wounded, Bhīma remains unmoved, compared to a mountain enduring heavy rainfall from clouds.