Śrāddha-dvija-parīkṣā: Paṅkti-dūṣa and Paṅkti-pāvana (श्राद्धे द्विजपरीक्षा—पङ्क्तिदूष-पङ्क्तिपावन)
वैशम्पायन उवाच युधिष्ठिरेणैवमुक्तो भीष्म: शान्तनवस्तदा | इमं॑ श्राद्धविधिं कृत्स्नं वक्तुं समुपचक्रमे
Vaiśampāyana uvāca: Yudhiṣṭhireṇaivam ukto Bhīṣmaḥ Śāntanavas tadā | imaṁ śrāddha-vidhiṁ kṛtsnaṁ vaktuṁ samupacakrame ||
ବୈଶମ୍ପାୟନ କହିଲେ—ଯୁଧିଷ୍ଠିର ଏପରି କହିବା ପରେ, ସେ ସମୟରେ ଶାନ୍ତନୁନନ୍ଦନ ଭୀଷ୍ମ ଶ୍ରାଦ୍ଧବିଧି ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ କହିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ।
वैशम्पायन उवाच
The verse frames śrāddha as a dharmic obligation: upon a righteous king’s request, an elder authority begins a complete instruction in ancestral rites, implying that remembrance and ritual responsibility are integral to ethical life.
Vaiśampāyana narrates that Yudhiṣṭhira has asked Bhīṣma for guidance; Bhīṣma, identified as Śāntanu’s son, now commences a full exposition of the śrāddha-vidhi.