Shloka 161
रुद्र-स्तवराजः (Rudra-Stavarāja) — Exempla of Śiva’s Boons and the Hymn’s Phalaśruti
भक्त्या हाुनन्यमीशानं परं देव॑ सनातनम् | कर्मणा मनसा वाचा भावेनामिततेजस:
bhaktyā hāunanyam īśānaṁ paraṁ devaṁ sanātanam | karmaṇā manasā vācā bhāvenāmitatejasaḥ ||
ବାୟୁ କହିଲେ—ଭକ୍ତିରେ ଅନନ୍ୟଭାବରେ ପରମ ସନାତନ ଦେବ ଈଶାନଙ୍କୁ ଉପାସନା କର। ଯେମାନେ କର୍ମ, ମନ, ବାଣୀ ଓ ଭାବ ଦ୍ୱାରା ଜଗଦୀଶ୍ୱର ଶିବଙ୍କୁ ନିରନ୍ତର ଧ୍ୟାନ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଅମିତ ତେଜରେ ସମ୍ପନ୍ନ ହୁଅନ୍ତି। ଏବଂ ଯେମାନେ ତାଙ୍କ ବିଷୟରେ ଶୁଣନ୍ତି-ଶୁଣାନ୍ତି, ତାଙ୍କ ମହିମାର କଥୋପକଥନ କରନ୍ତି ଓ ଏହି ସ୍ତୋତ୍ର ଦ୍ୱାରା ସଦା ସ୍ତୁତି କରନ୍ତି, ସେମାନେ ନିଜେ ମଧ୍ୟ ସ୍ତୁତ୍ୟ ହୋଇ ସଦା ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ରହନ୍ତି ଓ ତାହାରେ ରମଣ କରନ୍ତି।
वायुदेव उवाच
Educational Q&A
Single-pointed devotion to Śiva—expressed through action, thought, speech, and heartfelt intention—purifies the devotee and yields ‘amita-tejas’, an immeasurable spiritual potency. Continual remembrance, praise, and sharing of His glory are presented as ethical-spiritual disciplines that lead to contentment and inner joy.
In Anuśāsana Parva, Vāyu speaks in praise of Śiva and describes the conduct and fruits of devoted worship: constant meditation in all daily states (waking, sleeping, moving, resting) and ongoing recitation/listening of Śiva’s praises. The passage frames devotion as a lived practice rather than a momentary ritual.