अविमुक्तक्षेत्रमाहात्म्य — काशी-वाराणसी में मोक्ष, लिङ्ग-तीर्थ-मानचित्र, और उपासना-विधि
उपशान्तं शिवं चैव ज्येष्ठस्थाननिवासिनम् शुक्रेश्वरं च विख्यातं व्याघ्रेशं जम्बुकेश्वरम्
upaśāntaṃ śivaṃ caiva jyeṣṭhasthānanivāsinam śukreśvaraṃ ca vikhyātaṃ vyāghreśaṃ jambukeśvaram
ମୁଁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଶାନ୍ତ ଓ ମଙ୍ଗଳମୟ ଶିବଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରେ—ଯିଏ ଜ୍ୟେଷ୍ଠସ୍ଥାନ ନାମକ ଆଦି ପବିତ୍ର ପୀଠରେ ନିବାସ କରନ୍ତି; ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଶୁକ୍ରେଶ୍ୱରଙ୍କୁ, ବ୍ୟାଘ୍ରଦେଶରେ ପୂଜିତ ବ୍ୟାଘ୍ରେଶଙ୍କୁ, ଓ ଜମ୍ବୁବନର ଅଧିପତି ଜମ୍ବୁକେଶ୍ୱରଙ୍କୁ—ଏମାନେ ସମସ୍ତେ ପଶୁକୁ ବାନ୍ଧୁଥିବା ପାଶକୁ ଶିଥିଲ କରୁଥିବା ପତିଙ୍କ ପ୍ରକଟ ଲିଙ୍ଗ-ସାନ୍ନିଧ୍ୟ।
Suta Goswami (narrating to the sages of Naimisharanya)
It functions as kṣetra-nāma-kīrtana—reciting Shiva’s Linga-abode names (Śukreśvara, Vyāghreśa, Jambukeśvara, etc.) as a devotional act that invokes Pati’s presence in specific tīrthas and supports merit, purification, and steadiness in Linga-pūjā.
Shiva is presented as upaśānta (supremely tranquil) and śiva (intrinsically auspicious), the sovereign Pati who can be approached through multiple manifestations as Kṣetra-Linga—one reality appearing through many celebrated abodes while remaining beyond agitation and bondage.
Nāma-japa and kṣetra-smaraṇa (remembrance/recitation of shrine-names) as an auxiliary to Linga-pūjā; yogically, it supports Pāśupata orientation by turning the paśu’s attention toward Pati, weakening pāśa through sustained devotional recollection.