यतिप्रायश्चित्तविधानम्
Ascetic Atonements and Discipline
चरेद्धि शुद्धः समलोष्टकाञ्चनः समस्तभूतेषु च सत्समाहितः स्थानं ध्रुवं शाश्वतमव्ययं तु परं हि गत्वा न पुनर्हि जायते
careddhi śuddhaḥ samaloṣṭakāñcanaḥ samastabhūteṣu ca satsamāhitaḥ sthānaṃ dhruvaṃ śāśvatamavyayaṃ tu paraṃ hi gatvā na punarhi jāyate
ଶୁଦ୍ଧ ଭାବେ ଜୀବନ ଯାପନ କରିବା ଉଚିତ; ମାଟିର ଢେଲା ଓ ସୁନାକୁ ସମାନ ଭାବେ ଦେଖିବା ଉଚିତ; ସମସ୍ତ ଭୂତମାନଙ୍କ ପ୍ରତି ସତ୍-ସମାହିତ ଚେତନାରେ ଅବସ୍ଥିତ ରହିବା ଉଚିତ। ପତି—ଶିବଙ୍କ—ପରମ, ଧ୍ରୁବ, ଶାଶ୍ୱତ ଓ ଅବ୍ୟୟ ଧାମକୁ ପାଇ ସେ ପୁନଃ ଜନ୍ମ ନେଉନାହିଁ।
Suta Goswami (narrating the teaching to the sages of Naimisharanya)
It frames true Linga-bhakti as inner purification and equanimity: worship culminates in becoming steady in Śiva-consciousness (Pati), not merely external ritual.
Śiva is indicated as the supreme, eternal, imperishable, and unwavering abode—attaining Him ends rebirth for the Pashu when bondage (pāśa) is dissolved.
A Pāśupata-style discipline of śuddhācāra (purity), samatā (equal vision), and samādhāna (steady collectedness toward all beings) leading to moksha.