उमामहेश्वरव्रतं—पञ्चाक्षरमन्त्रस्य माहात्म्यं, न्यासः, जपविधिः, सदाचारः, विनियोगः
मिथ्या न कारयेद्देवि क्रियया च गुरोः सदा दुर्गुणे ख्यापिते तस्य नैर्गुण्यशतभाग्भवेत्
mithyā na kārayeddevi kriyayā ca guroḥ sadā durguṇe khyāpite tasya nairguṇyaśatabhāgbhavet
ହେ ଦେବୀ, ଗୁରୁ ବିଷୟରେ କୌଣସି କପଟ କ୍ରିୟାଦ୍ୱାରା କେବେ ମିଥ୍ୟା ଗଢ଼ିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ। ଯଦି କେହି ଗୁରୁଙ୍କ ଦୋଷ ପ୍ରଚାର କରେ, ସେ ସେଇ ପାପର ଶତଗୁଣ ଭାଗୀ ହୁଏ।
Suta Goswami (narrating the Purana; verse framed as a Devi-address within the teaching)
It establishes inner purity as a prerequisite for Shiva-puja: slandering or inventing faults about one’s Guru creates heavy demerit, obstructing mantra-siddhi and the fruit of Linga worship.
By implication, Shiva-tattva is accessed through disciplined truthfulness and reverence toward the Guru, who functions as the channel of Śiva’s grace (anugraha) that cuts pasha for the pashu.
The discipline of guru-sevā and vāg-niyama (restraint of speech) is emphasized as part of Shaiva sādhanā—supporting Pashupata practice by preventing karmic accrual through nindā (censure).