Adhyaya 74

Verse 1

इति श्रीब्रह्माण्डे महापुराणे वायुप्रोक्ते मध्यमभागे तृतीय उपोद्धातपादे विष्णुमाहात्म्यवर्णनं नाम त्रिसप्ततितमो ऽध्यायः // ७३// सूत उवाच तुर्वसोस्तु सुतो वह्निर्वह्नेर्गोभानुरात्मजः / गोभानोस्तु सुतो वीर स्त्रिसानुरपाजितः

ଏହିପରି ଶ୍ରୀବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡ ମହାପୁରାଣରେ, ବାୟୁପ୍ରୋକ୍ତ ମଧ୍ୟମଭାଗର ତୃତୀୟ ଉପୋଦ୍ଧାତପାଦରେ ‘ବିଷ୍ଣୁମାହାତ୍ମ୍ୟବର୍ଣ୍ଣନ’ ନାମ ତ୍ରିସପ୍ତତିତମ (୭୩ତମ) ଅଧ୍ୟାୟ। ସୂତ କହିଲେ—ତୁର୍ବସୁଙ୍କ ପୁତ୍ର ବହ୍ନି; ବହ୍ନିଙ୍କ ପୁତ୍ର ଗୋଭାନୁ; ଗୋଭାନୁଙ୍କ ବୀର ପୁତ୍ର ସ୍ତ୍ରିସାନୁ (ଅପାଜିତ) ଥିଲେ।

Verse 2

करन्धमस्तु त्रैसानो मरुत्तस्तस्य चात्मजः / अन्यस्त्वाविज्ञितो राजा मरुत्तः कथितः पुरा

ତ୍ରୈସାନୁଙ୍କ ପୁତ୍ର କରନ୍ଧମ, ତାହାର ପୁତ୍ର ମରୁତ୍ତ। ପୁରାତନ କାଳରେ ‘ମରୁତ୍ତ’ ନାମରେ ଆଉ ଜଣେ ଅଜ୍ଞାତ ରାଜା ମଧ୍ୟ କଥିତ ହୋଇଛନ୍ତି।

Verse 3

अनपत्यो मरुत्तस्तु स राजासीदिति श्रुतम् / दुष्कन्तं पौरवं चापि स वै पुत्रमकल्पयत्

ଶ୍ରୁତି ଅନୁସାରେ ରାଜା ମରୁତ୍ତ ନିଃସନ୍ତାନ ଥିଲେ। ତେଣୁ ସେ ପୌରବ ବଂଶୀୟ ଦୁଷ୍କନ୍ତଙ୍କୁ ପୁତ୍ରରୂପେ ଗ୍ରହଣ କଲେ।

Verse 4

एवं ययातिशापेन जरासंक्रमणे पुरा / तुर्वसोः पौरवं वंशं प्रविवेश पुरा किल

ଏହିପରି ଯୟାତିଙ୍କ ଶାପରେ, ପୁରାତନ କାଳରେ ଜରା-ସଂକ୍ରମଣ ପ୍ରସଙ୍ଗରେ, ତୁର୍ବସୁଙ୍କ ବଂଶ ପୌରବ ବଂଶରେ ପ୍ରବେଶ କଲା—ଏମିତି କୁହାଯାଏ।

Verse 5

दुष्कन्तस्य तु दायादः सरूप्यो नाम पार्थिवः / सरूप्यात्तु तथाण्डीरश्चत्वारस्तस्य चात्मजाः

ଦୁଷ୍କନ୍ତଙ୍କ ଉତ୍ତରାଧିକାରୀ ‘ସରୂପ୍ୟ’ ନାମକ ରାଜା ଥିଲେ। ସରୂପ୍ୟଙ୍କ ଠାରୁ ‘ଅଣ୍ଡୀର’ ଏବଂ ତାଙ୍କର ଚାରି ପୁତ୍ର ଜନ୍ମ ନେଲେ।

Verse 6

पाण्ड्यश्च केरलश्चैव चोलः कुल्यस्तथैव च / तेषां जनपदाः कुल्याः पाण्ड्याश्चोलाः सकेरलाः

ପାଣ୍ଡ୍ୟ, କେରଳ, ଚୋଳ ଓ କୁଲ୍ୟ—ଏମାନେ ସମସ୍ତେ ଜନପଦ ଭାବେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ; ତାଙ୍କ ଦେଶ କୁଲ୍ୟ, ପାଣ୍ଡ୍ୟ, ଚୋଳ ଓ କେରଳ ନାମେ ଖ୍ୟାତ।

Verse 7

द्रुह्योश्च तनयौ वीरौ बभ्रुः सेतुश्च विश्रुतौ / अरुद्धः सेतुपुत्रस्तु बाब्रवो रिपुरुच्यते

ଦ୍ରୁହ୍ୟୁଙ୍କ ଦୁଇ ବୀର ପୁତ୍ର—ବଭ୍ରୁ ଓ ସେତୁ—ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଥିଲେ; ସେତୁଙ୍କ ପୁତ୍ର ଅରୁଦ୍ଧ ‘ବାବ୍ରବ’ ନାମେ ପରିଚିତ, ଶତ୍ରୁନାଶକ ବୋଲି କୁହାଯାଏ।

Verse 8

यौवनाश्वेन समितौ कृच्छेण निहतो बली / युद्धं सुमहदासीत्तु मासान्परिचतुर्दश

ଯୌବନାଶ୍ୱଙ୍କ ସହ ସମରେ ସେ ବଳୀ କଷ୍ଟକର ଭାବେ ନିହତ ହେଲେ; ସେ ଯୁଦ୍ଧ ଅତ୍ୟନ୍ତ ମହାନ ଥିଲା ଏବଂ ଚତୁର୍ଦ୍ଦଶ ମାସ ଚାଲିଲା।

Verse 9

अरुद्धस्य तु दायादो गान्धारो नाम पार्थिवः / ख्यायते यस्य नाम्ना तु गान्धारविषयो महान्

ଅରୁଦ୍ଧଙ୍କ ଦାୟାଦ ‘ଗାନ୍ଧାର’ ନାମକ ରାଜା ଥିଲେ; ତାଙ୍କ ନାମରୁ ମହାନ ଗାନ୍ଧାର-ବିଷୟ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେଲା।

Verse 10

गान्धारादेशजाश्चापि तुरगा वाजिनां वराः / गान्धारपुत्रो धर्मस्तु धृतस्तस्य सुतो ऽभवत्

ଗାନ୍ଧାର ଦେଶଜ ଘୋଡ଼ାମାନେ ମଧ୍ୟ ଅଶ୍ୱମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବୋଲି କୁହାଯାଏ; ଗାନ୍ଧାରଙ୍କ ପୁତ୍ର ‘ଧର୍ମ’ ଓ ତାଙ୍କ ପୁତ୍ର ‘ଧୃତ’ ହେଲେ।

Verse 11

धृतस्य दुर्दमो जज्ञे प्रचेतास्तस्य चात्मजः / प्रचेतसः पुत्रशतं राजानः सर्व एव ते

ଧୃତଙ୍କର ଦୁର୍ଦ୍ଦମ ନାମକ ପୁତ୍ର ଜନ୍ମିଲା, ତାହାର ପୁତ୍ର ପ୍ରଚେତା। ପ୍ରଚେତସଙ୍କର ଶତ ପୁତ୍ର ହେଲେ; ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ରାଜା ଥିଲେ।

Verse 12

म्लेच्छराष्ट्राधिपाः सर्वे ह्युदीचीं दिशमास्थिताः / अनोश्चैव सुता वीरास्त्रयः परमधार्मिकाः

ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ମ୍ଲେଚ୍ଛ-ରାଷ୍ଟ୍ରର ଅଧିପତି; ଉତ୍ତର ଦିଗରେ ଅବସ୍ଥିତ ଥିଲେ। ଅନୁଙ୍କର ମଧ୍ୟ ତିନିଜଣ ବୀର ପୁତ୍ର ଥିଲେ; ସେମାନେ ପରମଧାର୍ମିକ।

Verse 13

सभानरः कालचक्षुः पराक्षस्चेति विश्रुताः / सभानरस्य पुत्रस्तु विद्वान्कालानलो नृपः

ସେମାନେ ସଭାନର, କାଳଚକ୍ଷୁ, ପରାକ୍ଷ—ଏହି ନାମରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଥିଲେ। ସଭାନରଙ୍କ ପୁତ୍ର ଥିଲେ ବିଦ୍ୱାନ ରାଜା କାଳାନଳ।

Verse 14

कालानलस्य धर्मात्मा सृंजयो नाम विश्रुतः / सृंजयस्याभवत्पुत्रो वीरो नाम्ना पुरञ्जयः

କାଳାନଳଙ୍କର ଧର୍ମାତ୍ମା ପୁତ୍ର ସୃଞ୍ଜୟ ନାମରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଥିଲେ। ସୃଞ୍ଜୟଙ୍କର ପୁତ୍ର ହେଲେ ବୀର ପୁରଞ୍ଜୟ।

Verse 15

आसीदिन्द्रसमो राजा प्रतिष्टितयशादिवि / महामनाः सुतस्तस्य महाशालस्य धार्मिकः

ସେ ରାଜା ଇନ୍ଦ୍ରସମ ଥିଲେ; ତାଙ୍କର ଯଶ ସ୍ୱର୍ଗରେ ମଧ୍ୟ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ ଥିଲା। ତାଙ୍କର ଧାର୍ମିକ ପୁତ୍ର ମହାମନା ନାମରେ ଥିଲେ; ସେ ମହାଶାଳଙ୍କ ପୁତ୍ର।

Verse 16

सप्तद्वीपेश्वरो राजा चक्रवर्त्ती महायशाः / महामनास्तु द्वौ पुत्रौ जनयामास विश्रुतौ

ସପ୍ତଦ୍ୱୀପର ଅଧିପତି, ମହାଯଶସ୍ୱୀ ଚକ୍ରବର୍ତ୍ତୀ ରାଜା ମହାମନା ହୋଇ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଦୁଇ ପୁତ୍ରଙ୍କୁ ଜନ୍ମ ଦେଲେ।

Verse 17

उशीनरं च धर्मज्ञं तितिक्षुं चैव धार्मिकम् / उशीनरस्य पत्न्यस्तु पञ्च राजर्षिवंशजाः

ଉଶୀନର ଧର୍ମଜ୍ଞ, ସହିଷ୍ଣୁ ଓ ଧାର୍ମିକ ଥିଲେ। ଉଶୀନରଙ୍କ ପାଖରେ ରାଜର୍ଷିବଂଶଜା ପାଞ୍ଚ ଜଣ ପତ୍ନୀ ଥିଲେ।

Verse 18

नृगा कृमी नवा दर्वा पञ्चमी च दृषद्वती / उशीनरस्य पुत्र्यस्तु पञ्च तासु कुलोद्वहाः

ନୃଗା, କୃମୀ, ନବା, ଦର୍ବା ଏବଂ ପଞ୍ଚମୀ ଦୃଷଦ୍ୱତୀ—ଏମାନେ ଉଶୀନରଙ୍କ ପାଞ୍ଚ କନ୍ୟା; ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ କୁଳୋଦ୍ୱହ ବଂଶଧର ଜନ୍ମିଲେ।

Verse 19

तपस्यतः सुमहतो जाता वृद्धस्य धार्मिकाः / नृगायास्तु नृगः पुत्रो नवाया नव एव तु

ମହାତପସ୍ୟାରତ ବୃଦ୍ଧଙ୍କ ଘରେ ଧାର୍ମିକ ସନ୍ତାନ ଜନ୍ମିଲେ। ନୃଗାରୁ ନୃଗ ପୁତ୍ର ହେଲେ, ନବାରୁ ନବ ନାମକ ପୁତ୍ର ହେଲେ।

Verse 20

कृम्याः कृमिस्तु दर्वायाः सुव्रतो नाम धार्मिकः / दृषद्वती सुतश्चापि शिबिरौशीनरो द्विजाः

କୃମୀରୁ କୃମି ପୁତ୍ର ଜନ୍ମିଲେ; ଦର୍ବାରୁ ଧାର୍ମିକ ‘ସୁବ୍ରତ’ ନାମକ ପୁତ୍ର ହେଲେ। ଦୃଷଦ୍ୱତୀରୁ ଶିବି ଓ ଔଶୀନର—ଏହି ଦୁଇ ଦ୍ୱିଜସମ ପୁତ୍ର ମଧ୍ୟ ଜନ୍ମିଲେ।

Verse 21

शिबे शिवपुरं ख्यातं यौधेयं तु नृगस्य च / नवस्य नवराष्ट्रं तु कृमेस्तु कृमिला पुरी

ଶିବେ ପାଇଁ ‘ଶିବପୁର’ ପ୍ରସିଦ୍ଧ, ନୃଗ ପାଇଁ ‘ଯୌଧେୟ’; ନବ ପାଇଁ ‘ନବରାଷ୍ଟ୍ର’ ଏବଂ କୃମି ପାଇଁ ‘କୃମିଲା’ ପୁରୀ କୁହାଯାଏ।

Verse 22

सुव्रतस्य तथांबष्टा शिबिपुत्रान्निबोधत / शिबेस्तु शिबयः पुत्राश्चत्वारो लोकसंमताः

ସୁବ୍ରତ ପାଇଁ ‘ଅମ୍ବଷ୍ଟା’ (ଦେଶ) ଅଛି; ଏବେ ଶିବିଙ୍କ ପୁତ୍ରମାନଙ୍କୁ ଶୁଣ। ଶିବେଙ୍କ ‘ଶିବୟ’ ନାମକ ଚାରି ପୁତ୍ର ଲୋକସମ୍ମତ।

Verse 23

वृषदर्भः सुवीरस्तु केकयो मद्रकस्तथा / तेषां जनपदाः स्फीताः केकया मद्रकास्तथा

ବୃଷଦର୍ଭ, ସୁବୀର, କେକୟ ଓ ମଦ୍ରକ—ଏମାନେ ଥିଲେ। ତାଙ୍କର ଜନପଦ ସମୃଦ୍ଧ ହେଲା; କେକୟ ଓ ମଦ୍ରକ ଦେଶ ବିଶେଷ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେଲା।

Verse 24

वृषदर्भाः सुवीराश्च तितिक्षोः शृणुत प्रजाः / तितिक्षुरभवद्राजा पूर्वस्यां दिशि विश्रुतः

ବୃଷଦର୍ଭ ଓ ସୁବୀର—ତିତିକ୍ଷୁଙ୍କ ପ୍ରଜା, ଶୁଣ। ତିତିକ୍ଷୁ ରାଜା ହେଲେ; ପୂର୍ବ ଦିଗରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଥିଲେ।

Verse 25

उशद्रथो महाबाहुस्तस्य हेमः सुतो ऽभवत् / हेमस्य सुतपा जज्ञे सुतः सुतपसो बलिः

ମହାବାହୁ ଉଶଦ୍ରଥ ଥିଲେ; ତାଙ୍କର ପୁତ୍ର ହେମ ହେଲେ। ହେମଙ୍କୁ ସୁତପା ଜନ୍ମିଲେ; ସୁତପାଙ୍କ ପୁତ୍ର ବଲି ହେଲେ।

Verse 26

जातो मनुष्ययोन्यां वै क्षीणे वंशे प्रजेप्सया / महायोगी स तु बलिर्बद्धो यः स महामनाः

ବଂଶ କ୍ଷୀଣ ହେଲେ ପ୍ରଜାକାମନାରେ ସେ ମନୁଷ୍ୟଯୋନିରେ ଜନ୍ମ ନେଲେ; ଯେ ବନ୍ଧିତ ହୋଇଥିଲେ ସେଇ ମହାଯୋଗୀ ବଳି ମହାମନା।

Verse 27

पुत्रानुत्पादयामास जातुर्वर्ण्यकरान्भुवि / अङ्गं स जनयामास वङ्गं सुह्मं तथैव च

ସେ ପୃଥିବୀରେ ଚାତୁର୍ବର୍ଣ୍ୟ ପ୍ରବର୍ତ୍ତକ ପୁତ୍ରମାନଙ୍କୁ ଉତ୍ପନ୍ନ କଲେ; ଅଙ୍ଗ, ବଙ୍ଗ ଓ ସୁହ୍ମକୁ ମଧ୍ୟ ଜନ୍ମ ଦେଲେ।

Verse 28

युद्धं कलिङ्गं च तथा वालेयं क्षत्रमुच्यते / वालेया ब्राह्मणाश्चैव तस्य वंशकराः प्रभोः

ଯୁଦ୍ଧ, କଲିଙ୍ଗ ଓ ବାଲେୟ—ଏମାନେ କ୍ଷତ୍ରିୟ ବୋଲି କୁହାଯାଏ; ବାଲେୟ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ମଧ୍ୟ ସେଇ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ବଂଶବର୍ଦ୍ଧକ ହେଲେ।

Verse 29

बलेस्तु ब्रह्मणा दत्ता वराः प्रीतेन धीमतः / महायोगित्वमायुश्च कल्पस्य परिमाणकम्

ଧୀମାନ ବଳିଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ ବ୍ରହ୍ମା ବର ଦେଲେ—ମହାଯୋଗିତ୍ୱ ଓ ଏକ କଳ୍ପ ପରିମାଣର ଆୟୁ।

Verse 30

संग्रामे वाप्यजेयत्वं धर्मे चैव प्रभावतः / त्रैलोक्यदर्शनं चैव प्राधान्यं प्रसवे तथा

ସଙ୍ଗ୍ରାମରେ ଅଜେୟତ୍ୱ, ଧର୍ମରେ ପ୍ରଭାବଶକ୍ତି; ଏବଂ ତ୍ରୈଲୋକ୍ୟଦର୍ଶନ, ସନ୍ତାନ-ପ୍ରସବରେ ପ୍ରାଧାନ୍ୟ ମଧ୍ୟ।

Verse 31

बलेश्चा प्रतिमत्वं वे धर्मतत्त्वार्थदर्शनम् / चतुरो नियतान्वर्णांस्त्वं वै स्थापयितेति वै

ହେ ବଲି! ତୁମେ ଧର୍ମତତ୍ତ୍ୱର ଅର୍ଥଦର୍ଶନ ଓ ଆଦର୍ଶ-ପ୍ରତିମତ୍ୱ ପାଉ; ତୁମେ ନିୟତ ଚାରି ବର୍ଣ୍ଣକୁ ସ୍ଥାପନ କରିବ—ଏହିପରି କୁହାଗଲା।

Verse 32

इत्युक्तो विभुना राजा बलिः शान्ति पराययौ / कालेन महता विद्वान्स्वं च स्थानमुपागतः

ଏପରି ବିଭୁଙ୍କ କଥା ଶୁଣି ରାଜା ବଲି ଶାନ୍ତିକୁ ଆଶ୍ରୟ କଲେ; ଦୀର୍ଘ କାଳ ପରେ ସେ ବିଦ୍ୱାନ୍ ନିଜ ସ୍ଥାନକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ।

Verse 33

तेषां जनपदाः स्फीता अङ्गवङ्गाश्च सुह्मकाः / पुण्ड्राः कलिङ्गश्च तथा तेषां वंशं निबोधत

ତାଙ୍କର ଜନପଦଗୁଡ଼ିକ ସମୃଦ୍ଧ ଥିଲା—ଅଙ୍ଗ, ବଙ୍ଗ ଓ ସୁହ୍ମ; ଏବଂ ପୁଣ୍ଡ୍ର ଓ କଲିଙ୍ଗ। ଏବେ ତାଙ୍କର ବଂଶକୁ ଜାଣ।

Verse 34

तस्य ते तनयाः सर्वे क्षेत्रजा मुनिसंभवाः / संभूता दीर्घतमसः सुदेष्णायां महौजसः

ତାଙ୍କର ସେ ସମସ୍ତ ପୁତ୍ର କ୍ଷେତ୍ରଜ, ମୁନିସମ୍ଭବ; ମହାଓଜସ୍ବୀ ଦୀର୍ଘତମସ୍ ସୁଦେଷ୍ଣାରେ ସେମାନଙ୍କୁ ଜନ୍ମ ଦେଲେ।

Verse 35

ऋषय ऊचुः कथं बलेः सुताः पञ्च जनिताः क्षेत्रजाः प्रभो / ऋषिणा दीर्घतमसा ह्येतत्प्रब्रूहि पृच्छताम्

ଋଷିମାନେ କହିଲେ—ହେ ପ୍ରଭୋ! ବଲିଙ୍କ ପାଞ୍ଚ ପୁତ୍ର କ୍ଷେତ୍ରଜ ଭାବେ କିପରି ଜନ୍ମିଲେ? ଋଷି ଦୀର୍ଘତମସ ଦ୍ୱାରା ଏହା କିପରି ହେଲା, ପ୍ରଶ୍ନକାରୀମାନଙ୍କୁ କୁହନ୍ତୁ।

Verse 36

सूत उवाच उशिजो नाम विख्यात आसीद्धीमानृषिः पुरा / भार्या वै ममता नाम बभूवास्य महात्मनः

ସୂତ କହିଲେ—ପୁରାତନ କାଳରେ ଉଶିଜ ନାମରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଧୀମାନ ଋଷି ଥିଲେ। ସେହି ମହାତ୍ମାଙ୍କର ଭାର୍ଯ୍ୟା ମମତା ନାମରେ ଥିଲେ।

Verse 37

उशिजस्य कनीयांस्तु पुरोधा यो दिवौकसाम् / बृहस्पतिर्बृहत्तेजा ममतां सो ऽभ्यपद्यत

ଉଶିଜଙ୍କ କନିଷ୍ଠ ଭ୍ରାତା, ଦେବମାନଙ୍କ ପୁରୋହିତ, ମହାତେଜସ୍ବୀ ବୃହସ୍ପତି ମମତାଙ୍କୁ ଆଶ୍ରୟ କରି ତାଙ୍କ ପାଖକୁ ଗଲେ।

Verse 38

उवाच ममता तं तु बृहस्पतिमनिच्छती / अन्तर्वत्न्यस्मि ते भ्रातुर्ज्येष्ठस्यास्य च भामिनी

ମମତା ଅନିଚ୍ଛାରେ ବୃହସ୍ପତିଙ୍କୁ କହିଲେ—ମୁଁ ଗର୍ଭବତୀ; ମୁଁ ତୁମ ଜ୍ୟେଷ୍ଠ ଭ୍ରାତାଙ୍କର ଭାର୍ଯ୍ୟା, ହେ ଦୀପ୍ତିମାନ।

Verse 39

अयं हि मे महान्गर्भो रोरवीति बृहस्पते / अजस्रं ब्रह्म चाभ्यस्य षडङ्गं वेदमुद्गिरन्

ହେ ବୃହସ୍ପତେ! ମୋ ଗର୍ଭରେ ଏହି ମହାନ୍ ଗର୍ଭ ରୋରବ କରୁଛି; ଅଜସ୍ର ଭାବେ ବ୍ରହ୍ମକୁ ଅଭ୍ୟାସ କରି, ଷଡ଼ଙ୍ଗ ସହିତ ବେଦକୁ ଉଚ୍ଚାରଣ କରୁଛି।

Verse 40

अमोघरे तास्त्वं चापि न मां भजितुमर्हसि / अस्मिन्नेव यथाकाले यथा वा मन्यसे विभो

ହେ ଅମୋଘରେତା! ତୁମେ ମଧ୍ୟ ମୋତେ ଭଜିବା/ଭୋଗିବାକୁ ଯୋଗ୍ୟ ନୁହ; ଏହି ସମୟରେ, ଯଥାକାଳେ—ତୁମେ ଯେପରି ଭାବ, ହେ ବିଭୁ।

Verse 41

एवमुक्तस्तया सम्यग्बृहतेजा बृहस्पतिः / कामात्मानं महात्मापि नात्मानं सो ऽभ्यधारयत्

ସେ ଏଭଳି ସମ୍ୟକ୍ କହିଥିଲେ ମଧ୍ୟ ମହାତେଜସ୍ବୀ ବୃହସ୍ପତି—ମହାତ୍ମା ହୋଇ ସୁଦ୍ଧା—ନିଜକୁ ଧାରଣ କରିପାରିଲେ ନାହିଁ; କାମଭାବ ତାଙ୍କୁ ଆବୃତ କଲା।

Verse 42

संबभूवैव धर्मात्मा तया सार्द्धं बृहस्पति / उत्सृजन्तं तदा रेतो गर्भस्थः सो ऽस्य भाषत

ତେବେ ଧର୍ମାତ୍ମା ବୃହସ୍ପତି ତାଙ୍କ ସହିତ ସଙ୍ଗମ କଲେ। ସେଇ ସମୟରେ ସେ ରେତଃ ଉତ୍ସର୍ଜନ କରୁଥିବାବେଳେ, ଗର୍ଭସ୍ଥ ସେ ତାଙ୍କୁ କହିଲା।

Verse 43

शुक्रं त्याक्षीश्च मा जीव द्वयोर्नेहास्ति संभवः / अमोघरेतास्त्वं वापि पूर्वं चाहमिहागतः

ହେ ଜୀବ! ତୁ ଶୁକ୍ର ତ୍ୟାଗ କରି ଜୀବିତ ରୁହ; ଏଠାରେ ଆମ ଦୁଇଜଣଙ୍କର ଏକାସାଥି ସମ୍ଭବ ନାହିଁ। ତୁ ଅମୋଘରେତା, ମୁଁ ମଧ୍ୟ ପୂର୍ବରୁ ଏଠାକୁ ଆସିଛି।

Verse 44

शशाप तं तदा क्रुद्ध एवमुक्तो बृहस्पतिः / उशिजस्य सुतं भ्रातुर्गर्भस्थं भगवानृषिः

ଏଭଳି କହିବାରେ କ୍ରୁଦ୍ଧ ହୋଇ ଭଗବାନ୍ ଋଷି ବୃହସ୍ପତି, ଉଶିଜର ପୁତ୍ର—ଭ୍ରାତାଙ୍କ ଗର୍ଭସ୍ଥ ପୁତ୍ର—ତାକୁ ସେତେବେଳେ ଶାପ ଦେଲେ।

Verse 45

यस्मात्त्वमीदृशे काले सर्वभूतेप्सिते सति / मामेवमुक्तवान्मोहात्तमो दीर्घं ग्रवेक्ष्यसि

ଯେହେତୁ ଏପରି ସମୟରେ, ଯେତେବେଳେ ସମସ୍ତ ଭୂତ (ସନ୍ତାନକୁ) ଇଚ୍ଛା କରନ୍ତି, ତୁ ମୋହବଶତଃ ମୋତେ ଏଭଳି କହିଲୁ; ତେଣୁ ତୁ ଦୀର୍ଘକାଳ ଅନ୍ଧକାରକୁ ହିଁ ଦେଖିବୁ।

Verse 46

ततो दीर्घतमा नाम शापादृषिरजायत / अथौशिजो बृहत्कीर्तिर्बृहस्पतिरिबौजसा

ତାପରେ ଶାପଫଳରେ ‘ଦୀର୍ଘତମା’ ନାମକ ଋଷି ଜନ୍ମିଲେ; ପରେ ଔଶିଜ ବଂଶର ବୃହତ୍କୀର୍ତ୍ତି, ଓଜସରେ ବୃହସ୍ପତି ସମ, ପ୍ରକଟ ହେଲେ।

Verse 47

ऊर्द्ध्वरेतास्ततश्चापि न्यवसद्भ्रातुराश्रमे / गोधर्मं सौरभेयात्तु वृषभाच्छतवान्प्रभोः

ତାପରେ ଊର୍ଦ୍ଧ୍ୱରେତା ହୋଇ ସେ ଭାଇଙ୍କ ଆଶ୍ରମରେ ବସିଲା; ଏବଂ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ବୃଷଭଠାରୁ ସୌରଭେୟ ଗୋଧର୍ମର ଉପଦେଶ ପାଇଲା।

Verse 48

तस्य भ्राता पितृव्यस्तु चकार भवनं तदा / तस्मिन्हि तत्र वसति यदृच्छाभ्यागतो वृषः

ତେବେ ତାହାର ଭ୍ରାତା, ପିତୃବ୍ୟସମ, ସେତେବେଳେ ଗୃହ ନିର୍ମାଣ କଲେ; ଏବଂ ସେଠାରେ ବସୁଥିବାବେଳେ ଯାଦୃଚ୍ଛିକ ଭାବେ ଗୋଟିଏ ବୃଷଭ ଆସିପହଞ୍ଚିଲା।

Verse 49

दर्शार्थमास्तृतान्दर्भाञ्चचार सुरभीसुतः / जग्राह तं दीर्घ तमा विस्फुरन्तं तु शृङ्गयोः

ଦର୍ଶନାର୍ଥେ ପିଛାଇଥିବା ଦର୍ଭା ଉପରେ ସୁରଭୀପୁତ୍ର ଚାଲିଲା; ତେବେ ଦୀର୍ଘତମା ଶୃଙ୍ଗଦ୍ୱୟ ଫଡ଼ଫଡ଼ାଉଥିବା ସେହି ବୃଷଭକୁ ଧରିଲେ।

Verse 50

स तेन निगृहीतस्तु न चचाल पदात्पदम् / ततो ऽब्रवीद् वृषस्तं वै सुंच मां बलिनां वर

ସେ ଧରିଥିଲେ ମଧ୍ୟ ବୃଷଭଟି ପଦେ ପଦେ ମଧ୍ୟ ଚଳିଲା ନାହିଁ; ତେବେ ବୃଷଭ କହିଲା—ହେ ବଳବାନମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ମୋତେ ଛାଡ଼।

Verse 51

न मया सादितस्तात बलवांस्तद्विधः क्वचित् / त्र्यंबकं वहता देवं यतो जातो ऽस्मि भूतले

ହେ ତାତ! ମୋ ଦ୍ୱାରା ଏପରି ବଳବାନ ଓ ତାହା ସଦୃଶ କେହି କେବେ ପରାଜିତ ହୋଇନାହାନ୍ତି; କାରଣ ମୁଁ ଭୂତଳେ ତ୍ର୍ୟମ୍ବକ ଦେବଙ୍କୁ ବହନ କରୁଥିବା ଜନଙ୍କଠାରୁ ଜନ୍ମିଛି।

Verse 52

सुंच मां बलिनां श्रेष्ठ प्रतिस्नेहं वरं वृणु / एवमुक्तो ऽब्रवीदेनं जीवंस्त्वं मे क्व यास्यसि

ହେ ବଳବାନମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ! ମୋତେ ଛାଡ଼, ପ୍ରତିସ୍ନେହର ବର ବାଛ। ଏଭଳି କୁହାଯାଉଥିବାବେଳେ ସେ ତାକୁ କହିଲା—ତୁ ଜୀବିତ ରହି ମୋ ପାଖରୁ କେଉଁଠିକୁ ଯିବୁ?

Verse 53

तेन त्वाहं न मोक्ष्यामि परस्वादं चतुष्पदम् / ततस्तं दीर्घतमसं स वृषः प्रत्युवाच ह

ସେହି କାରଣରୁ ପରର ସ୍ୱାଦକୁ ଲୋଭ କରୁଥିବା ସେଇ ଚତୁଷ୍ପଦ ତୋତେ ମୁଁ ଛାଡ଼ିବି ନାହିଁ। ତାପରେ ସେ ବୃଷ ଦୀର୍ଘତମସଙ୍କୁ ପ୍ରତ୍ୟୁତ୍ତର ଦେଲା।

Verse 54

नास्माकं विद्यते तात पातकं स्तेयमेव च / भक्ष्याभक्ष्यं न जानीमः पेयापेयं च सर्वशः

ହେ ତାତ! ଆମ ପାଖରେ ପାତକ ନାହିଁ, ଚୋରି ମଧ୍ୟ ନାହିଁ; କ’ଣ ଭକ୍ଷ୍ୟ କ’ଣ ଅଭକ୍ଷ୍ୟ, କ’ଣ ପେୟ କ’ଣ ଅପେୟ—ଆମେ ସର୍ବଥା ଜାଣୁନାହୁଁ।

Verse 55

कार्या कार्यं च वै विप्र गम्यगम्यं तथैव च / न पाप्मानो वयं विप्र धर्मो ह्येष गवां श्रुतः

ହେ ବିପ୍ର! କ’ଣ କରିବା କ’ଣ ନ କରିବା, କେଉଁଠି ଯିବା କେଉଁଠି ନ ଯିବା—ଏହା ମଧ୍ୟ; ହେ ବିପ୍ର! ଆମେ ପାପୀ ନୁହେଁ, କାରଣ ଏହା ଗୋମାତାମାନଙ୍କର ଶ୍ରୁତ ଧର୍ମ ବୋଲି ଶୁଣାଯାଏ।

Verse 56

गवां नाम स वे श्रुत्वा संभ्रान्तस्त ममुञ्चत / भक्त्या चानुश्रविकया गोसुतं वै प्रसादयन्

ଗାଈମାନଙ୍କ ନାମ ଶୁଣି ସେ ଭ୍ରମିତ ହୋଇ ତାକୁ ଛାଡ଼ିଦେଲା। ପରେ ଭକ୍ତିରେ, ପରମ୍ପରାରେ ଶୁଣା ଭକ୍ତିବାଣୀଦ୍ୱାରା ଗୋପୁତ୍ରଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କଲା।

Verse 57

प्रसादतो वृषेन्द्रस्य गोधर्मं जगृहे ऽथ सः / मनसैव तदा दध्रे तद्विधस्तत्परायणः

ବୃଷେନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପ୍ରସାଦରୁ ସେ ଗୋଧର୍ମ ଗ୍ରହଣ କଲା। ତାପରେ ମନରେଇ ତାହା ଧାରଣ କରି, ସେହି ବିଧିର ହୋଇ ତାହାରେ ପରାୟଣ ରହିଲା।

Verse 58

ततो यवीयसः पत्नीमौतथ्यस्याभ्यमन्यत / विचेष्टमानां रुदतीं दैवात्संमूढचेतनः

ତାପରେ ଦୈବବଶତଃ ତାହାର ଚେତନା ମୋହିତ ହେଲା, ଏବଂ କାନ୍ଦୁଥିବା, ଛଟପଟାଉଥିବା ଔତଥ୍ୟଙ୍କ କନିଷ୍ଠା ପତ୍ନୀକୁ ଅପମାନ କରିବାକୁ ଭାବିଲା।

Verse 59

अवलेपं तु तंमत्वा सुरद्वांस्तस्य नाक्षमत् / गोधर्म वै बलं कृत्वा स्नुषां स ह्यभ्यमन्यत

ତାହାର ସେଇ ଦର୍ପ ଜାଣି ସୁରଦ୍ୱାନ ତାହା ସହିଲା ନାହିଁ। ଗୋଧର୍ମକୁ ହିଁ ବଳ କରି ସେ ନିଜ ସ୍ନୁଷା (ବୋହୂ)କୁ ଅପମାନ କରିବାକୁ ଭାବିଲା।

Verse 60

विपर्ययं तु तं दृष्ट्वा शरद्वान्प्रविचिन्त्य च / भविष्यमर्थं ज्ञात्वा च महात्मा त्ववमत्य तम्

ସେଇ ବିପର୍ୟୟ ଦେଖି ଶରଦ୍ୱାନ ଭଲଭାବେ ଚିନ୍ତା କଲେ। ଭବିଷ୍ୟତର ଅର୍ଥ ଜାଣି ସେଇ ମହାତ୍ମା ତାକୁ ତୁଚ୍ଛ ଭାବି ଅବହେଳା କଲେ।

Verse 61

प्रोवाच दीर्घतमसं क्रोधात्संरक्तलोचनः / गम्यागम्यं न जानीषे गोधर्मात्प्रार्थयन्स्रुषाम्

କ୍ରୋଧରେ ରକ୍ତନେତ୍ର ହୋଇ ସେ ଦୀର୍ଘତମସଙ୍କୁ କହିଲା—ତୁମେ ଗମ୍ୟ-ଅଗମ୍ୟ ଜାଣ ନାହ; ଗୋଧର୍ମର ନାମେ ସ୍ତ୍ରୀମାନଙ୍କୁ ପ୍ରାର୍ଥନା କରୁଛ।

Verse 62

दुर्वृत्तं त्वां त्यजाम्येष गच्छ त्वं स्वेन कर्मणा / यस्मात्त्वमन्धो वृद्धश्च भर्त्तव्यो दुरनुष्ठितः

ହେ ଦୁର୍ବୃତ୍ତ, ମୁଁ ତୁମକୁ ତ୍ୟାଗ କରୁଛି; ନିଜ କର୍ମାନୁସାରେ ତୁମେ ଯାଅ। ତୁମେ ଅନ୍ଧ ଓ ବୃଦ୍ଧ, ତେଣୁ ଦୁରାଚାରୀ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ଭରଣ କରିବାକୁ ପଡ଼େ।

Verse 63

तेनासि त्वं परित्यक्तो दुराचारो ऽसि मे मतः / सूत उवाच कर्मण्यस्मिंस्ततः क्रूरे तस्य बुद्धिरजायत

ସେହିପରି ତୁମେ ପରିତ୍ୟକ୍ତ; ମୋ ମତରେ ତୁମେ ଦୁରାଚାରୀ। ସୂତ କହିଲେ—ସେଇ କ୍ରୂର କର୍ମ ପରେ ତାହାର ମନେ ଏକ ବୁଦ୍ଧି ଉଦୟ ହେଲା।

Verse 64

निर्भर्त्स्य चैव बहुशो बाहुभ्यां परिगृह्य च / कोष्टे समुद्रे प्रक्षिप्य गङ्गांभसि समुत्सृजत्

ସେ ବହୁବାର ନିନ୍ଦା କରି, ଦୁଇ ବାହୁରେ ଧରି, ଏକ ପେଟିରେ ରଖି ସମୁଦ୍ରେ ଛାଡ଼ିଦେଲା ଏବଂ ଗଙ୍ଗାଜଳରେ ଭାସାଇଦେଲା।

Verse 65

उह्यमानः समुद्रस्तु सप्ताहं श्रोतसा तदा / तं सस्त्रीको बलिर्नाम राजा धर्मार्थतत्त्ववित्

ତେବେ ସେ ସମୁଦ୍ରର ସ୍ରୋତରେ ସାତ ଦିନ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବହିଗଲା। ତାକୁ ସ୍ତ୍ରୀସହିତ ‘ବଲି’ ନାମକ ରାଜା—ଧର୍ମ ଓ ଅର୍ଥର ତତ୍ତ୍ୱଜ୍ଞ—ପାଇଲେ।

Verse 66

अपश्यन्मज्जमानं तु स्रोतसोभ्यासमागतम् / तं गृहीत्वा स धर्मात्मा बलिर्वैरोचनस्तदा

ସ୍ରୋତସମୀପକୁ ଆସି ଡୁବୁଥିବା ତାହାକୁ ଦେଖି ଧର୍ମାତ୍ମା ବୈରୋଚନ ବଳି ସେତେବେଳେ ତାକୁ ଧରିଲେ।

Verse 67

अन्तःपुरे जुगोपैनं भक्ष्यैर्भोज्यैश्च तर्पयन् / प्रीतः स वै वरेणाथ च्छन्दयामास वै बलिम्

ସେ ଅନ୍ତଃପୁରରେ ତାହାକୁ ରକ୍ଷା କଲେ, ଭକ୍ଷ୍ୟ-ଭୋଜ୍ୟରେ ତୃପ୍ତ କରି ପ୍ରୀତ ହୋଇ ବର ଦେଇ ବଳିକୁ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ କଲେ।

Verse 68

स च तस्माद्वरं वव्रे पुत्रार्थी दानवर्षभः / बलिरुवाच संतानार्थं महाभाग भार्यायां मम मानद

ପୁତ୍ରାର୍ଥୀ ଦାନବଶ୍ରେଷ୍ଠ ସେଠାରୁ ବର ମାଗିଲେ। ବଳି କହିଲେ—ହେ ମହାଭାଗ, ମାନଦ! ମୋ ଭାର୍ଯ୍ୟାରେ ସନ୍ତାନ ପାଇଁ ବର ଦିଅ।

Verse 69

पुत्रान्धर्मार्थसंयुक्तानुत्पादयितुमर्हसि / एवमुक्तस्तुतेनर्षिस्तथास्त्वित्युक्तवान्हितम्

ଧର୍ମ ଓ ଅର୍ଥସହିତ ଯୁକ୍ତ ପୁତ୍ରମାନଙ୍କୁ ଉତ୍ପାଦନ କରିବାକୁ ତୁମେ ଯୋଗ୍ୟ ହେଉ। ଏଭଳି କହିବା ପରେ ଋଷି ‘ତଥାସ୍ତୁ’ ବୋଲି ହିତକର ବଚନ କହିଲେ।

Verse 70

सुदेष्णां नाम भार्यां स्वां राजास्मै प्राहिणोत्तदा / अन्धं वृद्धं च तं दृष्ट्वा न सा देवी जगाम ह

ତେବେ ରାଜା ସୁଦେଷ୍ଣା ନାମକ ନିଜ ଭାର୍ଯ୍ୟାକୁ ତାଙ୍କ ପାଖକୁ ପଠାଇଲେ। କିନ୍ତୁ ତାଙ୍କୁ ଅନ୍ଧ ଓ ବୃଦ୍ଧ ଦେଖି ସେ ଦେବୀ ଯାଇଲେ ନାହିଁ।

Verse 71

स्वां च धात्रेयिकां तस्मै भूषयित्वा व्यसर्जयत् / कक्षीवच्चक्षुषौ तस्यां शूद्रयोन्यामृषिर्वशी

ସେ ନିଜ ଧାତ୍ରେୟିକାକୁ ଭୂଷିତ କରି ତାହାକୁ ତାଙ୍କ ପାଖକୁ ପଠାଇଲା। ସେଇ ଶୂଦ୍ରୟୋନିରେ ବଶୀ ଋଷି କକ୍ଷୀବଚ୍ଚ ଓ ଚକ୍ଷୁଷ—ଦୁଇ ପୁତ୍ର ଜନ୍ମାଇଲେ।

Verse 72

जनया मास धर्मात्मा पुत्रावेतौ महौजसौ / कक्षीवच्चक्षुषौ तौ तु दृष्ट्वा राजा बलिस्तदा

ଧର୍ମାତ୍ମା ଏକ ମାସରେ ଏହି ଦୁଇ ମହାଓଜସ୍ବୀ ପୁତ୍ର—କକ୍ଷୀବଚ୍ଚ ଓ ଚକ୍ଷୁଷ—କୁ ଜନ୍ମ ଦେଲେ। ସେମାନଙ୍କୁ ଦେଖି ତେବେ ରାଜା ବଲି ଆଶ୍ଚର୍ୟ ହେଲେ।

Verse 73

अधीतौ विधिवत्सम्य गीश्वरौ ब्रह्मवादिनौ / सिद्धौ प्रत्यक्षधर्माणौ बुद्धौ श्रेष्ठतमावपि

ସେ ଦୁଇଜଣ ବିଧିବତ୍ ସମ୍ୟକ୍ ଅଧ୍ୟୟନ କରିଥିଲେ, ବାଣୀର ଈଶ୍ୱର ଓ ବ୍ରହ୍ମବାଦୀ ଥିଲେ। ସେମାନେ ସିଦ୍ଧ, ପ୍ରତ୍ୟକ୍ଷଧର୍ମୀ ଏବଂ ବୁଦ୍ଧିରେ ମଧ୍ୟ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ଥିଲେ।

Verse 74

ममैताविति होवाच बलिर्वैरोचनस्त्वृषिम् / नेत्युवाच ततस्तं तु ममैताविति चाब्रवीत्

ତେବେ ବୈରୋଚନ ବଲି ଋଷିଙ୍କୁ କହିଲେ—“ଏହି ଦୁଇଜଣ ମୋର।” ଋଷି କହିଲେ—“ନୁହେଁ।” ତାପରେ ବଲି ପୁଣି କହିଲେ—“ଏହି ଦୁଇଜଣ ମୋର ହିଁ।”

Verse 75

उत्पन्नौ शूद्रयोनौ तु भवतः क्ष्मासुरोत्तमौ / अन्धं वृद्धं च मां मत्वा सुदेष्णा महिषी तव

ହେ କ୍ଷ୍ମାସୁରୋତ୍ତମ! ଏହି ଦୁଇଜଣ ତୁମ ଶୂଦ୍ରୟୋନିରେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଛନ୍ତି। ତୁମ ମହିଷୀ ସୁଦେଷ୍ଣା ମୋତେ ଅନ୍ଧ ଓ ବୃଦ୍ଧ ଭାବି (ଏପରି କରିଥିଲା)।

Verse 76

प्राहिणोदवमानीय शूद्रीं धात्रेयिकां मम / ततः प्रसादयामास पुनस्तमृषिसत्तमम्

ସେ ଅପମାନ କରି ମୋର ଧାଈ (ଶୂଦ୍ର ଦାସୀ)ଙ୍କୁ ପଠାଇ ଦେଲେ। ତା’ପରେ ରାଜା ସେହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଋଷିଙ୍କୁ ପୁନର୍ବାର ପ୍ରସନ୍ନ କଲେ।

Verse 77

बलिर्भार्यां सुदेष्णा च भर्त्सयामास वै प्रभुः / पुनश्चैनामलङ्कृत्य ऋषये प्रत्यपादयत्

ପ୍ରଭୁ ବଳି ନିଜ ପତ୍ନୀ ସୁଦେଷ୍ଣାଙ୍କୁ ଭର୍ତ୍ସନା କଲେ। ପୁନଶ୍ଚ ତାଙ୍କୁ ଅଳଙ୍କୃତ କରି ଋଷିଙ୍କ ନିକଟରେ ସମର୍ପଣ କଲେ।

Verse 78

तां स दीर्घतमा देवीमब्रवीद्यदि मां शुभे / दध्ना लवणमिश्रेण स्वभ्यक्तं नग्नकं तथा

ସେହି ଦୀର୍ଘତମା ଋଷି ଦେବୀଙ୍କୁ କହିଲେ: 'ହେ କଲ୍ୟାଣୀ! ଯଦି ତୁମେ ଦହି ଓ ଲୁଣ ମିଶ୍ରିତ ମୋର ନଗ୍ନ ଶରୀରକୁ...'

Verse 79

लेहिष्यस्यजुगुप्सन्ती ह्यापादतलमस्तकम् / ततस्त्वं प्राप्स्यसे देवि पुत्रांश्च मनसेप्सितान्

'...ଘୃଣା ନକରି ପାଦ ତଳୁ ମୁଣ୍ଡ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଚାଟିବ, ତେବେ ହେ ଦେବୀ! ତୁମେ ମନବାଞ୍ଛିତ ପୁତ୍ର ପ୍ରାପ୍ତ କରିବ।'

Verse 80

तस्य सा तद्वचो देवी सर्वं कृतवती तथा / अपानं च समासाद्य जुगुप्संती ह्यवर्जयत्

ସେହି ଦେବୀ ତାଙ୍କ କଥା ଅନୁସାରେ ସବୁକିଛି କଲେ। କିନ୍ତୁ ଅପାନ (ଗୁହ୍ୟଦ୍ୱାର) ନିକଟରେ ପହଞ୍ଚି ଘୃଣାବଶତଃ ସେ ତାହା ତ୍ୟାଗ କଲେ।

Verse 81

तमुवाच ततः सर्षिर्यस्ते परिहृतं शुभे / विनापानं कुमारं त्वं जनयिष्यसि पूर्वजम्

ତାପରେ ସେ ଋଷି କହିଲେ—ହେ ଶୁଭେ, ତୁମେ ଯାହା ପରିହୃତ କରିଛ; ତୁମେ ଅପାନବାୟୁ ବିନା ମଧ୍ୟ ପୂର୍ବଜସମ କୁମାରକୁ ଜନ୍ମ ଦେବ।

Verse 82

ततस्तं दीर्घतमसं सा देवी प्रत्युवाच ह // नार्हसि त्वं महाभाग पुत्रं दातुं ममेदृशम्

ତାପରେ ସେ ଦେବୀ ଦୀର୍ଘତମସଙ୍କୁ କହିଲେ—ହେ ମହାଭାଗ, ମୋ ପରି ଜଣେକୁ ଏପରି ପୁତ୍ର ଦେବାକୁ ତୁମେ ଯୋଗ୍ୟ ନୁହଁ।

Verse 83

ऋषिरुवाच तवापरधो देव्येष नान्यथा भविता तु वै / देवीदृशं च ते पौत्रमहं दास्यामि सुप्रते

ଋଷି କହିଲେ—ଦେବୀ, ଏହା ତୁମର ଅପରାଧ; ଏହା ଅନ୍ୟଥା ହେବ ନାହିଁ। ହେ ସୁପ୍ରତେ, ଦେବୀସଦୃଶ ତୁମ ପୌତ୍ରକୁ ମୁଁ ଦେବି।

Verse 84

तस्यापानं विना चैव योग्यभावो भविष्यति / तां स दीर्घतमाश्चैव कुक्षौ स्पृष्ट्वदमब्रवीत्

ତାହାର ଅପାନବାୟୁ ବିନା ମଧ୍ୟ ଯୋଗ୍ୟଭାବ ହେବ। ତାପରେ ଦୀର୍ଘତମସ ତାଙ୍କ କୁକ୍ଷିକୁ ସ୍ପର୍ଶ କରି ଏହିପରି କହିଲେ।

Verse 85

प्राशितं दधियत्ते ऽद्य ममाङ्गाद्वै शुचिस्मिते / तेन ते पूरितो गर्भः पौर्णमास्यामिवोदधिः

ହେ ଶୁଚିସ୍ମିତେ, ଆଜି ତୁମେ ମୋ ଅଙ୍ଗରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ଦଧି ପ୍ରାଶନ କରିଛ; ତାହାଦ୍ୱାରା ତୁମ ଗର୍ଭ ପୌର୍ଣ୍ଣମାସୀର ସମୁଦ୍ର ପରି ପୂରିତ ହୋଇଛି।

Verse 86

भविष्यन्ति कुमारास्ते पञ्च देवसुतोपमाः / तेजस्विनः पराक्रान्ता यज्वानो धार्मिकास्तथा

ସେ ପାଞ୍ଚ କୁମାର ଦେବସୁତ ସମ ହେବେ—ତେଜସ୍ବୀ, ପରାକ୍ରମୀ, ଯଜ୍ଞକର୍ତ୍ତା ଓ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ।

Verse 87

ततोंऽगस्तु सुदेष्णाया ज्येष्ठपुत्रो व्यजायत / वङ्गस्तस्मात्कलिङ्गस्तु पुण्ड्रः सुह्मस्तथैव च

ତାପରେ ସୁଦେଷ୍ଣାଙ୍କ ଜ୍ୟେଷ୍ଠପୁତ୍ର ଅଙ୍ଗ ଜନ୍ମିଲେ; ତାଙ୍କଠାରୁ ବଙ୍ଗ, କଳିଙ୍ଗ, ପୁଣ୍ଡ୍ର ଓ ସୁହ୍ମ ମଧ୍ୟ ଜନ୍ମିଲେ।

Verse 88

वंशभाजस्तु पञ्चैते बलेः क्षेत्रे ऽभवंस्तदा / इत्येते दीर्घतमसा बलेर्दत्ताः सुताः पुरा

ଏହି ପାଞ୍ଚଜଣ ବଂଶଭାଗୀ ହୋଇ ସେତେବେଳେ ବଲିଙ୍କ କ୍ଷେତ୍ରରେ ଜନ୍ମିଲେ; ଏଭଳି ପୁରାତନକାଳରେ ଦୀର୍ଘତମା ଏମାନଙ୍କୁ ବଲିଙ୍କୁ ପୁତ୍ରରୂପେ ଦାନ କରିଥିଲେ।

Verse 89

प्रजा ह्युपहतास्तस्य ब्रह्मणा कारणं प्रति / अपत्यमस्य दारेषु स्वेषु माभून्महात्मनः

ତାଙ୍କ ପ୍ରଜା ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ କାରଣରୁ ପୀଡିତ ହୋଇଥିଲେ; ତେଣୁ ସେ ମହାତ୍ମାଙ୍କ ନିଜ ସ୍ତ୍ରୀମାନଙ୍କଠାରେ ସନ୍ତାନ ନ ହେଉ—ଏହିପରି (ନିୟତ ହେଲା)।

Verse 90

ततो मनुष्ययोन्यां वै जनयामास स प्रजाः / सुरभिर्दीर्घत मसमथ प्रीतो वचो ऽब्रवीत्

ତାପରେ ସେ ମନୁଷ୍ୟ-ଯୋନିରେ ନିଶ୍ଚୟ ପ୍ରଜା ଜନ୍ମାଇଲେ; ଏବଂ ସୁରଭି ପ୍ରୀତ ହୋଇ ଦୀର୍ଘତମାଙ୍କୁ କଥା କହିଲେ।

Verse 91

विचार्य यस्माद्गोधर्मं त्वमेवं कृतवानसि / भक्त्या चानन्ययास्मासु मुने प्रीतास्मि तेन ते

ହେ ମୁନି! ଗୋଧର୍ମକୁ ବିଚାର କରି ତୁମେ ଏଭଳି କରିଛ; ଆମ ପ୍ରତି ଅନନ୍ୟ ଭକ୍ତି ଥିବାରୁ ମୁଁ ତୁମପରେ ପ୍ରସନ୍ନ।

Verse 92

तस्मात्तव तमो दीर्घं निस्तदाम्यद्य पश्य वै / बार्हस्पत्यं च यत्ते ऽन्यत्पापं संतिष्ठते तनौ

ଏହିହେତୁ ଦେଖ, ଆଜି ମୁଁ ତୁମର ଦୀର୍ଘ ତମସ୍‌କୁ ଦୂର କରୁଛି; ତୁମ ଦେହରେ ଥିବା ବାର୍ହସ୍ପତ୍ୟ ସମ୍ବନ୍ଧୀୟ ଅନ୍ୟ ପାପକୁ ମଧ୍ୟ ନାଶ କରୁଛି।

Verse 93

जरामृत्युभयं चैव ह्याघ्राय प्रणुदामि ते / आघ्रातमात्रो ऽसा पश्यत्सद्यस्तमसि नाशिते

ମୁଁ ତୁମର ଜରା ଓ ମୃତ୍ୟୁର ଭୟକୁ ମଧ୍ୟ ଘ୍ରାଣ କରି ଦୂର କରେ; ଦେଖ, ଘ୍ରାଣ କରିବାମାତ୍ରେ ତମସ୍ ନାଶ ହେଲା ଓ ସେ ସତ୍ୱର ଦେଖିଲା।

Verse 94

आयुष्मांश्च युवा चैव चक्षुष्मांश्च ततो ऽभवत् / गवा हृततमाः सो ऽथ गौतमः समपद्यत

ତେବେ ସେ ଦୀର୍ଘାୟୁ, ଯୁବା ଓ ଚକ୍ଷୁଷ୍ମାନ୍ ହେଲା; ଗାଈ ଯାହାର ତମସ୍ ହରିନେଇଥିଲା, ସେଇ ଗୌତମ ପୁନଃ ସ୍ଥିତିଲାଭ କଲା।

Verse 95

कक्षीवांस्तु ततो गत्वा सह पित्रा गिरिव्रजम् / यथोद्दिष्टं हि पित्राथ चचार विपुलं तपः

ତାପରେ କକ୍ଷୀବାନ୍ ପିତାଙ୍କ ସହ ଗିରିବ୍ରଜକୁ ଗଲା; ଏବଂ ପିତା ଯେପରି ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଦେଇଥିଲେ, ସେହିପରି ବିପୁଳ ତପ କଲା।

Verse 96

ततः कालेन महता तपसा भावितः स वै / विधूय सानुजो दोषान्ब्राह्मण्यं प्राप्तवान्प्रभुः

ତାପରେ ଦୀର୍ଘ କାଳ ତପସ୍ୟାରେ ପକ୍କ ହୋଇ, ଅନୁଜ ସହିତ ଦୋଷମାନେ ଝାଡ଼ି ଦେଇ ପ୍ରଭୁ ବ୍ରାହ୍ମଣ୍ୟ ପ୍ରାପ୍ତ କଲେ।

Verse 97

ततो ऽब्रवीत्पिता त्वेनं पुत्रवानस्म्यहं प्रभो / सुपुत्रेण त्वया तात कृतार्थश्च यशस्विना

ତେବେ ପିତା ତାଙ୍କୁ କହିଲେ—ହେ ପ୍ରଭୋ, ମୁଁ ପୁତ୍ରବାନ୍ ହେଲି; ତାତ, ତୁମ ପରି ଯଶସ୍ବୀ ସୁପୁତ୍ର ଦ୍ୱାରା ମୁଁ କୃତାର୍ଥ ହେଲି।

Verse 98

युक्तात्मानं ततः सो ऽथ प्राप्तवान्ब्रह्मणः क्षयम् / ब्राह्मण्यं प्राप्य कक्षीवान्सहस्रमसृजत्सुतान्

ତାପରେ ଯୁକ୍ତାତ୍ମା ହୋଇ ସେ ବ୍ରହ୍ମଲୋକର ଧାମକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେଲେ; ବ୍ରାହ୍ମଣ୍ୟ ପାଇ କକ୍ଷୀବାନ୍ ସହସ୍ର ପୁତ୍ର ସୃଷ୍ଟି କଲେ।

Verse 99

कूष्माण्डा गौतमास्ते वै स्मृताः कक्षीवतः सुताः / इत्येष दीर्घतमसो बलेर्वैरोचनस्य वै

କକ୍ଷୀବାନଙ୍କ ସେହି ପୁତ୍ରମାନେ ‘କୂଷ୍ମାଣ୍ଡ’ ଓ ‘ଗୌତମ’ ନାମରେ ସ୍ମୃତ; ଏହିପରି ଦୀର୍ଘତମସ ଓ ବୈରୋଚନ ବଲିଙ୍କ ଏହି ଉପାଖ୍ୟାନ।

Verse 100

समागमः समाख्यातः संतानश्चोभयोस्तथा / बलिस्तानभिषिच्येह पञ्च पुत्रानकल्मषान्

ଏଠାରେ ଉଭୟଙ୍କ ସମାଗମ ଓ ସନ୍ତାନ ମଧ୍ୟ ବର୍ଣ୍ଣିତ; ଏହି ପ୍ରସଙ୍ଗରେ ବଲି ଏଠାରେ ପାଞ୍ଚ ଅକଳ୍ମଷ ପୁତ୍ରଙ୍କୁ ଅଭିଷେକ କଲେ।

Verse 101

कृतार्थः सो ऽपि योगात्मा योगमाश्रित्य च प्रभुः / अदृश्यः सर्वभूतानां कालाकाक्षी चरत्युत

ସେ ଯୋଗାତ୍ମା ପ୍ରଭୁ ଯୋଗକୁ ଆଶ୍ରୟ କରି କୃତାର୍ଥ ହେଲେ; ସମସ୍ତ ଭୂତଙ୍କୁ ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇ, କାଳକୁ ଅପେକ୍ଷା କରି ବିଚରନ୍ତି।

Verse 102

तत्राङ्गस्य तु राजर्षे राजासीद्दधिवाहनः / सो ऽपराधात्सुदेष्णाया अनपानो ऽभवन्नृपः

ହେ ରାଜର୍ଷି! ସେଠାରେ ଅଙ୍ଗଦେଶର ରାଜା ଦଧିବାହନ ଥିଲେ; ସୁଦେଷ୍ଣା ପ୍ରତି ଅପରାଧରୁ ସେ ନୃପ ‘ଅନପାନ’ ହେଲେ।

Verse 103

अनपानस्य पुत्रस्तु राजा दिविरथः स्मृतः / पुत्रो दिविरथस्यासीद्विद्वान्धर्मरथो नृपः

ଅନପାନଙ୍କ ପୁତ୍ର ‘ଦିବିରଥ’ ନାମରେ ରାଜା ଭାବେ ସ୍ମୃତ; ଦିବିରଥଙ୍କ ପୁତ୍ର ଥିଲେ ବିଦ୍ୱାନ ନୃପ ‘ଧର୍ମରଥ’।

Verse 104

एते एक्ष्वाकवः प्रोक्ता भवितारः कलौ युगे / बृहद्बलान्वये जाता महावीर्यपराक्रमाः

ଏମାନେ ଇକ୍ଷ୍ୱାକୁବଂଶୀ ବୋଲି କୁହାଯାଇଛନ୍ତି, କଳିଯୁଗରେ ଭବିଷ୍ୟତରେ ହେବେ; ବୃହଦ୍ବଳ ବଂଶରେ ଜନ୍ମିତ, ମହାବୀର୍ୟ ଓ ପରାକ୍ରମଶାଳୀ।

Verse 105

शूराश्च कृतविद्याश्च सत्यसंधा जितेन्द्रियाः / अत्रानुवंशश्लोको ऽयं भविष्यज्ज्ञैरुदाहृतः

ସେମାନେ ଶୂର, ବିଦ୍ୟାସମ୍ପନ୍ନ, ସତ୍ୟସଙ୍କଳ୍ପ ଓ ଜିତେନ୍ଦ୍ରିୟ; ଏଠାରେ ଏହି ଅନୁବଂଶ-ଶ୍ଲୋକ ଭବିଷ୍ୟଜ୍ଞମାନେ ଉଚ୍ଚାରଣ କରିଛନ୍ତି।

Verse 106

इक्ष्वाकूणामयं वंशः सुमित्रान्तो भविष्यति / सुमित्रं प्राप्य राजानं संस्थां प्राप्स्यति वै कलौ

ଇକ୍ଷ୍ୱାକୁମାନଙ୍କ ଏହି ବଂଶ ସୁମିତ୍ର ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଯାଇ ଶେଷ ହେବ। କଳିଯୁଗରେ ସୁମିତ୍ର ନାମକ ରାଜାକୁ ପାଇ ନିଶ୍ଚୟ ଏହା ସମାପ୍ତି ପାଇବ।

Verse 107

इत्येतन्मानवं क्षत्रमैलं च समुदात्दृतम् / अत ऊर्ध्वं प्रवक्ष्यामि मगधो यो बृहद्रथः

ଏହିପରି ମାନବ କ୍ଷତ୍ର ଓ ଐଳ ବଂଶର କଥା ସଂକ୍ଷେପେ କହିଲି। ଏବେ ତା’ପରେ ମଗଧର ବୃହଦ୍ରଥଙ୍କ ବର୍ଣ୍ଣନା କରିବି।

Verse 108

जरासंधस्य ये वंशे सहदेवान्वये नृपाः / अतीता वर्त्तमानाश्च भविष्याश्च तथा पुनः

ଜରାସନ୍ଧର ବଂଶରେ, ସହଦେବଙ୍କ ଅନ୍ୱୟରେ ଯେ ନୃପମାନେ ଥିଲେ—ଅତୀତ, ବର୍ତ୍ତମାନ ଓ ଭବିଷ୍ୟତ—ସେମାନେ ମଧ୍ୟ (ଏଠାରେ) ଉଲ୍ଲେଖିତ।

Verse 109

प्राधान्यतः प्रवक्ष्यामि गदतो मे निबोधत / संग्रामे भारते तस्मिन्सहदेवो निपातितः

ମୁଁ ପ୍ରାଧାନ୍ୟରେ (ସେମାନଙ୍କ) କଥା କହିବି; ମୋ କଥା ଶୁଣି ବୁଝ। ସେହି ଭାରତ-ସଂଗ୍ରାମରେ ସହଦେବ ପତିତ ହେଲେ।

Verse 110

सोमापिस्तस्य तनयो राजर्षिः स गिरिव्रजे / पञ्चाशतं तथाष्टौ च समा राज्यमकारयत्

ତାଙ୍କର ପୁତ୍ର ସୋମାପି; ସେ ଗିରିବ୍ରଜରେ ରାଜର୍ଷି ଥିଲେ। ସେ ଅଠାବନ ବର୍ଷ ରାଜ୍ୟ କଲେ।

Verse 111

श्रुतश्रवाः सप्तषष्टिः समास्तस्य सुतो ऽभवत् / अयुतायुस्तु षड्विंशद्राज्यं वर्षाण्यकारयत्

ଶ୍ରୁତଶ୍ରବା ତାହାର ପୁତ୍ର ହୋଇ ସତଷଠି ବର୍ଷ ଜୀବନ କଲେ। ଅୟୁତାୟୁ ଛବ୍ବିଶ ବର୍ଷ ରାଜ୍ୟ ଶାସନ କଲେ।

Verse 112

समाः शतं निरामित्रो महीं भुक्त्वा दिवं गतः / पञ्चाशतं समाः षट् च सुक्षत्रः प्राप्तवान्महीम्

ନିରାମିତ୍ର ଶତବର୍ଷ ଧରି ପୃଥିବୀ ଭୋଗ କରି ଶେଷେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଗଲେ। ପରେ ସୁକ୍ଷତ୍ର ଛପ୍ପନ ବର୍ଷ ପୃଥିବୀର ରାଜ୍ୟ ପାଇଲେ।

Verse 113

त्रयोविंशद्बृहत्कर्मा राज्यं वर्षाण्यकारयत् / सेनाजित्सांप्रतं चापि एता वै भोक्ष्यते समाः

ବୃହତ୍କର୍ମା ତେଇଶ ବର୍ଷ ରାଜ୍ୟ କଲେ। ଏବେ ସେନାଜିତ୍ ମଧ୍ୟ ନିଶ୍ଚୟ ଏତେଇ ବର୍ଷ ରାଜ୍ୟ ଭୋଗିବେ।

Verse 114

श्रुतञ्जयस्तु वर्षाणि चत्वारिंशद्भविष्यति / रिपुञ्जयो महाबाहुर्महाबुद्धिपराक्रमः

ଶ୍ରୁତଞ୍ଜୟ ଚାଳିଶ ବର୍ଷ ରାଜ୍ୟ କରିବେ। ରିପୁଞ୍ଜୟ ମହାବାହୁ, ମହାବୁଦ୍ଧି ଓ ପରାକ୍ରମଶାଳୀ ହେବେ।

Verse 115

पञ्जत्रिंशत्तु वर्षाणि महीं पालयिता नृपः / अष्टपञ्जाशतं जाब्दान्राज्ये स्थास्यति वै शुचिः

ସେ ନୃପ ପଞ୍ଚତ୍ରିଂଶ ବର୍ଷ ପୃଥିବୀକୁ ପାଳନ କରିବେ। ଶୁଚି ନିଶ୍ଚୟ ଅଠପଞ୍ଚାଶ ବର୍ଷ ରାଜ୍ୟରେ ସ୍ଥିର ରହିବେ।

Verse 116

अष्टाविंशत्समाः पूर्णाः क्षेमो राजा भविष्यति / सुव्रतस्तु चतुःषष्टिं राज्यं प्राप्स्यति वीर्यवान्

ଅଠାଇଶ ବର୍ଷ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲେ କ୍ଷେମ ରାଜା ହେବ। ଏବଂ ବୀର୍ୟବାନ୍ ସୁବ୍ରତ ଚଉଷଠି ବର୍ଷ ରାଜ୍ୟ ପ୍ରାପ୍ତ କରିବ।

Verse 117

पञ्च वर्षाणि पूर्णानि धर्मनेत्रो भविष्यति / भोक्ष्यते नृपतिश्चेमा अष्टपञ्चाशतं समाः

ପାଞ୍ଚ ବର୍ଷ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲେ ଧର୍ମନେତ୍ର ହେବ। ଏବଂ ନୃପତି ଚେମା ଅଠପଞ୍ଚାଶ ବର୍ଷ ରାଜ୍ୟ ଭୋଗ କରିବ।

Verse 118

अष्टत्रिंशत्समाराष्ट्रं सुश्रमस्य भविष्यति / चत्वारिंशद्दशाष्टौ च दृढसेनो भविष्यति

ସୁଶ୍ରମଙ୍କର ରାଷ୍ଟ୍ର ଅଠତ୍ରିଂଶ ବର୍ଷ ରହିବ। ଏବଂ ଦୃଢସେନ ଅଠଚାଳିଶ ବର୍ଷ ହେବ।

Verse 119

त्रयस्त्रिंशत्तु वर्षाणि सुमतिः प्राप्स्यते ततः / चत्वारिंशत्समा राजा सुनेत्रो भोक्ष्यते ततः

ତାପରେ ସୁମତି ତ୍ରୟସ୍ତ୍ରିଂଶ ବର୍ଷ ରାଜ୍ୟ ପ୍ରାପ୍ତ କରିବ। ତାହା ପରେ ରାଜା ସୁନେତ୍ର ଚାଳିଶ ବର୍ଷ ରାଜ୍ୟ ଭୋଗ କରିବ।

Verse 120

सत्यजित्पृथिवी राष्ट्रं त्र्यशीतिं भोक्ष्यते समाः / प्राप्येमं विश्वाजिच्चापि पञ्चविंशद्भविष्यति

ସତ୍ୟଜିତ ତ୍ର୍ୟଶୀତି ବର୍ଷ ପୃଥିବୀର ରାଷ୍ଟ୍ର ଭୋଗ କରିବ। ଏହା ପ୍ରାପ୍ତ କରି ବିଶ୍ୱାଜିତ ମଧ୍ୟ ପଞ୍ଚବିଂଶତି ବର୍ଷ ହେବ।

Verse 121

अरिञ्जयस्तु वर्षाणां पञ्चाशत्प्राप्यते महीम् / द्वाविंशच्च नृपा ह्येते भवितारो बृहद्रथाः

ଅରିଞ୍ଜୟ ପଚାଶ ବର୍ଷ ପୃଥିବୀର ରାଜ୍ୟ କରିବ। ଏମାନେ ବୃହଦ୍ରଥ ନାମର ବାଇଶ ରାଜା ହେବେ।

Verse 122

पूर्मं वर्षसहस्रं वै तेषां राज्यं भविष्यति / बृहद्रथेष्वतीतेषु वीरहन्तृष्ववर्त्तिषु

ତାଙ୍କର ରାଜ୍ୟ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଏକ ହଜାର ବର୍ଷ ରହିବ; ବୃହଦ୍ରଥମାନେ ଅତୀତ ହେଲେ ବୀରହନ୍ତାମାନେ ପ୍ରବର୍ତ୍ତିବେ।

Verse 123

शुनकः स्वामिनं हत्वा पुत्रं समभिषेक्ष्यति / मिषतां क्षत्रियाणां हि प्रद्योतिं नृपतिं बलात्

ଶୁନକ ନିଜ ସ୍ୱାମୀକୁ ହତ୍ୟା କରି ତାଙ୍କ ପୁତ୍ରଙ୍କୁ ଅଭିଷେକ କରିବ; କ୍ଷତ୍ରିୟମାନେ ଦେଖୁଥିବାବେଳେ ବଳପୂର୍ବକ ପ୍ରଦ୍ୟୋତକୁ ରାଜା କରିବ।

Verse 124

स वै प्रणतसामन्तो भविष्येण प्रवर्त्तितः / त्रयोविंशत्समा राजा भविता स नरोत्तमः

ସେ ଭବିଷ୍ୟତରେ ପ୍ରଣତ ସାମନ୍ତମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରବର୍ତ୍ତିତ ହେବ; ସେ ନରୋତ୍ତମ ରାଜା ତେଇଶ ବର୍ଷ ରାଜ୍ୟ କରିବ।

Verse 125

चतुर्विंशत्समा राजा पालको भविता ततः / विशाखयूपो भविता नृपः पञ्चाशतं समाः

ତାପରେ ପାଲକ ରାଜା ଚବିଶ ବର୍ଷ ହେବ। ପରେ ବିଶାଖୟୂପ ନାମକ ନୃପ ପଚାଶ ବର୍ଷ ରାଜ୍ୟ କରିବ।

Verse 126

एकविंशत्समा राज्य मजकस्य भविष्यति / भविष्यति समा विंशत्तत्सुतो नन्दिवर्द्धनः

ମଜକ ଏକୋଇଶ ବର୍ଷ ରାଜ୍ୟ କରିବ। ତାହାର ପୁତ୍ର ନନ୍ଦିବର୍ଦ୍ଧନ ବିଶ ବର୍ଷ ଶାସନ କରିବ।

Verse 127

अष्टत्रिंशच्छतं भाव्याः प्राद्योताः पञ्च ते नृपाः / हत्वा तेषां यशः कृत्स्नं शिशुनागो भविष्यति

ପ୍ରାଦ୍ୟୋତ ବଂଶର ସେହି ପାଞ୍ଚ ରାଜା ମିଶି ଏକଶେ ଅଠତ୍ରିଶ ବର୍ଷ ହେବେ। ସେମାନଙ୍କ ସମସ୍ତ ଯଶ ନାଶ କରି ଶିଶୁନାଗ ହେବ।

Verse 128

वाराणस्यां सुतस्तस्य संयास्यति गिरिव्रजम् / शिशुनागश्च वर्षाणि चत्वारिंशद्भविष्यति

ବାରାଣସୀରେ ତାହାର ପୁତ୍ର ଜନ୍ମି ଗିରିବ୍ରଜରେ ରାଜ୍ୟ ସ୍ଥାପନ କରିବ। ଶିଶୁନାଗ ଚାଳିଶ ବର୍ଷ ରାଜ୍ୟ କରିବ।

Verse 129

काकवर्णः सुतस्तस्य पट्त्रिंशच्च भविष्यति / ततस्तु विंशतिं राजा क्षेमधर्मा भवष्यति

ତାହାର ପୁତ୍ର କାକବର୍ଣ୍ଣ ପଞ୍ଚତ୍ରିଶ ବର୍ଷ ରାଜ୍ୟ କରିବ। ତାପରେ ରାଜା କ୍ଷେମଧର୍ମା ବିଶ ବର୍ଷ ଶାସନ କରିବ।

Verse 130

चत्वारिंशत्समा राष्ट्रं क्षत्रौजाः प्राप्स्यते ततः / अष्टत्रिंशत्समा राजाविधिसारो भविष्यति

ତାପରେ କ୍ଷତ୍ରୌଜା ଚାଳିଶ ବର୍ଷ ରାଷ୍ଟ୍ର ପ୍ରାପ୍ତ କରିବ। ପରେ ବିଧିସାର ନାମକ ରାଜା ଅଠତ୍ରିଶ ବର୍ଷ ଶାସନ କରିବ।

Verse 131

अजातशत्रुर्भविता पञ्चविंशत्समा नृपः / पञ्चत्रिंशत्समा राजा दर्भकस्तु भविष्यति

ଅଜାତଶତ୍ରୁ ନାମକ ନୃପ ପଚିଶ ବର୍ଷ ରାଜ୍ୟ କରିବେ; ଏବଂ ପଞ୍ଚତ୍ରିଶ ବର୍ଷ ଦର୍ଭକ ରାଜା ହେବେ।

Verse 132

उदयी भविता तस्मात्त्रयस्त्रिंशत्समा नृपः / स वै पुरवरं राजा वृथिव्यां कुसुमाह्वयम्

ତାପରେ ଉଦୟୀ ନାମକ ନୃପ ତେତ୍ରିଶ ବର୍ଷ ରାଜ୍ୟ କରିବେ; ସେ ରାଜା ପୃଥିବୀରେ ‘କୁସୁମ’ ନାମକ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପୁର ନିର୍ମାଣ କରିବେ।

Verse 133

गगाया दक्षिणे कूले चतुर्थे ऽह्नि कारिष्यति / चत्वारिशत्समा भाव्यो राजा वै नन्दिवर्द्धनः

ଗଙ୍ଗାର ଦକ୍ଷିଣ କୂଳରେ ସେ ଚତୁର୍ଥ ଦିନେ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବେ; ନନ୍ଦିବର୍ଦ୍ଧନ ନାମକ ରାଜା ଚାଳିଶ ବର୍ଷ ରାଜ୍ୟ କରିବେ।

Verse 134

चत्वारिशत्त्रयश्चैव सहानन्दिर्भविष्यति / भविष्यन्ति च वर्षाणि षष्ट्युत्तरशतत्रयम्

ସହାନନ୍ଦି ତେତାଳିଶ ବର୍ଷ ରାଜା ହେବେ; ଏବଂ ବର୍ଷ ସଂଖ୍ୟା ତିନିଶେ ଷାଠି (୩୬୦) ହେବ।

Verse 135

शिशुनागा दशैवैते राजानः क्षत्रबन्धवः / एतैः सार्द्धं भविष्यन्ति तावत्कालं नृपाः परे

ଶିଶୁନାଗ ବଂଶର ଏହି ଦଶ ରାଜା ‘କ୍ଷତ୍ରବନ୍ଧବ’ ବୋଲି ପରିଚିତ ହେବେ; ଏମାନଙ୍କ ସହ ସେଇ ସମୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଅନ୍ୟ ନୃପମାନେ ମଧ୍ୟ ରହିବେ।

Verse 136

एक्ष्वाकवश्चतुर्विंशत्पञ्चालाः पञ्चविंशतिः / कालकास्तु चतुर्विंशच्चतुर्विंशत्तु हैहयाः

ଇକ୍ଷ୍ୱାକୁ ବଂଶରେ ଚବିଶ, ପାଞ୍ଚାଳରେ ପଚିଶ; କାଳକ ଚବିଶ ଏବଂ ହୈହୟ ମଧ୍ୟ ଚବିଶ (ରାଜା) ହେବେ।

Verse 137

द्वात्रिंशदेकलिङ्गास्तु पञ्चविंशत्तथा शकाः / कुरवश्चापि षट्त्रिंशदष्टाविंशति मैथिलाः

ଏକଲିଙ୍ଗରେ ବତ୍ତିଶ, ଶକରେ ପଚିଶ; କୁରୁରେ ଛତ୍ତିଶ ଏବଂ ମୈଥିଲରେ ଅଠାଇଶ (ରାଜା) ହେବେ।

Verse 138

शूरसेनास्त्रयोविंशद्वीतिहोत्राश्च विंशतिः / तुल्यकालं भविष्यन्ति सर्वं एव महीक्षितः

ଶୂରସେନ ତେଇଶ, ବୀତିହୋତ୍ର ବିଶ; ହେ ମହୀକ୍ଷିତ, ସମସ୍ତେ ସମାନ କାଳ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ (ରାଜ୍ୟ) କରିବେ।

Verse 139

महानन्दिसुतश्चापि शूद्रायाः कालसंवृतः / उत्पत्स्यते महा पद्मः सर्वक्षत्रान्तकृन्नृपः

ମହାନନ୍ଦିର ପୁତ୍ର, ଶୂଦ୍ରା ଗର୍ଭରୁ, କାଳେ ଆବୃତ; ମହାପଦ୍ମ ନାମକ ରାଜା ଉତ୍ପନ୍ନ ହେବ, ଯେ ସମସ୍ତ କ୍ଷତ୍ରିୟଙ୍କ ଅନ୍ତ କରିବ।

Verse 140

ततः प्रभृति राजानो भविष्यः शूद्रयोनयः / एकराट् स महापद्म एकच्चत्रो भविष्यति

ତାହା ପରେ ରାଜାମାନେ ଶୂଦ୍ର-ଯୋନିର ହେବେ; ସେଇ ମହାପଦ୍ମ ଏକରାଟ୍ ଓ ଏକଚ୍ଛତ୍ର (ସମ୍ରାଟ୍) ହେବ।

Verse 141

अष्टाशीति तु वर्षाणि पृथिवीं पालयिष्यति / सर्वक्षत्रं समुद्धृत्य भाविनोर्ऽथस्य वै बलात्

ସେ ଅଠାଏଁଶି ବର୍ଷ ପୃଥିବୀକୁ ପାଳନ କରିବ। ଭବିଷ୍ୟତ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟର ବଳରେ ସମସ୍ତ କ୍ଷତ୍ରଶକ୍ତିକୁ ଉଦ୍ଧୃତ କରି ଦମନ କରିବ।

Verse 142

तत्पश्चात्तत्सुता ह्यष्टौ समाद्वादश ते नृपाः / महापद्मस्य पर्याये भविष्यन्ति नृपाः क्रमात्

ତାପରେ ତାଙ୍କର ଆଠ ପୁତ୍ର ହେବେ, ଏବଂ ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଦ୍ୱାଦଶ ନୃପ ହେବେ। ମହାପଦ୍ମଙ୍କ ପର୍ଯ୍ୟାୟରେ ସେମାନେ କ୍ରମେ ରାଜା ହେବେ।

Verse 143

उद्धरिष्यति तान्सर्वान्कौटिल्यो वै द्विजर्षभः / भुक्त्वा महीं वर्षशतं नरेद्रः स भविष्यति

ଦ୍ୱିଜଶ୍ରେଷ୍ଠ କୌଟିଲ୍ୟ ସେମାନଙ୍କୁ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଉଦ୍ଧାର କରି (ଉଖାଡ଼ି) ହଟାଇବ। ସେ ଶତବର୍ଷ ପୃଥିବୀକୁ ଭୋଗ କରି ନରେନ୍ଦ୍ର ହେବ।

Verse 144

चन्द्रगुप्तं नृपं राज्ये कौटिल्यः स्थापयिष्यति / चतुर्विंशत्समा राजा चन्द्रगुप्तो भविष्यति

କୌଟିଲ୍ୟ ଚନ୍ଦ୍ରଗୁପ୍ତ ନାମକ ନୃପକୁ ରାଜ୍ୟରେ ସ୍ଥାପନ କରିବ। ରାଜା ଚନ୍ଦ୍ରଗୁପ୍ତ ଚବିଶ ବର୍ଷ ଶାସନ କରିବ।

Verse 145

भविता भद्रसारस्तु पञ्चविंशत्समा नृपः / षट्त्रिंशत्तु समा राजा अशोकानां च तृप्तिदः

ଭଦ୍ରସାର ପଚିଶ ବର୍ଷ ନୃପ ହେବ। ଏବଂ ଛତିଶ ବର୍ଷ ସେ ରାଜା ‘ଅଶୋକ’ମାନଙ୍କୁ ତୃପ୍ତି ଦେବାଳି, ପ୍ରଜାହିତକାରୀ ହେବ।

Verse 146

तस्य पुत्रः कुलालस्तु वर्षाण्यष्टौ भविष्यति / कुशालसूनुरष्टौ च भोक्ता वै बन्धुपालितः

ତାହାର ପୁତ୍ର କୁଲାଳ ଆଠ ବର୍ଷ ରାଜ୍ୟ କରିବ। କୁଶାଳଙ୍କ ପୁତ୍ର ବନ୍ଧୁପାଳିତ ମଧ୍ୟ ଆଠ ବର୍ଷ ଭୋଗ କରିବ।

Verse 147

बन्धुपालितदायादो भविता चेन्द्रपालितः / भविता सप्त वर्षाणि देववर्मा नराधिपः

ବନ୍ଧୁପାଳିତଙ୍କ ଦାୟାଦ ଇନ୍ଦ୍ରପାଳିତ ହେବ। ଦେବବର୍ମା ନରାଧିପ ସାତ ବର୍ଷ ରାଜ୍ୟ କରିବ।

Verse 148

राजा शतधनुश्चापि तस्य पुत्रो भविष्यति / बृहद्रथश्च वर्षाणि सप्त वै भविता नृपः

ତାହାର ପୁତ୍ର ରାଜା ଶତଧନୁ ହେବ। ବୃହଦ୍ରଥ ନୃପ ସାତ ବର୍ଷ ରାଜ୍ୟ କରିବ।

Verse 149

इत्येते नव मौर्या वै भोक्ष्यन्ति च वसुंधराम् / सप्तत्रिंशच्छतं पूर्णं तेभ्यः शुङ्गो गमिष्यति

ଏହିପରି ଏହି ନବ ମୌର୍ୟ ପୃଥିବୀକୁ ଭୋଗ କରିବେ। ତିନିଶେ ସତତ୍ରିଶ ବର୍ଷ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲେ ତାଙ୍କ ପରେ ଶୁଙ୍ଗ ବଂଶ ଆସିବ।

Verse 150

पुष्पमित्रस्तु सेनानीरुद्धृत्यतु बृहद्रथम् / कारयिष्यति वै राज्यं समाः षष्टिं स चैव तु

ସେନାନୀ ପୁଷ୍ୟମିତ୍ର ବୃହଦ୍ରଥକୁ ହଟାଇ ରାଜ୍ୟ କରାଇବ। ସେ ଷାଠି ବର୍ଷ ଶାସନ କରିବ।

Verse 151

अग्निमित्रो नृपश्चाष्टौ भविष्यति समा नृपः / भविता चापि सुज्येष्टः सप्त वर्षाणि वै ततः

ଅଗ୍ନିମିତ୍ର ନାମକ ରାଜା ଆଠ ବର୍ଷ ରାଜ୍ୟ କରିବେ। ତାପରେ ସୁଜ୍ୟେଷ୍ଠ ମଧ୍ୟ ନିଶ୍ଚୟ ସାତ ବର୍ଷ ଶାସନ କରିବେ।

Verse 152

वसुमित्रस्ततो भाव्यो दशवर्षाणि पार्थिवः / ततो भद्रः समे द्वे तु भविष्यति नृपश्च वै

ତାପରେ ବସୁମିତ୍ର ରାଜା ଦଶ ବର୍ଷ ଶାସନ କରିବେ। ତାହା ପରେ ଭଦ୍ର ରାଜା ଦୁଇ ବର୍ଷ ରାଜ୍ୟ କରିବେ।

Verse 153

भविष्यति समास्तस्मात्तिस्र एव पुलिन्दकः / राजा घोषस्ततश्चापि वर्षाणि भविता त्रयः

ତାହା ପରେ ପୁଲିନ୍ଦକ ରାଜା ତିନି ବର୍ଷ ରାଜ୍ୟ କରିବେ। ପରେ ଘୋଷ ରାଜା ମଧ୍ୟ ତିନି ବର୍ଷ ଶାସନ କରିବେ।

Verse 154

सप्त वै वज्र मित्रंस्तु समा राजा ततः पुनः / द्वात्रिंशद्भविता वापि समा भागवतो नृपः

ବଜ୍ରମିତ୍ର ରାଜା ସାତ ବର୍ଷ ରାଜ୍ୟ କରିବେ। ତାପରେ ଭାଗବତ ରାଜା ବତ୍ତିସ ବର୍ଷ ଶାସନ କରିବେ।

Verse 155

भविष्यति सुतस्तस्य देवभूमिः समा दश / दशैते शुङ्गराजानो भोक्ष्यन्तीमां वसुंधराम्

ତାଙ୍କର ପୁତ୍ର ଦେବଭୂମି ଦଶ ବର୍ଷ ରାଜ୍ୟ କରିବେ। ଏହି ଦଶ ଶୁଙ୍ଗ ରାଜା ଏହି ବସୁନ୍ଧରାକୁ ଭୋଗ କରି ଶାସନ କରିବେ।

Verse 156

शतं पूर्मं दश द्वे च तेभ्यः कण्वं गमिष्यति / अमात्यो वसुदेवस्तु बाल्याद्व्यसनिनं नृपम्

ପ୍ରଥମେ ଶତ, ପରେ ଦ୍ୱାଦଶ ବର୍ଷ ଅତିତ ହେଲେ କଣ୍ୱ ରାଜ୍ୟକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେବ। ତାହାର ଅମାତ୍ୟ ବସୁଦେବ ବାଳ୍ୟରୁ ହିଁ ବ୍ୟସନୀ ରାଜା ହେବ।

Verse 157

देवभूमिं ततो हत्वा शुङ्गेषु भविता नृपः / भविष्यति समा राजा पञ्च कण्वायनस्तु सः

ତାପରେ ଦେବଭୂମିକୁ ହତ୍ୟା କରି ଶୁଙ୍ଗମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସେ ରାଜା ହେବ। ସେ କଣ୍ୱାୟନ ପାଞ୍ଚ ବର୍ଷ ରାଜ୍ୟ କରିବ।

Verse 158

भूमिमित्रः सुतस्तस्य चतुर्विंशद्भविष्यति / भविता द्वादश समास्तस्मान्नारायणो नृपः

ତାହାର ପୁତ୍ର ଭୂମିମିତ୍ର ଚତୁର୍ବିଂଶତି ବର୍ଷ ରାଜ୍ୟ କରିବ। ତାହା ପରେ ନାରାୟଣ ନାମକ ରାଜା ଦ୍ୱାଦଶ ବର୍ଷ ହେବ।

Verse 159

सुशर्मा तत्सुतश्चापि भविष्यति चतुःसमाः / कण्वायनास्तु चत्वारश्चत्वारिंशच्च पञ्च च

ତାହାର ପୁତ୍ର ସୁଶର୍ମା ମଧ୍ୟ ଚାରି ବର୍ଷ ରାଜା ହେବ। କଣ୍ୱାୟନ ଚାରିଜଣ ମିଶି ପଞ୍ଚଚତ୍ୱାରିଂଶତି ବର୍ଷ ରାଜ୍ୟ କରିବେ।

Verse 160

समा भोक्ष्यन्ति वृथिवीं पुनरन्ध्रान्गमिष्यति / कण्वायनमथोद्धृत्य सुशर्माणं प्रसह्य तम्

ସେମାନେ ସେହି ବର୍ଷଗୁଡ଼ିକ ପୃଥିବୀକୁ ଭୋଗ କରି ଶାସନ କରିବେ; ପୁଣି ରାଜ୍ୟ ଆନ୍ଧ୍ରମାନଙ୍କ ପାଖକୁ ଯିବ। ତେବେ କଣ୍ୱାୟନ ବଂଶକୁ ଉଦ୍ଧୃତ କରି, ସେହି ସୁଶର୍ମାକୁ ବଳପୂର୍ବକ ହଟାଇବେ।

Verse 161

सिंधुको ह्यन्ध्रजातीयः प्राप्स्यतीमां वसुंधराम् / त्रयोविंशत्समा राजा सिंधुको भविता त्वथ

ଆନ୍ଧ୍ରଜାତୀୟ ସିନ୍ଧୁକ ଏହି ବସୁନ୍ଧରାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିବ। ସେ ସିନ୍ଧୁକ ତେଇଶ ବର୍ଷ ରାଜ୍ୟ କରିବ।

Verse 162

कृष्णो भ्रातास्य वर्षाणि सो ऽस्माद्दश भविष्यति / श्रीशान्तकर्णिर्भविता तस्य पुत्रस्तु वै महान्

ତାହାର ଭ୍ରାତା କୃଷ୍ଣ ଏହା ପରେ ଦଶ ବର୍ଷ ରାଜ୍ୟ କରିବ। ତାହାର ପୁତ୍ର ମହାନ୍ ଶ୍ରୀଶାନ୍ତକର୍ଣ୍ଣି ହେବ।

Verse 163

पञ्चाशत्तु समाः षट् च शान्तकर्णिर् भविष्यति / आपोलवोद्वादश वै तस्य पुत्रो भविष्यति

ଶାନ୍ତକର୍ଣ୍ଣି ଛପନ ବର୍ଷ ରାଜ୍ୟ କରିବ। ତାହାର ପୁତ୍ର ଆପୋଲବ ଦ୍ୱାଦଶ ବର୍ଷ (ରାଜା) ହେବ।

Verse 164

चतुर्विंशत्तु वर्षाणि पटुमांश्च भविष्यति / भवितानिष्टकर्मा तु वर्षाणां पञ्चविंशतिम्

ପଟୁମାନ ଚବିଶ ବର୍ଷ ରାଜ୍ୟ କରିବ। ଅନିଷ୍ଟକର୍ମା ପଞ୍ଚବିଶ ବର୍ଷ (ରାଜା) ହେବ।

Verse 165

ततः संवत्सरं पूर्णं हालो राजा भविष्यति / पञ्चपत्तल्लको नाम भविष्यति महाबलः

ତାପରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଏକ ବର୍ଷ ହାଲ ରାଜା ହେବ। ପରେ ପଞ୍ଚପତ୍ତଲ୍ଲକ ନାମକ ମହାବଳୀ (ରାଜା) ହେବ।

Verse 166

भाव्यःपुरीषभीरुस्तु समाः सो ऽप्येकविंशतिम् / शातकर्णिर्वर्षमेकं भविष्यति नराधिपः

ପୁରୀଷଭୀରୁ ନାମକ ଭାବ୍ୟ ରାଜା ଏକୋଇଶ ବର୍ଷ ରାଜ୍ୟ କରିବେ; ପରେ ଶାତକର୍ଣ୍ଣି ନରାଧିପ ଏକ ବର୍ଷ ଶାସନ କରିବେ।

Verse 167

अष्टविंशतिवर्षाणि शिवस्वातिर्भविष्यति / राजा च गौतमी पुत्र एकविंशत्समा नृपः

ଶିବସ୍ୱାତି ଅଠାଇଶ ବର୍ଷ ରାଜ୍ୟ କରିବେ; ଏବଂ ଗୌତମୀପୁତ୍ର ରାଜା ଏକୋଇଶ ବର୍ଷ ନୃପ ହେବେ।

Verse 168

एकोनविंशति राजा यज्ञः श्रीशातकर्ण्यथ / षडेव भविता त्समाद्विजयस्तु समानृपः

ଯଜ୍ଞ ନାମକ ଶ୍ରୀଶାତକର୍ଣ୍ଣି ରାଜା ଉଣେଇଶ ବର୍ଷ ରାଜ୍ୟ କରିବେ; ବିଜୟ ନାମକ ନୃପ ଛଅ ବର୍ଷ ଶାସନ କରିବେ।

Verse 169

देडश्रीशातकर्णी च तस्य पुत्रः समास्त्रयः / पुलोमारिः समाः सप्त ततश्चैषां भविष्यति

ଦେଢଶ୍ରୀଶାତକର୍ଣ୍ଣି ଏବଂ ତାଙ୍କ ପୁତ୍ର ତିନି ବର୍ଷ ରାଜ୍ୟ କରିବେ; ପୁଲୋମାରି ସାତ ବର୍ଷ; ତାପରେ ଏମାନଙ୍କ ପରେ ଅନ୍ୟମାନେ ହେବେ।

Verse 170

इत्येते वै नृपास्त्रिंशदन्ध्रा भोक्ष्यन्ति वै महीम् / समाः शतानि चत्वारि पञ्चाशत्षट् तथैव च

ଏହିପରି ଏହି ତିରିଶ ଆନ୍ଧ୍ର ନୃପମାନେ ପୃଥିବୀକୁ ଭୋଗ କରି ଶାସନ କରିବେ—ମୋଟ ଚାରିଶ ଶତ ଛପ୍ପନ ବର୍ଷ।

Verse 171

अन्ध्राणां संस्थिताः पञ्च तेषां वंश्याश्च ये पुनः / सप्तैव तु भविष्यन्ति दशाभीरास्ततो नृपाः

ଆନ୍ଧ୍ରମାନଙ୍କର ପାଞ୍ଚ ରାଜା ସ୍ଥାପିତ ହେବେ; ପରେ ତାଙ୍କ ବଂଶଜ ସାତ ହେବେ। ତାପରେ ଦଶ ଆଭୀର ନୃପ ହେବେ।

Verse 172

सप्त गर्दभिनश्चापि ततो ऽथ दश वै शकाः / यवनाष्टौ भविष्यन्ति तुषारास्तु चतुर्दश

ତାପରେ ସାତ ଗର୍ଦ୍ଧଭିନ; ତାହାପରେ ନିଶ୍ଚୟ ଦଶ ଶକ। ଆଠ ଯବନ ହେବେ, ତୁଷାର ଚତୁର୍ଦ୍ଦଶ ହେବେ।

Verse 173

त्रयोदश गुरुण्डाश्च मौना ह्येकादशैव तु / अन्ध्रा भोक्ष्यन्ति वसुधां शते द्वे च शतञ्च वै

ତ୍ରୟୋଦଶ ଗୁରୁଣ୍ଡ ହେବେ; ମୌନ ଏକାଦଶ ହେବେ। ଆନ୍ଧ୍ରମାନେ ଦୁଇଶେ ଓ ଏକଶେ—ଅର୍ଥାତ୍ ତିନିଶେ ବର୍ଷ ପୃଥିବୀ ଭୋଗିବେ।

Verse 174

सप्तषष्टिं च वर्षाणि दशाभीरास्ततो नृपाः / सप्त गर्दभिनश्चैव भोक्ष्यन्तीमां द्विसप्ततिम्

ତାପରେ ଦଶ ଆଭୀର ନୃପ ସତଷଠି ବର୍ଷ ରାଜ୍ୟ କରିବେ। ଏବଂ ସାତ ଗର୍ଦ୍ଧଭିନ ଏହି ପୃଥିବୀକୁ ଦ୍ୱିସପ୍ତତି (୭୨) ବର୍ଷ ଭୋଗିବେ।

Verse 175

शतानि त्रीण्यशीतिं च भोक्ष्यन्ति वसुधां शकाः / आशीती द्वे च वर्षाणि भोक्तारो यवना महीम्

ଶକମାନେ ତିନିଶେ ଅଶୀ ବର୍ଷ ପୃଥିବୀ ଭୋଗିବେ। ଯବନମାନେ ଦ୍ୱିଆଶୀ (୮୨) ବର୍ଷ ଏହି ମହୀର ଭୋକ୍ତା ହେବେ।

Verse 176

पञ्चवर्षशतानीह तुषाराणां मही स्मृता / शतान्यर्द्धचतुर्थानि भवितारस्त्रयोदश

ଏଠାରେ ତୁଷାରମାନଙ୍କ ଭୂମି ପାଞ୍ଚଶେ ବର୍ଷ ବୋଲି ସ୍ମୃତ; ତେରଜଣ ରାଜା ସାଢେ ତିନିଶେ ବର୍ଷ ରାଜ୍ୟ କରିବେ।

Verse 177

गुरुण्डा वृषलैः सार्द्धं भोक्ष्यन्ते म्लेच्छजातयः / शतानि त्रीणि भोक्ष्यन्ते मौना एकादशैव तु

ଗୁରୁଣ୍ଡାମାନେ ବୃଷଳମାନଙ୍କ ସହ ମ୍ଲେଚ୍ଛଜାତି ରାଜ୍ୟ କରିବେ; ପରେ ‘ମୌନା’ ନାମକ ଏଗାରଜଣ ରାଜା ତିନିଶେ ବର୍ଷ ଶାସନ କରିବେ।

Verse 178

तेषु च्छिन्नेषु कालेन ततः किलकिलो नृपः / ततः किलकिलेभ्यश्च विन्ध्यशक्तिर्भविष्यति

ସେମାନଙ୍କର କାଳ କ୍ରମେ ଛିନ୍ନ ହେଲେ, ପରେ ‘କିଲକିଲୋ’ ନାମକ ରାଜା ହେବ; ତାହାପରେ କିଲକିଲମାନଙ୍କ ପରେ ‘ବିନ୍ଧ୍ୟଶକ୍ତି’ ହେବ।

Verse 179

समाः षण्णवतिं चैव पृथिवीं तु समेष्यति / नृपान्वैदिशकांश्चाथ भविष्यांस्तु निबोधत

ସେ ଛୟାନବେ ବର୍ଷ ପୃଥିବୀକୁ ଶାସନ/ପରିଭ୍ରମଣ କରିବ; ଏବେ ବୈଦିଶକ ରାଜାମାନଙ୍କୁ ଓ ଭବିଷ୍ୟତ ରାଜାମାନଙ୍କୁ ଶୁଣ।

Verse 180

शेषस्य नागराजस्य पुत्रः सुर पुरञ्जयः / भोगी भविष्यते राजा नृपो नागकुलोद्वहः

ନାଗରାଜ ଶେଷଙ୍କ ପୁତ୍ର ‘ସୁରପୁରଞ୍ଜୟ’; ନାଗକୁଳର ଗର୍ବ ‘ଭୋଗୀ’ ନାମକ ରାଜା ହେବ।

Verse 181

सदाचन्द्रस्तु चन्द्राशुर्द्वितीयो नखवांस्तथा / धनधर्मा ततश्चापि चतुर्थो वंशजः स्मृतः

ସଦାଚନ୍ଦ୍ର, ଦ୍ୱିତୀୟ ଚନ୍ଦ୍ରାଶୁ, ଏବଂ ନଖବାନ; ତାପରେ ଧନଧର୍ମା—ଚତୁର୍ଥ ବଂଶଜ ବୋଲି ସ୍ମୃତ।

Verse 182

भूतिनन्दस्ततश्चापि वैदिशे तु भविष्यति / तस्य भ्राता यवीयांस्तु नाम्ना नन्दियशाः किल

ତାପରେ ବୈଦିଶେ ଭୂତିନନ୍ଦ ହେବ; ତାହାର କନିଷ୍ଠ ଭ୍ରାତା ନନ୍ଦିୟଶା ନାମରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେବ।

Verse 183

तस्यान्वयो भविष्यन्ति राजानस्ते त्रयस्तु वै / दैहित्रः शिशिको नाम पूरिकायां नृपो ऽभवत्

ତାହାର ବଂଶରେ ତିନିଜଣ ରାଜା ହେବେ; ଦୈହିତ୍ର ଶିଶିକ ନାମକ ନୃପ ପୂରିକାରେ ରାଜା ହେଲେ।

Verse 184

विन्ध्यशक्तिसुतश्चापि प्रवीरो नाम वीर्यवान् / भोक्ष्यते च समाः षष्टिं पुरीं काञ्चनकां च वै

ବିନ୍ଧ୍ୟଶକ୍ତିର ପୁତ୍ର ପ୍ରବୀର ନାମକ ବୀର୍ୟବାନ ହେବ; ସେ କାଞ୍ଚନକା ପୁରୀକୁ ଷଷ୍ଟି ବର୍ଷ ଶାସନ କରିବ।

Verse 185

यक्ष्यते वाजपेयैश्च समाप्तवरदक्षिणैः / तस्य पुत्रास्तु चत्वारो भविष्यन्ति नराधिपाः

ସେ ସମାପ୍ତ ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦକ୍ଷିଣାସହିତ ବାଜପେୟ ଯଜ୍ଞ କରିବ; ତାହାର ଚାରି ପୁତ୍ର ନରାଧିପ ହେବେ।

Verse 186

विन्ध्यकानां कुलानां ते नृपा वैवाहिकास्त्रयः / सुप्रतीको गभीरश्च समा भोक्ष्यति विंशतिम्

ବିନ୍ଧ୍ୟ କୁଳମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବୈବାହିକ ବଂଶର ତିନି ରାଜା ହେବେ। ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ସୁପ୍ରତୀକ ଓ ଗଭୀର ପ୍ରତ୍ୟେକେ ବିଶ ବର୍ଷ ରାଜ୍ୟ ଭୋଗିବେ।

Verse 187

शङ्कमानो ऽभवद्राजा महिषीणां महीपतिः / पुष्पमित्रा भविष्यन्ति षट् स्त्रिमित्रास्त्रयोदश

ଶଙ୍କମାନୋ ନାମକ ରାଜା ହେଲେ; ସେ ମହିଷୀମାନଙ୍କର ମଧ୍ୟ ଅଧିପତି। ପରେ ପୁଷ୍ପମିତ୍ର ନାମର ଛଅ ଏବଂ ସ୍ତ୍ରିମିତ୍ର ନାମର ତେର ରାଜା ହେବେ।

Verse 188

मेकलायां नृपाः सप्त भविष्यन्ति च सप्ततिः / कोमलायां तु राजानो भविष्यन्ति महाबलाः

ମେକଲା ଦେଶରେ ସାତ ଏବଂ ସତରି ରାଜା ହେବେ। କୋମଲା ଦେଶରେ ତୁ ମହାବଳୀ ରାଜାମାନେ ହେବେ।

Verse 189

मेघा इति समाख्याता बुद्धिमन्तो नवैव तु / नैषधाः पार्थिवाः सर्वे भविष्यन्त्यामनुक्षयात्

‘ମେଘା’ ବୋଲି ଖ୍ୟାତ ନବଜନ ବୁଦ୍ଧିମାନ ହେବେ। ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ନୈଷଧ ଦେଶର ପାର୍ଥିବ, ଅମନୁକ୍ଷୟ ପରମ୍ପରାରୁ ହେବେ।

Verse 190

नलवंशप्रसूतास्ते वीर्यवन्तो महाबलाः / मगधानां महावीर्यो विश्वस्फाणिर्भविष्यति

ସେମାନେ ନଳବଂଶରୁ ଜନ୍ମିତ, ବୀର୍ୟବାନ ଓ ମହାବଳୀ ହେବେ। ମଗଧରେ ମହାବୀର୍ୟ ବିଶ୍ୱସ୍ଫାଣି ନାମକ ରାଜା ହେବେ।

Verse 191

उत्साद्य पार्थिवान्सर्वान्सो ऽन्यान्वर्णान्करिष्यति / कैवर्त्तान्मद्रकांश्चेव पुलिन्दान्ब्राह्मणांस्तथा

ସେ ସମସ୍ତ ପାର୍ଥିବ ରାଜାମାନଙ୍କୁ ଉତ୍ସାଦନ କରି ଅନ୍ୟ ଅନ୍ୟ ବର୍ଣ୍ଣ ସୃଷ୍ଟି କରିବ; କୈବର୍ତ୍ତ, ମଦ୍ରକ, ପୁଲିନ୍ଦ ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ତଥା କରିବ।

Verse 192

स्थापयिष्यन्ति गजानो नानादेशेषु ते जनान् / विश्वस्फाणिर्महासत्त्वो युद्धे विष्णुसमप्रभः

ସେ ଗଜାନମାନେ ସେହି ଲୋକମାନଙ୍କୁ ନାନା ଦେଶରେ ସ୍ଥାପନ କରିବେ; ମହାସତ୍ତ୍ୱ ବିଶ୍ୱସ୍ଫାଣି ଯୁଦ୍ଧରେ ବିଷ୍ଣୁସମ ପ୍ରଭାଶାଳୀ।

Verse 193

विश्वस्फाणिर्नरपतिः क्लीबाकृतिरिवोच्यते / उत्सादयित्वा क्षत्रं तु क्षत्रमन्यत्करिष्यति

ନରପତି ବିଶ୍ୱସ୍ଫାଣିଙ୍କୁ କ୍ଲୀବସଦୃଶ ଆକୃତି ଥିବା ବୋଲି କୁହାଯାଏ; ସେ କ୍ଷତ୍ରକୁ ଉତ୍ସାଦନ କରି ଅନ୍ୟ କ୍ଷତ୍ର ସ୍ଥାପନ କରିବ।

Verse 194

नव नागास्तु भोक्ष्यति पुरीं चंपावतीं नृपाः / मथुरां च पुरा रम्यां नागा भोक्ष्यन्ति सप्त वै

ନବ ନାଗ ନୃପମାନେ ଚମ୍ପାବତୀ ପୁରୀକୁ ଭୋଗିବେ (ଶାସନ କରିବେ); ରମ୍ୟ ମଥୁରା ପୁରୀକୁ ନିଶ୍ଚୟ ସପ୍ତ ନାଗ ଭୋଗିବେ।

Verse 195

अनुगङ्गाप्रयागं च साकेतं मगधांस्तथा / एताञ्जनपदान्सर्वान्भोक्ष्यन्ते सप्तवंशजाः

ଅନୁଗଙ୍ଗା-ପ୍ରୟାଗ, ସାକେତ ଓ ମଗଧ ମଧ୍ୟ; ଏହି ସମସ୍ତ ଜନପଦକୁ ସପ୍ତବଂଶଜମାନେ ଭୋଗିବେ (ଶାସନ କରିବେ)।

Verse 196

नैष धान्य दुकांश्चैव शैशीतान् कालतोयकान् / एताञ्जनपदान्सर्वान्भोक्ष्यन्ते मणिधान्यजान्

ଧାନ୍ୟସମୃଦ୍ଧ ଏବଂ ଶିଶିରକାଳର କାଳଜଳରେ ସିଞ୍ଚିତ ଏହି ସମସ୍ତ ଜନପଦକୁ ମଣିଧାନ୍ୟଜ ବଂଶୀୟମାନେ ଭୋଗ କରିବେ।

Verse 197

कोशलांश्चान्ध्रपैण्ड्रांश्च ताम्रलिप्तान्ससागरान् / चंपां चैव पुरीं रम्यां भोक्ष्यन्ते देवरक्षिताः

ଦେବରକ୍ଷିତ ସେମାନେ କୋଶଳ, ଆନ୍ଧ୍ର, ପୈଣ୍ଡ୍ର, ସମୁଦ୍ରସହିତ ତାମ୍ରଲିପ୍ତ ଏବଂ ରମ୍ୟ ଚମ୍ପା-ପୁରୀକୁ ଭୋଗ କରିବେ।

Verse 198

कलिङ्गा महिषाश्चैव महेन्द्रनिलयाश्च ये / एताञ्जनपदान्सर्वान् पालयिष्यति वै गुहः

କଲିଙ୍ଗ, ମହିଷ ଏବଂ ମହେନ୍ଦ୍ର-ନିଲୟବାସୀମାନେ—ଏହି ସମସ୍ତ ଜନପଦକୁ ଗୁହ ନିଶ୍ଚୟ ପାଳନ କରିବେ।

Verse 199

स्त्रीराष्ट्रभोजकांश्चैव भोक्ष्यते कनकाह्वयः / तुल्यकालं भविष्यन्ति सर्वे ह्यते महीक्षितः

କନକାହ୍ୱୟ ସ୍ତ୍ରୀରାଷ୍ଟ୍ର ଓ ଭୋଜକ ଦେଶକୁ ମଧ୍ୟ ଭୋଗ କରିବ; ଏବଂ ଏହି ସମସ୍ତ ରାଜା ସମାନ କାଳ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ରାଜ୍ୟ କରିବେ।

Verse 200

अल्पप्रसादा ह्यनृता महाक्रोधा ह्यधार्मिकाः / भविष्यन्तीह यवना धर्मतः कामतोर्ऽथतः

ଏଠାରେ ଯବନମାନେ ଅଳ୍ପପ୍ରସାଦୀ, ଅନୃତବାଦୀ, ମହାକ୍ରୋଧୀ ଓ ଅଧାର୍ମିକ ହେବେ; ଧର୍ମ, କାମ ଓ ଅର୍ଥ—ତିନିଏ ଦିଗରେ ସେମାନେ ଭ୍ରଷ୍ଟ ହେବେ।