Adhyaya 12

Verse 1

इति श्रीब्रह्माण्डे महापुराणे वायुप्रोक्ते मध्यभागे तृतीये उपोद्धातपादे श्राद्धकल्पे समिद्वर्णन नामैकादशो ऽध्यायः // ११// सूत उवाच देवाश्चपितरश्चैव अन्योन्यं नियताः स्मृताः / आथर्वणस्त्वेष विधिरित्युवाच बृहस्पतिः

ଏହିପରି ଶ୍ରୀବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡ ମହାପୁରାଣରେ, ବାୟୁପ୍ରୋକ୍ତ ମଧ୍ୟଭାଗର ତୃତୀୟ ଉପୋଦ୍ଧାତପାଦର ଶ୍ରାଦ୍ଧକଳ୍ପରେ ‘ସମିଦ୍ବର୍ଣ୍ଣନ’ ନାମ ଏକାଦଶ ଅଧ୍ୟାୟ। ସୂତ କହିଲେ—ଦେବ ଓ ପିତୃମାନେ ପରସ୍ପର ନିୟତ ବୋଲି ସ୍ମୃତ; ବୃହସ୍ପତି କହିଲେ—ଏହା ଆଥର୍ବଣ ବିଧି।

Verse 2

पूजयेत पितॄन्पूर्वं देवांश्च तदनन्तरम् / देवा अपि पितॄन्पूर्वमर्च्चयन्ति हि यत्नतः

ପ୍ରଥମେ ପିତୃମାନଙ୍କୁ ପୂଜିବା ଉଚିତ, ତାପରେ ଦେବମାନଙ୍କୁ। ଦେବମାନେ ମଧ୍ୟ ଯତ୍ନପୂର୍ବକ ପ୍ରଥମେ ପିତୃମାନଙ୍କୁ ଅର୍ଚ୍ଚନ କରନ୍ତି।

Verse 3

दक्षस्य दुहिता नाम्ना विश्वा नामेति विश्रुता / विश्वाख्यास्तु सुतास्तस्यां धर्मतो जज्ञिरे दश

ଦକ୍ଷଙ୍କ କନ୍ୟା ‘ବିଶ୍ୱା’ ନାମରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଥିଲେ; ତାଙ୍କଠାରେ ଧର୍ମଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ‘ବିଶ୍ୱା’ ନାମକ ଦଶ କନ୍ୟା ଜନ୍ମିଲେ।

Verse 4

प्रख्याता स्त्रिषु लोकेषु सर्वलोकनमस्कृताः / समस्तास्ते महात्मानश्चेरुरुग्रं महत्तपः

ସେମାନେ ତିନି ଲୋକରେ ପ୍ରଖ୍ୟାତ ଓ ସର୍ବଲୋକର ନମସ୍କାର୍ଯ୍ୟ ଥିଲେ; ସେ ସମସ୍ତ ମହାତ୍ମା ଉଗ୍ର ମହାତପ କଲେ।

Verse 5

हिमवच्छिखरे रम्ये देवर्षिगणसेविते / शुद्धेन मन्सा प्रीता ऊचुस्तान्पितरस्तदा

ହିମବତର ରମ୍ୟ ଶିଖରେ, ଦେବର୍ଷିଗଣ ସେବିତ ସ୍ଥାନରେ, ଶୁଦ୍ଧ ମନରେ ପ୍ରୀତ ହୋଇ ପିତୃମାନେ ସେତେବେଳେ ସେମାନଙ୍କୁ କହିଲେ।

Verse 6

वरं वृणीध्वं प्रीताः स्म कं कामं कखामहे / एवमुक्ते तु पितृभिस्तदा त्रैलोक्यभावनः

ପିତୃମାନେ କହିଲେ—“ଆମେ ପ୍ରୀତ; ବର ଚାହ, କେଉଁ କାମନା ପୂରଣ କରିବୁ?” ଏପରି କୁହାଯାଉଥିବାବେଳେ ତ୍ରିଲୋକ୍ୟଭାବନ (ଉତ୍ତର ଦେଲେ)।

Verse 7

ब्रह्मोवाच महातेजास्तपसा तैस्तु तोषितः / प्रीतो ऽस्मि तपसानेन कं कामं करवाणि वः

ବ୍ରହ୍ମା କହିଲେ—“ତୁମମାନଙ୍କ ତପସ୍‌ ଦ୍ୱାରା ମୁଁ, ମହାତେଜସ୍ବୀ, ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୋଇଛି; ଏହି ତପରେ ମୁଁ ପ୍ରୀତ—ତୁମର କେଉଁ କାମନା ପୂରଣ କରିବି?”

Verse 8

एवमुक्तास्तदा विश्वे ब्रह्मणा विश्वकर्मणा / ऊचुस्ते सहिताः सर्वे ब्रह्माणां लोकभावनम्

ତେବେ ବିଶ୍ୱକର୍ମା ବ୍ରହ୍ମା ଏପରି କହିବା ପରେ, ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱେଦେବ ଏକତ୍ର ହୋଇ ଲୋକଭାବନ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ କହିଲେ।

Verse 9

श्राद्धे ऽस्माकं भवेदंशो ह्येष नः काङ्क्षितो वरः / प्रत्युवाच ततो ब्रह्मा तान्वै त्रिदशपूजितः

ସେମାନେ କହିଲେ—“ଶ୍ରାଦ୍ଧରେ ଆମର ମଧ୍ୟ ଅଂଶ ହେଉ; ଏହି ଆମର କାଙ୍କ୍ଷିତ ବର।” ତେବେ ତ୍ରିଦଶପୂଜିତ ବ୍ରହ୍ମା ସେମାନଙ୍କୁ ପ୍ରତିଉତ୍ତର ଦେଲେ।

Verse 10

भविष्यत्येवमेवं तु काङ्क्षितो वो वरस्तु यः / पितृभिश्च तथेत्युक्तमेवमेतन्न संशयः

ବ୍ରହ୍ମା କହିଲେ—“ତୁମେ ଯେ ବର କାଙ୍କ୍ଷା କରୁଛ, ସେହିପରି ନିଶ୍ଚୟ ହେବ।” ପିତୃମାନେ ମଧ୍ୟ ‘ତଥାସ୍ତୁ’ କହିଲେ; ଏଥିରେ ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।

Verse 11

सहस्माभिस्तु भोक्तव्यं यत्किं चिद्दृश्यते त्विह / अस्माकं कल्पिते श्राद्धे युष्मानप्राशनं हि वै

ଏଠାରେ ଯାହା କିଛି ଦେଖାଯାଏ, ସେସବୁ ଆମ ସହିତ ଭୋଗ ହେଉ; ଆମେ ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ କରିଥିବା ଶ୍ରାଦ୍ଧରେ ତୁମମାନଙ୍କ ଅନ୍ନଗ୍ରହଣ ନିଶ୍ଚୟ ହେବ।

Verse 13

भविष्यति मनुष्येषु सत्यमे तद्ब्रुवामहे / माल्यैर्गन्धैस्तथान्नेन युष्मानग्रे ऽर्च्चयिष्यति /१ १२।१२// अग्रे दत्त्वा तु युष्माकमस्माकं दास्यते ततः / विसर्जनमथास्माकं पूर्वं पश्चात्तु दैवतम्

ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଏହିପରି ହେବ—ଆମେ ସତ୍ୟ କହୁଛୁ। ସେମାନେ ମାଳା, ସୁଗନ୍ଧ ଓ ଅନ୍ନ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରଥମେ ତୁମମାନଙ୍କୁ ଅର୍ଚ୍ଚନା କରିବେ। ପ୍ରଥମେ ତୁମମାନଙ୍କୁ ଦେଇ ପରେ ଆମକୁ ଦେବେ; ପ୍ରଥମେ ଆମର ବିସର୍ଜନ, ପରେ ଦେବତାଙ୍କର।

Verse 14

रक्षणं चैव श्राद्धस्य आतिथ्यस्य विधिद्वयम् / भूतानां देवतानां च पितॄणां चैव कर्मणि

ଶ୍ରାଦ୍ଧର ରକ୍ଷା ଓ ଅତିଥି-ସତ୍କାରର ଏହି ଦ୍ୱିବିଧ ବିଧି ଭୂତ, ଦେବତା ଓ ପିତୃମାନଙ୍କ କର୍ମରେ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ।

Verse 15

एवं कृते सम्यगेतत्सर्वमेव भविष्यति / एवं दत्त्वा वरं तेषां ब्रह्मा पितृगणैः सह

ଏଭଳି ସମ୍ୟକ୍ କରିଲେ ସବୁକିଛି ନିଶ୍ଚୟ ହେବ; ଏଭଳି ତାଙ୍କୁ ବର ଦେଇ ବ୍ରହ୍ମା ପିତୃଗଣ ସହ ଅବସ୍ଥିତ ହେଲେ।

Verse 16

क्षमानुग्रहकृद्देवः संचकार यथोदितम् / वेदे पञ्च महायज्ञा नराणां समुदाहृताः

କ୍ଷମା ଓ ଅନୁଗ୍ରହ କରୁଥିବା ଦେବ ଯଥା କୁହାଯାଇଥିଲା ସେହିପରି କଲେ; ବେଦରେ ନରମାନଙ୍କ ପାଇଁ ପଞ୍ଚ ମହାଯଜ୍ଞ ଉଚ୍ଚାରିତ।

Verse 17

एतान्पञ्च महायज्ञान्निर्वपेत्सततं नरः / यत्र स्थास्यन्ति दातारस्तत्स्थानं वै निबोधत

ନର ଏହି ପଞ୍ଚ ମହାଯଜ୍ଞ ସଦା କରିବା ଉଚିତ; ଯେଉଁଠାରେ ଦାତାମାନେ ରହିବେ ସେହି ସ୍ଥାନକୁ ଭଲଭାବେ ଜାଣ।

Verse 18

निर्भयं विरजस्कं च निःशोकं निर्व्यथक्लमम् / ब्राह्मं स्थानमवाप्नोति सर्वलोकपुरस्कृतम्

ସେ ନିର୍ଭୟ, ରଜୋହୀନ, ଶୋକହୀନ ଓ ବ୍ୟଥା-କ୍ଲମହୀନ ବ୍ରାହ୍ମ ସ୍ଥାନକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଏ; ଯାହା ସର୍ବଲୋକରେ ପୂଜିତ।

Verse 19

शूद्रेणापि च कर्त्तव्याः पञ्चैते मन्त्रवर्जिताः / अतो ऽन्यथा तु यो भुङ्क्ते स ऋणं नित्यमश्नुते

ଶୂଦ୍ରେ ମଧ୍ୟ ଏହି ପାଞ୍ଚ ମହାଯଜ୍ଞ ମନ୍ତ୍ରବିନା କରିବା ଉଚିତ। ଏହା ଛାଡ଼ି ଯେ ଭୋଗ କରେ, ସେ ସଦା ଋଣ ଭୋଗେ।

Verse 20

ऋणं भुङ्क्ते स पापात्मा यः पचेदात्मकारणात् / तस्मान्निर्वर्तयेत्पञ्च महायज्ञान्सदा बुधः

ଯେ କେବଳ ନିଜ ପାଇଁ ରାନ୍ଧେ, ସେ ପାପାତ୍ମା ଋଣ ଭୋଗେ। ତେଣୁ ବୁଦ୍ଧିମାନ ସଦା ପାଞ୍ଚ ମହାଯଜ୍ଞ କରୁ।

Verse 21

उदक्पूर्वे बलिं कुर्यादुदकान्ते तथैव च / बलिं सुविहितं कुर्या दुच्चैरुच्चतरं क्षिपेत्

ଜଳର ଆରମ୍ଭରେ ବଳି କରିବା ଉଚିତ, ଜଳର ଶେଷରେ ମଧ୍ୟ ସେହିପରି। ବଳିକୁ ସୁବିଧିପୂର୍ବକ ରଖି, ଉଚ୍ଚରୁ ଅଧିକ ଉଚ୍ଚେ ଅର୍ପଣ କର।

Verse 22

परशृङ्गं गवां मूत्रं बलिं सूत्रं समुत्क्षिपेत् / तन्निवेद्यो भवेत्पिण्डः पितॄणां यस्तु जीवति

ଅନ୍ୟ ଶୃଙ୍ଗ ଦିଗକୁ, ଗୋମୂତ୍ର ନିକଟେ, ବଳି ଓ ସୂତ୍ରକୁ ଉପରକୁ ଛାଡ଼ିବା ଉଚିତ। ଯେ ଜୀବିତ, ସେ ପିତୃମାନଙ୍କ ପାଇଁ ନିବେଦ୍ୟ ପିଣ୍ଡ ହୁଏ।

Verse 23

इष्टेनान्नेन भक्ष्यैश्च भोजयेच्च यथाविधि / निवेद्यं केचिदिच्छन्ति जीवन्त्यपि हि यत्नतः

ଇଷ୍ଟ ଅନ୍ନ ଓ ଭକ୍ଷ୍ୟଦ୍ରବ୍ୟରେ ବିଧିଅନୁସାରେ ଭୋଜନ କରାଅ। କେହି କେହି ନିବେଦ୍ୟ ଚାହାନ୍ତି, ଏବଂ ଯତ୍ନରେ ଜୀବନ ଧାରଣ କରନ୍ତି।

Verse 24

देवदेवा महात्मानो ह्येते पितर इत्युत / इच्छन्ति केचिदाचार्यः पश्चात्पिण्डनिवेदनम्

ଏହି ମହାତ୍ମା ପିତୃମାନେ ଦେବମାନଙ୍କର ମଧ୍ୟ ଦେବ ବୋଲି କୁହାଯାନ୍ତି। କେତେକ ଆଚାର୍ଯ୍ୟ ପରେ ପିଣ୍ଡ-ନିବେଦନ ଇଚ୍ଛା କରନ୍ତି।

Verse 25

पूजनं चैव विप्रणां पूर्वमेवेह नित्यशः / तद्धिधर्मार्थकुशलो नेत्युवाच बृहस्मतिः

ଏଠାରେ ନିତ୍ୟ ପ୍ରଥମେ ବିପ୍ରମାନଙ୍କ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ। ଧର୍ମାର୍ଥରେ କୁଶଳ ବୃହସ୍ପତି କହିଲେ—‘ନୁହେଁ, ଏମିତି ନୁହେଁ’।

Verse 26

पूर्वं निवेदयेत्पिण्डान्पश्चाद्विप्रांश्च भोजयेत् / योगात्मानो महात्मानः पितरो योग संभवाः

ପ୍ରଥମେ ପିଣ୍ଡ ନିବେଦନ କରି, ପରେ ବିପ୍ରମାନଙ୍କୁ ଭୋଜନ କରାଅ। ପିତୃମାନେ ଯୋଗାତ୍ମା, ମହାତ୍ମା, ଯୋଗସମ୍ଭବ।

Verse 27

सोममाप्याययन्त्येते पितरो योगसंस्थिताः / तस्माद्दद्याच्छुचिः पिण्डान्योगेभ्यस्तत्परायणः

ଯୋଗରେ ସ୍ଥିତ ଏହି ପିତୃମାନେ ସୋମକୁ ପୁଷ୍ଟ କରନ୍ତି। ତେଣୁ ଶୁଚି ହୋଇ, ଯୋଗନିଷ୍ଠ ହୋଇ ପିଣ୍ଡ ଦେବା ଉଚିତ।

Verse 28

पितॄणां हि भवेदेतत्साक्षादिव हुतं हविः / ब्रह्मणानां सहस्रस्य योगस्थं ग्रासयेद्यदि

ଏହା ପିତୃମାନଙ୍କ ପାଇଁ ପ୍ରତ୍ୟକ୍ଷ ହୋମରେ ହୁତ ହବି ପରି ହୁଏ—ଯଦି ଯୋଗସ୍ଥ ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣକୁ ସହସ୍ର ବ୍ରାହ୍ମଣ ସମାନ ଗ୍ରାସ ଦିଆଯାଏ।

Verse 29

यजमानं च भोक्तॄंश् च नौरिवाम्भसि तारयेत् / असतां प्रग्रहो यत्र सतां चैव विमानता

ଯଜମାନ ଓ ଭୋଜକମାନଙ୍କୁ ଜଳରେ ନୌକା ପରି ପାର କରାଯାଉ। ଯେଉଁଠି ଅସତଙ୍କ ପକ୍ଷପାତ ଓ ସତଙ୍କ ଅପମାନ ହୁଏ।

Verse 30

दण्डो दैवकृतस्तत्र सद्यः पतति दारुणः / इत्वा मम सधर्माणं बालिशं यस्तु भोजयेत्

ସେଠାରେ ଦେବକୃତ ଭୟଙ୍କର ଦଣ୍ଡ ତୁରନ୍ତ ପଡ଼େ। ଯେ ମୋ ଧର୍ମର ସରଳକୁ ଭୁଲାଇ ଭୋଜନ କରାଏ।

Verse 31

आदिकर्म समुत्सृज्य दाता तत्र विनश्यति / पिण्डमग्नौ सदा दद्यद्भोगार्थी प्रथमं नरः

ଆଦିକର୍ମ ତ୍ୟାଗ କଲେ ଦାତା ସେଠାରେ ନଶ୍ଟ ହୁଏ। ଭୋଗ ଚାହୁଁଥିବା ନର ପ୍ରଥମେ ସଦା ଅଗ୍ନିରେ ପିଣ୍ଡ ଦେଉ।

Verse 32

दद्यात्प्रजार्थी यत्नेन मध्यमं मन्त्रपूर्वकम् / उत्तमां कान्तिमन्विच्छन्गोषु नित्यं प्रयच्छति

ସନ୍ତାନ ଚାହୁଁଥିବା ଲୋକ ଯତ୍ନରେ ମନ୍ତ୍ରପୂର୍ବକ ମଧ୍ୟମ ଦାନ ଦେଉ। ଉତ୍ତମ କାନ୍ତି ଚାହୁଁଥିବା ଲୋକ ଗୋମାନଙ୍କୁ ନିତ୍ୟ ଦାନ କରେ।

Verse 33

प्रज्ञां चैव यशः कीर्त्तिमप्सु वै संप्रयच्छति / प्रार्थयन्दीर्घामायुश्च वायसेभ्यः प्रयच्छति

ପ୍ରଜ୍ଞା, ଯଶ ଓ କୀର୍ତ୍ତି ପାଇଁ ଜଳରେ ଦାନ ଅର୍ପଣ କରେ। ଦୀର୍ଘାୟୁ ପ୍ରାର୍ଥନା କରି କାଉମାନଙ୍କୁ ଦାନ ଦିଏ।

Verse 34

सोकुमार्यमथान्विच्छन्कुक्कुटेभ्यः प्रयच्छति / एवमेतत्समुद्दिष्टं पिण्डनिर्वपणे फलम्

ଯେ ସୌକୁମାର୍ୟ (କୋମଳତା/ସୌମ୍ୟତା) ଇଚ୍ଛା କରେ, ସେ ତାହା କୁକ୍କୁଟମାନଙ୍କୁ ଅର୍ପଣ କରୁ। ପିଣ୍ଡ-ନିର୍ବପଣରେ ଏହି ଫଳ ଉପଦିଷ୍ଟ।

Verse 35

आकाशे गमयेद्वापि अप्सु वा दक्षिणामुखः / पितॄणां स्थानमाकाशं दक्षिणा चैव दिग्भेवेत्

ଦକ୍ଷିଣମୁଖ ହୋଇ ପିଣ୍ଡକୁ ଆକାଶକୁ ପଠାଉ କିମ୍ବା ଜଳରେ ଅର୍ପଣ କରୁ। ପିତୃମାନଙ୍କର ସ୍ଥାନ ଆକାଶ, ଦକ୍ଷିଣ ଦିଗ ହିଁ ତାଙ୍କର ଦିଗ।

Verse 36

एके विप्राः पुनः प्राहुः पिण्डोद्धरणमग्रतः / अनुज्ञातस्तु तैर्विप्रैः कामसुद्ध्रियतामित्

କେତେକ ବିପ୍ର ପୁନଃ କହନ୍ତି—ପ୍ରଥମେ ପିଣ୍ଡୋଦ୍ଧରଣ (ଅଗ୍ରଭାଗ ଉଠାଇବା) କରିବା ଉଚିତ। ସେହି ବିପ୍ରମାନଙ୍କ ଅନୁମତିରେ ଏହା ଇଚ୍ଛାନୁସାରେ ଗ୍ରହଣୀୟ।

Verse 37

पुष्पाणां च फलानां च भक्ष्याणामन्नतस्तथा / अग्रमुद्धृत्य सर्वेषां जुहुयाद्धव्यवाहने

ପୁଷ୍ପ, ଫଳ, ଭକ୍ଷ୍ୟ ଓ ଅନ୍ନ—ଏସବୁର ଅଗ୍ରଭାଗ ଉଠାଇ ହବ୍ୟବାହନ ଅଗ୍ନିରେ ଆହୁତି ଦେବା ଉଚିତ।

Verse 38

भङ्यमन्नं तथा पेयं मूलानि च फलानि च / हुत्वाग्नौ च ततः पिण्डान्निर्वपेद्दक्षिणा मुखः

ଭଙ୍ଗ୍ୟ ଅନ୍ନ, ପେୟ, ମୂଳ ଓ ଫଳ—ଏସବୁକୁ ଅଗ୍ନିରେ ହୋମ କରି, ପରେ ଦକ୍ଷିଣମୁଖ ହୋଇ ପିଣ୍ଡମାନଙ୍କର ନିର୍ବପଣ କରିବା ଉଚିତ।

Verse 39

वैवस्वताय सोमाय हुत्वा पिण्डान्निवेद्य च / उदकान्नयनं कृत्वा पश्चाद्विप्रांश्च भोजयेत्

ବୈବସ୍ୱତ (ଯମ) ଓ ସୋମଙ୍କୁ ହୋମ କରି, ପିଣ୍ଡ ନିବେଦନ କର; ଉଦକ-ତର୍ପଣ କରି ପରେ ବିପ୍ରମାନଙ୍କୁ ଭୋଜନ କରାଅ।

Verse 40

अनुपूर्वं ततो विप्रान्भक्ष्यैरन्नैश्च शक्तितः / स्निग्धैरुष्णैः सुगन्धैश्च तर्पयेत्तान्रसैरपि

ତାପରେ କ୍ରମକ୍ରମେ ବିପ୍ରମାନଙ୍କୁ ଶକ୍ତିଅନୁସାରେ ଭକ୍ଷ୍ୟ ଓ ଅନ୍ନ, ସ୍ନିଗ୍ଧ ଉଷ୍ଣ ସୁଗନ୍ଧ ଦ୍ରବ୍ୟ ଏବଂ ରସ ଦେଇ ତୃପ୍ତ କରାଅ।

Verse 41

एकाग्रः पर्युपासीनः प्रयतः प्राञ्जलिः स्थितः / तत्परः श्रद्दधानश्च कामानाप्नोति मानवः

ଏକାଗ୍ର ହୋଇ ସମୀପରେ ବସି, ଶୁଚି-ନିୟମୀ ହୋଇ, ପ୍ରାଞ୍ଜଳି ହୋଇ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ରହି, ତତ୍ପର ଓ ଶ୍ରଦ୍ଧାବାନ ମାନବ କାମ୍ୟ ଫଳ ପାଏ।

Verse 42

अक्षुद्रत्वं कृतज्ञत्वं दाक्षिण्यं संस्कृतं वचः / तपो यज्ञांश्च दानं च प्रयच्छन्ति पितामहाः

ପିତାମହମାନେ (ପିତୃଗଣ) ଅକ୍ଷୁଦ୍ରତା, କୃତଜ୍ଞତା, ଦାକ୍ଷିଣ୍ୟ, ସଂସ୍କୃତ ବଚନ, ତପ, ଯଜ୍ଞ ଏବଂ ଦାନ—ଏସବୁ ପ୍ରଦାନ କରନ୍ତି।

Verse 43

अतः परं विधिं सौम्यं भुक्तवत्सु द्विजातिषु / आनुपूर्व्येण विहितं तन्मे निगदतः शृणु

ହେ ସୌମ୍ୟ! ଦ୍ୱିଜମାନେ ଭୋଜନ କରିସାରିଲେ, ତା’ପରେ କ୍ରମାନୁସାରେ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ଯେ ବିଧି ଅଛି, ମୋ କଥାରୁ ଶୁଣ।

Verse 44

प्रोक्ष्य भूमिमथोद्धृत्य पूर्वं पितृपरायणः / ततो ऽन्निविकिरं कुर्याद्विधिदृष्टेन कर्मणा

ଭୂମିକୁ ଜଳ ଛିଟାଇ ପବିତ୍ର କରି ଉଠାଇ, ପ୍ରଥମେ ପିତୃପରାୟଣ ହୋଇ, ପରେ ବିଧିଦୃଷ୍ଟ କର୍ମରେ ଅନ୍ନ ବିକିରଣ କରିବ।

Verse 45

स्वधा वाच्य ततो विप्रान् विधिवद्भूरितक्षिणान् / अन्नशेषमनुज्ञाप्य सत्कृत्य द्विजसत्तमान्

ତାପରେ ‘ସ୍ୱଧା’ ବୋଲି ଉଚ୍ଚାରଣ କରି, ବିଧିମତେ ବହୁ ଦକ୍ଷିଣା ସହିତ ବିପ୍ରମାନଙ୍କୁ ପୂଜା କରିବ; ଅନ୍ନଶେଷ ପାଇଁ ଅନୁମତି ନେଇ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦ୍ୱିଜମାନଙ୍କୁ ସତ୍କାର କରିବ।

Verse 46

प्राञ्जलिः प्रयतश्चैव अनुगम्य विसर्जयेत्

ତାପରେ ଅଞ୍ଜଳି ବାନ୍ଧି, ସଂଯମୀ ହୋଇ, ସହ ଯାଇ ସେମାନଙ୍କୁ ବିଦାୟ କରିବ।