Adhyaya 312

Verse 1

इत्य् आग्नेये महापुराणे त्वरिताविद्या नामैकादशाधिकत्रिशततमो ऽध्यायः अथ द्वादशाधिकत्रिशततमो ऽध्यायः नानामन्त्राः अग्निर् उवाच ॐ विनायकार्चनं वक्ष्ये यजेदाधारशक्तिकम् धर्माद्यष्टककन्दञ्च नालं पद्मञ्च कर्णिकाम्

ଏହିପରି ଅଗ୍ନି ମହାପୁରାଣରେ ‘ତ୍ୱରିତାବିଦ୍ୟା’ ନାମକ ୩୧୧ତମ ଅଧ୍ୟାୟ ସମାପ୍ତ। ଏବେ ୩୧୨ତମ ଅଧ୍ୟାୟ ‘ନାନାମନ୍ତ୍ର’ ଆରମ୍ଭ। ଅଗ୍ନି କହିଲେ—“ଓଁ, ମୁଁ ବିନାୟକାର୍ଚ୍ଚନ କହୁଛି। ଆଧାରଶକ୍ତିରୁ ଆରମ୍ଭ କରି ଧର୍ମାଦି ଅଷ୍ଟକ, ଏବଂ କନ୍ଦ, ନାଳ, ପଦ୍ମ, କର୍ଣ୍ଣିକାକୁ ପୂଜା କର।”

Verse 2

तारहेम्ना चेति ख केशरं त्रिगुनं पद्मं तीव्रञ्च ज्वलिनीं यजेत् नन्दाञ्च सुयशाञ्चोग्रां तेजोवतीं विन्ध्यवासिनीं

‘ତାର’ ଓ ‘ହେମ’—ଏହି କ୍ରମରେ—ମନ୍ତ୍ରୋଚ୍ଚାର କରି କେଶର ଏବଂ ତ୍ରିଗୁଣ ପଦ୍ମପୁଷ୍ପ ଅର୍ପଣ କରି, ତୀବ୍ରା ଓ ଜ୍ୱଲିନୀଙ୍କୁ ପୂଜା କର। ଏହିପରି ନନ୍ଦା, ସୁୟଶା, ଉଗ୍ରା, ତେଜୋବତୀ ଓ ବିନ୍ଧ୍ୟବାସିନୀଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଆରାଧନା କର।

Verse 3

गणमूर्तिं गणपत्तिं हृदयं स्याद्गणं जयः एकदन्तोत्कटशिरःशिखायाचलकर्णिने

‘ଗଣମୂର୍ତ୍ତି’କୁ ହୃଦୟସ୍ଥାନେ ବିନ୍ୟାସ କର; ‘ଗଣପତି’କୁ ଗଣମାନଙ୍କ ଅଧିପତି ରୂପେ ସ୍ଥାପନ କର; ଏବଂ ‘ଗଣଂ ଜୟଃ’କୁ ଜୟମନ୍ତ୍ର ମାନ। ଏକଦନ୍ତ, ଉତ୍କଟଶିର, ଶିଖାୟୁକ୍ତ ଓ ଅଚଳକର୍ଣ୍ଣ ଥିବା ବିନାୟକଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ/ନମସ୍କାର କର।

Verse 4

गजवक्त्राय कवचं हूं फडन्तं तथाष्टकं महोदरो दण्डहस्तः पूर्वादौ मध्यतो यजेत्

ଗଜବକ୍ତ୍ର (ଗଣେଶ) ପାଇଁ ‘ହୂଂ ଫଟ୍’ ଅନ୍ତ ଥିବା ମନ୍ତ୍ରରେ କବଚ-ନ୍ୟାସ କର; ତଥା ଅଷ୍ଟକକୁ ମଧ୍ୟ ଆହ୍ୱାନ କର। ମହୋଦର ଓ ଦଣ୍ଡହସ୍ତ ରୂପେ ଧ୍ୟାନ କରି, ପ୍ରଥମେ ପୂର୍ବଦିଗରେ ଏବଂ ପରେ ମଧ୍ୟସ୍ଥାନରେ ପୂଜା କର।

Verse 5

जयो गणाधिपो गणनायको ऽथ गणेश्वरः वक्रतुण्ड एकदन्तोत्कटलम्बोदरो गज

ଜୟ ହେଉ! ସେ ଗଣାଧିପ, ଗଣନାୟକ ଓ ଗଣେଶ୍ୱର; ବକ୍ରତୁଣ୍ଡ, ଏକଦନ୍ତ, ଉତ୍କଟ ଲମ୍ବୋଦର ଏବଂ ଗଜବଦନ (ହସ୍ତିମୁଖ) ଅଟନ୍ତି।

Verse 6

वक्त्रो विकटाननो ऽथ हूं पूर्वो विघ्ननाशनः धूम्रवर्णो महेन्द्राद्यो वाह्ये विघ्नेशपूजनम्

‘ବକ୍ତ୍ର’, ‘ବିକଟାନନ’, ତାପରେ ବୀଜ ‘ହୂଁ’; ‘ପୂର୍ବ’, ‘ବିଘ୍ନନାଶନ’; ‘ଧୂମ୍ରବର୍ଣ୍ଣ’; ଏବଂ ‘ମହେନ୍ଦ୍ର’ ଆଦି—ଏଗୁଡ଼ିକ ବିଘ୍ନେଶ (ଗଣେଶ)ଙ୍କ ବାହ୍ୟପୂଜାରେ ଆହ୍ୱାନୀୟ ନାମ-ରୂପ।

Verse 7

त्रिपुरापूजनं वक्ष्ये असिताङ्गो रुरुस् तथा चण्डः क्रोधस्तथोन्मत्तः कपाली भीषणः क्रमात्

ଏବେ ମୁଁ ତ୍ରିପୁରା-ପୂଜନ ବ୍ୟାଖ୍ୟା କରୁଛି। କ୍ରମାନୁସାରେ ଅସିତାଙ୍ଗ, ରୁରୁ, ଚଣ୍ଡ, କ୍ରୋଧ, ଉନ୍ମତ୍ତ, କପାଳୀ, ଭୀଷଣ—ଏମାନଙ୍କୁ ଆହ୍ୱାନ/ସ୍ଥାପନ କରାଯାଏ।

Verse 8

संहारो भैरवो ब्राह्मीर्मुख्या ह्रस्वास्तु भैरबाः ब्रह्माणीषण्मुखा दीर्घा अग्न्यादौ वटुकाः क्रमात्

‘ସଂହାର’ ହେଉଛି ଭୈରବ; ବ୍ରାହ୍ମୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସେଇ ମୁଖ୍ୟ। ଭୈରବ-ମନ୍ତ୍ରଗୁଡ଼ିକ ହ୍ରସ୍ୱ ବୀଜ-ରୂପ। ବ୍ରହ୍ମାଣୀ ‘ଷଣ୍ମୁଖା’; ଦୀର୍ଘ (ବିସ୍ତୃତ) ରୂପମାନେ ମଧ୍ୟ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ। ଅଗ୍ନିଠାରୁ ଆରମ୍ଭ କରି କ୍ରମେ ବଟୁକମାନଙ୍କ ଗଣନା ହୁଏ।

Verse 9

समयपुत्रो वटुको योगिनीपुत्रकस् तथा सिद्धपुत्रश् च वटुकः कुलपुत्रश् चतुर्थकः

ବଟୁକକୁ ‘ସମୟ-ପୁତ୍ର’ ବୋଲି ମଧ୍ୟ କୁହାଯାଏ; ସେପରି ‘ଯୋଗିନୀ-ପୁତ୍ରକ’ ଏବଂ ‘ସିଦ୍ଧ-ପୁତ୍ର’ ମଧ୍ୟ। ଚତୁର୍ଥ ନାମ ‘କୁଲ-ପୁତ୍ର’।

Verse 10

हेतुकः क्षेत्रपालश् च त्रिपुरान्तो द्वितीयकः अग्निवेतालो ऽग्निजिह्वः कराली काललोचनः

‘ହେତୁକ’, ‘କ୍ଷେତ୍ରପାଳ’ (ପବିତ୍ର ପରିସରର ରକ୍ଷକ), ‘ତ୍ରିପୁରାନ୍ତ’ (ତ୍ରିପୁରା-ସଂହାରକ), ‘ଦ୍ୱିତୀୟକ’ (ଦ୍ୱିତୀୟ/ସହଚର), ‘ଅଗ୍ନି-ବେତାଳ’ (ଅଗ୍ନିମୟ ବେତାଳ), ‘ଅଗ୍ନି-ଜିହ୍ୱ’ (ଅଗ୍ନି-ଜିହ୍ୱା), ‘କରାଳୀ’, ‘କାଳଲୋଚନ’—ଏହି ନାମଗୁଡ଼ିକ।

Verse 11

एकपादश् च भीमाक्ष ऐं क्षें प्रेतस्तयासनं ऐं ह्रीं द्वौश् च त्रिपुरा पद्मासनसमास्थिता

‘ଏକପାଦ’ ଓ ‘ଭୀମାକ୍ଷ’; ବୀଜାକ୍ଷର ‘ଐଂ’ ଓ ‘କ୍ଷେଂ’—ଦେବୀ ପ୍ରେତକୁ ଆସନ କରି ଆସୀନ; ଏବଂ ‘ଐଂ’ ‘ହ୍ରୀଂ’—ଏହି ଦୁଇ ତ୍ରିପୁରାଙ୍କୁ ସୂଚାଏ, ଯିଏ ପଦ୍ମାସନରେ ଦୃଢ଼ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ।

Verse 12

विभ्रत्यभयपुस्तञ्च वामे वरदमालिकाम् विवासिनीमिति ख त्रिपुरायजनमिति ख , छ , ज , ञ , ट च मूलेन हृदयादि स्याज्जालपूर्णञ्च कामकम्

ଦେବୀଙ୍କୁ ଅଭୟମୁଦ୍ରା ଓ ପୁସ୍ତକ ଧାରଣ କରିଥିବା, ଏବଂ ବାମହସ୍ତରେ ବରଦମୁଦ୍ରା ଓ ଜପମାଳା ବହନ କରିଥିବା ରୂପେ ଧ୍ୟାନ କରିବା ଉଚିତ। ‘ଖ’ (ଏବଂ ଖ, ଛ, ଜ, ଞ, ଟ) ବର୍ଣ୍ଣମାନଙ୍କ ପାଇଁ ‘ବିବାସିନୀ’ ଏବଂ ‘ତ୍ରିପୁରାୟଜନ’ ଭାବେ ପୂଜା କରାଯାଉ। ମୂଳମନ୍ତ୍ରରେ ହୃଦୟାଦି ନ୍ୟାସ କରିବା; ମନ୍ତ୍ରଜାଳ ପୂର୍ଣ୍ଣ ସ୍ଥାପିତ ହେଲେ ‘କାମକମ୍’ ଇଚ୍ଛାପୂର୍ତ୍ତି କର୍ମ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ବୋଲି କୁହାଯାଏ।

Verse 13

गोमध्ये नाम संलिख्य चाष्टपत्रे च मध्यतः श्मशानादिपटे श्मशानाङ्गारेण विलेखयेत्

ଅଷ୍ଟପତ୍ର ଯନ୍ତ୍ରର ମଧ୍ୟଭାଗରେ (ବ୍ୟକ୍ତିର) ନାମ ଲେଖି, ଶ୍ମଶାନକାର୍ଯ୍ୟରେ ବ୍ୟବହୃତ ପଟରେ ଶ୍ମଶାନର ଅଙ୍ଗାର/ଭସ୍ମ ଦ୍ୱାରା ତାହା ଲିଖିବା ଉଚିତ।

Verse 14

चिताङ्गारपिष्टकेन मूर्तिं ध्यात्वा तु तस्य च क्षिप्त्वोदरे नीलसूत्रैर् वेष्ट्य चोच्चाठनं भवेत्

ଚିତାଙ୍ଗାରର ପିଷ୍ଟି ଦ୍ୱାରା ସେ ବ୍ୟକ୍ତିର ମୂର୍ତ୍ତି ଗଢ଼ି/ଧ୍ୟାନ କରି, ତାହାକୁ ଉଦରେ ରଖି ନୀଳ ସୂତ୍ରରେ ବେଷ୍ଟନ କଲେ ଉଚ୍ଚାଟନ (ଦୂରୀକରଣ) କର୍ମ ସିଦ୍ଧ ହୁଏ।

Verse 15

ॐ नमो भगवति ज्वालामानिनि गृध्रगणपरिवृते स्वाहा युद्धेगच्छन् जपन्मन्त्रं पुमान् साक्षाज्जयी भवेत् ॐ श्रीं ह्रीं क्लीं श्रियै नमः उत्तरादौ च घृणिनी सूर्या पुज्या चतुर्दले

“ଓଁ ନମୋ ଭଗବତି ଜ୍ୱାଲାମାନିନି ଗୃଧ୍ରଗଣପରିବୃତେ ସ୍ୱାହା।” ଯୁଦ୍ଧକୁ ଯାଉଥିବାବେଳେ ଯେ ପୁରୁଷ ଏହି ମନ୍ତ୍ର ଜପ କରେ, ସେ ପ୍ରତ୍ୟକ୍ଷ ଜୟୀ ହୁଏ। ପୁନଃ: “ଓଁ ଶ୍ରୀଂ ହ୍ରୀଂ କ୍ଲୀଂ ଶ୍ରିୟୈ ନମଃ।” ଏବଂ ଉତ୍ତରାଦି ଦଳରେ ଚତୁର୍ଦଳ ପଦ୍ମରେ ‘ଘୃଣିନୀ’ ଓ ‘ସୂର୍ୟା’ଙ୍କୁ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ।

Verse 16

आदित्या प्रभावती च हेमाद्रिमधुराश्रयः ॐ ह्रीं गौर्यै नमः गौरीमन्त्रः सर्वकरः होमाद्ध्यानाज्जपार्चनात्

ସେ ଆଦିତ୍ୟା ଓ ପ୍ରଭାବତୀ; ହେମାଦ୍ରିର ମାଧୁର୍ୟର ଆଶ୍ରୟ। ‘ଓଁ ହ୍ରୀଂ ଗୌର୍ୟୈ ନମଃ’—ଏହି ଗୌରୀମନ୍ତ୍ର ସର୍ବକାର୍ଯ୍ୟସିଦ୍ଧିଦାୟକ; ହୋମ, ଧ୍ୟାନ, ଜପ ଓ ଅର୍ଚ୍ଚନାରେ ଫଳ ଦେଏ।

Verse 17

रक्ता चतुर्भुजा पाशवरदा दक्षिणे करे अङ्कुशाभययुक्तान्तां प्रार्थ्य सिद्धात्मना पुमान्

ରକ୍ତବର୍ଣ୍ଣା, ଚତୁର୍ଭୁଜା ଦେବୀଙ୍କୁ—ପାଶଧାରିଣୀ, ବରଦାୟିନୀ, ଦକ୍ଷିଣ ହସ୍ତରେ ଅଙ୍କୁଶ ଓ ଅଭୟମୁଦ୍ରାଯୁକ୍ତ—ଆହ୍ୱାନ କରି, ସିଦ୍ଧଚିତ୍ତ ପୁରୁଷ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରାର୍ଥନା କରୁ।

Verse 18

जीवेद्वर्षशतं धीमान्न चौरारिभयं भवेत् क्रुद्धः प्रसादी भवति युधि मन्त्राम्बुपानतः

ମନ୍ତ୍ରସଂସ୍କୃତ ଜଳ ପାନ କଲେ ବୁଦ୍ଧିମାନ ପୁରୁଷ ଶତବର୍ଷ ଜୀବନ୍ତ ରହିପାରେ; ଚୋର ଓ ଶତ୍ରୁଭୟ ହୁଏ ନାହିଁ। କ୍ରୋଧିତ ମଧ୍ୟ ଶାନ୍ତ ଓ ପ୍ରସନ୍ନ ହୁଏ; ଯୁଦ୍ଧରେ ମନ୍ତ୍ରଜଳପାନ ଦ୍ୱାରା ସ୍ଥିରତା ଓ ପ୍ରସାଦ ମିଳେ।

Verse 19

अञ्जनं तिलकं वश्ये जिह्वाग्रे कविता भवेत् तज्जपान्मैथुनं वश्ये तज्जपाद्योनिवीक्षणम्

ଏହି ମନ୍ତ୍ରକୁ ଅଞ୍ଜନ ଓ ତିଳକ ଭାବେ ପ୍ରୟୋଗ କଲେ ବଶୀକରଣଶକ୍ତି ମିଳେ; ଜିହ୍ୱାଗ୍ରେ କବିତା ଉଦ୍ଭବ ହୁଏ। ତାହାର ଜପରେ ମୈଥୁନ ବଶ ହୁଏ; ତାହାର ଜପରେ ଯୋନି-ଦର୍ଶନ ସିଦ୍ଧି ହୁଏ।

Verse 20

स्पर्शाद्वशी तिलहोमात्सर्वञ्चैव तु सिध्यति सप्ताभिमन्त्रितञ्चान्नं भुञ्जंस्तस्य श्रियः सदा

ସଂସ୍କୃତ ସ୍ପର୍ଶରେ (ଅନ୍ୟ) ବଶ ହୁଏ; ତିଳହୋମରେ ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ ସିଦ୍ଧି ହୁଏ। ଯେ ସପ୍ତବାର ମନ୍ତ୍ରାଭିମନ୍ତ୍ରିତ ଅନ୍ନ ଭୁଞ୍ଜେ, ସେ ସଦା ଶ୍ରୀ-ସମୃଦ୍ଧି ଲାଭ କରେ।

Verse 21

अर्धनारीशरूपो ऽयं लक्ष्म्यादिवैष्णवादिकः अनङ्गरूपा शक्तिश् च द्वितीया मदनातुरा

ଏହି ତତ୍ତ୍ୱ ଅର୍ଧନାରୀଶ୍ୱରରୂପ; ଲକ୍ଷ୍ମୀଆଦି ବୈଷ୍ଣବ-ପ୍ରକାରର ମଧ୍ୟ। ଦ୍ୱିତୀୟ ଶକ୍ତି ଅନଙ୍ଗ (କାମ)ରୂପା, ମଦନାତୁରତାରେ ବ୍ୟାକୁଳ।

Verse 22

पवनवेगा भुवनपाला वै सव्वसिद्धिदा अनङ्गमदनानङ्गमेखलान्ताञ्चपेच्छ्रिये

ଶ୍ରୀଦେବୀଙ୍କୁ ନମସ୍କାର—ଯାହାଙ୍କ ବେଗ ପବନ ସମ, ଯିଏ ଭୁବନପାଳିକା, ସର୍ବସିଦ୍ଧିଦାତ୍ରୀ; ଯିଏ ଅନଙ୍ଗ (କାମ)କୁ ମଧ୍ୟ ମୋହିତ କରନ୍ତି, ମନୋହର ମେଖଳାଧାରିଣୀ, ଏବଂ ଯାହାଙ୍କ ଅନ୍ତଭାଗ ପିଚ୍ଛସଦୃଶ ଦୀପ୍ତ ଅଳଙ୍କାରେ ଶୋଭିତ।

Verse 23

पद्ममध्यदलेषु ह्रीं स्वरान् कादींस्तितः स्त्रियाः षट्कोणे वा घटे वाथ लिखित्वा स्याद्वशीकरं

ପଦ୍ମ-ଯନ୍ତ୍ରର ମଧ୍ୟଦଳଗୁଡ଼ିକରେ ‘ହ୍ରୀଂ’ ବୀଜ, ସ୍ୱର ଓ ‘କ’ ଆଦି ବ୍ୟଞ୍ଜନ ସହ, ସ୍ତ୍ରୀର ନାମ ଯୋଗ କରି ଲେଖିବା ଉଚିତ। ଏହାକୁ ଷଟ୍କୋଣରେ କିମ୍ବା ଘଟରେ ଲେଖିଲେ ବଶୀକରଣ-ପ୍ରୟୋଗ ସିଦ୍ଧ ହୁଏ।

Verse 24

ॐ ह्रीं छं नित्यक्लिन्ने मदद्रवे ॐ ॐ मूलमन्त्रः षडङ्गओयं रक्तवर्णे त्रिकोणके द्रवणी ह्लादकारिणी क्षोभिणी गुरुशक्तिका

“ଓଁ ହ୍ରୀଂ ଛଂ ନିତ୍ୟକ୍ଲିନ୍ନେ ମଦଦ୍ରବେ ଓଁ ଓଁ”—ଏହା ମୂଳମନ୍ତ୍ର। ଏହାର ଷଡଅଙ୍ଗ-ବିଧି (ନ୍ୟାସାଦି) ପ୍ରୟୋଗ କରିବା ଉଚିତ। ଦେବୀ ରକ୍ତବର୍ଣ୍ଣା, ତ୍ରିକୋଣସ୍ଥା; ଦ୍ରବଣୀ, ହ୍ଲାଦକାରିଣୀ, କ୍ଷୋଭିଣୀ ଏବଂ ଗୁରୁଶକ୍ତିକା।

Verse 25

ईशानादौ च मध्ये तां नित्यां पाशाङ्कुशौ तथा कपालकल्पकतरुं वीणा रक्ता च तद्वती

ଈଶାନ ଦିଗରେ (ଉତ୍ତର-ପୂର୍ବ) ଏବଂ ମଧ୍ୟରେ ମଧ୍ୟ ସେହି ନିତ୍ୟା ଦେବୀଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରିବା ଉଚିତ। ସେ ପାଶ ଓ ଅଙ୍କୁଶ ଧାରଣ କରନ୍ତି; କପାଳ, କଳ୍ପତରୁ ଏବଂ ବୀଣା ମଧ୍ୟ ବହନ କରନ୍ତି; ସେ ରକ୍ତବର୍ଣ୍ଣା ଓ ସେହି ଚିହ୍ନସହିତା।

Verse 26

नित्याभया मङ्गला च नववीरा च मङ्गला दुर्भगा मनोन्मनी पूज्या द्रावा पूर्वादितः स्थिता

ସେ ନିତ୍ୟାଭୟା (ସଦା ନିର୍ଭୟା), ମଙ୍ଗଳା (ଶୁଭଦାୟିନୀ), ନବବୀରା (ନବବିଧ ବୀର୍ୟଯୁକ୍ତା) ଏବଂ ପୁନଃ ମଙ୍ଗଳା। ସେ ଦୁର୍ଭଗା (ଦୁର୍ଭାଗ୍ୟନାଶିନୀ), ମନୋନ୍ମନୀ (ମନଃଅତୀତା), ପୂଜ୍ୟା, ଦ୍ରାବା (ବାଧାକୁ ଗଳାଇଦେଇଥିବା); ସେ ପୂର୍ବାଦି ଦିଗମାନେ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ।

Verse 27

ॐ ह्रीं अनङ्गाय नमः ॐ ह्रीं ह्रीं स्मराय नमः मन्मथाय च माराय कामायैवञ्च पञ्चधा कामाः पाशाङ्कुशौ चापवाणाः ध्येयाश् च विभ्रतः

“ଓଂ ହ୍ରୀଂ, ଅନଙ୍ଗାୟ ନମଃ। ଓଂ ହ୍ରୀଂ ହ୍ରୀଂ, ସ୍ମରାୟ ନମଃ। ଏବଂ ମନ୍ମଥ, ମାର, କାମଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ନମଃ।” କାମଦେବଙ୍କୁ ପଞ୍ଚଧା ରୂପରେ ଧ୍ୟାନ କରିବା—ସେ ପାଶ ଓ ଅଙ୍କୁଶ, ଏବଂ ଧନୁଷ ଓ ବାଣ ଧାରଣ କରନ୍ତି।

Verse 28

रतिश् च विरतिः प्रीतिर्विप्रीतिश् च मतिर्धृतिः विधृतिः पुष्टिरेभिश् च क्रमात् कामादिकैर् युताः ॐ छं नित्यक्लिन्ने मदद्रवे ॐ ॐ अ आ इ ई उ ऊ ऋ ॠ ऌ ॡ ए ऐ ओ औ अं अः क ख ग घ ङ च छ ज झ ञ ट ठ ड ढ ण त थ द ध न प फ ब भ म य र ल व श ष स ह क्ष ॐ छं नित्यक्लिन्ने मदद्रवे स्वाहा आधारशक्तिं पद्मञ्च सिंहे देवीं हृदादिषु

ରତି, ବିରତି, ପ୍ରୀତି, ବିପ୍ରୀତି, ମତି, ଧୃତି, ବିଧୃତି ଓ ପୁଷ୍ଟି—ଏହି ଶକ୍ତିମାନଙ୍କୁ କ୍ରମାନୁସାରେ କାମାଦି ସହ ଯୁକ୍ତ କରି ନିୟୋଜନ କରିବା। ପରେ ଜପ: “ଓଂ ଛଂ ନିତ୍ୟକ୍ଲିନ୍ନେ ମଦଦ୍ରବେ।” ତାପରେ ମାତୃକା (ବର୍ଣ୍ଣମାଳା) ଜପ—“ଅ ଆ…ଅଂ ଅଃ; କ ଖ…ହ କ୍ଷ।” ପୁନଃ: “ଓଂ ଛଂ ନିତ୍ୟକ୍ଲିନ୍ନେ ମଦଦ୍ରବେ ସ୍ୱାହା।” ତଦନନ୍ତରେ ଆଧାରଶକ୍ତି, ପଦ୍ମ ଓ ସିଂହାସନ ନ୍ୟାସ କରି ଦେବୀଙ୍କୁ ହୃଦୟାଦି ସ୍ଥାନରେ ପ୍ରତିଷ୍ଠା କରିବା।