Adhyaya 33

Verse 1

बाणो ऽपि प्रणिपत्याग्रे मैत्रेयाह त्रिलोचनम् देव बाहुसहस्रेण निर्विण्णो ऽहं विनाहवम्

ဘాణလည်း အရင်ဆုံး ဦးညွှတ်ကန်တော့ပြီး မૈထရေယအား တိနက်တော်သခင်အကြောင်း ပြောလေသည်—“အို ဒေဝါ၊ လက်တစ်ထောင်ရှိသော်လည်း ကျွန်ုပ် ငြီးငွေ့လာပြီ; စစ်မရှိလျှင် စိတ်မငြိမ်ပါ။”

Verse 2

कच्चिन् ममैषां बाहूनां साफल्यजनको रणः भविष्यति विना युद्धं भाराय मम किं भुजैः

ဤလက်များကို အဓိပ္ပါယ်ရှိစေမည့် စစ်ပွဲတစ်ခု တကယ်လာမလား။ စစ်မရှိလျှင် ငါ့လက်တွေက ငါ့အတွက် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးသာ မဟုတ်လား။

Verse 3

मयूरध्वजभङ्गस् ते यदा बाण भविष्यति पिशिताशिजनानन्दं प्राप्स्यसे त्वं तदा रणम्

အို ဘాణ၊ မယူးရဓွဇကို ချိုးဖျက်မည့် မြားသည် သင်၏အဖြစ်လာသောအခါ၊ အသားစားအုပ်စုတို့ကို ပျော်ရွှင်စေသော စစ်မြေပြင်ကို သင် ထိုအခါ ရောက်ရှိလိမ့်မည်။

Verse 4

ततः प्रणम्य मुदितः शम्भुम् अभ्यागतो गृहम् भग्नं च ध्वजम् आलोक्य हृष्टो हर्षान्तरं ययौ

ထို့နောက် ဝမ်းမြောက်သောစိတ်ဖြင့် သမ္ဘုကို ဦးချကန်တော့ပြီး အိမ်သို့ပြန်လာသည်။ အလံကျိုးပဲ့နေသည်ကို မြင်သဖြင့် အလွန်ပျော်ရွှင်ကာ—အတွင်းစိတ်၌ ပိုမိုနက်ရှိုင်းသော အပျော်ဖြစ်လာ하였다။

Verse 5

एतस्मिन्न् एव काले तु योगविद्याबलेन तम् अनिरुद्धम् अथानिन्ये चित्रलेखा वराप्सराः

ထိုအချိန်တည်းမှာပင် ယောဂဗိဒ္ဓာ၏ အင်အားဖြင့် မြတ်သော အပ်ဆရာ စိတ္တရလေခါက အနိရုဒ္ဓကို ထိုနေရာသို့ ခေါ်ဆောင်လာ하였다။

Verse 6

कन्यान्तःपुरमध्ये तं रममाणं सहोषया विज्ञाय रक्षिणो गत्वा शशंसुर् दैत्यभूपतेः

မိန်းကလေးများ၏ အတွင်းနန်းတော်၌ သူသည် ဥရှာနှင့်အတူ ပျော်ရွှင်ကစားနေသည်ကို မြင်၍ ကာကွယ်သူများသည် ချက်ချင်းသွားကာ ဒೈတျဘုရင်ထံ သတင်းပို့하였다။

Verse 7

व्यादिष्टं किंकराणां तु सैन्यं तेन महात्मना जघान परिघं लोहम् आदाय परवीरहा

အမိန့်ဖြင့် စေလွှတ်လာသော အစေခံတပ်ကို ရန်သူဗိုလ်ကျော်သတ်သူ မဟာသတ္တိရှင်က သံတုတ်ကြီးကို ကိုင်ကာ ထိုးနှက်သတ်ဖြတ်하였다။

Verse 8

हतेषु तेषु बाणो ऽपि रथस्थस् तद्वधोद्यतः युध्यमानो यथाशक्ति यदा वीर्येण निर्जितः

သူတို့ သတ်ဖြတ်ခံပြီးနောက် ဘာဏလည်း ရထားပေါ်တွင် ရပ်ကာ သူတို့ကို ဖျက်ဆီးရန် ရည်ရွယ်၍ အစွမ်းကုန် တိုက်ခိုက်သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် ပိုမိုမြင့်မားသော သတ္တိဗလကြောင့် အနိုင်ယူခံရ하였다။

Verse 9

मायया युयुधे तेन स तदा मन्त्रिचोदितः ततस् तं पन्नगास्त्रेण बबन्ध यदुनन्दनम्

ထိုအခါ အကြံပေးများ၏ တိုက်တွန်းမှုကြောင့် သူသည် မာယာလှည့်ကွက်ဖြင့် စစ်တိုက်၏။ ထို့နောက် မြွေအာஸ္တရကို သုံး၍ ယဒုတို့၏ ချစ်မြတ်နိုးရာသူကို ချည်နှောင်လိုက်၏။

Verse 10

द्वारवत्यां क्व यातो ऽसाव् अनिरुद्धेति जल्पताम् यदूनाम् आचचक्षे तं बद्धं बाणेन नारदः

ဒွာရဝတီမြို့၌ ယာဒဝတို့က “အနိရုဒ္ဓ ဘယ်သို့သွားသနည်း” ဟု အပြန်အလှန်မေးမြန်းကြစဉ်၊ နာရဒ ရှင်တော်က ဘာဏက ချည်နှောင်ဖမ်းဆီးထားကြောင်း ပြောကြား하였다။

Verse 11

तं शोणितपुरे श्रुत्वा नीतं विद्याविदग्धया योषिता प्रत्ययं जग्मुर् यादवा नामरैर् इति

မந்திரပညာကျွမ်းကျင်သော မိန်းကလေးတစ်ဦးက သူ့ကို ရှိုဏိတပုရမြို့သို့ ခေါ်သွားကြောင်း ကြားသိရာတွင်၊ ယာဒဝတို့သည်—သတင်းအတိုင်း—အမှုကို သေချာယုံကြည်လာကြသည်။

Verse 12

ततो गरुडम् आरुह्य स्मृतमात्रागतं हरिः बलप्रद्युम्नसहितो बाणस्य प्रययौ पुरम्

ထို့နောက် သတိရမိသမျှနှင့်ပင် ရောက်လာတော်မူသော ဟရီသည် ဂရုဍပေါ်တက်၍ ဘလရာမနှင့် ပရဒျုမ್ನတို့နှင့်အတူ ဘာဏ၏ မြို့တော်သို့ ထွက်ခွာ하였다။

Verse 13

पुरीप्रवेशे प्रमथैर् युद्धम् आसीन् महात्मनः ययौ बाणपुराभ्याशं नीत्वा तान् संक्षयं हरिः

မြို့ဝင်ပေါက်၌ ထိုမဟာသတ္တဝါနှင့် ပရမထတို့အကြား စစ်ပွဲဖြစ်ပွား하였다။ ဟရီသည် ရန်သူတို့ကို ဖျက်ဆီးပြီး ဘာဏပုရအနီးသို့ တိုးဝင်하였다။

Verse 14

ततस् त्रिपादस् त्रिशिरा ज्वरो माहेश्वरो महान् बाणरक्षार्थम् अत्यर्थं युयुधे शार्ङ्गधन्वना

ထို့နောက် ခြေသုံးချောင်း၊ ခေါင်းသုံးလုံးရှိသော မဟာမဟေရှဝရ အဖျား (ဇွရ) ပေါ်ထွန်းလာ၍ ဘာဏကို ကာကွယ်ရန် အလွန်တင်းမာသော ဆုံးဖြတ်ချက်ဖြင့် ရှာရင်္ဂကိုင်သော ဘဂဝန် ဝိෂ္ဏု (ကృష్ణ) နှင့် တိုက်ခိုက်하였다။

Verse 15

तद्भस्मस्पर्शसंभूततापः कृष्णाङ्गसंगमात् अवाप बलदेवो ऽपि श्रमम् आमीलितेक्षणः

ထိုပြာမှုန်ကို ထိတွေ့ရာမှ ဖြစ်ပေါ်သော အပူ—ကృష్ణ၏ ကိုယ်တော်နီးကပ်မှုကြောင့် ပိုမိုပြင်းထန်လာ၍—ဗလဒေဝကိုပါ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်စေကာ မျက်လုံးများလည်း လေးလံ၍ တစ်ဝက်ပိတ်သွား하였다။

Verse 16

ततः स युद्ध्यमानस् तु सहदेवेन शार्ङ्गिणा वैष्णवेन ज्वरेणाशु कृष्णदेहान् निराकृतः

ထို့နောက် တိုက်ခိုက်နေဆဲဖြစ်သော်လည်း သူသည် ကൃഷ്ണ၏ အနီးကပ်တော်မူရာမှ ချက်ချင်းပင် ထုတ်ပယ်ခံရသည်။ ရှာရင်္ဂကိုင်သော သဟဒေဝသည် ဝိෂ္ဏဝ ဇွရ—ဘုရား၏ ကိုယ်တော်ကို ကာကွယ်သော အာဏာတော်—ဖြင့် သူ့ကို ပြန်လှန်တားဆီး하였다။

Verse 17

नारायणभुजाघातपरिपीडनविह्वलम् तं वीक्ष्य क्षम्यताम् अस्येत्य् आह देवः पितामहः

နာရာယဏ၏ လက်မောင်းထိုးနှက်မှုကြောင့် ဖိနှိပ်ခံ၍ ဝေဒနာတုန်လှုပ်နေသူကို မြင်သဖြင့် ဒေဝပိတামဟ ဘြဟ္မာက “ဤသူကို ခွင့်လွှတ်ပါစေ” ဟု မိန့်ကြား하였다။

Verse 18

ततश् च क्षान्तम् एवेति प्रोक्त्वा तं वैष्णवं ज्वरम् आत्मन्य् एव लयं निन्ये भगवान् मधुसूदनः

ထို့နောက် “ခွင့်လွှတ်ပါစေ—အဲဒီအတိုင်း” ဟု ကြေညာပြီး ဘဂဝန် မဓုসূဒနသည် ဝိෂ္ဏဝ ဇွရကို မိမိအတွင်းသို့ ပြန်လည်ဆွဲယူကာ မိမိ၏ သဘာဝတော်၌ပင် လုံးဝလျော်ဝင်စေ하였다။

Verse 19

मम त्वया समं युद्धं ये स्मरिष्यन्ति मानवाः विज्वरास् ते भविष्यन्तीत्य् उक्त्वा चैनं ययौ ज्वरः

“သင်နှင့် ကျွန်ုပ်ကြား ဖြစ်ပွားသော ဤစစ်ပွဲကို မှတ်မိသတိရသူ မည်သူမဆို ဖျားနာခြင်းကင်းမည်” ဟုဆိုပြီးနောက် ဇွရသည် သူ့ထံမှ ထွက်ခွာသွားသည်။

Verse 20

ततो ऽग्नीन् भगवान् पञ्च जित्वा नीत्वा तथा क्षयम् दानवानां बलं विष्णुश् चूर्णयाम् आस लीलया

ထို့နောက် ဘုရားသခင်သည် မီးငါးပါးကို အနိုင်ယူ၍ ငြိမ်းသတ်စေပြီး၊ ဗိဿဏုသည် ဒာနဝတို့၏ အင်အားကို လီလာသဘောဖြင့် ဖုန်မှုန့်ကဲ့သို့ ချေမွသွားသည်။

Verse 21

ततः समस्तसैन्येन दैतेयानां बलेः सुतः युयुधे शंकरश् चैव कार्तिकेयश् च शौरिणा

ထို့နောက် ဒೈတျတို့အနက် ထင်ရှားသော ဘလိ၏သားသည် စစ်တပ်အလုံးစုံနှင့်အတူ တိုက်ခိုက်လာပြီး၊ ရှင်ကရနှင့် ကာတိကေယလည်း ရှော်ရီ (ကృష్ణ) ကို ဆန့်ကျင်၍ စစ်ဆင်နွှဲကြသည်။

Verse 22

हरिशंकरयोर् युद्धम् अतीवासीत् सुदारुणम् चुक्षुभुः सकला लोकाः यत्रास्त्रांशुप्रतापिताः

ဟရီနှင့် ရှင်ကရတို့၏ စစ်ပွဲသည် အလွန်ပြင်းထန်၍ ကြောက်မက်ဖွယ် ဖြစ်လာပြီး၊ ပစ်လွှတ်သော လက်နက်တို့၏ တောက်လောင်သည့် အလင်းရောင်ကြောင့် လောကအလုံးစုံ လှုပ်ရှားကာ ကလေးကလား ဖြစ်သွားသည်။

Verse 23

प्रलयो ऽयम् अशेषस्य जगतो नूनम् आगतः मेनिरे त्रिदशा यत्र वर्तमाने महाहवे

“အမှန်တကယ်ပင် လောကအလုံးစုံ၏ ပရလယ ရောက်လာပြီ” ဟု နတ်တို့က ထင်မြင်ကြသည်၊ ထိုမဟာစစ်ပွဲ ဆက်လက်ဖြစ်ပွားနေစဉ်။

Verse 24

जृम्भणास्त्रेण गोविन्दो जृम्भयाम् आस शंकरम् ततः प्रणेशुर् दैतेयाः प्रमथाश् च समन्ततः

ထို့နောက် ဂోవိန္ဒသည် ဂျೃಂಭဏာ လက်နက်ကို သုံး၍ ရှင်ကရာကိုယ်တိုင်ကို အော်ဟစ်မောပန်းသကဲ့သို့ ဟားယားစေကာ မူးဝေစေ하였다; ထိုခဏ၌ပင် ဒိုင်တျာနှင့် ပရမထတို့သည် အရှင်၏ အာဏာတန်ခိုးကြောင့် အရပ်ရပ်၌ မူးလဲကျသွားကြသည်။

Verse 25

जृम्भाभिभूतस् तु हरो रथोपस्थ उपाविशत् न शशाक तदा योद्धुं कृष्णेनाक्लिष्टकर्मणा

ဂျೃಂಭာနှင့် မူးဝေမှုကြောင့် ဟရ (ရှီဝ) သည် ရထားထိုင်ခုံပေါ်တွင် ထိုင်ချလိုက်သည်; ထိုအချိန်၌ မပင်ပန်းမနားသော ကృష్ణနှင့် ဆက်လက်တိုက်ခိုက်ရန် မတတ်နိုင်ခဲ့။

Verse 26

गरुडक्षतवाहश् च प्रद्युम्नास्त्रनिपीडितः कृष्णहुंकारनिर्धूतशक्तिश् चापययौ गुहः

ဂရုဍာကြောင့် စီးနင်းတိရစ္ဆာန်မှာ အနာတရဖြစ်ပြီး၊ ပရဒျုမန၏ လက်နက်ကြောင့် ဖိနှိပ်ခံရကာ၊ ကృష్ణ၏ စစ်ဟုန်းကာသံကြောင့် လှံတန်ခိုး ပျံ့နှံ့ပျက်စီးသွားသော ဂုဟသည် စစ်မြေပြင်မှ နောက်ပြန်လှည့်၍ ထွက်ပြေးသွားသည်။

Verse 27

जृम्भिते शंकरे नष्टे दैत्यसैन्ये गुहे जिते नीते प्रमथसैन्ये च संक्षयं शार्ङ्गधन्वना

ရှင်ကရာကို ဂျೃಂಭဖြင့် အားမဲ့စေပြီး၊ ဒိုင်တျာတပ်ကို ဖျက်ဆီးကာ၊ ဂုဟကို အနိုင်ယူ၍၊ ပရမထတပ်ကိုပါ အဆုံးစွန် ပျက်စီးရာသို့ တင်ပို့သည့်အခါ—ရှာရင်ဂဓနွီသည် ဆန့်ကျင်ဘက် အင်အားအားလုံးကို ချေမှုန်း하였다။

Verse 28

नन्दीशसंगृहीताश्वम् अधिरूढो महारथम् बाणस् तत्राययौ योद्धुं कृष्णकार्ष्णिबलैः सह

နန္ဒီရှာက မြင်းများကို ချိတ်ဆက်ပေးထားသော မဟာရထားကို စီးနင်း၍ ဘာဏသည် ထိုနေရာသို့ စစ်တိုက်ရန် ရောက်လာပြီး—ကൃഷ്ണနှင့် ဝೃષ્ણိတပ်များကို ရင်ဆိုင်ရန် ရှေ့တိုးလာသည်။

Verse 29

बलभद्रो महावीर्यो बाणसैन्यम् अनेकधा विव्याध बाणैः प्रभ्रश्य धर्मतश् चापलायत

ထို့နောက် မဟာသူရဲကောင်း ဘလဘဒ္ဒရသည် ဘာဏ၏ စစ်တပ်ကို မြားများဖြင့် နည်းလမ်းမျိုးစုံဖြင့် ထိုးဖောက်တိုက်ခိုက်လေ၏။ ထိုတပ်ဖွဲ့သည် ပျက်စီးကွဲပြား၍ ဓမ္မ၏ အာဏာကြောင့် ထွက်ပြေးသွားလေသည်။

Verse 30

आकृष्य लाङ्गलाग्रेण मुसलेनावपोथितम् बलं बलेन ददृशे बाणो बाणैश् च चक्रिणा

လယ်ထွန်တံ၏ အဖျားဖြင့် ဆွဲယူလာပြီး မုဆလဖြင့် ပစ်ချကာ ဘလဘဒ္ဒရသည် ရန်သူ၏ အင်အားကို အင်အားဖြင့်ပင် ချိုးဖျက်သွားသည်ကို မြင်လေ၏။ တစ်ဖက်တွင် စက်ရကိုင် ကృష్ణသည် ဘာဏကို မြားမိုးဖြင့် တုံ့ပြန်၍ မြားကို မြားဖြင့်ပင် ဆန့်ကျင်လေသည်။

Verse 31

ततः कृष्णस्य बाणेन युद्धम् आसीत् समन्ततः

ထို့နောက် ကృష్ణ၏ မြားအင်အားကြောင့် စစ်ပွဲသည် အရပ်ရပ်တွင် မီးလောင်သကဲ့သို့ ပြင်းထန်လာပြီး အရပ်သို့ အရပ်သို့ ပျံ့နှံ့သွားလေသည်။

Verse 32

परस्परम् इषून् दीप्तान् कायत्राणविभेदकान् कृष्णश् चिच्छेद बाणैस् तान् बाणेन प्रहितान् शरान् बिभेद केशवं बाणो बाणं विव्याध चक्रभृत्

သူတို့သည် အချင်းချင်း မီးလောင်တောက်ပ၍ ကာဝတ်ကို ခွဲဖောက်နိုင်သော မြားများကို ပစ်လွှတ်ကြသည်။ ကృష్ణသည် မိမိမြားများဖြင့် ထိုမြားများကို ဖြတ်တောက်လေ၏။ သို့သော် ဘာဏ၏ မြားများက ကေရှဝ၏ မြားလှိုင်းကိုပါ ခွဲဖောက်သွားပြီး စက်ရကိုင်သည်လည်း ပြန်လည်၍ ဘာဏကို မြားဖြင့် ထိုးဖောက်လေသည်။

Verse 33

मुमुचाते तथास्त्राणि बाणकृष्णौ जिगीषया परस्परं क्षतिपरौ परमामर्षिणौ द्विज

ထို့နောက် အနိုင်ရလိုစိတ်ဖြင့် ဘာဏနှင့် ကൃഷ്ണတို့သည် အချင်းချင်း အစွမ်းအင်အာဝုဓများကို ပစ်လွှတ်ကြသည်။ နှစ်ဦးစလုံးသည် ထိခိုက်စေရာတွင် မလျော့မနည်း၊ အမြင့်ဆုံးသော ဒေါသဖြင့် လောင်ကျွမ်းနေကြ၏၊ ဟေ ဒွိဇ။

Verse 34

छिद्यमानेष्व् अशेषेषु शरेष्व् अस्त्रे च सीदति प्राचुर्येण हरिर् बाणं हन्तुं चक्रे ततो मनः

သူ၏ မြားအားလုံး ဖြတ်တောက်ခံနေရပြီး၊ သူ၏ ဒေဝအာယုဓများပင် ထိုတိုက်ခိုက်မှုအောက်တွင် အားလျော့လာသောအခါ၊ ဟရီသည် မိမိ၏ အင်အားနှင့် နည်းလမ်းတို့၏ ပေါများမှုကြောင့် ဘာဏကို သတ်မည်ဟု စိတ်၌ ဆုံးဖြတ်하였다။

Verse 35

ततो ऽर्कशतसंघाततेजसः सदृशद्युतिः जग्राह दैत्यचक्रारिर् हरिश् चक्रं सुदर्शनम्

ထို့နောက် ဒိုင်တျာတို့၏ ရန်သူ ဟရီသည် နေရောင်တစ်ရာပေါင်းတောက်ပသကဲ့သို့ ထွန်းလင်း၍ အာဏာတော်၏ သုဒർശန စက်ဝိုင်းကို ကိုင်ယူ하였다။

Verse 36

मुञ्चतो बाणनाशाय तच् चक्रं मधुविद्विषः नग्ना दैतेयविद्याभूत् कोटवी पुरतो हरेः

မဓုကိုသတ်သောအရှင်က ဘာဏကိုဖျက်ဆီးရန် စက်ဝိုင်းကို ပစ်ချိန်တွင် ဒိုင်တျာ မာယာအင်အားကြောင့် ကိုဋဝီသည် အဝတ်မဲ့ဖြင့် ဟရီ၏ရှေ့တည့်တည့် လမ်းကိုတားကာ ပေါ်လာ하였다။

Verse 37

ताम् अग्रतो हरिर् दृष्ट्वा मीलिताक्षः सुदर्शनम् मुमोच बाणम् उद्दिश्य छेत्तुं बाहुवनं रिपोः

သူမကို မျက်နှာချင်းဆိုင် ရပ်နေသည်ကို မြင်ပြီး ဟရီသည် မျက်လုံးတစ်ဝက်ပိတ်ကာ တည်ငြိမ်သော သမာဓိဖြင့် သုဒർശနကို မြားကဲ့သို့ လွှတ်၍ ရန်သူ၏ တောကဲ့သို့ များပြားသော လက်မောင်းများကို ဖြတ်တောက်ရန် ရည်ရွယ်하였다။

Verse 38

क्रमेण तत् तु बाहूनां बाणस्याच्युतचोदितम् छेदं चक्रे ऽसुरापास्तशस्त्रौघक्षपणादृतम्

ထို့နောက် အချျုတ၏ လှုံ့ဆော်မှုကြောင့် ထိုစက်ဝိုင်းသည် အစဉ်လိုက် ဘာဏ၏ လက်မောင်းများကို ဖြတ်တောက်လေရာ၊ ထိုအသူရ ပစ်လွှတ်သော လက်နက်ရေစီးကို တားဆီးရန် ဖြစ်하였다။

Verse 39

छिन्ने बाहुवने तत् तु करस्थं मधुसूदनः मुमुक्षुर् बाणनाशाय विज्ञातस् त्रिपुरद्विषा

သူ၏လက်မောင်းတောအုပ်ကို ဖြတ်တောက်ပြီးနောက် မဓုသူဒနသည် သူ့ကို မိမိလက်ထဲတွင် တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထား၍—ဗာဏ၏ တိုက်ခိုက်မှုကို အဆုံးသတ်ရန် ရည်ရွယ်သည်ဟု—တိရိပုရဒွိෂ (ရှီဝ) က သိမြင်하였다။

Verse 40

स उपेत्याह गोविन्दं सामपूर्वम् उमापतिः विलोक्य बाणं दोर्दण्डच्छेदासृक्स्राववर्षिणम्

ထို့နောက် ဥမာပတိ (ရှီဝ) သည် ဂోవിന്ദ ထံသို့ သဘောတူညီစေသော စကားဖြင့် ချဉ်းကပ်၍၊ လက်မောင်းဖြတ်တောက်ရာမှ သွေးမိုးကဲ့သို့ စီးကျနေသော ဗာဏကို ကြည့်ပြီး သူ့အား မိန့်တော်မူ하였다။

Verse 41

कृष्ण कृष्ण जगन्नाथ जाने त्वां पुरुषोत्तमम् परेशं परमात्मानम् अनादिनिधनं परम्

အို ကృష్ణ၊ ကൃഷ്ണ—လောကနာထ! သင်ကို ပုရုရှိုတ္တမဟု ငါသိ၏။ သင်သည် အရှင်တို့၏ အရှင်၊ ပရမာတ္မာ၊ အစမရှိ အဆုံးမရှိသော အမြင့်ဆုံး သတ္တဝါတရား ဖြစ်၏။

Verse 42

देवतिर्यङ्मनुष्येषु शरीरग्रहणात्मिका लीलेयं सर्वभूतस्य तव चेष्टोपलक्षणा

ဒေဝ၊ တိရစ္ဆာန်၊ လူတို့အတွင်း ကိုယ်ခန္ဓာကို ခံယူခြင်းသည် သင်၏ လီလာသာ ဖြစ်၏—သတ္တဝါအားလုံး၏ အတွင်းနေ အတ္တမန်ဖြစ်သော သင်၏ လွတ်လပ်၍ အာဏာပြည့် လှုပ်ရှားမှု၏ ပြင်ပလက္ခဏာတည်း။

Verse 43

तत् प्रसीदाभयं दत्तं बाणस्यास्य मया प्रभो तत् त्वया नानृतं कार्यं यन् मया व्याहृतं वचः

ထို့ကြောင့် ကရုဏာပြုပါ၊ प्रभो။ ဗာဏဤသူအား ငါသည် အဘယဒာန (ကြောက်မက်မှုကင်းခြင်း) ပေးပြီးပြီ; ငါပြောခဲ့သော စကားကို သင်ကြောင့် မမှန်မကန် မဖြစ်စေပါနှင့်။

Verse 44

अस्मत्संश्रयवृद्धो ऽयं नापराध्यस् तवाव्यय मया दत्तवरो दैत्यस् ततस् त्वां क्षमयाम्य् अहम्

မပြောင်းလဲမပျက်စီးသော အရှင်တော်၊ ဤ ဒိုင်တျယသည် ကျွန်ုပ်၏ အကာအကွယ်အောက်တွင် အင်အားကြီးလာသဖြင့် အပြစ်တင်မသင့်ပါ။ အကျိုးပေးကောင်းချီးကို ကျွန်ုပ်ပေးခဲ့သောကြောင့် ကျွန်ုပ်ကိုယ်တိုင် သင့်ထံ ခွင့်လွှတ်မှု တောင်းခံပါသည်။

Verse 45

इत्य् उक्तः प्राह गोविन्दः शूलपाणिम् उमापतिम् प्रसन्नवदनो भूत्वा गतामर्षो ऽसुरं प्रति

ဤသို့ ခေါ်ဆိုခံရသော် ဂိုဝိန္ဒသည် ဥမာ၏အရှင် ရှူလပာဏိအား မိန့်တော်မူ၏။ မျက်နှာတည်ငြိမ်၍ အမျက်ပျောက်ကာ အသူရဘက်သို့ လှည့်တော်မူ၏။

Verse 46

युष्मद्दत्तवरो बाणो जीवताम् एष शंकर त्वद्वाक्यगौरवाद् एतन् मया चक्रं निवर्तितम्

အို ရှင်ကရ၊ သင်ပေးသော ဝရကြောင့် အားပြည့်သည့် ဤမြားသည် တည်မြဲ၍ အသက်ကို ကာကွယ်စေပါစေ။ သင်၏ စကားတန်ဖိုးကို လေးစား၍ ကျွန်ုပ်၏ စက်ရကို ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်သည်။

Verse 47

त्वया यद् अभयं दत्तं तद् दत्तम् अखिलं मया मत्तो ऽविभिन्नम् आत्मानं द्रष्टुम् अर्हसि शंकर

သင်ပေးသော အဘယသည် အမှန်တကယ် အကုန်လုံး ကျွန်ုပ်ကပင် ပေးအပ်ထားခြင်းဖြစ်သည်။ အို ရှင်ကရ၊ သင်၏ အတ္တမန်ကို ကျွန်ုပ်နှင့် မခွဲမခြားဟု မြင်သင့်သည်။

Verse 49

इत्य् उक्त्वा प्रययौ कृष्णः प्राद्युम्निर् यत्र तिष्ठति तद्बन्धफणिनो नेशुर् गरुडानिलशोषिताः

ဤသို့ မိန့်ပြီးနောက် သရီကృష్ణသည် ပရဒျုမနရှိရာသို့ ထွက်ခွာတော်မူ၏။ သို့ရာတွင် ချည်နှောင်ထားသော မြွေခေါင်းဖုံးများသည် ဂရုဍက လှုံ့ဆော်သည့် လေကြောင့် ခြောက်သွေ့၍ ဟစ်သံမထွက်နိုင်တော့။

Verse 50

ततो ऽनिरुद्धम् आरोप्य सपत्नीकं गरुत्मति आजग्मुर् द्वारकां रामकार्ष्णिदामोदराः पुरीम्

ထို့နောက် အနိရုဒ္ဓကို သူ၏ဇနီးနှင့်အတူ ဂရုဍပေါ်သို့ တင်စီးစေပြီး၊ ရာမ၊ ကာရ္ṣṇိ (ကృష్ణ) နှင့် ဒာမෝဒရတို့၏ တင့်တယ်သော မြို့တော် ဒွာရကာသို့ ရောက်ရှိကြသည်။