Adhyaya 41: Rite of the Varāha Dvādaśī Vow and an Exemplary Narrative on Expiation for Brahmin-Slaying

Verse 1

दुर्वासा उवाच । एवं माघे सिते पक्षे द्वादशीं धरणीभृतः । वराहस्य शृणुष्वाद्यां मुने परमधार्मिक ॥ ४१.१ ॥

ဒုర్వာသာ မိန့်တော်မူသည်—“ဤသို့ မာဃလတွင်၊ လင်းပက္ခ၌၊ အမြင့်မြတ်သော ဓမ္မရှိ မုနိယေ၊ ယနေ့ မြေကို ထမ်းဆောင်သော ဝရာဟ၏ ဒွာဒသီ ဝရတကို နားထောင်လော့။”

Verse 2

प्रागुक्तेन विधानेन सङ्कल्पस्नानमेव च । कृत्वा देवं समभ्यर्च्य एकादश्यां विचक्षणः ॥ ४१.२ ॥

အရင်က ဖော်ပြထားသော နည်းလမ်းအတိုင်း သင်္ကల్పဖြင့် ရေချိုးပူဇော်ခြင်းကို ပြုလုပ်ပြီး၊ ထို့နောက် ဘုရားသခင်ကို သင့်တော်စွာ ပူဇော်ကာ၊ ဉာဏ်ရှိသူသည် ဧကာဒသီနေ့၌ ထိုသို့ ဆောင်ရွက်ရမည်။

Verse 3

धूपनैवेद्यगन्धैश्चार्चयित्वाऽच्युतं नरः । पश्चात्तस्याग्रतः कुम्भं जलपूर्णं तु विन्यसेत् ॥ ४१.३ ॥

အချျုတကို မီးခိုး၊ နైవေဒျ (အစားပူဇော်) နှင့် အနံ့သာတို့ဖြင့် ပူဇော်ပြီးနောက်၊ ထိုသူသည် ဘုရားရှေ့တွင် ရေပြည့်အိုး (ကుంభ) ကို တင်ထားရမည်။

Verse 4

ॐ वाराहायेति पादौ तु माधवायेति वै कटिम् । क्षेत्रज्ञायेति जठरं विश्वरूपेत्युरो हरेः ॥ ४१.४ ॥

“အုံ ဝါရာဟာယေ” ဟု ဆိုကာ ခြေတော်တို့၌ နိယောဂပြု၍၊ “မာဓဝါယေ” ကို ခါး၌၊ “ခ္ෂೇತ್ರဇ္ဉာယေ” ကို ဝမ်းဗိုက်၌၊ “ဝိශ්ဝရူပ” ကို ဟရီ၏ ရင်ဘတ်၌ သတ်မှတ်ရမည်။

Verse 5

सर्वज्ञायेति कण्ठं तु प्रजानां पतये शिरः । प्रद्युम्नायेति च भुजौ दिव्यास्त्राय सुदर्शनम् । अमृतोद्भवाय शङ्खं तु एष देवर्चने विधिः ॥ ४१.५ ॥

“သဗ္ဗဇ္ဉာယေ” ကို လည်ချောင်း၌၊ “ပရဇာနံ ပတယေ” (သတ္တဝါတို့၏ အရှင်) ကို ခေါင်း၌၊ “ပရဒျုမ္နာယေ” ကို လက်မောင်းတို့၌ သတ်မှတ်၍၊ ဒိဗ္ယအာယုဓဖြစ်သော စုဒർശန (စက်ရ) နှင့် “အမృతောဒ္ဘဝာယ” ကို သင်္ခ (ခေါင်းခွံ) ၌ သတ်မှတ်ရမည်။ ဤသည်မှာ ဘုရားပူဇော်ရာ၏ သတ်မှတ်ထားသော နည်းလမ်းဖြစ်သည်။

Verse 6

एवमभ्यर्च्य मेधावी तस्मिन्कुम्भे तु विन्यसेत् । सौवर्णं रौप्यताम्रं वा पात्रं विभवशक्तितः ॥ ४१.६ ॥

ဤသို့ ပူဇော်ပြီးနောက် ဉာဏ်ရှိသော ဆောင်ရွက်သူသည် ထိုကမ္ဘ (ရိတုအိုး) ထဲတွင် မိမိ၏ အင်အားနှင့် ငွေကြေးအလိုက် ရွှေ၊ ငွေ သို့မဟုတ် ကြေးဖြင့် ပြုလုပ်သော ပန်းကန်/ဗာဇနကို ထည့်ထားရမည်။

Verse 7

सर्वबीजैस्तु सम्पूर्णं स्थापयित्वा विचक्षणः । तत्र शक्त्या तु सौवर्णं वाराहं कारयेद्बुधः ॥ ४१.७ ॥

စေ့မျိုးစုံအားလုံးဖြင့် ပြည့်စုံအောင် တည်ထောင်ပြီးနောက် ဉာဏ်ရှိသူသည် မိမိ၏ အင်အားအလိုက် ရွှေဖြင့် ပြုလုပ်သော ဝရာဟ (Varāha) ရုပ်တုကို ပြုလုပ်စေသင့်သည်။

Verse 8

दंष्ट्राग्रेणोद्धृतां पृथ्वीं सपर्वतवनद्रुमाम् । माधवं मधुहन्तारं वाराहं रूपमास्थितम् ॥ ४१.८ ॥

ဗိဿဏုသည် မိမိ၏ သွားတံထိပ်ဖြင့် တောင်တန်း၊ တောအုပ်၊ သစ်ပင်များနှင့်အတူ မြေကြီးကို မြှောက်တင်ကာ ဝက်ရုပ် (ဝရာဟ) ကို ခံယူတော်မူ၏—မాధဝ၊ မဓုကို သတ်သူ။

Verse 9

सर्वबीजभृते पात्रे रत्नगर्भं घटोपरि । स्थापयेत् परमं देवं जातरूपमयं हरिम् ॥ ४१.९ ॥

စေ့မျိုးစုံအားလုံးကို ထမ်းဆောင်ထားသော ဗာဇနပေါ်၌၊ ထို့အိုး၏ အပေါ်ဘက်တွင် ရွှေ (ဇာတရူပ) ဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော အမြင့်မြတ်ဆုံး ဘုရား ဟရီကို တင်တော်မူရမည်။

Verse 10

सितवस्त्रयुगच्छन्नं ताम्रपात्रं तु वै मुने । स्थाप्यार्च्चयेद्गन्धपुष्पैर्नैवेद्यैर्विविधैः शुभैः ॥ ४१.१० ॥

အို မုနိ၊ အဖြူရောင်အဝတ်နှစ်ထပ်ဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားသော ကြေးဗာဇနကို တင်ထားပြီးနောက်၊ မွှေးကြိုင်သော အနံ့ပစ္စည်းများ၊ ပန်းများနှင့် မင်္ဂလာရှိသော နైవေဒျ (အစားပူဇော်) မျိုးစုံဖြင့် ပူဇော်ရမည်။

Verse 11

पुष्पमण्डलिकां कृत्वा जागरं तत्र कारयेत् । प्रादुर्भावान् हरेस्तत्र वाचयेद् भावयेद् बुधः ॥ ४१.११ ॥

ပန်းမဏ္ဍလကို ပြုလုပ်ပြီး ထိုနေရာ၌ ညအိပ်မပျော်ဘဲ စောင့်ကြည့်ပူဇော်ခြင်းကို စီစဉ်ရမည်။ ထိုနေရာ၌ ပညာရှိသည် ဟရိ၏ ပေါ်ထွန်းလာခြင်းများကို ဖတ်ကြားစေ၍ ထိုအကြောင်းကို စိတ်ဖြင့် တရားသဘောတရားအဖြစ် ဆင်ခြင်ရမည်။

Verse 12

एवं सन्नियमस्यान्तं प्रभाते उदिते रवौ । शुचिः स्नात्वा हरिं पूज्य ब्राह्मणाय निवेदयेत् ॥ ४१.१२ ॥

ဤသို့ နိယမကို အဆုံးသတ်ရာတွင် မနက်ခင်း နေရောင်ထွက်လာသောအခါ၊ သန့်ရှင်းစင်ကြယ်စွာ ရေချိုးပြီး ဟရိကို ပူဇော်ကာ ပူဇော်ပစ္စည်းကို ဗြာဟ္မဏာထံ ဆက်ကပ်ရမည်။

Verse 13

वेदवेदाङ्गविदुषे साधुवृत्ताय धीमते । विष्णुभक्ताय विप्रर्षे विशेषेण प्रदापयेत् ॥ ४१.१३ ॥

ဝေဒနှင့် ဝေဒအင်္ဂများကို ကျွမ်းကျင်သိရှိပြီး အကျင့်သီလကောင်းမွန်ကာ ဉာဏ်ပညာရှိ၍ ဗိဿ္ဏုကို သဒ္ဓါဖြင့် ဘက်တော်မူသော ဗြာဟ္မဏာရိရှီထံသို့ အထူးသဖြင့် ပေးလှူရမည်။

Verse 14

देवं सकुम्भं तं दत्त्वा हरिं वाराहरूपिणम् । ब्राह्मणाय भवेद्यद्धि फलं तन्मे निशामय ॥ ४१.१४ ॥

ဝါရာဟရုပ်ဖြင့်ရှိသော ဟရိဘုရားကို ကုမ္ဘ (ရေခွက်/ရေအိုး) နှင့်အတူ ဗြာဟ္မဏာထံ ဆက်ကပ်ပြီးနောက်၊ ထိုမှ ဖြစ်ပေါ်လာသော အကျိုးဖလ (phala) ကို ငါ့ထံမှ နားထောင်လော့။

Verse 15

इह जन्मनि सौभाग्यं श्रीः कान्तिस्तुष्टिरेव च । दरिद्रो वित्तवान् सद्यः अपुत्रो लभते सुतम् । अलक्ष्मीर् नश्यते सद्यो लक्ष्मीः संविशते क्षणात् ॥ ४१.१५ ॥

ဤဘဝ၌ပင် ကံကောင်းခြင်း ပေါ်ပေါက်လာ၍ သီရိ၊ တောက်ပမှုနှင့် စိတ်ကျေနပ်မှုတို့လည်း ရရှိသည်။ ဆင်းရဲသူသည် ချက်ချင်း ငွေကြေးပြည့်စုံလာပြီး၊ သားမရှိသူသည် သားကို ရရှိသည်။ အလက္ခ္မီ (ကံဆိုးမှု) သည် ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်၍ လက္ခ္မီ (သီရိ) သည် ခဏအတွင်း ဝင်ရောက်လာသည်။

Verse 16

इह जन्मनि सौभाग्यं परलोके निशामय । अस्मिन्नर्थे पुरावृत्तमितिहासं पुरातनम् ॥ ४१.१६ ॥

ဤဘဝ၌ ကံကောင်းခြင်းရှိ၏၊ နောက်ဘဝ၌လည်း ထိုသို့ပင်ရှိ၏—နားထောင်ပါ။ ဤအကြောင်းနှင့်စပ်လျဉ်း၍ ရှေးဟောင်းအတ္ထုပ္ပတ္တိ၊ ပုရాణပုံပြင်တစ်ပုဒ်ကို ငါပြောမည်။

Verse 17

इह लोकेऽभवद् राजा वीरधन्वेति विश्रुतः । स कदाचिद् वनं प्रायान् मृगहेतोः परंतपः ॥ ४१.१७ ॥

ဤလောက၌ ဝီရဓန္ဝန် ဟူ၍ နာမည်ကြီးသော မင်းတစ်ပါးရှိခဲ့၏။ တစ်ခါတစ်ရံ ထိုရန်သူနှိမ်နင်းသူသည် တိရစ္ဆာန်လိုက်ဖမ်းရန် တောသို့ သွားလေ၏။

Verse 18

व्यापादयन् मृगगणान् तत्रार्षिवनमध्यगः । जघान मृगरूपान् सोऽज्ञानतो ब्राह्मणान् नृपः ॥ ४१.१८ ॥

မုဆိုးလိုက်၍ သမင်အုပ်များကို သတ်နေစဉ်၊ ရှင်ရသီတို့၏ တောအလယ်သို့ ဝင်ရောက်သွားသော မင်းသည် မသိမသာဖြင့် သမင်ရုပ်ဖြစ်နေသော ဗြာဟ္မဏများကို ထိုးသတ်လေ၏။

Verse 19

भ्रातरस्तत्र पञ्चाशन्मृगरूपेण संस्थिताः । संवर्तस्य सुता ब्रह्मन् वेदाध्ययनतत्पराः ॥ ४१.१९ ॥

ထိုနေရာ၌ ညီအစ်ကို ငါးဆယ်ယောက်သည် သမင်ရုပ်ဖြင့် တည်ရှိနေကြ၏။ အို ဗြာဟ္မဏ၊ သူတို့သည် သံဝရတ၏ သားများဖြစ်၍ ဝေဒစာပေ လေ့လာခြင်း၌ အလွန်အာရုံစိုက်သူများဖြစ်ကြ၏။

Verse 20

सत्यतपा उवाच । कारणं किं समाश्रित्य ते चक्रुर्मृगरूपताम् । एतन्मे कौतुकं ब्रह्मन् प्रणतस्य प्रसीद मे ॥ ४१.२० ॥

စတျတပာက ပြောသည်—“အဘယ်အကြောင်းကို အခြေခံ၍ သူတို့သည် သမင်ရုပ်ကို ခံယူကြသနည်း။ ဤသည်မှာ ကျွန်ုပ်၏ စိတ်ဝင်စားမှုဖြစ်၏၊ အို ဗြာဟ္မဏ၊ ငါသည် ဦးညွှတ်ပူဇော်သူဖြစ်သဖြင့် ကျေးဇူးပြု၍ မေတ္တာထားပါ။”

Verse 21

दुर्वासा उवाच । ते कदाचिद्वनं याता दृष्ट्वा हरिणपोतकान् । जातमात्रान् स्वमात्रा तु विहीनान् दृश्य सत्तम । एकैकं जगृहुस्ते हि ते मृताः स्कन्धसंस्थिताः ॥ ४१.२१ ॥

ဒုర్వာသာ မိန့်တော်မူသည်။ တစ်ခါတစ်ရံ သူတို့သည် တောသို့ သွားကြ၏။ မိခင်မရှိဘဲ မွေးကင်းစ သမင်ကလေးများကို မြင်လျှင်၊ အကောင်းဆုံးသောသူရေ၊ တစ်ကောင်ချင်းစီကို ချီယူကြရာ ထိုသမင်ကလေးများသည် သူတို့၏ ပခုံးပေါ်တွင်ပင် သေဆုံးနေကြ၏။

Verse 22

ततस्ते दुःखिताः सर्वे ययुः पितरमन्तिकम् । ऊचुश्च वचनं छेदं मृगहिंसामृते मुने ॥ ४१.२२ ॥

ထို့နောက် သူတို့အားလုံး စိတ်မကောင်းဖြစ်၍ ဖခင်အနီးသို့ သွားကြပြီး မုနိအား စကားဆိုကာ၊ ဖြတ်တောက်ခြင်းနှင့် တိရစ္ဆာန်များအပေါ် အကြမ်းဖက်ခြင်းကို ရှောင်ကြဉ်မည်ဟု ကြေညာကြ၏။

Verse 23

ऋषिपुत्रका ऊचुः । जातमात्रा मृगाः पञ्च अस्माभिर्निहता मुने । अकामतस्ततोऽस्माकं प्रायश्चित्तं विधीयताम् ॥ ४१.२३ ॥

ရိရှီတို့၏ သားများက ပြောကြသည်။ “အို မုနိ၊ မွေးကင်းစ သမင်ငါးကောင်ကို ကျွန်ုပ်တို့က သတ်မိပါပြီ။ မရည်ရွယ်ဘဲ ဖြစ်သဖြင့် ကျွန်ုပ်တို့အတွက် ပရాయရှ္စိတ္တ (အပြစ်ဖြေ) ကို သတ်မှတ်ပေးပါ။”

Verse 24

संवर्त्त उवाच । मत्पिता हिंसकस्त्वासीदहं तस्माद्विशेषतः । भवन्तः पापकर्माणः संजाताः मम पुत्रकाः ॥ ४१.२४ ॥

သံဝတ္တ မိန့်သည်။ “ငါ့အဖေသည် အကြမ်းဖက်သူဖြစ်ခဲ့၏၊ ထိုအကြောင်းကြောင့် ငါလည်း အထူးသဖြင့် ထိုသို့ပင် ဖြစ်၏။ ထို့ကြောင့် သင်တို့—ငါ့သားတို့—သည် အပြစ်ကမ္မကို ပြုသူများအဖြစ် မွေးဖွားလာကြ၏။”

Verse 25

इदानीं मृगचर्माणि परिधाय यतव्रताः । चरघ्वं पञ्चवर्षाणि ततः शुद्धा भविष्यथ ॥ ४१.२५ ॥

“ယခု သမင်အရေများကို ဝတ်ဆင်၍ စည်းကမ်းတကျ ဝရတကို စောင့်ထိန်းကြလော့။ ငါးနှစ်ကြာ ထိုသို့ နေထိုင်ကြပြီးနောက် သင်တို့သည် သန့်စင်လာကြလိမ့်မည်။”

Verse 26

एवमुक्तास्तु ते पुत्रा मृगचर्मोपवीतिनः । वनं विविशुरव्यग्रा जपन्तो ब्रह्म शाश्वतम् ॥ ४१.२६ ॥

ထိုသို့ဆိုကြားခံရသော သားတို့သည် သမင်အရေကို သာသနာဝတ်အဖြစ် ဝတ်ဆင်ကာ စိတ်မပူပန်ဘဲ တောထဲသို့ ဝင်၍ အနန္တ ဘြဟ္မကို အစဉ်မပြတ် ဂါထာရွတ်ဆိုနေကြသည်။

Verse 27

तथा वर्षे व्यतिक्रान्ते वीरधन्वा महीपतिः । तत्राजगाम यस्मिंस्ते चरन्ति मृगरूपिणः ॥ ४१.२७ ॥

ထို့နောက် တစ်နှစ်ကုန်လွန်သွားသောအခါ မင်းကြီး ဝီရဓန္ဝါ သမင်ရုပ်သဏ္ဌာန်ယူကာ လှည့်လည်နေကြသည့် ထိုနေရာသို့ ရောက်လာသည်။

Verse 28

ते चाप्येकतरॊर्मूले मृगचर्मोपवीतिनः । जपन्तः संस्थितास्ते हि राज्ञा दृष्ट्वा मृगा इति । मत्वा विद्धास्तु युगपन्मृतास्ते ब्रह्मवादिनः ॥ ४१.२८ ॥

သူတို့လည်း သမင်အရေကို သာသနာဝတ်အဖြစ် ဝတ်ဆင်ကာ သစ်ပင်တစ်ပင်အောက်တွင် ရပ်၍ ဂါထာရွတ်ဆိုနေကြသည်။ မင်းကြီးက မြင်သော်လည်း “သမင်တွေပါ” ဟု ထင်ကာ တပြိုင်နက် ပစ်ခတ်သဖြင့် ဘြဟ္မဝါဒင်တို့သည် အတူတကွ သေဆုံးကြသည်။

Verse 29

तान् दृष्ट्वा तु मृतान् राजा ब्राह्मणान् संहितव्रतान् । भयेन वेपमानस्तु देवराताश्रमं ययौ । तत्रापृच्छद् ब्रह्मवध्याः ममायाता महामुने ॥ ४१.२९ ॥

ထိုသို့ သေဆုံးနေသော ဝတ်ကတိတည်ကြည်သည့် ဘြာဟ္မဏတို့ကို မြင်သောအခါ မင်းကြီးသည် ကြောက်ရွံ့၍ တုန်လှုပ်ကာ ဒေဝရာတ အာရှရမ်သို့ သွားပြီး “အို မဟာမုနိ၊ ငါ့အပေါ် ဘြာဟ္မဏသတ်罪 (ဘြဟ္မဟတ္ယာ) ရောက်လာပြီလား” ဟု မေးမြန်း하였다။

Verse 30

अमूल्य तद्वधं वृत्तं कथयित्वा नराधिपः । भृशं शोकपरीतात्मा रुरोद भृशदुःखितः ॥ ४१.३० ॥

အို အမူလျာ၊ ထိုသတ်ဖြတ်မှုအကြောင်းကို မင်းကြီးက ပြောပြပြီးနောက် စိတ်နှလုံးသည် ဝမ်းနည်းခြင်းဖြင့် လွှမ်းမိုးကာ အလွန်ဒုက္ခရောက်၍ ငိုကြွေးလေသည်။

Verse 31

स ऋषिर्देवरातस्तु रुदन्तं नृपसत्तमम् । उवाच मा भैर्नृपतेऽपनेष्यामि पातकम् ॥ ४१.३१ ॥

ထို့နောက် ရှင်သန်တော် ဒေဝရာတ ရှင်ရသီသည် မျက်ရည်ကျနေသော မင်းမြတ်အား မိန့်ကြားသည်– «မကြောက်ပါနှင့် မင်းကြီး၊ သင်၏ အပြစ်ဒုစရိုက်ကို ငါ ဖယ်ရှားပေးမည်»။

Verse 32

पाताले सुतलाख्ये च यथा धात्री निमज्जती । उद्धृता देवदेवेन विष्णुना क्रोडमूर्त्तिना ॥ ४१.३२ ॥

ပဋာလအောက်လောက၌ စုတလာဟု ခေါ်သော နယ်မြေသို့ မြေမိခင် (ဓာတရီ) နစ်မြုပ်သွားစဉ်၊ နတ်တို့၏နတ် ဗိဿနုသည် ဝက်တောရုပ် (ကရိုဍမူရ္တိ) ကို ခံယူကာ ထိုမြေကို ဆွဲထုတ်ကယ်တင်ခဲ့သည်။

Verse 33

तद्वद् भवन्तं राजेन्द्र ब्रह्मवध्यापरिप्लुतम् । उद्धरिष्यति देवोऽसौ स्वयमेव जनार्दनः ॥ ४१.३३ ॥

ထိုနည်းတူပင် မင်းတို့၏အရှင် ရာဇိန္ဒြာ၊ ဗြာဟ္မဏသတ်မှု၏ အပြစ်ကြီးကြောင့် ဖုံးလွှမ်းနေသော သင်ကို ထိုဘုရားတော် ဂျနာရ္ဒနသည် ကိုယ်တိုင်ပင် ကယ်တင်မြှောက်မည်။

Verse 34

एवमुक्तस्ततो राजा हर्षितो वाक्यमब्रवीत् । कतरेण प्रकारेण स मे देवः प्रसीदति । प्रसन्ने चाशुभं सर्वं येन नश्यति सत्तम ॥ ४१.३४ ॥

ဤသို့ မိန့်ကြားခံရသော် မင်းသည် ဝမ်းမြောက်၍ ပြောသည်– «အဘယ်နည်းလမ်းဖြင့် ထိုဘုရားသည် ကျွန်ုပ်အပေါ် သနားကြင်နာ၍ ပျော်ရွှင်တော်မူသနည်း၊ အကောင်းဆုံးသောသူရေ။ ထိုဘုရား ပျော်ရွှင်တော်မူလျှင် မကောင်းမှုအပေါင်းတို့ မည်သို့ ပျောက်ကွယ်သနည်း»။

Verse 35

दुर्वासा उवाच । एवमुक्तो मुनिस्तेन देवरात इमं व्रतम् । आचख्यौ सोऽपि तं कृत्वा भुक्त्वा भोगान्सुपुष्कलान् ॥ ४१.३५ ॥

ဒုర్వာသာ မိန့်သည်– ထိုသူက ဤသို့ မေးမြန်းသော် မုနိ ဒေဝရာတသည် ဤဝရတ (သစ္စာကတိ) ကို ရှင်းပြ하였다။ ထိုဝရတကို ဆောင်ရွက်ပြီးနောက် သူလည်း အလွန်ပေါများသော အကျိုးခံစားမှုများကို ခံစားရ하였다။

Verse 36

मृत्युकाले मुनिश्रेष्ठ सौवर्णेन विराजता । विमानेनागमत् स्वर्गमिन्द्रलोकं स पार्थिवः ॥ ४१.३६ ॥

အို မုနိမြတ်ရှင်၊ သေဆုံးချိန်၌ ထိုဘုရင်သည် ရွှေရောင်တောက်ပသော ဒေဝယာဉ်ဖြင့် ကောင်းကင်သို့ ထွက်ခွာ၍ အိန္ဒြလောကသို့ ရောက်하였다။

Verse 37

तस्येन्द्रस्त्वर्घ्यमादाय प्रत्युत्थानेन निर्ययौ । आयान्तमिन्द्रं दृष्ट्वा तु तमूचुर्विष्णुकिङ्कराः । न द्रष्टव्यो देवराजस्त्वद्धीनस्तपसा इति ॥ ४१.३७ ॥

ထို့နောက် အိန္ဒြသည် အရ္ဃျ ပူဇာကို ကိုင်ယူ၍ လေးစားစွာ ကြိုဆိုရန် ထွက်လာ하였다။ သို့သော် ဗိဿဏု၏ ကင်ကရများက အိန္ဒြ လာနေသည်ကို မြင်လျှင် ပြောကြသည်—«ဒေဝရာဇကို မတွေ့ခွင့်မပြုရ၊ တပသ်၏ အာနုဘော်ကြောင့် သူသည် သင်၏ အာဏာအောက်၌ ရှိသည်» ဟု။

Verse 38

एवं सर्वे लोकपालाः निर्ययुस्तस्य तेजसा । प्रत्याख्याताश्च तैर्विष्णुकिंकरैर्हीनकर्मणः । एवं स सत्यलोकान्तं गतो राजा महामुने ॥ ४१.३८ ॥

ဤသို့ဖြင့် လောကပာလများအားလုံးသည် သူ၏ တေဇောဓာတ်ကြောင့် အနိုင်ယူခံရ၍ ပြန်လှည့်ထွက်သွားကြသည်။ ထို့ပြင် ဗိဿဏု၏ ကင်ကရများက အလုပ်အကိုင်နိမ့်ကျသော ကမ္မပြုသူကို ပယ်ချ하였다။ ဤသို့ဖြင့် အို မဟာမုနိ၊ ထိုဘုရင်သည် သတ္တျလောက၏ အဆုံးတိုင်အောင် ရောက်သွား하였다။

Verse 39

अपुनर्मारके लोके दाहप्रलयवर्ज्जिते । अद्यापि तिष्ठते देवैः स्तूयमानो महानृपः । प्रसन्ने यज्ञपुरुषे किं चित्रं येन तद्भवेत् ॥ ४१.३९ ॥

ပြန်လည်သေဆုံးရခြင်းမရှိသော လောက၊ ကမ္ဘာပျက်ကပ်၏ မီးလောင်မှုကင်းသော လောက၌ ထိုမဟာဘုရင်သည် ယနေ့တိုင် နတ်တို့၏ ချီးမွမ်းခြင်းကို ခံလျက် တည်ရှိနေသည်။ ယဇ္ဉပုရုෂ မျက်နှာသာပေးလျှင် ထိုသို့ဖြစ်လာခြင်းမှာ အံ့ဩစရာ မဟုတ်။

Verse 40

इह जन्मनि सौभाग्यमायुरारोग्यसंपदः । एकैका विधिनोपास्ता ददात्यमृतमुत्तमम् ॥ ४१.४० ॥

ဤဘဝ၌ပင် ထိုသို့သော အနုသီလ/အုပ်သတ်မှုသည် ကံကောင်းခြင်း၊ အသက်ရှည်ခြင်း၊ ကျန်းမာခြင်းနှင့် စည်းစိမ်ဥစ္စာကို ပေးသည်။ တစ်ခုချင်းစီကို သတ်မှတ်ထားသော နည်းလမ်းအတိုင်း မှန်ကန်စွာ ဆောင်ရွက်လျှင် အမြင့်မြတ်သော “အမృత” ဟူသော အကျိုးအမြတ်ကို ပေးတတ်သည်။

Verse 41

किं पुनर्वर्षसंपूर्णे स ददाति स्वकं पदम् । नारायणश्चतुर्मूर्तिः परार्ध्यं च न संशयः ॥ ४१.४१ ॥

ထို့ပြင် တစ်နှစ်ပြည့်စုံသည့်အခါ သူသည် မိမိ၏ နေရာတော်ကို ပေးတော်မူ၏။ နာရာယဏသည် ပုံသဏ္ဍာန်လေးမျိုးဖြင့် ထင်ရှား၍ အလွန်တန်ဖိုးမြတ်သော အရာကို ပေးတော်မူသည်—သံသယမရှိ။

Verse 42

यथैवोद्धृतवान् वेदान् मत्स्यरूपेण केशवः । क्षीराम्बुधौ मथ्यमाने मन्दरं धृतवान् प्रभुः । तद्वच्च कूर्मरूपाख्या द्वितीया पश्य वैष्णवी ॥ ४१.४२ ॥

ကေရှဝသည် ငါးရုပ် (မတ်စျ) ဖြင့် ဝေဒများကို ကယ်တင်ခဲ့သကဲ့သို့၊ နို့ပင်လယ်ကို မွှေချိန် မန္ဒရတောင်ကို သခင်တော်က ထမ်းဆောင်ခဲ့သကဲ့သို့—ထိုနည်းတူပင်၊ အို ဝိုင်ရှ္ဏဝီ၊ ဒုတိယ ထင်ရှားမှုဖြစ်သော လိပ်ရုပ် (ကူර්မ) ကို ကြည့်လော့။

Verse 43

यथा रसातलात् क्ष्मां च धृतवान् पुरुषोत्तमः । वराहरूपी तद्वच्च तृतीया पश्य वैष्णवी ॥ ४१.४३ ॥

ပုရုရှောတ္တမသည် ဝရားဟ (ဝက်ရုပ်) ကို ခံယူ၍ ရသာတလမှ မြေကြီးကို မြှောက်တင်ခဲ့သကဲ့သို့—ထိုနည်းတူပင်၊ အို ဝိုင်ရှ္ဏဝီ၊ တတိယ ထင်ရှားမှုကို ကြည့်လော့။