Paramahansa

Verse 1

अथ योगिनं परमहंसं कोऽयं मार्गस्तेषां का स्थितिरिति नारदो भगवन्तमुपगत्योवाच । तं भगवानाह । योऽयं परमहंसमार्गो लोके दुर्लभतरो न तु बाहुल्यो; यद्येको भवति स एव नित्यपूतस्थः, स एव वेदपुरुष इति विदुषो मन्य...

ထို့နောက် နာရဒသည် ဘဂဝန်ထံသို့ ချဉ်းကပ်၍ “ပရမဟံသဟု ခေါ်သော ယောဂီသည် မည်သူနည်း။ သူ၏ လမ်းစဉ်သည် အဘယ်နည်း၊ သူ၏ အနေအထားသည် မည်သို့နည်း” ဟု မေးလျှောက်၏။ ဘဂဝန်က “ပရမဟံသ၏ လမ်းစဉ်သည် လောက၌ အလွန်ရှားပါး၍ မပျံ့နှံ့။ ထိုသို့သောသူ တစ်ဦးတည်းရှိလျှင်ပင် သူတည်းသာ အမြဲသန့်ရှင်းစင်ကြယ်၍ ဗေဒသိဒ္ဓိ၏ ရုပ်သဘောဖြစ်သော ‘ဗေဒပုရုရှ’ ဟု ပညာရှိတို့ ယူဆကြ၏။ မဟာပုရုရှ၏ စိတ်သည် အမြဲ ငါ၌ တည်နေသဖြင့် ငါလည်း သူ၌သာ တည်၏။ သား၊ မိတ်ဆွေ၊ ဇနီး၊ ဆွေမျိုးစသည်တို့ကိုလည်းကောင်း၊ ဆံထုံး (śikhā) နှင့် သန့်ရှင်းကြိုး (yajñopavīta) ကိုလည်းကောင်း၊ ဗေဒစာတော်ဖတ်ခြင်းနှင့် အခမ်းအနားကမ္မများအားလုံးကိုလည်းကောင်း စွန့်လွှတ်၍ ဤ ‘ဗြဟ္မာဏ္ဍ’ (လောကီဝန်းကျင်) ကိုပါ စွန့်ပြီးနောက် ကိုယ်ခန္ဓာထိန်းသိမ်းရန်နှင့် လောကအကျိုးပြုရန်သာ လင်ကွတ်၊ တောင်တံ (ဒဏ္ဍ) နှင့် အဖုံးအကာကို ယူနိုင်သည်။ သို့သော် ထိုအရာများသည် အဓိကလက္ခဏာ မဟုတ်။ “အဓိကသည် အဘယ်နည်း” ဟု မေးလျှင်—ဤအရာတည်းဟူသည် အဓိကဖြစ်၏။

Verse 2

न दण्डं न शिखां न यज्ञोपवीतं न चाच्छादनं चरति परमहंसः । न शीतं न चोष्णं न सुखं न दुःखं न मानावमानौ च; षडूर्मिवर्जं निन्दागर्वमत्सरदम्भमदर्पेच्छाद्वेषसुखदुःखकामक्रोधलोभमोहहर्षाहंकारादीन् च हित्वा स्ववप...

ပရမဟံသသည် တောင်တံကိုလည်း မယူဆောင်၊ ဆံထုံး (śikhā) ကိုလည်း မထား၊ သန့်ရှင်းကြိုး (yajñopavīta) ကိုလည်း မပတ်၊ အဖုံးအကာကိုတောင် မစွဲလမ်း။ သူ့အတွက် အအေးမရှိ အပူမရှိ၊ သုခမရှိ ဒုက္ခမရှိ၊ ဂုဏ်မရှိ အရှက်မရှိ; လှိုင်းခြောက်ပါး (ဆာလောင်ခြင်း၊ ရေငတ်ခြင်း၊ ဝမ်းနည်းခြင်း၊ မောဟခြင်း၊ အိုမင်းခြင်း၊ သေခြင်း) မှ ကင်းလွတ်၏။ အပြစ်တင်ခြင်း၊ ဂုဏ်ယူခြင်း၊ မနာလိုခြင်း၊ လိမ်လည်ဟန်ဆောင်ခြင်း၊ မူးယစ်မောခြင်း၊ အထင်ကြီးခြင်း၊ လိုချင်တပ်မက်ခြင်း၊ မုန်းတီးခြင်း၊ သုခနှင့်ဒုက္ခ၊ ကာမ၊ ဒေါသ၊ လောဘ၊ မောဟ၊ ပျော်ရွှင်လွန်ကဲခြင်း၊ အဟံကာရ စသည်တို့ကို စွန့်လွှတ်ပြီး မိမိကိုယ်ခန္ဓာကို သေကောင်ကဲ့သို့ မြင်၏။ ထိုကိုယ်ခန္ဓာသည် သံသယ၊ မှားယွင်းသိမြင်မှုနှင့် မိစ္ဆာဉာဏ်တို့၏ အကြောင်းရင်းဖြစ်သဖြင့်၊ ထိုအကြောင်းရင်းကို ဖျက်သိမ်းပြီးနောက် သူသည် အမြဲတမ်း ထိုကာယမှ ပြန်လည်ဆုတ်ခွာနေ၏; သူသည် နိစ္စဘောဓ (အမြဲသတိပညာ) ဖြစ်၏; သူသည် ကိုယ်တိုင်တည်မြဲ၏။ ငါသည် ထိုတည်ငြိမ်၍ မလှုပ်ရှားသော အဒွైత အာနန္ဒ-ဝိညာဏဃန တည်းဟူ၏။ ထိုတည်းဟူသည် ငါ၏ အမြင့်ဆုံးဌာန; ထိုတည်းဟူသည် ငါ၏ ဆံထုံး; ထိုတည်းဟူသည် ငါ၏ သန့်ရှင်းကြိုး။ ပရမాత್ಮာနှင့် အာတ္မာ တစ်ခုတည်းဖြစ်ကြောင်း သိမြင်ခြင်းဖြင့် နှစ်ခု၏ ကွာခြားမှုကို ဖြတ်တောက်သည်—ဤသည်ပင် စန္ဓျာ (ဆည်းဆာဝတ်ပြုခြင်း) ဖြစ်၏။

Verse 3

सर्वान्कामान्परित्यज्य अद्वैते परमस्थितिः । ज्ञानदण्डो धृतो येन एकदण्डी स उच्यते ॥ काष्ठदण्डो धृतो येन सर्वाशी ज्ञानवर्जितः । स याति नरकान्घोरान्महारौरवसंज्ञकान् ॥ इदमन्तरं ज्ञात्वा स परमहंसः ॥ ३॥

အလိုဆန္ဒအားလုံးကို စွန့်လွှတ်ပြီးနောက် သူ၏ အမြင့်ဆုံးတည်နေမှုသည် အဒွైత၌ တည်၏။ ‘ဉာဏ်တောင်တံ’ ကို ကိုင်ဆောင်သူကို ဧကဒဏ္ဍိန် (တောင်တံတစ်ချောင်းကိုင်သူ) ဟု ခေါ်သည်။ သို့ရာတွင် သစ်တောင်တံကိုသာ ကိုင်ဆောင်၍ အစားအစာကို မရွေးမခွဲ စားသောက်ကာ ဉာဏ်မရှိသူသည် မဟာရော်ရဝ ဟု ခေါ်သော ကြောက်မက်ဖွယ် နရကများသို့ သွားရ၏။ ဤကွာခြားချက်ကို သိမြင်သူသာ ပရမဟံသ ဖြစ်သည်။

Verse 4

आशाम्बरो न नमस्कारो न स्वधाकारो न निन्दा न स्तुतिर् यदृच्छिको भवेद् भिक्षुर् नाऽऽवाहनं न विसर्जनं न मन्त्रं न ध्यानं नोपासनं च न लक्ष्यं नाकाङ्क्ष्यं न पृथग् नापृथग् अहं न न त्वं न सर्वं चानिकेतस्थिति...

ဘိက္ခုဟူသည် “မျှော်လင့်ခြင်း” ကိုသာ အဝတ်အစားအဖြစ်ဝတ်ဆင်သူ—မတောင်းမဆိုဘဲ ကိုယ်တိုင်ရောက်လာသမျှဖြင့်သာ အသက်မွေးသူ ဖြစ်သည်။ သူ့အတွက် နမസ്കာရ မရှိ၊ ဘိုးဘွားအတွက် ဆွဓာ (svadhā) ပူဇော်ပွဲ မရှိ၊ အပြစ်တင်ခြင်းလည်း မရှိ၊ ချီးမွမ်းခြင်းလည်း မရှိ။ ယဒೃစ္ဆာ (အလိုလိုဖြစ်လာသည့်အတိုင်း) ဖြင့်သာ နေထိုင်သည်။ သူ့အတွက် နတ်တို့ကို ဖိတ်ခေါ်ခြင်း (အာဝါဟန) မရှိ၊ ပြန်လွှတ်ခြင်း (ဝိသర్జန) မရှိ၊ မန္တရ မရှိ၊ ဓျာန မရှိ၊ ဥပာသနာ မရှိ; ရည်မှန်းချက် မရှိ၊ ဆန္ဒ မရှိ; “ခွဲခြား” လည်း မဟုတ်၊ “မခွဲခြား” လည်း မဟုတ်; “ငါ” မဟုတ်၊ “သင်” မဟုတ်၊ “အားလုံး” မဟုတ်။ ဘိက္ခုသည် အိမ်မဲ့ခြင်း၌သာ တည်မြဲနေသူ ဖြစ်သည်။ ရွှေကဲ့သို့သော အရာများကို မခံယူရ; လောကကို မကြည့်ရ၊ လောကကို လောဘမျက်စိဖြင့်လည်း မကြည့်ရ။ “တားဆီးသူက ဘယ်သူလဲ” ဟု မေးလျှင်—တားဆီးသူ ရှိတယ်: ဘိက္ခုက ရွှေကို အရသာခံစိတ်ဖြင့် ကြည့်လျှင် ဘြဟ္မန်ကို သတ်သူ ဖြစ်လာမည်; ရွှေကို အရသာခံစိတ်ဖြင့် ယူလျှင် အာတ္မန်ကို သတ်သူ ဖြစ်လာမည်။ ထို့ကြောင့် ဘိက္ခုသည် ရွှေကို အရသာခံစိတ်ဖြင့် မကြည့်ရ၊ မထိရ၊ မယူရ။ စိတ်ထဲဝင်လာသော ဆန္ဒအားလုံးသည် ပြန်လှည့်သွားသည်။ ဒုက္ခတွင် မလှုပ်ရှား၊ သုခတွင် မလိုလား; အလွန်ကပ်ငြိမှုအပေါ်တွင်ပင် တျာဂ (စွန့်လွှတ်ခြင်း) ရှိသည်။ နေရာတိုင်း၌ ကောင်း/မကောင်း အပေါ် မကပ်ငြိ; မမုန်း၊ မအလွန်ပျော်။ အင်ဒြိယအားလုံး၏ လှုပ်ရှားမှု ရပ်စဲသည့်အခါ သူသည် အာတ္မန်၌သာ တည်နေသည်; ထိုသည် ပြည့်စုံခြင်း—အာနန္ဒ—တစ်ခုတည်းသော အသိတရား: “ငါသည် ဘြဟ္မန် ဖြစ်၏” ဟု သိမြင်၍ လုပ်စရာကို ပြီးစီးသူ ဖြစ်လာသည်၊ ပြီးစီးသူ ဖြစ်လာသည်။