Adhyaya 9

စကန္ဒသည် ကာလ၏အင်အားကြောင့် ဓမ္မဗိပရ്യാസ ဖြစ်ပေါ်သည့်ကာလကို ရှင်းပြသည်။ သုံးလောကမှ သီရိ (Śrī) ဆုတ်ခွာသွား၍ နတ်လောကများတောင် အလင်းရောင်လျော့နည်းသကဲ့သို့ ဖြစ်လာသည်။ အစားအစာ၊ ဆေးဝါး၊ နို့ထွက်ပစ္စည်း၊ ရတနာနှင့် သက်သာချမ်းသာမှုတို့ လျော့နည်းကာ မိုးခေါင်အစာခေါင်နှင့် လူမှုရေးပျက်စီးမှု ဖြစ်စေသည်။ ဆာလောင်မှုကြောင့် သတ္တဝါများစွာသည် တိရစ္ဆာန်သတ်၍ အသားစားလာကြသော်လည်း သဒ္ဓမ္မကို တင်းကျပ်စွာလိုက်နာသော ရှင်ရသေ့အချို့သည် သေမည့်အထိပင် ထိုအစာကို မခံယူကြ။ အိုမင်းရသေ့များက ဝေဒကို ကိုးကား၍ အရေးပေါ်ကာလအတွက် “အာပဒ္ဓမ္မ” ကို သင်ကြားပေးသော်လည်း အဓိပ္ပါယ်လွဲချော်မှု ဖြစ်လာသည်။ မရှင်းလင်းသော စကားလုံးများနှင့် ဝေဒ၏ အညွှန်းသဘော စကားများကို အက္ခရာတိတိကျကျ အဓိပ္ပါယ်ဖော်ကာ အကြမ်းဖက်ယဇ်ပူဇော်မှုကို သာမန်အဖြစ် သတ်မှတ်သွားကြသည်။ ယဇ်တွင် သတ်ဖြတ်မှု တိုးပွားလာပြီး “ကြီးမားသော” ယဇ်များအထိ ကျယ်ပြန့်ကာ ယဇ်ကျန်အစာကို စားသောက်ရန် အကြောင်းပြချက်အဖြစ် သုံးကြသည်။ ရည်ရွယ်ချက်များလည်း ဓန၊ အိမ်ထောင်ရေးအကျိုးနှင့် အသက်ရှင်ရေးဘက်သို့ လှည့်သွားသည်။ ထို့နောက် လူမှုစည်းကမ်းများ ပျက်ယွင်း၍ ဆင်းရဲမှုနှင့် အနှောင့်အယှက်ကြောင့် မျိုးရိုးရောနှောအိမ်ထောင်ရေးများ ဖြစ်ပေါ်လာကာ အဓမ္မ တိုးပွားသည်။ နောက်ပိုင်းစာတမ်းအချို့ကလည်း ထိုအရေးပေါ်ဓမ္မကို အစဉ်အလာအာဏာဖြင့် မှန်ကန်သကဲ့သို့ ထောက်ခံရေးသားကြသည်။ အချိန်ကြာပြီးနောက် နတ်တို့၏အရှင်သည် ဝါစုဒေဝကို ပူဇော်ကာ သီရိကို ပြန်လည်ရရှိပြီး ဟရီ၏ကရုဏာကြောင့် သဒ္ဓမ္မ ပြန်လည်တည်မြဲလာသော်လည်း အရေးပေါ်စည်းကမ်းဟောင်းကို ဦးစားပေးသူအချို့ မပျောက်သေး။ အဆုံးတွင် တိရစ္ဆာန်သတ်ယဇ်၏ ပျံ့နှံ့မှုသည် ကပ်ဘေးကာလနှင့် ဆက်နွယ်သည့် သမိုင်းဆိုင်ရာ ဖြစ်ရပ်တစ်ရပ်ဟု ဖော်ပြထားသည်။