Adhyaya 6
အခန်း ၆ တွင် စာဝါရ္ဏီသည် စကန္ဒအား မဟာန် ဝသု မင်းကြီးက မိုးမှကျ၍ မြေ/အောက်လောကသို့ ဝင်သွားရခြင်း၊ ကျိန်စာနှင့် လွတ်မြောက်ခြင်း အကြောင်းကို မေးမြန်းသည်။ စကန္ဒက အတိတ်ဖြစ်ရပ်တစ်ခုကို ပြောပြသည်—အိန္ဒြ (ဗိශ්ဝဇိတ ဟုခေါ်) သည် အရှွမေဓနှင့် ဆင်တူသော ယဇ్ఞကြီးကို စတင်ကာ တိရစ္ဆာန်များစွာကို ချည်နှောင်ထားသဖြင့် အော်ဟစ်ကြသည်။ ထွန်းလင်းသော ရှင်ရသေ့များ ရောက်လာ၍ ဂုဏ်ပြုခံရပြီးနောက် ယဇ్ఞတွင် အကြမ်းဖက်မှု ပါဝင်နေခြင်းကို အံ့သြကာ ကရုဏာဖြင့် သတိပေးကြသည်။ ရသေ့များက သနာတနဓမ္မကို သင်ကြား၍ အဟိṃသာသည် အမြင့်ဆုံး သဘောတရားဖြစ်ကြောင်း၊ တိရစ္ဆာန်သတ်ဖြတ်ခြင်းသည် ဝేద၏ ရည်ရွယ်ချက်မဟုတ်ကြောင်း ဆိုသည်။ ဝేదသည် ဓမ္မ၏ “ခြေလေးချောင်း” ကို တည်ထောင်ရန်ဖြစ်ပြီး အန္တရာယ်ဖြင့် ဖျက်ဆီးရန် မဟုတ်ဟု ရှင်းပြသည်။ ရာဇသ/တမသ အခြေပြု အမှားဖတ်ရှုမှုများ—“အဇ” ကို ဆိတ်ဟုသာယူခြင်း (အမှန်မှာ နည်းပညာဆိုင်ရာ မျိုးစေ့/ပစ္စည်းအဓိပ္ပါယ်) ကို ဝေဖန်ကာ၊ စာတ္တဝိက ဒေဝများသည် ဗိṣṇုနှင့် ကိုက်ညီ၍ အကြမ်းမဖက် ယဇ్ఞဖြင့် ပူဇော်နိုင်ကြောင်း ထောက်ပြသည်။ သို့သော် ဒေဝများက ရသေ့တို့၏ အာဏာကို မလက်ခံဘဲ မာန၊ ဒေါသ၊ မောဟတို့ဖြင့် အဓမ္မ၏ အပေါက်များ ကျယ်ပြန့်လာသည်။ ထိုအခါ ရာဇောပရိစာရ ဝသု မင်းကြီး ရောက်လာပြီး ယဇ్ఞကို တိရစ္ဆာန်ဖြင့် လုပ်မလား၊ သီးနှံ/ဆေးပင်တို့ဖြင့် လုပ်မလား ဆုံးဖြတ်ပေးရန် တောင်းဆိုကြသည်။ ဒေဝများ၏ ဆန္ဒကို သိသဖြင့် ဝသုက ဆိတ်/တိရစ္ဆာန်ဖြင့် လုပ်သင့်ကြောင်း ပြောကာ ဓမ္မအနက်နှင့် ဆန့်ကျင်သည့် စကားဖြစ်သဖြင့် ဝါဂ္ဒိုးṣ (စကားအပြစ်) ကြောင့် မိုးမှကျ၍ မြေထဲဝင်သွားသည်။ သို့ရာတွင် နာရာယဏကို အားကိုးသဖြင့် မှတ်ဉာဏ် မပျောက်။ ဒေဝများက အကြမ်းဖက်မှု၏ အကျိုးဆက်ကို ကြောက်၍ တိရစ္ဆာန်များကို လွှတ်ပြီး ထွက်ခွာကာ၊ ရသေ့များလည်း အာရှရမ်သို့ ပြန်သွားကြသည်။ ဤအခန်းသည် သာသနာစာအနက်ဖတ်ရှုမှု၊ ယဇ्ञဓမ္မနှင့် အာဏာရှိသူ၏ စကား၏ ကမ္မအလေးချိန်ကို သတိပေးသော ဥပမာဖြစ်သည်။
Shlokas
No shlokas available for this adhyaya yet.