Adhyaya 5
စကန္ဒပုရာဏ၌ ဝါစုမင်းဆက်နှင့် ဆက်နွယ်သော အမဝါစု မင်းကို စံပြအုပ်ချုပ်သူအဖြစ် ဖော်ပြသည်။ သူသည် ဓမ္မကို တည်ကြည်စွာလိုက်နာ၍ မိဘကိုရိုသေခြင်း၊ ကိုယ်တိုင်ထိန်းချုပ်နိုင်ခြင်း၊ အဟിംသာ၊ နှိမ့်ချမှုနှင့် စိတ်တည်ငြိမ်မှုတို့ဖြင့် ပြည့်စုံသည်။ နာရာယဏ မန္တရားကို အစဉ်မပြတ် ဂျပ်ပ လုပ်ကာ နေ့စဉ်အချိန်ခွဲ ငါးကြိမ်ပါဝင်သည့် စနစ်တကျ ပူဇော်ပွဲကို ဆောင်ရွက်ပြီး၊ ပထမဦးစွာ ဝါစုဒေဝကို ဆက်ကပ်ကာ ထို့နောက် အကြွင်းအကျန် (ပရာသာဒ) ကို နတ်များ၊ ဘိုးဘွားများ၊ ဗြာဟ္မဏများနှင့် အားကိုးသူများထံ ခွဲဝေပြီးမှ မိမိစားသုံးသည်—သန့်ရှင်းကပ်လှူပြီးမှ စားသုံးခြင်း၏ သဘောတရားဖြစ်သည်။ သူသည် အသက်ရှိသတ္တဝါများကို ထိခိုက်စေသော အသားစားခြင်းကို အလွန်ကြီးမားသော အပြစ်ဟု သတ်မှတ်ပြီး၊ မုသာ၊ မကောင်းကြံမှုနှင့် သေးငယ်သော မမှန်ကန်မှုများတောင် လျော့နည်းစေရန် အုပ်ချုပ်မှုကို စံထားသည်။ ထို့ပြင် ပဉ္စရာတြာ ဆရာများကို ဂုဏ်ပြုကာ ကာမျ၊ နိုင်မိတ္တိက နှင့် နေ့စဉ်တာဝန်ပူဇော်မှုများကို စာတ္တဝတ/ဝိုင်ရှ္ဏဝ ပုံစံဖြင့် ဆောင်ရွက်ကြောင်းကိုလည်း ချိတ်ဆက်ဖော်ပြသည်။ အင်ဒြာထံမှ ဆုလာဘ်များရသဖြင့် ကောင်းကင်ဘုံက အသိအမှတ်ပြုမှု ရရှိသော်လည်း၊ နတ်များအကြား မျက်နှာလိုက်ခြင်း သို့မဟုတ် မပြောသင့်သော စကားတစ်ခွန်းကြောင့် သီလရှိသူတောင် ကျရောက်နိုင်ကြောင်း သတိပေးထားသည်။ ထို့နောက် မန္တရားဂျပ်ပနှင့် ဘက္တိကို ထပ်မံတည်ကြည်စွာ ဆောင်ရွက်၍ ကောင်းကင်ဘုံအဆင့်ကို ပြန်လည်ရယူကာ၊ ဖခင်၏ ကျိန်စာကြောင့် ပြန်လည်မွေးဖွားရပြီး နောက်ဆုံးတွင် ထပ်မံတက်ရောက်သည်—ရသေ့များအကြား ဝါစုဒေဝပူဇော်မှုကို တိုးပွားစေကာ ကြောက်ရွံ့မှုကင်းသော အမြင့်ဆုံး အခြေအနေကို ရရှိသည်။
Shlokas
No shlokas available for this adhyaya yet.