Adhyaya 4

ဤအধ্যာယတွင် အစိတ်အပိုင်းနှစ်ခု ဆက်စပ်၍ ဖော်ပြထားသည်။ (၁) နာရဒသည် သင်ကြားချက်ကို ကြားနာပြီး စိတ်ကျေနပ်သော်လည်း ဘုရား၏ အရင်ဆုံး/အမြင့်ဆုံး ရူပကို မြင်လိုကြောင်း တောင်းဆိုသည်။ နာရာယဏက ထိုရူပသည် ဒါန၊ ယဇ္ဉ၊ ဝေဒကရိယာများ သို့မဟုတ် တပဿာတစ်ခုတည်းဖြင့် မရနိုင်ဘဲ အနန္ယ-ဘက္တိ (တစ်စိတ်တစ်သဘော သစ္စာရှိသော ဘက္တိ) ရှိသူများအတွက်သာ ထင်ရှားကြောင်း ဆိုသည်။ နာရဒကို ဉာဏ်၊ ဝိရာဂျ၊ ကိုယ်ပိုင်ဓမ္မ (svadharma) ကို သစ္စာရှိစွာ လိုက်နာခြင်းတို့ကြောင့် အရည်အချင်းပြည့်မီသူဟု အတည်ပြုပြီး “ဖြူသော အတွင်းကျွန်း” Śvetadvīpa သို့ သွားရန် ညွှန်ကြားသည်။ (၂) စကန္ဒက နာရဒ၏ ယောဂီဆန်သော ပျံသန်းခရီးနှင့် နို့ပင်လယ်၏ မြောက်ဘက်ရှိ တောက်ပသော Śvetadvīpa ကို မြင်တွေ့ခြင်းကို ဖော်ပြသည်။ ထိုနေရာတွင် မင်္ဂလာသစ်ပင်များ၊ ဥယျာဉ်များ၊ မြစ်ချောင်းများ၊ ကြာပန်းများ၊ ငှက်များနှင့် တိရစ္ဆာန်များ ပြည့်နှက်သည်။ နေထိုင်သူများသည် လွတ်မြောက်ပြီး အပြစ်ကင်း၊ မွှေးကြိုင်၊ အရွယ်နုပျို၊ မင်္ဂလာလက္ခဏာများပါရှိကာ တချို့မှာ လက်နှစ်ဖက်၊ တချို့မှာ လက်လေးဖက် ဖြစ်ကြသည်။ ṣaḍ-ūrmi (လှိုင်းခြောက်ပါး) မှ လွတ်ကင်းပြီး ကာလ၏ ကြောက်ရွံ့မှုကို ကျော်လွန်ကြသည်။ ဆာဝရဏီက ထိုသတ္တဝါများ မည်သို့ ဖြစ်ပေါ်လာသနည်း၊ သူတို့၏ အခြေအနေသည် မည်သို့နည်းဟု မေးရာ စကန္ဒက သူတို့သည် ယခင်ကာလများတွင် ဝါစုဒေဝကို တစ်စိတ်တစ်သဘော ပူဇော်ခြင်းကြောင့် brahma-bhāva ကို ရရှိသည့် “အက္ခရာ” ပုဂ္ဂိုလ်များဖြစ်ပြီး ကာလနှင့် မာယာမှ လွတ်လပ်ကာ ပျက်သုဉ်းချိန်တွင် အက္ခရာ-ဓာမသို့ ပြန်လည်ဝင်ရောက်ကြောင်း ရှင်းပြသည်။ မာယာကြောင့် က္ခရာ (kṣara) အဖြစ် မွေးဖွားသူများလည်း အဟിംသာ၊ တပဿာ၊ svadharma၊ ဝိရာဂျ၊ ဝါစုဒေဝ၏ မဟိမကို သိမြင်ခြင်း၊ အမြဲတမ်း ဘက္တိ၊ မဟာသူတော်များနှင့် ပေါင်းသင်းခြင်း၊ မုက္ခနှင့် siddhi များကိုတောင် မလိုလားခြင်း၊ ဟရီ၏ မွေးဖွားခြင်းနှင့် လုပ်ရပ်များကို အပြန်အလှန် နားထောင်/ရွတ်ဆိုခြင်းတို့ဖြင့် ထိုအဆင့်သို့ ရောက်နိုင်ကြောင်း ဆိုသည်။ နောက်ဆုံးတွင် လူသားတောင် ထိုအခြေအနေသို့ ရောက်နိုင်ကြောင်း ပြသမည့် ပုရာဏနိဒါန်းရှည်ကို ဆက်လက်ပြောမည်ဟု ကတိပြု၍ အဆုံးသတ်သည်။