Adhyaya 32
အခန်း ၃၂ သည် ဝါသုဒေဝကို အလယ်ထားသော သင်ကြားချက်ကို မိန့်ခွန်းပို့ဆောင်မှု အစဉ်အလာဖြင့် စနစ်တကျ စုစည်းတင်ပြသည်။ စကန္ဒက နာရဒသည် ဣရှာနကို ချီးမွမ်းပြီးနောက် ဗျာသ၏ အာရှရမ် (ရှမ်ယာပရာသ) သို့ သွားကာ မေးမြန်းသူတစ်ဦးအား “ဧကာန္တိကဓမ္မ” ကို ဟောကြားသည်ဟု ဆိုသည်။ ထို့နောက် ဗြဟ္မာ၏ စည်းဝေးခန်းတွင် နတ်များ၊ ပိတೃများ၊ ရှိများကို သင်ကြားရာ၌ ဘာස්ကရာ (နေမင်း) သည် နာရဒက နာရာယဏထံမှ ယခင်က ကြားခဲ့သမျှကို ထပ်မံကြားရသည်ဟု ဖော်ပြသည်။ သင်ကြားချက်သည် ထပ်ဆင့်လက်ဆင့်ကမ်းဖြစ်၍—ဝါလခိလျများအကြားမှ မေရုတောင်ပေါ်ရှိ အိန္ဒြာနှင့် နတ်စုသို့၊ ထို့နောက် အစိတမှ ပိတೃများသို့၊ ထို့မှ ရှန္တနုမင်း၊ ဘီရှ္မ၊ နောက်ဆုံး ဘာရတစစ်ပွဲအဆုံးတွင် ယုဓိဋ္ဌိရထံသို့ ရောက်သည်။ ဤမဟာတ္မယကို နားထောင်ခြင်းသည် မောက္ခကို ရည်ရွယ်သော အမြင့်ဆုံး ဘက္တိကို ဖြစ်ပေါ်စေပြီး ဝါသုဒေဝကို အဆုံးစွန် အကြောင်းရင်း၊ ဗျူဟများနှင့် အဝတာရများ၏ မူလအရင်းအမြစ်ဟု သတ်မှတ်သည်။ အဆုံးတွင် ထူထဲသော ဖလश्रုတိဖြင့်—ဤစာတမ်းကို ပုရာဏကထာ၏ “အနှစ်သာရ” နှင့် ဝေဒ–ဥပနိရှဒ၊ သာင်ခယ–ယောဂ၊ ပဉ္စရာတြ၊ ဓမ္မရှာစတြတို့၏ “ရသ” ဟု ခေါ်ဆိုသည်။ စိတ်သန့်ရှင်းမှု၊ အမင်္ဂလဖျက်ဆီးမှုနှင့် လောကီ/လောကုတ္တရာ အကျိုး (ဓမ္မ၊ ကာမ၊ အರ್ಥ၊ မောက္ခ) ကို ကတိပေးပြီး လူမှုအခန်းကဏ္ဍအလိုက် အကျိုးများ၊ မင်းများနှင့် မိန်းမများအတွက်လည်း မင်္ဂလာရလဒ်များကို ဆိုသည်။ စူတက ပညာရှိနားထောင်သူများအား ဝါသုဒေဝတစ်ပါးတည်းကို ပူဇော်ရန် တိုက်တွန်းကာ ဂိုလိုက၏ အရှင်၊ ဘက္တိအာနန္ဒကို တိုးပွားစေသော တောက်ပသဘောတရားအဖြစ် ဝါသုဒေဝအား နမസ്കာရဖြင့် ပိတ်သိမ်းသည်။
Shlokas
No shlokas available for this adhyaya yet.