Adhyaya 30

စကန္ဒက ပြောကြားသည်မှာ ဝါစုဒေဝ ပူဇာနည်းလမ်းကို ကြားပြီးနောက် လက်တွေ့အောင်မြင်မှုကို လိုလားသော နာရဒသည် စိတ်ကို ထိန်းချုပ်ရန် နည်းလမ်းကို အမြင့်ဆုံးဆရာထံ မေးမြန်းသည်။ စိတ်ထိန်းခြင်းသည် ပညာရှိများအတွက်တောင် ခက်ခဲပြီး ပူဇာက လိုရာရလဒ် ပေးစေရန် မဖြစ်မနေလိုအပ်ကြောင်းကိုလည်း ဝန်ခံသည်။ သီရိ နာရာယဏက ကိုယ်ရှိသတ္တဝါတို့၏ အကြီးမားဆုံး ရန်သူမှာ စိတ်ဖြစ်ကြောင်း ခွဲခြမ်းပြပြီး အပြစ်ကင်းစွာ စိတ်ငြိမ်းစေသော နည်းလမ်းအဖြစ် ဗိဿနုကို သတိတရားဖြင့် ဓျာနအလေ့အကျင့် (Viṣṇu-dhyāna-abhyāsa) ကို ဗೈရာဂျယနှင့် စည်းကမ်းတကျ လေ့ကျင့်ခြင်းဖြင့် ထောက်ပံ့ရန် ညွှန်ကြားသည်။ ထို့နောက် အဋ္ဌာင်္ဂယောဂကို စနစ်တကျ စုစည်းဖော်ပြသည်—ယမ၊ နိယမ၊ အာသန၊ ပရာဏာယာမ၊ ပရတျာဟာရ၊ ဓာရဏာ၊ ဓျာန၊ သမာဓိ—နှင့် ယမ ၅ ပါး၊ နိယမ ၅ ပါး (ဗိဿနုပူဇာ ပါဝင်) ကို ရှင်းလင်းသည်။ အင်္ဂါတစ်ခုချင်း၏ သတ်မှတ်ချက်များကို ဖော်ပြကာ အသက်ရှူသွင်းရှူထုတ် တည်ငြိမ်မှုနှင့် အာရုံခံအင်္ဂါများကို ပြင်ပအရာမှ ပြန်လည်ဆုတ်ခွာခြင်းကို အလေးပေးသည်။ နောက်ဆုံးတွင် မုက္ခသို့ ဦးတည်သော ယောဂထွက်ခွာနည်းကို ပြောသည်—ပရာဏကို အတွင်းစခန်းများမှတဆင့် ရွှေ့ပြောင်း၍ အပေါက်များကို ပိတ်ကာ ဘြဟ္မရန္ဓြသို့ ရောက်စေပြီး မာယာမှ ဖြစ်သော ဝါသနာများကို စွန့်လွှတ်ကာ ဝါစုဒေဝအပေါ် တစ်စိတ်တစ်မြင့် အာရုံဖြင့် ကိုယ်မှ ထွက်ခွာ၍ သီရိကృష్ణ၏ သာသနာတော် နေရာသို့ ရောက်ကြောင်းကို ဆိုသည်။ ဤအခန်းသည် ယောဂသတ်တရား၏ အကျဉ်းချုပ်ဖြစ်ကြောင်းနှင့် ကိုယ့်စိတ်ကို အနိုင်ယူပြီးနောက် အမြဲပူဇာပြုရန် တိုက်တွန်းကာ ပိတ်သိမ်းသည်။