Adhyaya 3

အဓ್ಯಾಯ ၃ သည် နာရဒ၏ ချီးမွမ်းမေးမြန်းမှုဖြင့် စတင်သော သဒ္ဓမ္မဆိုင်ရာ ဆွေးနွေးခန်းဖြစ်သည်။ ဝေဒနှင့် ပုရာဏများတွင် ဝါစူဒေဝ (Vāsudeva) ကို အနန္တကာလ ဖန်ဆင်းထိန်းချုပ်သူဟု သီဆိုကြပြီး၊ ဝဏ္ဏ–အာရှရမ အားလုံးက ပုံစံမျိုးစုံဖြင့် ပူဇော်ကြသော်လည်း၊ ဝါစူဒေဝတောင် “အဖ” သို့မဟုတ် “ဘုရား” ဟု ပူဇော်သည့် ဒေဝတားသည် မည်သူနည်းဟု နာရဒက မေးသည်။ သီရိ နာရာယဏက သင်ခန်းစာသည် နူးညံ့သိမ်မွေ့ကြောင်းဆိုပြီး၊ အုပနိရှဒ်ဆန်သော အတည်ပြုချက်ဖြင့် သတ္တ–ဉာဏ–အနန္တ ဘြဟ္မန်၊ သုံးဂုဏ်ကို ကျော်လွန်သော အမြင့်ဆုံးတရားသည် မဟာပုရုရှဟု ထင်ရှားလာကာ ဝါစူဒေဝ၊ နာရာယဏ၊ ဝိෂ္ဏု၊ ကృష్ణ ဟူ၍ ခေါ်ကြောင်း ဖော်ပြသည်။ ထို့နောက် လောကအတွက် “မရျာဒါ” ကို သတ်မှတ်၍ ဒိုင်ဝ (daiva) နှင့် ပိတೃ (pitṛ) တာဝန်များကို ဆောင်ရွက်ရမည်ဟု ဆိုသော်လည်း၊ အဆုံးတွင် ထိုအရာအားလုံးသည် သတ္တဝါအားလုံး၏ အတ္တမန်ဖြစ်သော တစ်ပါးတည်းသော သခင်ထံသို့ ဦးတည်ရကြောင်း ရှင်းလင်းသည်။ ဝေဒကမ္မကို ပြဝတ္တိနှင့် နိဝတ္တိ ဟူ၍ ခွဲခြားရာတွင် ပြဝတ္တိတွင် အိမ်ထောင်ရေး၊ တရားဝင် စီးပွားဓန၊ ဆန္ဒအခြေပြု ယဇ్ఞများ၊ လူမှုရေးလုပ်ငန်းများ ပါဝင်ပြီး ကောင်းကင်ဆုလာဘ်သည် ကန့်သတ်ရှိကာ ပုဏ္ဏယကုန်သော် မြေပြင်သို့ ပြန်လာရသည်။ နိဝတ္တိတွင် စွန့်လွှတ်ခြင်း၊ ကိုယ်ထိန်းသိမ်းခြင်း၊ တပစ်၊ အမြင့်ယဇ్ఞများ (ဘြဟ္မ/ယောဂ/ဉာဏ/ဂျပ) ပါဝင်၍ တြိလောကကို ကျော်လွန်သော လောကများသို့ တက်ရောက်စေသော်လည်း စကြဝဠာပျက်ကွက်မှုအောက်တွင်ပင် ရှိနေသည်။ အဓိကလှည့်ကွက်မှာ ဂုဏ်အခြေပြု ကမ္မသည် ဝိෂ္ဏု-ဆမ္ဗန္ဓ (viṣṇu-sambandha) အဖြစ် သခင်နှင့် ဆက်စပ်စေ၍ ဆောင်ရွက်လျှင် “နိရ္ဂုဏ” ဖြစ်လာကာ မပျက်မယွင်းသော အကျိုးကို ပေးပြီး ဘဂဝန်၏ ဓာမသို့ ရောက်စေသည်ဟု ဆိုခြင်းဖြစ်သည်။ ပြဝတ္တိဘက်မှ ပရာဇာပတိများ၊ ဒေဝများ၊ ရှိများနှင့် နိဝတ္တိဘက်မှ စနကာတို့ကဲ့သို့ မုနိများသည် မိမိတို့၏ စည်းကမ်းအလိုက် တစ်ပါးတည်းသော သခင်ကိုပင် ပူဇော်ကြောင်း ဥပမာပြသည်။ အဆုံးတွင် ဘက္တိဖြင့် လုပ်သော အနည်းငယ်သော အလုပ်တောင် အကြီးမား၍ ရေရှည်အကျိုးပေးကြောင်း၊ သီးသန့်ဘက္တများသည် ပစ္စည်းမဟုတ်သော ကိုယ်ခန္ဓာဖြင့် အလွန်မြင့်သော ဝန်ဆောင်မှုကို ရရှိကြောင်း၊ သခင်နှင့် အမှန်တကယ် ဆက်နွယ်မှုတစ်စုံတစ်ရာက သံသရာကို တားဆီးပြီး ကမ္မယောဂနှင့် ဉာဏယောဂတွင် အောင်မြင်မှုကို ထောက်ပံ့ကြောင်း အလေးပေးထားသည်။