Adhyaya 26
အခန်း ၂၆ တွင် စကန္ဒက ဧကာန္တိကဓမ္မကို နားထောင်ပြီးနောက် နာရဒ၏ မေးခွန်းအသစ်ကို ပြန်လည်ဖော်ပြသည်။ နာရဒက ဝိညာဉ်ရေးအောင်မြင်မှုသို့ ဦးတည်စေသော လက်တွေ့ကျင့်စဉ် “ကရိယာယောဂ” ကို ရှင်းလင်းပေးရန် တောင်းဆိုသည်။ နာရာယဏက ကရိယာယောဂဟူသည် ဝါစုဒေဝ (ဝါစုဒေဝ-ပူဇာ-ဝိဓိ) ကို ပူဇာပြုသည့် နည်းလမ်းတိတိဖြစ်ကြောင်း၊ ဝေဒ၊ တန္တရ၊ ပုရာဏတို့တွင် ကျယ်ပြန့်စွာ အထောက်အထားရှိပြီး ဘက္တ၏ စွမ်းရည်နှင့် စိတ်ကြိုက်အလိုက် မတူကွဲပြားနိုင်ကြောင်း ဆိုသည်။ ထို့နောက် ဗိုင်ရှ္ဏဝ ဒိက္ခာကို ဝဏ္ဏနှင့် အာရှရမအလိုက် လက်ခံနိုင်မှု၊ မူလမန္တရ (သီရိကృష్ణ၏ စာလုံးခြောက်လုံးမန္တရ) အသုံးပြုမှု၊ လိမ်လည်မှုမရှိသော စိတ်မှန်ဘက္တိနှင့် ကိုယ့်၏ လူမှု-ဘာသာရေးတာဝန်များကို ထိန်းသိမ်းရမည်ကို ဖော်ပြသည်။ ဂုရုရွေးချယ်ရာတွင် လက္ခဏာများ၊ တူလစီမလာနှင့် ဂိုပီချန္ဒနဖြင့် ဥရ္ဓ္ဝပုဏ္ဍရ တင်ဆောင်ခြင်းတို့ကို သတ်မှတ်ပြီး နေ့စဉ်ပူဇာအစီအစဉ်—မနက်စောစောထ၊ ကေရှဝကို အတွင်းစိတ်သတိပြု၊ သန့်ရှင်းရေးနှင့် ရေချိုး၊ သန္ဓျာ/ဟိုးမ/ဇပ၊ သန့်ရှင်းသော ပူဇာပစ္စည်းများကို ဂရုတစိုက် ရယူခြင်း—တို့ကို ရေးသားထားသည်။ ထို့ပြင် ဝါစုဒေဝ/ကృష్ణ ရုပ်တု၏ ပစ္စည်း၊ အရောင်၊ လက်နှစ်လက် သို့မဟုတ် လက်လေးလက်ပုံစံ၊ ဖလူတ်၊ စက္ကရ၊ သင်္ခ၊ ဂဒါ၊ ပဒ္မ စသည့် အင်္ဂါရပ်များနှင့် သီရိ (လက္ခမီ) သို့မဟုတ် ရာဓာ၏ တည်နေရာကိုလည်း ဖော်ပြသည်။ အတည်တံ့ရုပ် (အချလ) နှင့် ရွှေ့ပြောင်းရုပ် (ချလ) ကို ခွဲခြားကာ အာဝါဟန/ဝိသర్జန မပြုရသည့် အချိန်များနှင့် အချို့ရုပ်တုများကို ကိုင်တွယ်ရာတွင် သတိပြုရမည့် အချက်များကို သင်ကြားသည်။ နိဂုံးတွင် ဘက္တိနှင့် သဒ္ဓါသာ အဆုံးအဖြတ်ဖြစ်ကြောင်း—စိတ်မှန်ဖြင့် ဆက်ကပ်သော ရေတစ်ခွက်တောင် အတွင်းနေသခင်ကို နှစ်သက်စေသော်လည်း သဒ္ဓါမရှိသော ကြီးမားသည့် လှူဒါန်းမှုများက ဝိညာဉ်ရေးပျော်ရွှင်မှု မပေးနိုင်ကြောင်း—ကို အလေးပေးပြီး ကృష్ణ၏ နေ့စဉ် အာရ္ချနာကို ဘက္တ၏ အကျိုးအတွက် အကျင့်လမ်းညွှန်အဖြစ် အကြံပြုထားသည်။
Shlokas
No shlokas available for this adhyaya yet.