Adhyaya 25

ဤအধ্যာယတွင် သီရိနာရာယဏသည် ရှင်တော်တစ်ပါးအား သဘောတရားကို စနစ်တကျ ဟောကြားသည်။ အစမှာ “ဝိုင်ရာဂျျ” ကို ပျက်စီးလွယ်သော အရာဝတ္ထုများအပေါ် အမြဲတမ်း မစွဲလမ်းမတပ်မက်ခြင်းဟု သတ်မှတ်ပြီး၊ မြင်တွေ့မှု၊ အနုမာန၊ အာဂမသက်သေတို့ကဲ့သို့ ပရမာဏများဖြင့် အခြေအနေရှိသော ရုပ်သဘောများ၏ မတည်မြဲမှုကို အတည်ပြုသည်။ ထို့နောက် ကာလအလိုက် “ပရလယ” လေးမျိုးကို ခွဲခြားဖော်ပြသည်။ (၁) နေ့စဉ်/အမြဲတမ်း ပျက်ယွင်းခြင်း—ကိုယ်ခန္ဓာပြောင်းလဲမှုနှင့် ထပ်ခါတလဲလဲ ဒုက္ခဖြစ်ပေါ်ခြင်းတွင် မြင်ရသည်။ (၂) နိုင်မိတ္တိက ပရလယ—ဗြဟ္မာ၏ နေ့ည စက်ဝန်းနှင့် ဆက်စပ်၍ မနု ၁၄ ဆက်၊ လောကများ ခြောက်သွေ့ခြင်း၊ ကောစမစ်မီး၊ ထို့နောက် ရေလွှမ်းမိုးခြင်းတို့ကို ဖော်ပြသည်။ (၃) ပရာကృతိက ပရလယ—ဓာတ်များနှင့် အင်ဒြိယ/စိတ်အင်အားများကို အဆင့်ဆင့် ပရာကృతိထဲသို့ ပြန်လည်စုပ်ယူခြင်း။ (၄) အာတျန္တိက ပရလယ—မာယာ၊ ပုရုෂ၊ ကာလတို့သည် မပျက်မယွင်းသို့ ဆုတ်ခွာကာ တစ်ပါးတည်းသော အရှင်သာ ကျန်ရစ်သည့် နောက်ဆုံးငြိမ်းချမ်းခြင်း။ အနိစ္စနှင့် စကြဝဠာပြန်လည်ဆုတ်ခွာမှုကို ထူထောင်ပြီးနောက်၊ အလေ့အကျင့်ဘက်သို့ လှည့်ကာ ဝါစုဒေဝအပေါ် တစ်စိတ်တစ်ဝမ်းတည်းသော ဘက္တိကို သတ်မှတ်၍ ဘက္တိ ၉ မျိုးကို ရေတွက်ပြသည်။ “ဧကာန္တိက ဓမ္မ” ကို မောက္ခသို့ ဦးတည်သည့် အထိရောက်ဆုံး စည်းကမ်းဟု ချီးမွမ်းပြီး၊ မပြည့်စုံစွာတောင် အမည်တော်ကို ခေါ်ဆိုလျှင် ကယ်တင်နိုင်သည့် ဝါစုဒေဝနာမ၏ အာနုဘော်ကို အဆုံးတွင် ထင်ရှားစွာ ကြေညာသည်။