Adhyaya 19

စကန္ဒက နာရဒသည် ရှေးဟောင်းတပသီနှစ်ပါးဖြစ်သော နရနှင့် နာရာယဏတို့ကို တွေ့ဆုံသည့်အကြောင်းကို ပြောပြသည်။ သူတို့တွင် သီရိဝတ္ဆ၊ ကြာပန်းနှင့် စက်ရ (ဒစ္စက) သင်္ကေတများ၊ ဆံပင်တုပ် (jata) စသည့် လက္ခဏာများနှင့် အလွန်တောက်ပသော ရောင်ခြည်ရှိသည်။ နာရဒသည် ဝိနယဖြင့် နီးကပ်လာကာ ပတ်လည်လှည့်၍ ဦးချကန်တော့သည်။ ရှိသီနှစ်ပါးသည် မနက်ခင်းဝတ်ပြုမှုကို ပြီးစီးပြီးနောက် ပာဒျနှင့် အာဃျကို ပူဇော်ကာ ထိုင်ခုံပေး၍ ဧည့်ခံသဘောတရားနှင့် သီလကျင့်ဝတ်ကို မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် ပြသသည်။ နာရာယဏက နာရဒ၏ ဘြဟ္မာလောက၌ ပရမာတ်မန်ကို မြင်တွေ့ခဲ့သည့် အတွေ့အကြုံကို မေးမြန်းသည်။ နာရဒက မပျက်မယွင်းသော အက္ခရာဓာမန်၌ ဝာစုဒေဝကို မြင်ရခြင်းသည် ဘုရားကရုဏာကြောင့်ဖြစ်ပြီး၊ သူတို့ကို ဝန်ဆောင်ရန် ပို့လွှတ်ခံရသည်ဟု ဆိုသည်။ နာရာယဏက ထိုမြင်တွေ့မှုသည် အလွန်ရှားပါးကြောင်း အတည်ပြုပြီး၊ အကြောင်းအရာအားလုံး၏ အကြောင်းရင်းဖြစ်သော အရှင်ကို ရောက်နိုင်ရန် “ဧကာန္တိက ဘက္တိ” ဟူသော တစ်စိတ်တစ်မြင့် သစ္စာရှိသော ဘုရားချစ်ခြင်းက အဓိကဟု သင်ကြားသည်။ ထိုအရှင်သည် ဂုဏာတီတ (ဂုဏသုံးပါးကို ကျော်လွန်) ဖြစ်၍ အစဉ်သန့်ရှင်းကာ ရုပ်သဏ္ဍာန်၊ အရောင်၊ အသက်အရွယ်၊ အခြေအနေ စသည့် ပစ္စည်းဆိုင်ရာ အမျိုးအစားများနှင့် မကန့်သတ်ကြောင်း ဖော်ပြသည်။ နောက်ဆုံးတွင် နာရာယဏက နာရဒအား သန့်စင်မှုရရန်နှင့် အရှင်၏ မဟိမကို ပိုမိုနက်ရှိုင်းစွာ သိမြင်ရန် ဓမ္မနှင့် ကိုက်ညီသော တစ်ချက်တည်းသော တပသ (austerity) ကို လုပ်ဆောင်ရန် ညွှန်ကြားသည်။ တပသသည် အောင်မြင်မှု၏ နှလုံးသားဖြစ်ပြီး ပြင်းထန်သော အာစကတိမရှိလျှင် အရှင်ကို “မိမိအလိုအတိုင်း” မရနိုင်ဟု ဆိုသည်။ စကန္ဒက နာရဒသည် ဝမ်းမြောက်စွာ တပသပြုရန် ဆုံးဖြတ်ကြောင်းဖြင့် အခန်းကို ပိတ်သည်။