Adhyaya 9

Verse 1

ब्रह्मोवाच । यदि सृष्टं मया सर्वं त्रैलोक्यं सचराचरम् । तदा मूर्तिमिमां त्यक्त्वा भवः सृष्टो मयाऽधुना

ဘြဟ္မာ မိန့်တော်မူသည်—«အကယ်၍ ငါသည် လှုပ်ရှားသည့်အရာနှင့် မလှုပ်ရှားသည့်အရာတို့ပါဝင်သော သုံးလောကလုံးကို ဖန်ဆင်းခဲ့သည်မှန်လျှင်၊ ယခု ဤရုပ်ကို စွန့်၍ ဘဝ (ရှီဝ) ကို ငါက ဖန်ဆင်းစေပါစေ»။

Verse 2

पितामहमहत्त्वं स्यात्तथा शीघ्रं विधीयताम् । ब्रह्मणो वचनं श्रुत्वा विष्णुना स प्रमोदितः

«ပိတာမဟာ ဟူသော အခွင့်အာဏာနှင့် ဂုဏ်သိက္ခာကို တည်ထောင်ပါစေ—မြန်မြန် ဆောင်ရွက်ပါစေ» ဟု ဆို၏။ ဘြဟ္မာ၏ စကားကို ကြားသိပြီးနောက် ဗိဿနုက သူ့ကို ဝမ်းမြောက်စေ하였다။

Verse 3

महदाश्चर्यजनके संप्राप्तो गिरिमूर्द्धनि । न विचारस्त्वयाकार्यः कर्त्तव्यं ब्रह्मभाषितम्

«အံ့ဩဖွယ်ကြီးမားစေသော ဤအခိုက်အတန့်တွင် တောင်ထိပ်သို့ ရောက်လာပြီးဖြစ်သဖြင့် သင် မစဉ်းစားနှောင့်နှေးရ; ဘြဟ္မာ ပြောထားသမျှကို ဆောင်ရွက်ရမည်»။

Verse 4

तथेत्युक्त्वा शिवो देवस्तत्रैवांतरधीयत । ब्रह्मा ययौ मेरुशृंगं मनसः शिरसि स्थितम्

«အဲဒီအတိုင်း ဖြစ်စေ» ဟု မဟာသီဝဘုရား မိန့်တော်မူပြီး ထိုနေရာ၌ပင် ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်တော်မူ၏။ ထို့နောက် ဘြဟ္မာသည် စိတ်၏ထိပ်ပေါ်၌ တည်သော မေရုတောင်ထိပ်သို့ သံကల్పဖြင့် ရောက်ရှိသွား၏။

Verse 5

तपस्तेपे प्रजानाथो वेदोच्चारणतत्परः । अथर्ववेदोच्चरणं यावच्चक्रे पितामहः

ပရာဇာနာထ (သတ္တဝါတို့၏ အရှင်) သည် ဝေဒသံသရာကို အာရုံစိုက်၍ တပသ်ကို ကျင့်တော်မူ၏။ ထို့နောက် ပိတာမဟ (ဘြဟ္မာ) သည် လိုအပ်သမျှကာလတိုင်အောင် အထർဝဝေဒကို ဆက်လက်ရွတ်ဆိုတော်မူ၏။

Verse 6

मुखाद्रुद्रः समभवद्रौद्ररूपो भवापहः । अर्द्धनारीनरवपुर्दुष्प्रेक्ष्योऽतिभयंकरः

ဘြဟ္မာ၏ ပါးစပ်မှ ရုဒြ (Rudra) ပေါ်ထွန်းလာ၍ ရောဒြရုပ်သဏ္ဌာန်ဖြင့် လောကဘంధကို ဖယ်ရှားပေးသူ ဖြစ်တော်မူ၏။ ကိုယ်တော်သည် မိန်းမတစ်ဝက် ယောက်ျားတစ်ဝက် ဖြစ်၍ ကြည့်ရခက်ကာ အလွန်ကြောက်မက်ဖွယ် ဖြစ်၏။

Verse 7

विभजात्मानमित्युक्त्वा ब्रह्मा चांतर्दधे भयात् । तथोक्तोसौ द्विधा स्त्रीत्वं पुरुषत्वं तथाऽकरोत्

«ကိုယ်တော်ကို ခွဲခြားလော့» ဟု ဘြဟ္မာ မိန့်တော်မူပြီး ကြောက်ရွံ့၍ ပျောက်ကွယ်သွား၏။ ထိုသို့ အမိန့်ရသဖြင့် ရုဒြသည် အမှန်တကယ် နှစ်ပိုင်းဖြစ်ကာ မိန်းမဖြစ်ခြင်းနှင့် ယောက်ျားဖြစ်ခြင်းကို ပြုလုပ်၏။

Verse 8

बिभेद पुरुषत्वं च दशधा चैकधा पुनः । एकादशैते कथिता रुद्रास्त्रिभुवनेश्वराः

ယောက်ျားအင်္ဂါကို ဆယ်ပိုင်းခွဲပြီး နောက်တဖန် တစ်ပိုင်းတည်းအဖြစ် ပြန်လည်တည်စေ၏။ ဤတို့ကို သုံးလောက၏ အရှင်များဖြစ်သော ရုဒြ ဆယ့်တစ်ပါးဟု ကြေညာထား၏။

Verse 9

कृत्वा नामानि सर्वेषां देवकार्ये नियोजिताः । विभज्य पुनरीशानी स्वात्मानं शंकराद्विभोः

သူတို့အားလုံး၏ အမည်များကို သတ်မှတ်ပေးပြီးနောက်၊ သူတို့ကို နတ်တို့၏ အမှုတော်များတွင် ခန့်အပ်တင်မြှောက်하였다။ ထို့နောက် အီရှာနီသည် အလုံးစုံကို ဖြန့်ကျက်သော အရှင် သင်္ကရာမှ မိမိ၏ အတ္တသဘောကို ခွဲထုတ်၍ သီးခြားရပ်တည်하였다။

Verse 10

महादेवनियोगेन पितामहमुपस्थिता । तामाह भगवान्ब्रह्मा दक्षस्य दुहिता भव

မဟာဒေဝ၏ အမိန့်တော်အရ နာမည်ကြီး ပိတာမဟာ (ဗြဟ္မာ) ထံသို့ နီးကပ်လာ하였다။ ကောင်းမြတ်သော ဗြဟ္မာဘုရားက “ဒက္ခ၏ သမီးဖြစ်လော့” ဟု မိန့်တော်မူ하였다။

Verse 11

सापि तस्य नियोगेन प्रादुरासीत्प्रजापतेः । नियोगाद्ब्रह्मणो दक्षो ददौ रुद्राय तां सतीम्

သူ၏ အမိန့်တော်အရ နာင်းသည် ပ္ရဇာပတိ၏ သမီးအဖြစ် ပေါ်ထွန်းလာ하였다။ ထို့ပြင် ဗြဟ္မာ၏ ညွှန်ကြားချက်အရ ဒက္ခသည် ထို စတီကို ရုဒ္ရအား မင်္ဂလာဖြင့် ပေးအပ်하였다။

Verse 12

दाक्षीं रुद्रोऽपि जग्राह स्वकीयामेव शूलभृत् । अथ ब्रह्मा बभाषे तं सृष्टिं कुरु सतीपते

သုံးချွန်လှံကို ကိုင်ဆောင်သော ရုဒ္ရသည် ဒက္ခီ (စတီ) ကို မိမိ၏ အမှန်တကယ်သော အဖော်အဖြစ် လက်ခံယူ하였다။ ထို့နောက် ဗြဟ္မာက သူ့အား “စတီ၏ အရှင်၊ စೃಷ್ಟိကို ပြုလုပ်လော့” ဟု မိန့်တော်မူ하였다။

Verse 13

रुद्र उवाच । सृष्टिर्मया न कर्त्तव्या कर्त्तव्या भवता स्वयम् । पालनं विष्णुना कार्यं संहर्ताऽहं व्यवस्थितः

ရုဒ္ရက မိန့်တော်မူသည်– “စೃಷ್ಟိကို ငါ မပြုလုပ်ရ; သင်ကိုယ်တိုင် ပြုလုပ်ရမည်။ ထိန်းသိမ်းခြင်းကို ဗိෂ္ဏုက ဆောင်ရွက်ရမည်၊ ငါသည် ဖျက်ဆီးသူအဖြစ် တည်ရှိနေသည်။”

Verse 14

स्थाणुवत्संस्थितो यस्मा त्तस्मात्स्थाणुर्भवाम्यहम्

ငါသည် မလှုပ်မယှက် တိုင်တံကဲ့သို့ တည်နေသဖြင့် ထို့ကြောင့် ငါကို «သ္ထာဏု» ဟု ခေါ်ကြသည်။

Verse 15

रजोरूपाः सत्त्वरूपास्तमोरूपाश्च ये नराः । सर्वे ते भवता कार्या गुणत्रयविभागतः

(ဗြဟ္မာက ဆိုသည်) «ရဇသ်သဘော၊ သတ္တဝသဘော၊ တမသ်သဘောရှိသော သတ္တဝါတို့အားလုံးကို ဂုဏ်သုံးပါး၏ ခွဲခြားမှုအတိုင်း သင်ဖန်ဆင်းလော့»။

Verse 16

यदा ते तामसैः कार्यं तदा रौद्रो भव स्वयम् । यदा ते राजसैः कार्यं तदा त्वं राजसो भव । सात्त्विकैस्ते यदा कार्यं तदा त्वं सात्त्विको भव

«သင်၏တာဝန်သည် တမသ်ကိုလိုအပ်သော် မိမိအလိုအလျောက် ရော်ဒြ (ကြမ်းတမ်းပြင်းထန်) ဖြစ်လော့။ ရဇသ်ကိုလိုအပ်သော် ရဇသ်သဘောဖြစ်လော့။ သတ္တဝကိုလိုအပ်သော် သတ္တဝသဘောဖြစ်လော့»။

Verse 17

ईश्वर उवाच । इत्याज्ञाप्य च ब्रह्माणं स्वयं सृष्ट्यादिकर्मसु । गृहीत्वा तां सतीं रुद्रः कैलासमधितिष्ठति

ဣရှွရက မိန့်တော်မူသည်— «ဤသို့ ဖန်ဆင်းခြင်းစသော ကိစ္စများအကြောင်း ဗြဟ္မာကို အမိန့်ပေးပြီးနောက် ရုဒြသည် သတီကို ခေါ်ယူကာ ကိုင်လာသတောင်၌ နေထိုင်လေ၏»။

Verse 18

दक्षः कालेन महता हरस्यालयमाययौ

အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် ဒက္ခသည် ဟရ (ရှီဝ) ၏ နေရာတော်သို့ ရောက်လာလေ၏။

Verse 19

अथ रुद्रः समुत्थाय कृतवान्गौरवं बहु । ततो यथोचितां पूजां न दक्षो बहु मन्यते

ထို့နောက် ရုဒြာသည် ထ၍ အလွန်ကြီးမားသော ဂုဏ်ပြုမှုကို ပြုလေ၏။ သို့ရာတွင် ဒက္ခသည် သင့်တော်သမျှ ပြုလုပ်သော ပူဇော်ကန်တော့မှုကို မတန်ဖိုးထားလေ။

Verse 20

तदा वै तमसाविष्टः सोऽधिकं ब्राह्मणः शुभः । पूजामनर्घ्यामन्विच्छञ्जगाम कुपितो गृहम्

ထိုအခါ တမတ်၏အမှောင်က ဖုံးလွှမ်းသဖြင့်၊ ထင်ရှား၍ မင်္ဂလာရှိသော ဘြာဟ္မဏ ဒက္ခသည် မနှိုင်းယှဉ်နိုင်သော ဂုဏ်ပြုမှုကို ရှာဖွေရင်း ဒေါသဖြင့် အိမ်သို့ ပြန်သွားလေ၏။

Verse 21

कदाचित्तां गृहं प्राप्तां सतीं दक्षः सुदुर्मनाः । भर्त्रा सह विनिंद्यैनां भर्त्सयामास वै रुषा

တစ်ခါတစ်ရံ စတီသည် သူ၏အိမ်သို့ ရောက်လာသောအခါ၊ စိတ်မကောင်းလွန်သော ဒက္ခသည် သူမကို သူမ၏ခင်ပွန်းနှင့်အတူ အပြစ်တင်ကဲ့ရဲ့၍ ဒေါသဖြင့် ဆူပူလေ၏။

Verse 22

पंचवक्त्रो दशभुजो मुखे नेत्रत्रयान्वितः । कपर्द्दी खंडचंद्रोसौ तथासौ नीललोहितः

«သူသည် မျက်နှာငါးပါး၊ လက်တစ်ဆယ်ပါးရှိ၍ မျက်နှာပေါ်တွင် မျက်စိသုံးပါး ပါရှိသည်။ သူသည် ကပရ္ဒိ—ကွဲနေသော လဆန်းကို ဆောင်ထားသူ—ဖြစ်ပြီး နီလလောဟိတလည်း ဖြစ်သည်»။

Verse 23

कपाली शूलहस्तोऽसौ गजचर्मावगुंठितः । नास्य माता न च पिता न भ्राता न च बान्धवः

«သူသည် ကပာလီ—ခေါင်းခွံဆောင်သူ—ဖြစ်၍ သုံးချွန်လှံကို ကိုင်ထားသည်။ ဆင်အရေဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားပြီး မိခင်မရှိ၊ ဖခင်မရှိ၊ ညီအစ်ကိုမရှိ၊ ဆွေမျိုးမရှိ»။

Verse 24

सर्पास्थिमंडितग्रीवस्त्यक्त्वा हेमविभूषणम् । भिक्षया भोजनं यस्य कथमन्नं प्रदास्यति

လည်ပင်းသည် မြွေများနှင့် အရိုးများဖြင့် အလှဆင်ထားပြီး ရွှေအလှဆင်ပစ္စည်းများကို စွန့်လွှတ်ထားသည်။ ဆွမ်းခံ၍သာ အစာရသူသည် အခြားသူတို့အား အစာကို မည်သို့ ပေးနိုင်မည်နည်း။

Verse 25

कदाचित्पूर्वतो याति गच्छन्याति स पश्चिमे । दक्षिणस्यां वृषो याति स्वयं याति स चोत्तरे

တစ်ခါတစ်ရံ အရှေ့သို့ သွားတတ်ပြီး၊ သွားနေစဉ် အနောက်သို့လည်း သွားသည်။ သူ၏ နွား (ဝృషဘ) သည် တောင်သို့ သွားသော်လည်း၊ သူကိုယ်တိုင်သည် မြောက်သို့ သွားသည်။

Verse 26

तिर्यगूर्ध्वमधो याति नैव याति न तिष्ठति । इति चित्रं चरित्रं ते भर्त्तुर्नान्यस्य दृश्यते

သူသည် ဘေးဘက်သို့လည်း၊ အပေါ်သို့လည်း၊ အောက်သို့လည်း ရွေ့လျားသော်လည်း၊ အမှန်တကယ် “သွား” သည်မဟုတ်၊ မည်သည့်အခါမျှလည်း မတည်ငြိမ်ဘဲ မရပ်တည်။ ဤသို့သော အံ့ဩဖွယ် ဆန့်ကျင်သဘောရှိသော အကျင့်အကြံသည် သင်တို့၏ အရှင်၌သာ တွေ့ရပြီး အခြားသူ၌ မမြင်ရ။

Verse 27

निर्गुणः स गुणातीतो निःस्नेहो मूकवत्स्थितः । सर्वज्ञः सर्वगः सर्वः पठ्यते भुवनत्रये

သူသည် ဂုဏ်သတ္တိမရှိသူ၊ ဂုဏ်သတ္တိအားလုံးကို ကျော်လွန်သူ; ကပ်ငြိမှုမရှိဘဲ တိတ်ဆိတ်သူကဲ့သို့ တည်နေသူ။ အရာအားလုံးကို သိသူ၊ အရာအားလုံး၌ ပျံ့နှံ့သူ၊ အလုံးစုံသောသူဟု သုံးလောကလုံးတွင် ကြေညာဖတ်ရှုကြသည်။

Verse 28

कदाचिन्नैव जानाति न शृणोति न पश्यति । दैत्यानां दानवानां च राक्षसानां ददाति यः

တစ်ခါတစ်ရံ သူသည် မသိသကဲ့သို့၊ မကြားသကဲ့သို့၊ မမြင်သကဲ့သို့ ဖြစ်နေသော်လည်း၊ ဒိုင်တျာများ၊ ဒာနဝများနှင့် ရာက္ခသများအထိပင် ကောင်းချီးပေးတတ်သူမှာ သူပင် ဖြစ်သည်။

Verse 29

न चास्य च पिता कश्चिन्न च भ्रातास्ति कश्चन । एक एव वृषारूढो नग्नो भ्रमति भूतले

သူ့မှာ အဖေမရှိ၊ အစ်ကိုညီကိုလည်း မရှိ။ တစ်ယောက်တည်း နွားထီး (ဝృషဘ) ပေါ်စီး၍ အဝတ်မဝတ်ဘဲ မြေပြင်ပေါ် လှည့်လည်သွားလာ၏။

Verse 30

न गृहं न धनं गोत्रमनादिनिधनोव्ययः । स्थिरबुद्धिर्न चैवासौ क्रीडते भुवनत्रये

သူ့မှာ အိမ်မရှိ၊ ငွေကြေးမရှိ၊ မျိုးရိုးမရှိ—အစမရှိ အဆုံးမရှိ မပျက်မယွင်း။ စိတ်ဉာဏ်တည်ငြိမ်၍ လောကသုံးပါးအတွင်း ကစားလှုပ်ရှားတော်မူ၏။

Verse 31

कदाचित्सत्यलोके सौ पातालमधितिष्ठति । गिरिसानुषु शेतेऽसावशिवोपि शिवः स्मृतः

တစ်ခါတစ်ရံ သတ္တျလောက၌ နေတော်မူ၍၊ တစ်ခါတစ်ရံ ပာတားလ၌ အုပ်စိုးတော်မူ၏။ တောင်စောင်းများပေါ်၌ လဲလျောင်းတော်မူသော်လည်း ‘အမင်္ဂလာ’ ဟု ထင်ရသော်ငြား၊ မင်္ဂလာရှင် ရှိဝ (Śiva) ဟု မှတ်မိကြ၏။

Verse 32

श्रीखंडादीनि संत्यज्य सदा भस्मावगुंठितः । सर्वदेति वचः सत्यं किमन्यत्स प्रदास्यति

စန္ဒကူးစသည်တို့ကို စွန့်ပစ်၍ အမြဲတမ်း သန့်ရှင်းသော ဘသ္မ (ပြာ) ဖြင့် ဖုံးလွှမ်းတော်မူ၏။ “အားလုံးကို ပေးတော်မူသူ” ဟူသော စကားသည် အမှန်တကယ်ပင်။ ထို့ပြင် မပေးနိုင်သည့်အရာ ဘာရှိမည်နည်း။

Verse 33

धिक्त्वां जामातरं धिक्तं ययोः स्नेहः परस्परम् । तस्य त्वं वल्लभा भार्या स च प्राणाधिकस्तव

သင်ကိုလည်း အရှက်တင်၏၊ ထိုသားမက်ကိုလည်း အရှက်တင်၏—အချင်းချင်းသာ ချစ်ခင်နေကြသော သင်တို့နှစ်ဦးအပေါ် အရှက်တင်၏။ သင်သည် သူ၏ ချစ်မြတ်နိုးသော ဇနီးဖြစ်ပြီး၊ သူသည် သင့်အတွက် အသက်ထက်တောင် ပိုချစ်ရသူဖြစ်၏။

Verse 34

न च पित्रास्ति ते कार्यं न मात्रा न सखीषु च । केवलं भर्तृभक्ता त्वं तस्माद्गच्छ गृहान्मम

ဤနေရာ၌ သင်သည် အဖေ၊ အမေ၊ မိတ်ဆွေတို့အပေါ် တာဝန်မရှိတော့။ သင်သည် ခင်ပွန်းတော်ကိုသာ သစ္စာရှိသူ ဖြစ်သဖြင့် ထို့ကြောင့် ယခု ချက်ချင်း ငါ့အိမ်မှ ထွက်သွားလော့။

Verse 35

अन्ये जामातरः सर्वे भर्तुस्तव पिनाकिनः । त्वमद्यैवाशु चास्माकं गृहाद्गच्छ वरं प्रति

အခြား သမက်တို့အားလုံးသည် သာမန်ခင်ပွန်းတို့နှင့်သာ သင့်တော်၏။ သင်၏ခင်ပွန်းတော်မူကား ပိနာကင်—ဓနုကိုင်ရှင် ရှီဝတော် ဖြစ်၏။ ထို့ကြောင့် ယနေ့ပင် အလျင်အမြန် ငါတို့အိမ်မှ ထွက်၍ သင်၏ သတို့သားထံ သွားလော့။

Verse 36

तस्य तद्वाक्यमाकर्ण्य सा देवी शंकरप्रिया । विनिंद्य पितरं दक्षं ध्यात्वा देवं महेश्वरम्

ထိုစကားကို ကြားသော် ရှင်ကရ၏ ချစ်မြတ်နိုးရာ ဒေဝီသည် အဖေ ဒက္ခကို ပြစ်တင်ကာ မဟေရှွရသခင်ကို သမาธိပြု၍ စိတ်ကို ရှီဝတော်တစ်ပါးတည်း၌ တည်စေ하였다။

Verse 37

श्वेतवस्त्रा जले स्नात्वा ददाहात्मानमात्मना । याचितस्तु शिवो भर्त्ता पुनर्जन्मांतरे तया

အဖြူရောင်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်၍ ရေ၌ ရေချိုးပြီးနောက် မိမိဆန္ဒအလိုအလျောက် မိမိကိုယ်ကို မီးထဲသို့ ဆက်ကပ်လေ၏။ ထို့နောက် အခြားဘဝတစ်ဘဝ၌ နာရီသည် ရှီဝတော်ကို ခင်ပွန်းအဖြစ် တောင်းခံလေ၏။

Verse 38

पिता मे हिमवानस्तु मेनागर्भे भवाम्यहम् । अत्रांतरे हिमवता तपसा तोषितो हरः । प्रत्यक्षं दर्शनं दत्त्वा हिमवंतं वचोऽब्रवीत्

«ဟိမဝန်သည် ငါ၏အဖေ ဖြစ်ပါစေ၊ မေနာ၏ ဝမ်းမှ ငါ မွေးဖွားပါစေ» ဟု။ ထိုအချိန်တွင် ဟရ (ရှီဝတော်) သည် ဟိမဝန်၏ တပသ္ယာကြောင့် ပီတိတော်မူ၍ ကိုယ်တိုင် ထင်ရှားပေါ်လာကာ ဟိမဝန်အား မိန့်တော်မူ၏။

Verse 39

एषा दत्ता सुता तुभ्यं परिणेष्यामि तामहम् । देवानां कार्य्यसिद्ध्यर्थं गिरिराजो भविष्यसि

«ဤသမီးကို သင့်အား ပေးအပ်၏။ ငါသည် သူမကို လက်ထပ်မည်။ နတ်တို့၏ အမှုတော် ပြီးမြောက်စေရန် သင်သည် တောင်တို့၏ ဘုရင် ဖြစ်လာမည်»။

Verse 40

आत्ममूर्त्तौ प्रविष्टां तां ज्ञात्वा देवो महेश्वरः । शशाप दक्षं कुपितः समागत्याथ तद्गृहम्

သူမသည် မိမိ၏ မူလသဘောတရားရုပ်သဏ္ဍာန်ထဲသို့ ဝင်ရောက်၍ ကိုယ်ခန္ဓာကို စွန့်သွားသည်ကို သိသော မဟေရှဝရဘုရားသည် ဒေါသထွက်ကာ ဒက္ခ၏ အိမ်သို့ လာရောက်၍ သူ့ကို ကျိန်စာချခဲ့သည်။

Verse 41

त्यक्त्वा देहमिमं ब्राह्म्यं क्षत्रियाणां कुले भव । स्वायंभुवत्वं संत्यज्य दक्ष प्राचेतसो भव

«ဤဗြာဟ္မဏဇာတိ ကိုယ်ခန္ဓာကို စွန့်၍ က္ଷတ္တရိယ မျိုးရိုး၌ မွေးဖွားလော့။ စွာယံဘုဝ အဆင့်ကို စွန့်ကာ၊ ဒက္ခာ၊ ပရာချက်တသ ဖြစ်လော့»။

Verse 42

स्वस्यां सुतायामूढायां पुत्रमुत्पादयिष्यसि । एवं शप्त्वा महादेवो ययौ कैलासपर्वतम्

«မိမိ၏ မောဟဖြစ်သော သမီးပေါ်တွင် သင်သည် သားတစ်ယောက်ကို မွေးဖွားစေမည်» ဟု။ ထိုသို့ ကျိန်စာချပြီးနောက် မဟာဒေဝသည် ကိုင်လာသ တောင်သို့ ထွက်ခွာသွားသည်။

Verse 43

स्वायभुवोऽपि कालेन दक्षः प्राचेतसोऽभवत् । भवानीं स सुतां लब्ध्वा गिरिस्तुष्टो हिमा लयः

ကာလကြာလာသော် စွာယံဘုဝ ဒက္ခပင်လျှင် ပရာချက်တသ ဖြစ်လာ하였다။ ဟိမာလယသည် ဘဝာနီကို သမီးအဖြစ် ရရှိသောအခါ တောင်တို့၏ ဘုရင်သည် အလွန်ပျော်ရွှင်လေ၏။

Verse 44

मेनापि तां सुतां लब्ध्वा धन्यं मेने गृहाश्रमम् । तां दृष्ट्वा जायमानां च स्वेच्छयैव वराननाम्

မေနာသည်လည်း ထိုသမီးကို ရရှိပြီးနောက် မိမိ၏ အိမ်ထောင်သက်တာကို ကံကောင်းမြတ်နိုးဖွယ်ဟု ထင်မြင်하였다။ မျက်နှာလှပသော ကလေးမလေး မွေးဖွားလာသည်ကို မြင်သော် ကိုယ်တိုင်၏ ဆန္ဒတော်ဖြင့်ပင် ဖြစ်သကဲ့သို့ ဝမ်းမြောက်လှ၏။

Verse 45

मेना हिमवतः पत्नी प्राहेदं पर्वतेश्वरम् । पश्य बालामिमां राजन्राजीवसदृशाननाम्

ဟိမဝန်၏ ဇနီး မေနာသည် တောင်တော်အရှင်ထံ ဤသို့ဆို၏—“အို မင်းကြီး၊ ကြာပန်းကဲ့သို့ မျက်နှာရှိသော ဤကလေးမလေးကို ကြည့်ပါ။”

Verse 46

हिताय सर्वभूतानां जातां च तपसा शुभाम् । सोऽपि दृष्ट्वा महादेवीं तरुणादित्यसन्निभाम्

သတ္တဝါအားလုံး၏ အကျိုးအတွက် မင်္ဂလာတပသဖြင့် မွေးဖွားလာသော သူမ ပေါ်ထွန်းလာ၏။ ထိုအခါ သူလည်း ထွက်ပေါ်လာသော နေမင်းကဲ့သို့ တောက်ပသည့် မဟာဒေဝီကို မြင်၍ ကြည်ညိုကြောက်ရွံ့စွာ ကြည့်မြင်하였다။

Verse 47

कपर्दिनीं चतुर्वक्त्रां त्रिनेत्रामतिलालसाम् । अष्टहस्तां विशालाक्षीं चंद्रावयवभूषणाम्

သူမကို ဆံပင်တုပ်ကပ်ထားသော ကပရ္ဒိနီ၊ မျက်နှာလေးဖက်၊ မျက်စိသုံးလုံး၊ အလွန်တောက်ပလှသောသူ—လက်ရှစ်ဖက်၊ မျက်လုံးကျယ်ဝန်း၍ လမင်းပုံသဏ္ဌာန် အလင်္ကာများဖြင့် တန်ဆာဆင်ထားသည်ဟု မြင်၏။

Verse 48

प्रणम्य शिरसा भूमौ तेजसा तु सुविह्वलः । भीतः कृतांजलिः स्तब्धः प्रोवाच परमेश्वरीम्

သူသည် ခေါင်းကို မြေပြင်သို့ချ၍ ဦးညွှတ်ပူဇော်ကာ၊ သူမ၏ တေဇောဓာတ်ကြောင့် မူးမောသလို ဖြစ်လေ၏။ ကြောက်ရွံ့၍ မလှုပ်မယှက်၊ လက်အုပ်ချီကာ အမြင့်မြတ်ဆုံး အရှင်မ (ပရမေရှွရီ) ထံသို့ စကားဆို하였다။

Verse 49

हिमवानुवाच । का त्वं देवि विशालाक्षि शंस मे संशयो महान्

ဟိမဝန်က မိန့်တော်မူ၏— «အို မျက်လုံးကျယ်သော ဒေဝီ၊ သင်သည် မည်သူနည်း။ ကျွန်ုပ်၏ သံသယကြီးမားသဖြင့် ပြောပြပါ»။

Verse 50

देव्युवाच । मां विद्धि परमां शक्तिं महेश्वरसमाश्रयाम् । अनन्यामव्ययामेकां यां पश्यंति मुमुक्षवः

ဒေဝီက မိန့်တော်မူ၏— «ငါ့ကို အမြင့်ဆုံးသော သက္တိဟု သိလော့၊ မဟာဒေဝ (မဟေရှဝရ) ထံ၌ အားထားတည်ရှိ၏။ ငါသည် တစ်ပါးတည်း၊ မပျက်မယွင်း၊ ဒုတိယမရှိ—လွတ်မြောက်ခြင်းကို ရှာဖွေသူတို့ မြင်ကြ၏»။

Verse 51

दिव्यं ददामि ते चक्षुः पश्य मे रूपमैश्वरम् । एतावदुक्त्वा विज्ञानं दत्त्वा हिमवते स्वयम्

«သင့်အား ဒိဗ္ဗစိတ်မြင် (ဒိဗ္ဗမျက်စိ) ပေးမည်—ငါ၏ အရှင့်ရုပ်သဏ္ဌာန်ကို ကြည့်လော့» ဟု မိန့်ပြီးနောက်၊ သူမသည် ဟိမဝန်အား အမှန်တရားသိမြင်ခြင်းကို ကိုယ်တိုင် ပေးအပ်တော်မူ၏။

Verse 52

सूर्यकोटिप्रतीकाशं तेजोबिंबं निराकुलम् । ज्वाला मालासहस्राढ्यं कालानलशतोपमम्

သူသည် ကောဋိများစွာသော နေမင်းကဲ့သို့ တောက်ပသည့် တေဇောဝိုင်းတစ်ဝိုင်းကို မြင်၏—စိတ်မရှုပ် မငြိမ်မသက်ကင်း—မီးလျှံပန်းကုံး ထောင်ပေါင်းများစွာဖြင့် ပြည့်ဝ၍ ကာလအဆုံး၏ မဟာမီးတစ်ရာနှင့် တူ၏။

Verse 53

दंष्ट्राकरालमुद्धर्षं जटामंडलमंडितम् । प्रशांतं सौम्यवदनमनंताश्चर्यसंयुतम्

သွားစွယ်ဖော်ပြ၍ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းကာ အလွန်ပြင်းထန်မြင့်မားသော်လည်း၊ ဇဋာဝိုင်းဖြင့် တန်ဆာဆင်ထား၏—ငြိမ်းချမ်း၍ မျက်နှာတော် နူးညံ့သကာလ၊ အဆုံးမဲ့ အံ့ဩဖွယ်များဖြင့် ပြည့်စုံ၏။

Verse 54

चंद्रावयवलक्ष्माणं चंद्रकोटिसमप्रभम् । किरीटिनं गदाहस्तं नुपुरैरुपशोभितम्

လကဲ့သို့သော အင်္ဂါလက္ခဏာများဖြင့် အလှတရားထင်ရှား၍ လသန်းပေါင်းတစ်ဆယ်၏ အလင်းရောင်ကဲ့သို့ တောက်ပကာ မကူဋဆောင်း၍ လက်တွင် ဂဒါကိုင်ထားပြီး ခြေကောက်ကွင်းများဖြင့် ပိုမိုလှပစေ၏။

Verse 55

दिव्यमाल्यांबरधरं दिव्यगंधानुलेपनम् । शंखचक्रधरं काम्यं त्रिनेत्रं कृत्तिवाससम्

ဒေဝမယ်လ်ယာနှင့် ဒေဝဝတ်အင်္ကျီကို ဝတ်ဆင်၍ ကောင်းကင်ရနံ့များဖြင့် လိမ်းကျံထားသည်။ သင်္ခနှင့် စက္ကရကို ကိုင်ဆောင်ကာ မြင်ရသော် အံ့ဖွယ်လှပ၍ မျက်စိသုံးလုံးရှိပြီး အရေခွံဝတ်ဆင်၏။

Verse 56

अंडस्थं चांडबाह्यस्थं बाह्यमभ्यंतरं परम् । सर्वशक्तिमयं शुभ्रं सर्वालंकारसंयुतम्

သူသည် အဏ္ဍကမ္ဘာအတွင်း၌လည်း ရှိ၍ အပြင်ဘက်၌လည်း ရှိသော အမြင့်မြတ်ဆုံးကို မြင်၏။ အပြင်နှင့်အတွင်း အားလုံးကို ကျော်လွန်ကာ အင်အားအာဏာအားလုံးဖြင့် ပြည့်ဝ၍ ဖြူစင်တောက်ပကာ ဒေဝအလှဆင်အရာအားလုံးဖြင့် တန်ဆာဆင်ထား၏။

Verse 57

ब्रह्मेन्द्रोपेन्द्रयोगीन्द्रैर्वन्द्यमान पदांबुजम् । सर्वतः पाणिपादांतं सर्वतोऽक्षिशिरोमुखम्

ဗြဟ္မာ၊ အိန္ဒြ၊ ဥပေန္ဒြ(ဗိဿနု) နှင့် ယောဂီအရှင်တို့က ပူဇော်ဝတ်ပြုသော ကြာပန်းခြေတော်ကို ပိုင်ရှင်ဖြစ်၏။ သူသည် အရပ်ရပ်တွင် လက်နှင့်ခြေရှိပြီး အရပ်ရပ်သို့ မျက်စိ၊ ခေါင်းနှင့် မျက်နှာတို့ ရှိ၏။

Verse 58

सर्वमावृत्य तिष्ठंतं ददर्श परमेश्वरम् । दृष्ट्वा नन्दीश्वरं देवं देव्या महेश्वरं परम्

သူသည် အရာအားလုံးကို ဖုံးလွှမ်းကာ တည်ရှိနေသော ပရမေရှဝရကို မြင်၏။ နန္ဒီဣရှဝရ ဒေဝကို မြင်ပြီးနောက် ဒေဝီနှင့်အတူရှိသော အမြင့်မြတ်ဆုံး မဟေရှဝရကိုလည်း မြင်၏။

Verse 59

भयेन च समाविष्टः स राजा हृष्टमानसः । आत्मन्याधाय चात्मानमोंकारं समनुस्मरन्

ကြောက်ရွံ့သော်လည်း စိတ်နှလုံးပျော်ရွှင်နေသော မင်းကြီးသည် မိမိစိတ်ကို အတွင်း၌ တည်ငြိမ်စေကာ “အိုံကာရ” ကို မပြတ်မနား သတိရလျက်နေ၏။

Verse 60

नाम्नामष्टसहस्रेण स्तुत्वाऽसौ हिम वान्गिरिः

ထို့နောက် တောင်မင်း ဟိမဝန်သည် နာမတော်ရှစ်ထောင်ဖြင့် (ဘုရားသခင်ကို) ချီးမွမ်းတော်မူ၏။

Verse 61

भूयः प्रणम्य भूतात्मा प्रोवाचेदं कृतांजलिः । यदेतदैश्वरं रूपं जातं ते परमेश्वरि

ထပ်မံ ဦးချကန်တော့၍ စိတ်မြတ်နိုးသူသည် လက်အုပ်ချီကာ ပြော၏— “အို ပရမေရှဝရီ၊ သင်၏ အာဏာတော်ပြည့်ဝသော ဤရုပ်သဏ္ဌာန်သည် ပေါ်ထွန်းလာသော်—”

Verse 62

भीतोऽस्मि सांप्रतं दृष्ट्वा तत्त्वमन्यत्प्रदर्शय । एवमुक्ता च सा देवी तेन शैलेन पार्वती

“ယခု ဤကို မြင်ရသဖြင့် ကျွန်ုပ် ကြောက်လန့်ပါ၏; အခြားသော တရားသဘောအမှန် (အခြားသော အဖြစ်မှန်) ကို ပြပါ” ဟုဆို၏။ ထိုတောင်ကြီးက ဤသို့ လျှောက်ထားသဖြင့် ဒေဝီ ပါရဝတီသည် (တုံ့ပြန်၏)။

Verse 63

संहृत्य दर्शयामास स्वरूपमपरं परम् । नीलोत्पलदलप्रख्यं नीलोत्पलसुगंधिकम्

ထိုကြောက်မက်ဖွယ် ပေါ်ထွန်းမှုကို ပြန်လည်သိမ်းယူကာ၊ သူမသည် အမြင့်မြတ်ဆုံး အခြားရုပ်သဏ္ဌာန်တစ်ပါးကို ပြသ၏—အပြာရောင် ကြာပန်းအရွက်ကဲ့သို့ တောက်ပ၍၊ အပြာကြာပန်းကဲ့သို့ မွှေးကြိုင်၏။

Verse 64

द्विनेत्रं द्विभुजं सौम्यं नीलालकविभूषितम् । रक्तपादांबुजतलं सुरक्तकरपल्लवम्

သူမသည် နူးညံ့သိမ်မွေ့စွာ ပေါ်ထွန်းလာ၍ မျက်စိနှစ်လုံး လက်နှစ်ဖက်ရှိကာ အပြာမဲရောင် ဆံနွယ်များဖြင့် တင့်တယ်လှပ၏။ ကြာပန်းခြေဖဝါးအောက်ပြင်သည် နီမြန်း၍ လက်ဖျားနုနယ်များလည်း နီရဲတောက်ပ၏။

Verse 65

श्रीमद्विशालसद्वृत्तं ललाटतिलकोज्ज्वलम् । भूषितं चारुसर्वांगं भूषणैरतिकोमलम्

သူမသည် ဂုဏ်ရောင်တောက်ပ၍ ခမ်းနားလှပ—ကိုယ်အင်္ဂါကျယ်ဝန်းကာ အချိုးအစားပြည့်စုံ၏။ နဖူးပေါ် တီလကာသည် တောက်ပစွာ လင်းလက်၏။ လှပသော ကိုယ်အင်္ဂါအစိတ်အပိုင်းများကို အလှဆင်ပစ္စည်းများဖြင့် တင့်တယ်စွာ ဆင်ယင်ထားပြီး အလွန်နူးညံ့သိမ်မွေ့၏။

Verse 66

दधानं चोरसा मालां विशालां हेमनिर्मिताम् । ईषत्स्मितं सुबिंबोष्ठं नूपुरारावशोभितम्

သူမသည် ရင်ဘတ်ပေါ်တွင် ရွှေဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော ကျယ်ဝန်းသည့် မာလာကို ဆောင်ထား၏။ အနည်းငယ်ပြုံးသော မျက်နှာနှင့် ဘိမ္ဗသီးတူ အနီရင့်နှုတ်ခမ်းတို့ရှိကာ ခြေကောက်နုပူရ၏ ချိုမြိန်သံကြောင့် ပိုမိုတောက်ပလှ၏။

Verse 67

प्रसन्नवदनं दिव्यं चारुभ्रूमहिमास्पदम् । तदीदृशं समालोक्य स्वरूपं शैलसत्तमः । भयं संत्यज्य हृष्टात्मा बभाषे परमेश्वरीम्

သူမ၏ မျက်နှာသည် ကြည်လင်အေးချမ်း၍ ဒိဗ္ဗသဘောရှိကာ လှပသော မျက်ခုံးတို့ကြောင့် တောက်ပမှု၏ အာသနဖြစ်၏။ ထိုသို့သော ရုပ်သဏ္ဌာန်ကို မြင်လျှင် တောင်တန်းအမြတ်ဆုံးသည် ကြောက်ရွံ့မှုကို စွန့်ပစ်၍ စိတ်ပျော်ရွှင်ကာ ပရမေရှွရီကို ပြောဆိုလေ၏။

Verse 68

हिमवानुवाच । अद्य मे सफलं जन्म अद्य मे सफलाः क्रियाः । यन्मे साक्षात्त्वमव्यक्ता प्रसन्ना दृष्टिगोचरा । इदानीं किं मया कार्यं तन्मे ब्रूहि महेश्वरि

ဟိမဝန်က ပြောသည်– «ယနေ့ ငါ၏ မွေးဖွားခြင်းသည် အကျိုးပြည့်စုံ၏၊ ယနေ့ ငါ၏ ကုသိုလ်ကံများလည်း အကျိုးပွင့်၏။ အကြောင်းမှာ မမြင်နိုင်သော အဝျက်တ (အဗျက္တ) ဖြစ်တော်မူသော သင်သည် ကရုဏာဖြင့် ငါ့မျက်စိရှေ့တွင် တိုက်ရိုက် မြင်ရပြီ။ ယခု ငါ ဘာလုပ်ရမည်နည်း။ မဟေရှွရီ၊ ငါ့အား ပြောကြားပါ»။

Verse 69

महेश्वर्युवाच । शिवपूजा त्वया कार्या ध्यानेन तपसा सदा । अहं तस्मै प्रदातव्या केनचित्कारणेन वै

မဟေရှဝရီက မိန့်တော်မူသည်– «သင်သည် သီဝကို အမြဲတမ်း သမာဓိနှင့် တပဿာဖြင့် ပူဇော်ရမည်။ နတ်ဘုရားတို့၏ အကြောင်းရင်းတစ်ရပ်ကြောင့် ငါသည် ထိုသခင်ထံ ပေးအပ်ခံရမည်»။

Verse 70

यादृशस्तु त्वया दृष्टो ध्येयो वै तादृशस्त्वया । एक एव शिवो देवः सर्वाधारो धराधरः

«သင်မြင်တွေ့ခဲ့သကဲ့သို့ပင် ထိုသခင်ကို သင် သမာဓိဖြင့် စိတ်ကူးတော်မူရမည်။ သီဝသည် တစ်ပါးတည်းသော ဒေဝသခင်၊ အရာအားလုံး၏ အထောက်အကူ၊ မြေကို ထမ်းဆောင်သူရေ»။

Verse 71

सारस्वत उवाच । तपश्च कृतवान्रुद्रः समागम्य हिमाचलम् । तस्योमा परमां भक्तिं चकार शिवसंनिधौ

သာရသွတက ပြောသည်– «ရုဒြာသည် ဟိမာချလသို့ ရောက်လာပြီးနောက် တပဿာကို ပြုလုပ်하였다။ ထိုနေရာတွင် ဥမာသည် သီဝ၏ ရှေ့တော်၌ အမြင့်မြတ်ဆုံးသော ဘက္တိကို ဆောင်ရွက်하였다»။

Verse 72

देवकार्येण केनापि देवो वै ज्ञापितः प्रभुः । उपयेमे हरो देवीमुमां त्रिभुवनेश्वरीम्

နတ်ဘုရားတို့၏ အမှုတစ်ရပ်ကြောင့် သခင်ဘုရားသည် သင့်လျော်စွာ အသိပေးခံရသည်။ ထို့နောက် ဟရသည် သုံးလောက၏ အရှင်မ ဒေဝီ ဥမာကို လက်ထပ်ယူ하였다။

Verse 73

स शप्तः शंभुना पूर्वं दक्षः प्राचेतसो नृपः । विनिंद्य पूर्ववैरेण गंगाद्वारेऽयजद्धरिम्

ပရာချေတသ၏ သား ဒက္ခ မင်းသည် ယခင်ကပင် သမ္ဘူ၏ ကျိန်စာကို ခံခဲ့ရသည်။ အဟောင်းရန်ကြောင့် ထိုသခင်ကို အပြစ်တင်ကဲ့ရဲ့၍ ဂင်္ဂါဒွာရ၌ ဟရိအား ယဇ္ဉပူဇော်မှုကို ပြုလုပ်하였다။

Verse 74

देवाश्च यज्ञभागार्थमाहूता विष्णुना स्वयम् । सहैव मुनिभिः सर्वैरागता मुनिपुंगवाः

ယဇ္ဈ၏ အပိုင်းအခွဲကို ရယူလိုသော နတ်တို့ကို ဗိဿဏုသည် ကိုယ်တိုင် ဖိတ်ခေါ်ခဲ့၏။ မုနိအပေါင်းတို့နှင့်အတူ အထွတ်အမြတ် ရှင်မြတ်တို့လည်း ထိုနေရာသို့ ရောက်လာကြ၏။

Verse 75

दृष्ट्वा देवकुलं कृत्स्नं शंकरेण विनाऽगतम् । दधीचो नाम विप्रर्षिः प्राचेतसमथाब्रवीत्

ရှင်ကာရ (Śaṅkara) မပါဘဲ နတ်အစုအဝေးတစ်ခုလုံး ရောက်လာသည်ကို မြင်သော်၊ ဒဓီချိ အမည်ရှိသော ဗြာဟ္မဏ-ရိရှိသည် ပရာချေတသ၏ သား ဒက္ခကို ထိုအခါ ပြောကြားလေ၏။

Verse 76

दधीचिरुवाच । ब्रह्माद्यास्तु पिशाचांता यस्याज्ञानुविधायिनः । स हि वः सांप्रतं रुद्रो विधिना किं न पूज्यते

ဒဓီချိက ပြောသည်– “ဗြဟ္မာမှစ၍ ပိသာချာတို့အထိ အားလုံးသည် သူ၏ အမိန့်ကို လိုက်နာကြ၏။ ထိုရုဒ္ဒရသည် ယခု သင်တို့အကြား ရှိနေပြီ—ထို့ကြောင့် သင့်တော်သော ရိတိဖြင့် မပူဇော်သင့်သလော?”

Verse 77

दक्ष उवाच । सर्वेष्वेव हि यज्ञेषु न भागः परिकल्पितः । न मंत्रा भार्यया सार्द्धं शंकरस्येति नेष्यते

ဒက္ခက ပြောသည်– “ယဇ္ဈအားလုံးတွင် သူ့အတွက် အပိုင်းမသတ်မှတ်ထား။ ထို့ပြင် သူ၏ ဇနီးနှင့်အတူ မန္တရဖြင့် ရှင်ကာရကို ခေါ်ယူပူဇော်ရမည်ဟုလည်း မလက်ခံကြ။”

Verse 78

विहस्य दक्षं कुपितो वचः प्राह महामुनिः । शृण्वतां सर्वदेवानां सर्वज्ञानमयः स्वयम्

ဒက္ခကို ရယ်မောကာ မဟာမုနိသည် ဒေါသထွက်၍ ဤစကားတို့ကို ပြောလေ၏။ နတ်အားလုံး နားထောင်နေစဉ်၊ သူသည် ကိုယ်တိုင် အပြည့်အဝ ဉာဏ်ပညာဖြင့် ပြည့်စုံသူ ဖြစ်၏။

Verse 79

यतः प्रवृत्तिर्विश्वात्मा यश्चासौ भुवनेश्वरः । न त्वं पूजयसे रुद्रं देवैः संपूज्यते हरः

လှုပ်ရှားမှုအားလုံး ပေါ်ပေါက်ရာ အရင်းအမြစ်ဖြစ်သော စကြဝဠာ၏ အတ္တဝိညာဉ်၊ လောကတို့၏ အရှင်—ထိုသို့သောသူကို သင်သည် ရုဒြကို မပူဇော်သေး၊ ဟရကိုတော့ နတ်တို့က အပြည့်အဝ ပူဇော်ကြ၏။

Verse 80

दक्ष उवाच । अस्थिमालाधरो नग्नः संहर्ता तामसो हरः । विषकंठः शूलहस्तः कपाली नागवेष्टितः

ဒက္ခက ပြောသည်—“ဟရသည် အရိုးပန်းကုံးကို ဆောင်၍ အဝတ်မဝတ်၊ ဖျက်ဆီးသူ၊ တမောသဘောရှိသူ—အဆိပ်လည်ချောင်း၊ သုံးမြှားကိုင်၊ ခေါင်းခွံဆောင်၊ မြွေများဖြင့် ပတ်လည်ဝတ်ဆင်သူ” ဟု။

Verse 81

ईश्वरो हि जगत्स्रष्टा प्रभुर्योऽसौ सनातनः । सत्त्वात्मकोऽसौ भगवानिज्यते सर्वकर्मसु

အရှင်သည် လောကကို ဖန်ဆင်းသော ဖန်ဆင်းရှင်၊ အနန္တကာလ၏ မဟာအုပ်စိုးရှင် ဖြစ်၏။ သတ္တဝသဘောရှိသော ထိုဘဂဝန်ကို အခမ်းအနားနှင့် လုပ်ငန်းကိစ္စ အားလုံးတွင် ပူဇော်ကြ၏။

Verse 82

दधीचिरुवाच । किं त्वया भगवानेष सहस्रांशुर्न दृश्यते । सर्वलोकैकसंहर्ता कालात्मा परमेश्वरः

ဒဓီစိက ပြောသည်—“အလင်းရောင် တစ်ထောင်ရောင်ခြည်ရှိသော ဤဘဂဝန်ကို သင် အဘယ်ကြောင့် မမြင်မသိသနည်း။ သူသည် လောကအားလုံး၏ တစ်ဦးတည်းသော ဖျက်ဆီးရှင်၊ ကာလ၏ အတ္တဝိညာဉ်၊ အမြင့်ဆုံး အရှင်ဖြစ်၏။”

Verse 83

एष रुद्रो महादेवः कपर्द्दी चाग्रणीर्हरः । आदित्यो भगवान्सूर्यो नीलग्रीवो विलोहितः

ဤသူသည် ရုဒြ—မဟာဒေဝ—ကပရ္ဒိ၊ အရှေ့ဆောင် ဟရ ဖြစ်၏။ ထိုသူသည် အာဒိတျ၊ ဘဂဝန် နေမင်း—အပြာလည်ချောင်းရှိသူ၊ အနီရောင်တောက်ပသူ ဖြစ်၏။

Verse 85

एवमुक्ते तु मुनयः समायाता दिदृक्षवः । बाढमित्यब्रुवन्दक्षं तस्य साहाय्यकारिणः

ဤသို့ဆိုပြီးနောက် မုနိတို့သည် မြင်လိုစိတ်ဖြင့် စုဝေးလာကြသည်။ ထို့နောက် ဒက္ခအား «အဲဒီလိုပဲ» ဟု ပြန်ဆိုကာ သူ၏ကူညီသူများ ဖြစ်လာကြသည်။

Verse 86

तपसाविष्टमनसो न पश्यंति वृषध्वजम् । सहस्रशोऽथ शतशो बहुशोऽथ य एव हि

တပသ်၏အာနုဘော်ကြောင့် စိတ်တို့က ဖမ်းဆီးခံရသဖြင့် သူတို့သည် ဝೃಷဓွဇ (နွားတံခွန်တင်သော သီဝ) ကို မမြင်နိုင်ကြ။ အမှန်မှာ သူသည် ထောင်ပေါင်းများ၊ ရာပေါင်းများ၊ များစွာသော ရုပ်သဏ္ဌာန်များဖြင့် ရှိနေသော်လည်း။

Verse 87

देवांश्च सर्वे भागार्थमागता वासवादयः । नापश्यन्देवमीशानमृते नारायणं हरिम्

ဝါသဝ (အိန္ဒြ) စသည့် နတ်တို့အားလုံးသည် ယဇ္ဉ၏ အပိုင်းအခွဲကို ယူရန် လာကြသော်လည်း၊ အီရှာန (သီဝ) ကို မမြင်ကြ။ မြင်ရသည်မှာ နာရာယဏ ဟရီ တစ်ပါးတည်းသာ ဖြစ်သည်။

Verse 88

रुद्रं क्रोधपरं दृष्ट्वा ब्रह्मा ब्रह्मासनाद्ययौ । अन्तर्हिते भगवति दक्षो नारायणं हरिम्

ရုဒြသည် ဒေါသပြင်းထန်နေသည်ကို မြင်သဖြင့် ဘြဟ္မာသည် ဘြဟ္မာအာသနမှ ထ၍ ထွက်သွား၏။ ထို့နောက် ဘဂဝန်သည် မျက်စိမှ ပျောက်ကွယ်သွားသောအခါ ဒက္ခသည် နာရာယဏ ဟရီ ထံသို့ မျက်နှာမူ하였다။

Verse 89

रक्षकं जगतां देवं जगाम शरणं स्वयम् । प्रवर्तयामास च तं यज्ञं दक्षोऽथ निर्भयः

ဒက္ခသည် ကမ္ဘာလောကတို့၏ ကာကွယ်ရှင် နတ်ဘုရားထံသို့ ကိုယ်တိုင် အားကိုးရာအဖြစ် ခိုလှုံသွား၏။ ထို့နောက် မကြောက်မရွံ့ဖြင့် ယဇ္ဉကို ထပ်မံ စတင်စေ하였다။

Verse 90

रक्षको भगवान्विष्णुः शरणागतरक्षकः । पुनः प्राहाध्वरे दक्षं दधीचो भगवन्नृप

ကာကွယ်သူမှာ ဘဂဝန် ဗိဿဏု ဖြစ်၍ ခိုလှုံလာသူတို့ကို ကယ်တင်ကာကွယ်တော်မူ၏။ ထို့နောက် ယဇ్ఞပွဲအတွင်း ဒဓီချာသည် ဒက္ခကို ထပ်မံမိန့်ကြား၏—အို မင်းကြီး။

Verse 91

निर्भयः शृणु दक्ष त्वं यज्ञभंगो भवि ष्यति । अपूज्यपूजनाद्दक्ष पूज्यस्य च विवर्जनात्

ဒက္ခရေ၊ ကြောက်ရွံ့ခြင်းမရှိဘဲ နားထောင်လော့။ ယဇ్ఞပွဲသည် ပျက်စီးလိမ့်မည်—မထိုက်တန်သူကို ပူဇော်ကာ ထိုက်တန်သော ပူဇော်အပ္ပာယကို လျစ်လျူရှုသောကြောင့်။

Verse 92

नरः पापमवाप्नोति महद्वै नात्र संशयः । असतां प्रग्रहो यत्र सतां चैव विमानता

လူသည် အလွန်ကြီးမားသော အပြစ်ကို ရရှိလိမ့်မည်—ဤအကြောင်း၌ သံသယမရှိ—မကောင်းသူတို့ကို အားပေးချီးမြှောက်၍ ကောင်းသူတို့ကို အရှက်ခွဲသောနေရာ၌။

Verse 93

दण्डो देवकृतस्तत्र सद्यः पतति दारुणः । एवमुक्त्वा स विप्रर्षिः शशापेश्वरविद्विषः

ထိုနေရာ၌ နတ်တို့က ပြုလုပ်သော ကြမ်းတမ်းသည့် ဒဏ်ခတ်မှုသည် ချက်ချင်းကျရောက်၏။ ထိုသို့ဆိုပြီးနောက် ဗြာဟ္မဏ-ရိရှီသည် အရှင်ကို မုန်းသူတို့အပေါ် ကျိန်စာချ၏။

Verse 94

यस्माद्बहिष्कृतो देवो भवद्भिः परमेश्वरः । भविष्यध्वं त्रयीबाह्याः सर्वेऽपीश्वरविद्विषः

သင်တို့သည် အမြင့်ဆုံးအရှင်ဖြစ်သော ဘုရားကို ဖယ်ရှားထားသဖြင့်၊ အရှင်ကို မုန်းသူ သင်တို့အားလုံးသည် ဝေဒသုံးပါး၏ ပြင်ပသားများ ဖြစ်လာကြလိမ့်မည်။

Verse 95

मिथ्यारीतिसमाचारा मिथ्याज्ञानप्रभाषिणः । प्राप्ते कलियुगे घोरे कलिजैः किल पीडिताः

သူတို့သည် မမှန်ကန်သော ထုံးတမ်းစဉ်လာနှင့် အကျင့်အကြံကို လိုက်နာကာ အတုအယောင် ဉာဏ်ပညာကို ပြောဆိုကြလိမ့်မည်။ ကြောက်မက်ဖွယ် ကလိယုဂ် ရောက်လာသော် ကလိမှ ပေါက်ဖွားသော အပြစ်အနာဂတ်တို့ကြောင့် အမှန်တကယ် ညှဉ်းပန်းခံရလိမ့်မည်။

Verse 96

कृत्वा तपोबलं घोरं गच्छध्वं नरकं पुनः । भविष्यति हृषीकेशः स्वामी वोऽपि पराङ्मुखः

ကြောက်မက်ဖွယ် တပဿာကို ပြုလုပ်၍ တပဿာအင်အားကို စုဆောင်းထားသော်လည်း သင်တို့သည် နောက်တစ်ဖန် နရကသို့ သွားရလိမ့်မည်။ ထို့ပြင် သင်တို့၏ အရှင် ဟೃṣīkeśa (ဗိဿဏု) ပင်လျှင် သင်တို့ထံမှ မျက်နှာလွှဲသွားလိမ့်မည်။

Verse 97

सारस्वत उवाच । एवमुक्त्वा स ब्रह्मर्षिर्विरराम तपोनिधिः । जगाम मनसा रुद्रमशेषाध्वरनाशनम्

သာရသွတက ပြောသည်။ ထိုသို့ဆိုပြီးနောက် တပဿာ၏ သိုက်တန်ဆာဖြစ်သော ဗြဟ္မရိရှီသည် တိတ်ဆိတ်သွား၏။ ထို့နောက် စိတ်အင်အားဖြင့် ယဇ္ဉာတို့ ပျက်စီးစေသူ ရုဒ္ရကို ချဉ်းကပ်သွား၏။

Verse 98

एतस्मिन्नंतरे देवी महादेवं महेश्वरम् । गत्वा विज्ञापयामास ज्ञात्वा दक्षमखं शिवा

ထိုအချိန်အတွင်း ဒေဝီ ရှိဝါသည် ဒက္ခ၏ ယဇ္ဉာကို သိရှိပြီးနောက် မဟာဒေဝ မဟေရှွရထံ သွားကာ အကြောင်းကို လျှောက်တင်လေ၏။

Verse 99

देव्युवाच । दक्षो यज्ञेन यजते पिता मे पूर्वजन्मनि । तेन त्वं दूषितः पूर्वमहं चातीव दुःखिता । विनाशयस्व तं यज्ञं वरमेनं वृणोम्यहम्

ဒေဝီက ဆိုသည်။ ယခင်ဘဝ၌ ငါ၏အဖ ဒက္ခသည် ယဇ္ဉာကို ကျင်းပနေ၏။ ထိုကြောင့် သင်သည် ယခင်က အရှက်ခွဲခံရပြီး ငါလည်း အလွန်ဝမ်းနည်းဒုက္ခရောက်ခဲ့၏။ ထို့ကြောင့် ထိုယဇ္ဉာကို ဖျက်ဆီးပါ—ဤအပေးအလှူကို ငါရွေးချယ်၏။

Verse 100

सारस्वत उवाच । एवं विज्ञापितो देव्या देवदेवो महेश्वरः । ससर्ज सहसा रुद्रं दक्षयज्ञजिघांसया

သာရသ္ဝတက ပြောသည်။ ဒေဝီ၏ အကြောင်းကြားမှုကို ကြားသိပြီးနောက် ဒေဝတို့၏ အရှင် မဟေရှဝရသည် ဒက္ခ၏ ယဇ္ဉကို ဖျက်ဆီးလိုသော စိတ်ဖြင့် ရုဒ္ဒရကို ချက်ချင်း ပေါ်ထွန်းစေ하였다။

Verse 101

सहस्रशिरसं क्रूरं सहस्राक्षं महाभुजम् । सहस्रपाणिं दुर्द्धर्षं युगांतानलसन्निभम्

သူသည် ခေါင်းတစ်ထောင်ရှိ၍ ကြမ်းတမ်းကာ၊ မျက်စိတစ်ထောင်ရှိ၍ လက်မောင်းကြီးမားသန်မာ၊ လက်တစ်ထောင်ရှိ၍ မတားဆီးနိုင်သူ—ယုဂအဆုံး၏ မဟာမီးကဲ့သို့ ဖြစ်၏။

Verse 102

दंष्ट्राकरालं दुष्प्रेक्ष्यं शंखचक्रधरं प्रभुम् । दण्डहस्तं महानादं शार्ङ्गिणं भूतिभूषणम्

သူသည် သွားစွယ်ထွက်ကြမ်းမား၍ ကြည့်ရခက်ခဲလောက်အောင် ကြောက်မက်ဖွယ်၊ သခင်သည် သင်္ခနှင့် စက်ရကို ကိုင်ဆောင်၍၊ လက်တွင် ဒဏ္ဍကိုင်ကာ မဟာနာဒဖြင့် ဟိန်းဟောက်၍၊ ရှာရင်္ဂ ဓနုကို ဆောင်ကာ သန့်ရှင်းသော ဘုတိ (ဗိဘူတိ) ဖြင့် အလှဆင်ထား၏။

Verse 103

वीरभद्र इति ख्यातं देवदेवसमन्वितम् । स जातमात्रो देवेशमुपतस्थे कृतांजलिः

သူကို «ဝီရဘဒ္ဒရ» ဟု ကျော်ကြားလာပြီး ဒေဝတို့နှင့် အတူရှိ၏။ မွေးဖွားချင်းချင်းပင် ဒေဝအရှင်ရှေ့၌ လက်အုပ်ချီ၍ ရိုသေစွာ ရပ်တည်ခဲ့သည်။

Verse 104

तमाह दक्षस्य मखं विनाशय शमस्तु तं । विनिन्द्य मां स यजते गंगाद्वारे गणेश्वर

ရှီဝက သူ့အား မိန့်တော်မူသည်— «ဒက္ခ၏ မခ (ယဇ္ဉ) ကို ဖျက်ဆီး၍ အဆုံးသတ်စေ။ ငါ့ကို စော်ကားပြီးနောက်လည်း သူသည် ဂင်္ဂါဒွာရ၌ ထိုပူဇာပွဲကို ဆက်လက်ကျင်းပနေသည်— ငါ့ဂဏတို့၏ အရှင်ရေ!»

Verse 105

ततो बंधप्रमुक्तेन सिंहेनेव च लीलया । वीरभद्रेण दक्षस्य नाशार्थं रोम चोद्धुतम्

ထို့နောက် ဗီရဘဒ္ဒရသည် ချည်နှောင်မှုမှ လွတ်မြောက်သော ခြင်္သေ့ကဲ့သို့၊ ကစားသလိုပင် ကိုယ်ရဲ့အမွှေးကို လှုပ်ခါကာ ဒက္ခကို ဖျက်ဆီးရန် ရည်ရွယ်하였다။

Verse 106

रोम्णा सहस्रशो रुद्रा निसृष्टास्तेन धीमता । रोमजा इति विख्यातास्तत्र साहाय्यकारिणः

ထိုအမွှေးများမှ ပညာရှိသောသူသည် ရုဒ္ဒရများကို ထောင်ချီ၍ လွှတ်တော်မူ၏။ ထိုသူတို့ကို “ရောမဇ” (အမွှေးမွေး) ဟု ခေါ်ကြပြီး ထိုနေရာ၌ သူ၏ အကူအညီတော်များ ဖြစ်ကြ၏။

Verse 107

शूलशक्तिगदाहस्ता दण्डोपलकरास्तथा । कालाग्निरुद्रसंकाशा नादयन्तो दिशो दश

သူတို့သည် သုံးချွန်၊ လှံတံ၊ ဂဒါကိုင်ဆောင်၍၊ အချို့က တုတ်နှင့် ကျောက်ကိုင်ဆောင်ကြ၏။ ကာလမီးရုဒ္ဒရကဲ့သို့ ကြမ်းတမ်းသော အစေခံများသည် ဟိန်းဟောက်ကာ ဒిశတစ်ဆယ်လုံးကို တုန်လှုပ်စေ하였다။

Verse 108

सर्वे वृषसमारूढाः सभा र्याश्चातिभीषणाः । समाश्रित्य गणश्रेष्ठं ययुर्दक्षमखं प्रति

သူတို့အားလုံးသည် နွားပေါ်စီး၍ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းကြပြီး၊ မိမိတို့၏ ဇနီးများနှင့်အတူ ဂဏအထွဋ်အမြတ်၏ အကာအကွယ်ကို ခိုလှုံကာ ဒက္ခ၏ ယဇ္ဉပွဲသို့ ချီတက်သွားကြ၏။

Verse 109

देवांगनासहस्राढ्यमप्सरोगीतिनादितम् । वीणावेणुनिनादाढ्यं वेदवादाभि नादितम्

ထိုနေရာသည် နတ်သမီးထောင်ချီဖြင့် ပြည့်နှက်၍ အပ္စရာတို့၏ သီချင်းသံများက လှုပ်ရှားစေ၏။ ဗီဏာနှင့် ပုလွေသံများ ကြွယ်ဝကာ ဝေဒသဒ္ဒာန်များ၏ ရွတ်ဆိုသံလည်း တုန်လှုပ်လျက်ရှိ၏။

Verse 110

दृष्ट्वा दक्षं समासीनं देवैब्रह्मर्षिभिः सह । उवाच स वृषारूढो दक्षं वीरः स्मयन्निव

ဒက္ခကို နတ်တို့နှင့် ဗြဟ္မရိရှီတို့နှင့်အတူ ထိုင်နေသည်ကို မြင်သော်၊ နွားစီးသော သူရဲကောင်းသည် ပြုံးသကဲ့သို့ ဒက္ခအား မိန့်ကြားလေ၏။

Verse 111

वयं ह्यचतुराः सर्वे शर्वस्यामितते जसः । भागार्थलिप्सया प्राप्ता भागान्यच्छ त्वमीप्सितान्

«အမိတတေဇရှိသော ရှရဝ (Śarva) ရှေ့၌ ကျွန်ုပ်တို့အားလုံး မသိမသာပင် ဖြစ်ကြ၏။ အစိတ်အပိုင်းတစ်စိတ်တစ်ပိုင်းကို လိုလား၍ ဤနေရာသို့ ရောက်လာသဖြင့် သင်နှစ်သက်သလို အပိုင်းများကို ပေးတော်မူပါ»။

Verse 112

भागो भवद्भ्यो देयस्तु नास्मभ्यमिति कथ्यताम् । ततो वयं विनिश्चित्य करिष्यामो यथोचितम्

«ရှင်းလင်းစွာ ကြေညာပါ— “အပိုင်းကို သင်တို့အား ပေးရမည်၊ ကျွန်ုပ်တို့အား မဟုတ်” ဟု။ ထို့နောက် ထိုအတိုင်း ဆုံးဖြတ်ကာ သင့်လျော်သကဲ့သို့ လုပ်ဆောင်မည်»။

Verse 113

एवमुक्ता गणेशेन प्रजापतिपुरःसराः

ဂဏများ၏ အရှင်မင်းကြီးခေါင်းဆောင်က ထိုသို့ မိန့်ကြားသဖြင့် ပရဇာပတိ (ဒက္ခ) ကို ဦးဆောင်သူတို့က ပြန်လည် ဖြေကြားလေ၏။

Verse 114

देवा ऊचुः । प्रमाणं नो विजानीथ भागं मंत्रा इति धुवम्

နတ်တို့က ဆိုကြသည်— «ယဇ္ဉာအပိုင်း၏ အာဏာပိုင်စည်းကမ်းကို မန္တရများကသာ အမှန်တကယ် သိကြသည်၊ ဤသည်မှာ မလွဲမသွေ ဖြစ်၏»။

Verse 115

मंत्रा ऊचुः । सुरा यूयं तमोभूतास्तमोपहतचेतसः । ये नाध्वरस्य राजानं पूजयेयुर्महेश्वरम्

မန္တရားတို့က ဆိုသည်– «အို ဒေဝတားတို့၊ သင်တို့သည် အမှောင်သို့ ပြောင်းလဲ၍ မောဟကြောင့် စိတ်ဓာတ်ပျက်ကွက်နေကြသည်။ ယဇ္ဈ၏ အရှင် မဟေရှွရကို မပူဇော်ကြသဖြင့်»။

Verse 116

ईश्वरः सर्वभूतानां सर्वदेवतनुर्हरः । गण उवाच । पूज्यते सर्वयज्ञेषु कथं दक्षो न पूजयेत्

«ဣရှွရ—ဟရ—သည် ဒေဝတားအားလုံး၏ ရုပ်သဏ္ဌာန်ဖြစ်၍ သတ္တဝါအားလုံး၏ အရှင်ဖြစ်သည်» ဟုဆို၏။ ဂဏက ပြောသည်– «ယဇ္ဈတိုင်းတွင် ပူဇော်ကြသော်လည်း ဒက္ခ မည်သို့ မပူဇော်နိုင်မည်နည်း»။

Verse 117

मंत्राः प्रमाणं न कृता युष्माभिर्बलगर्वितैः । यस्मादसह्यं तस्मान्नो नाशयाम्यद्य गर्वितम्

အင်အား၏ ဂုဏ်မာန်ဖြင့် မာနထောင်နေသော သင်တို့သည် သန့်ရှင်းသော မန္တရားတို့၏ အာဏာကို မလက်ခံခဲ့ကြ။ ဤအမိုက်အမာန်သည် မခံနိုင်လောက်အောင် ဖြစ်လာသဖြင့် ယနေ့ သင်တို့၏ မာနကို ငါ ချိုးဖျက်မည်။

Verse 118

इत्युक्त्वा यज्ञशालां तां देवोऽहन्गणपुंगवः । गणेश्वराश्च संक्रुद्धा यूपानुत्पाट्य चिक्षिपुः

ဤသို့ဆိုပြီးနောက် ဂဏတို့၏ ဗိုလ်ချုပ်ဒေဝသည် ယဇ္ဈခန်းမကို ထိုးနှက်하였다။ ထို့နောက် ဒေါသထွက်နေသော ဂဏေရှွရတို့သည် ယူပတိုင်များကို ဆွဲထုတ်ကာ ပစ်ချလိုက်ကြသည်။

Verse 119

प्रस्तोतारं सहोतारमध्वर्युं च गणेश्वरः । गृहीत्वा भीषणाः सर्वे गंगास्रोतसि चिक्षिपुः

ကြောက်မက်ဖွယ် ရုပ်သဏ္ဌာန်ရှိသော ဂဏေရှွရတို့သည် ပရစ္တောတೃ၊ ဥဒ္ဂာတೃ နှင့် အဓ္ဝရ்யုတို့ကို ဖမ်းဆီးကာ ဂင်္ဂါမြစ်ရေစီးထဲသို့ အားလုံးကို ပစ်ချလိုက်ကြသည်။

Verse 120

वीरभद्रोऽपि दीप्तात्मा वज्रयुक्तं करं हरेः । व्यष्टंभयददीनात्मा तथान्येषां दिवौकसाम्

ဝီရဘဒ္ဒရသည်လည်း စိတ်ဝိညာဉ်တောက်ပ၍ မလျော့မနည်း၊ ဝဇ္ဇရကဲ့သို့ အင်အားပါသော ဟရိ၏ လက်ကို တားဆီးကာ၊ ထို့အတူ ကောင်းကင်နေထိုင်သော ဒေဝတားတို့၏ လက်များကိုလည်း ထိန်းချုပ်တားဆီး하였다။

Verse 121

भगनेत्रे तथोत्पाट्य कराग्रेणैव लीलया । निहत्य मुष्टिना दंडैः सप्ताश्वं च न्यपातयत्

သူသည် လက်ချောင်းထိပ်များဖြင့်ပင် ကစားသလို ဘဂ၏ မျက်စိတို့ကို ဆွဲထုတ်ကာ၊ လက်သီးဖြင့် ဒဏ္ဍကို ထိုးနှက်သတ်ပြီး၊ စပ္တာရှွကိုလည်း လဲကျစေ하였다။

Verse 122

तथा चंद्रमसं देवं पादांगुष्ठेन लीलया । धर्षयामास वलवान्स्मयमानो गणेश्वरः

ထို့အတူ အပြုံးဖြင့် အင်အားကြီးသော ဂဏေရှဝရသည် လက်မခြေချောင်းဖြင့်ပင် ကစားသလို လမင်းဒေဝကို အရှက်ခွဲ၍ နှိမ်နင်းတားဆီး하였다။

Verse 123

वह्नेर्हस्तद्वयं छित्त्वा जिह्वामुत्पाट्य लीलया । जघान मूर्ध्नि पादेन मुनीनपि मुनीश्वरान्

မီးဒေဝ၏ လက်နှစ်ဖက်ကို ဖြတ်တောက်ကာ၊ လျှာကိုလည်း ကစားသလို ဆွဲထုတ်ပြီးနောက်၊ ခြေဖြင့် ခေါင်းပေါ်ကို ထိုးနှက်ကာ တပသီတို့၏ အရှင်ဖြစ်သော မဟာမုနိများကိုတောင် ထိခိုက်စေ하였다။

Verse 124

तथा विष्णुं सगरुडं समायातं महाबलः । विव्याध निशितैर्बाणैः स्तंभयित्वा सुदर्शनम्

ထို့အတူ ဂရုဍနှင့်အတူ မဟာဗလရှိသော ဗိෂ္ဏု ရောက်လာသောအခါ၊ ထိုသူရဲကြီးသည် စုဒർശန စက္ကရ၏ လှုပ်ရှားမှုကို အရင်တားဆီးပြီးနောက်၊ ချွန်ထက်သော မြားများဖြင့် ထိုးဖောက်하였다။

Verse 125

ततः सहस्रशो भद्रः ससर्ज गरुडान्बहून् । वैनतेयादभ्यधिकान्गरुडं ते प्रदुद्रुवुः

ထို့နောက် ဘဒ္ဒရ သည် ဂရုဍာများကို ထောင်ပေါင်းများစွာ ဖန်ဆင်း၍—ဝိုင်နတေယထက်ပင် အင်အားကြီးသော အများအပြားကိုပါ—ထိုဂရုဍာတို့သည် ဂရုဍာကိုယ်တိုင်ထံသို့ အလျင်အမြန် ပြေးဝင်ကြ၏။

Verse 126

तान्दृष्ट्वा गरुडो धीमान्पलायनपरोऽभवत् । तत्स्थितो माधवो वेगाद्यथा गौः सिंहपीडिता

ထိုတို့ကို မြင်သော် ဉာဏ်ရှိသော ဂရုဍာသည် ထွက်ပြေးရန်သာ စိတ်ထားလာ၏။ ထိုနေရာ၌ ရပ်နေသော မာဓဝလည်း အလျင်အမြန် အင်အားကြောင့် တုန်လှုပ်သွားကာ—ခြင်္သေ့က နှိပ်စက်သော နွားကဲ့သို့ ဖြစ်၏။

Verse 127

अंतर्हिते वैनतेये विष्णौ च पद्मसंभवः । आगत्य वारयामास वीरभद्रं शिवप्रियम्

ဝိုင်နတေယပေါ် စီးနင်းသော ဗိဿနု ပျောက်ကွယ်သွားသောအခါ၊ ပဒ္မမှ ပေါ်ထွန်းသော (ဗြဟ္မာ) သည် ထိုနေရာသို့ လာရောက်၍ ရှိဝ၏ ချစ်မြတ်နိုးရာ ဗီရဘဒ္ဒရကို တားဆီးလေ၏။

Verse 128

प्रसादयामास स तं गौरवात्परमेष्ठिनः । तेऽदृश्यं नैव जानंति रुद्रं तत्रागतं सुराः

အမြင့်မြတ်ဆုံးသော ပရမေဋ္ဌိန် (ဗြဟ္မာ) ကို ဂုဏ်ပြုလေးစား၍ သူသည် ထိုသူကို သက်သာစေလိုက်၏။ ထိုနေရာသို့ ရောက်လာသော ရုဒ္ဒရကိုလည်း နတ်တို့သည် မမြင်ရသဖြင့် လုံးဝ မသိကြ။

Verse 129

स देवो विष्णुना ज्ञातो ब्रह्मणा च दधीचिना । तुष्टाव भगवान्ब्रह्मा दक्षो विष्णुदिवौकसः

ထိုဘုရားကို ဗိဿနု၊ ဗြဟ္မာနှင့် ဒဓီစိတို့က သိမြင်ကြ၏။ ထို့နောက် ဗြဟ္မာ၊ ဒက္ခနှင့် ဗိဿနုကို ကိုးကွယ်သော ကောင်းကင်နတ်တို့သည် ထိုဘုရားကို ချီးမွမ်းကြ၏။

Verse 130

विशेषात्पार्वतीं देवीमीश्वरार्द्धशरीरिणीम् । स्तोत्रैर्नानाविधैर्दक्षः प्रणम्य च कृताञ्जलिः

အထူးသဖြင့် ဒက္ခသည် လက်အုပ်ချီ၍ ဦးညွှတ်ကာ၊ အရှင်၏ ကိုယ်တစ်ဝက်ကို မျှဝေသော ပါဝတီ မဟာဒေဝီကို သီချင်းတော်မျိုးစုံဖြင့် ချီးမွမ်းလေ၏။

Verse 131

ततो भगवती प्राह प्रहसंती महेश्वरम् । त्वमेव जगतः स्रष्टा संहर्ता चैव रक्षकः

ထို့နောက် ကရုဏာရှင် မဟာဒေဝီသည် ပြုံးလျက် မဟေရှဝရအား မိန့်တော်မူ၏—“သင်တစ်ဦးတည်းသာ လောက၏ ဖန်ဆင်းရှင်၊ ဖျက်ဆီးရှင်၊ ထိန်းသိမ်းကာကွယ်ရှင် ဖြစ်၏။”

Verse 132

अनुग्राह्यो भगवता दक्षश्चापि दिवौ कसः । ततः प्रहस्य भगवान्कर्पद्दी नीललोहितः । उवाच प्रणतान्देवान्दक्षं प्राचेतसं हरः

ဒက္ခနှင့် နတ်တို့လည်း အရှင်၏ ကရုဏာကို ခံယူထိုက်သူများ ဖြစ်ကြ၏။ ထို့နောက် နီလလောဟိတ မဟာဘုရားသည် ပြုံးလျက်၊ ဟရသည် ဦးညွှတ်နေသော နတ်တို့နှင့် ပရာစေတသ၏ သား ဒက္ခအား မိန့်တော်မူ၏။

Verse 133

गच्छध्वं देवताः सर्वाः प्रसन्नो भवतामहम् । संपूज्यः सर्वयज्ञेषु प्रथमं देवकर्मणि

“နတ်တို့အားလုံး သွားကြလော့; ငါသည် သင်တို့အပေါ် ကျေနပ်၏။ ယဇ်ပူဇော်ပွဲတိုင်း၌ ငါကို အရင်ဆုံး၊ နတ်ကိစ္စ၏ အစမှာပင် ပူဇော်ရမည်။”

Verse 134

त्वं चापि शृणु मे दक्ष वचनं सर्वरक्षणम् । त्यक्त्वा लोकेषणामेनां मद्भक्तो भव यत्नतः

“ဒက္ခ၊ သင်လည်း ငါ၏ စကားကို နားထောင်လော့—အရာရာကို ကာကွယ်ပေးသော စကားတော်ဖြစ်၏။ လောကဂုဏ်သိက္ခာကို လိုလားတပ်မက်ခြင်းကို စွန့်၍ ကြိုးစားကာ ငါ၏ ဘက္တဖြစ်လော့။”

Verse 135

भविष्यसि गणेशानः कल्पांतेऽनुग्रहान्मम । तावत्तिष्ठ ममादेशात्स्वाधिकारेषु निर्वृतः । इत्युक्त्वाऽदर्शनं प्राप्तो दक्षस्यामिततेजसः

«ငါ၏ကရုဏာကြောင့် ကပ္ပအဆုံး၌ သင်သည် ဂဏေရှာန ဖြစ်လိမ့်မည်။ ထိုအချိန်တိုင်အောင် ငါ၏အမိန့်အတိုင်း သင်၏တာဝန်ရာထူးတို့၌ စိတ်အေးချမ်းစွာ တည်နေပါ» ဟုမိန့်တော်မူပြီး၊ အလွန်တောက်ပသော သခင်သည် ဒက္ခ၏မြင်ကွင်းမှ ပျောက်ကွယ်သွား하였다။

Verse 136

दधीचिना शिवो दृष्टो विज्ञप्तः शापमोचने । कथं शापं मया दत्तं तरिष्यंति तवाज्ञया

ဒဓီစိသည် ရှိဝကို မြင်တွေ့၍ ကျိန်စာလွတ်မြောက်ရေးအတွက် တောင်းပန်လျှောက်ထားကာ—«ငါပေးခဲ့သော ကျိန်စာကို သင်၏အမိန့်ဖြင့် သူတို့သည် မည်သို့ ကျော်လွှားနိုင်မည်နည်း» ဟုဆို하였다။

Verse 137

शिव उवाच । भविष्यंति त्रयी बाह्याः संप्राप्ते तु कलौ युगे । पठिष्यंति च ये वेदास्ते विप्राः स्वर्गगामिनः

ရှင်ဗုဒ္ဓ… မဟုတ်၊ ရှိဝမိန့်တော်မူသည်—«ကလိယုဂ ရောက်လာသောအခါ ဝေဒသုံးပါး၏ အပြင်ဘက်၌ ရပ်တည်သူများ ပေါ်ပေါက်လိမ့်မည်။ သို့သော် ဝေဒကို ဆက်လက်လေ့လာ၍ ရွတ်ဆိုသော ဗြာဟ္မဏတို့သည် ကောင်းကင်ဘုံသို့ ရောက်လိမ့်မည်» ဟု။

Verse 138

आगमा विष्णुरचिताः पठ्यन्ते ये द्विजातिभिः । तेपि स्वर्गं प्रयास्यंति मत्प्रसादान्न संशयः

«ဗိဿ္ဏုရေးသားထားသော အာဂမများကို ဒွိဇတို့ လေ့လာဖတ်ရှုလျှင်၊ သူတို့လည်း ငါ၏ကရုဏာကြောင့် ကောင်းကင်ဘုံသို့ သွားရောက်မည်၊ သံသယမရှိ» ဟုမိန့်တော်မူသည်။

Verse 139

कलिकालप्रभावेन येषां पाठो न विद्यते । गृहस्थधर्माचरणं कर्तव्यं मम पूजनम्

«ကလိကာလ၏ သက်ရောက်မှုကြောင့် ကျမ်းစာရွတ်ဖတ်ခြင်း မပြုနိုင်သူတို့အတွက်၊ ဂೃಹಸ್ಥဓမ္မကို ကျင့်သုံးရမည်၊ ထို့ပြင် ငါ့ကို ပူဇော်ဝတ်ပြုရမည်» ဟုမိန့်တော်မူသည်။

Verse 140

अवश्यं च मया कार्यं तेषां पापविमोचनम् । भिक्षां भ्रमामि मध्याह्ने अतीते भस्मगुंठितः

သူတို့၏အပြစ်များမှ လွတ်မြောက်စေရန် ငါသည် မဖြစ်မနေ ဆောင်ရွက်ရမည်။ မွန်းတည့်ကျော်လွန်သော် မီးခိုးပြာဖြင့် ဖုံးလွှမ်းကာ ငါသည် ဆွမ်းခံလှည့်လည်၏။

Verse 141

जटाजूटधरः शांतो भिक्षापात्रकरो द्विजः । यो ददाति च मे भिक्षां स्वर्गं याति स मानवः

ငြိမ်းချမ်းသော ဒွိဇ ဘြာဟ္မဏ၊ ဇဋာဆံထုံးကို ဆောင်၍ ဆွမ်းခံခွက်ကို ကိုင်ထားသူ—ထိုပုံစံဖြင့် ငါ့အား ဆွမ်းလှူသူသည် ကောင်းကင်ဘုံသို့ ရောက်၏။

Verse 142

उपानहौ वा च्छत्रं वा कौपीनं वा कमंडलुम् । यो ददाति तपस्विभ्यो नरो मुक्तः स पातकैः । दधीचेः स वरान्दत्त्वा वभाषे सह विष्णुना

ဖိနပ်ဖြစ်စေ၊ ထီးဖြစ်စေ၊ ခါးပတ်အဝတ် (ကောပီန) ဖြစ်စေ၊ ရေခွက် (ကမဏ္ဍလု) ဖြစ်စေ—တပသီတို့အား ဤအရာများကို လှူဒါန်းသူသည် အပြစ်မှ လွတ်ကင်း၏။ ဒဓီချိအား ကောင်းချီးပေးပြီးနောက် ဗိෂ္ဏုနှင့်အတူ ဤသို့ ပြော၏။

Verse 143

रुद्र उवाच । यस्ते मित्रं स मे मित्रं यस्ते रिपुः स मे रिपुः । यस्त्वां पूजयते विष्णो स मां पूजयते ध्रुवम्

ရုဒြက ပြော၏—သင်၏ မိတ်ဆွေသည် ငါ၏ မိတ်ဆွေ၊ သင်၏ ရန်သူသည် ငါ၏ ရန်သူ။ အို ဗိෂ္ဏု၊ သင့်ကို ပူဇော်သူသည် ငါ့ကိုလည်း မလွဲမသွေ ပူဇော်၏။

Verse 144

यः स्तौति त्वां स मां स्तौति प्रियो यस्ते स मे प्रियः । अहं यत्र च तत्र त्वं नास्ति भेदः परस्परम्

သင့်ကို ချီးမွမ်းသူသည် ငါ့ကိုလည်း ချီးမွမ်း၏။ သင့်အချစ်တော်သည် ငါ့အချစ်တော်။ ငါရှိရာ၌ သင်လည်း ရှိ၏—အချင်းချင်း ကွာခြားမှု မရှိ။

Verse 145

कृष्ण उवाच । एवमेतत्परं देव वक्तव्यं यत्तथैव तत् । अर्द्धनारीनरवपुर्यदा दृष्टो मया पुरा

ကృష్ణက ပြော၏။ “အမှန်တကယ်ပင် ဖြစ်သည်၊ အမြင့်မြတ်သော သခင်ဘုရား၊ သင်မိန့်တော်မူသမျှကို ထိုအတိုင်းပင် လက်ခံရမည်။ အတိတ်ကာလ၌ ငါသည် တစ်ခါတရံ မိန်းမတစ်ဝက် ယောက်ျားတစ်ဝက် ဖြစ်သော ကိုယ်ရုပ်ကို မြင်ခဲ့ဖူး၏…”

Verse 146

नेयं नारी मया दृष्टा दृष्टं रूपं किलात्मनः । शंखचक्रगदाहस्तं वनमालाविभूषितम्

ငါမြင်ခဲ့သည်မှာ မိန်းမမဟုတ်။ အမှန်တကယ် ငါသည် ကိုယ်တိုင်၏ ရုပ်သဏ္ဌာန်ကိုပင် မြင်ခဲ့၏—လက်၌ သင်္ခ၊ စက်ရ၊ ဂဒါ ကို ကိုင်ဆောင်၍ တောပန်းမാലာဖြင့် တန်ဆာဆင်ထားသည်။

Verse 147

श्रीवत्सांकं पीतवस्त्रं कौस्तुभेन विराजि तम् । द्वितीयार्द्धं मया दृष्टं शूलहस्तं त्रिलोचनम्

ငါသည် တစ်ဝက်ကို သြီဝတ္ဆ အမှတ်အသားပါ၍ အဝါရောင်ဝတ်စုံဝတ်ဆင်ကာ ကೌஸ္တုဘ မဏိဖြင့် တောက်ပနေသည်ကို မြင်၏။ ဒုတိယတစ်ဝက်ကိုမူ သုံးမျက်စိရှိ၍ လက်၌ သုလ (တရိရှူလ) ကို ကိုင်ဆောင်ထားသည်ကို မြင်၏။

Verse 148

चंद्रावयवसंयुक्तं जटाजूटकपालिनम् । एकीभावं प्रपन्नोहं यथा पूर्वं तथाऽधुना । न मां गौरी प्रपश्येत प्रपश्यामि तथैव च

ထိုရုပ်ကို လဝက်လေးဖြင့် အလှဆင်ထား၍ ဇဋာဆံပင်ထုပ်နှင့် ခေါင်းခွံပန်းကန်ကို ဆောင်ထားသည်ကို ငါမြင်၏။ ငါသည် ဤတစ်ပါးတည်းဖြစ်ခြင်း၌ ခိုလှုံပြီ—အရင်ကကဲ့သို့ ယခုလည်း ထိုအတိုင်း။ ဂေါရီသည် ငါ့ကို မမြင်ပါစေ; ငါလည်း ထိုနည်းတူပင် (အရင်ကကဲ့သို့) သူမကို မြင်မည်။

Verse 149

ईश्वर उवाच । आवयोरंतरं नास्ति चैकरूपावुभावपि । यो जानाति स जानाति सत्यलोकं स गच्छति

ဣရှ္ဝရက ပြော၏။ “ငါတို့နှစ်ဦးအကြား ကွာခြားမှု မရှိ။ အမှန်တကယ် ငါတို့နှစ်ဦးလုံးသည် ရုပ်တစ်ရုပ်တည်း။ ဤအရာကို သိသူသည် အမှန်ကို သိသူဖြစ်၍ စတျယလောကသို့ သွားရောက်၏။”

Verse 150

इत्युक्त्वा स ययौ तत्र कैलासं पर्वतोत्तमम् । कृष्णोपि मंदरं प्राप्तो देवकार्येण केनचित्

ဤသို့ဆိုပြီးနောက် သူသည် ထိုနေရာမှ ထွက်ခွာ၍ တောင်တန်းတို့အနက် အမြတ်ဆုံး ကိုင်လာသတောင်သို့ သွားလေ၏။ ကృష్ణလည်း တစ်စုံတစ်ရာသော နတ်ဘုရားရေးရာကြောင့် မန္ဒရာတောင်သို့ ရောက်လာ၏။

Verse 151

अत्रांतरे दैत्यराजो महादेवप्रसादतः । हिरण्यनेत्रतनयो बाधतेसौ जगत्त्रयम्

ထိုအချိန်တွင် ဒါနဝတို့၏ မင်းကြီးသည် မဟာဒေဝ၏ ကရုဏာပေးသနားခြင်းကြောင့်—ဟိရဏ္ယနేత్ర၏ သားတော်—လောကသုံးပါးကို စတင်နှိပ်စက်လေ၏။

Verse 152

अमरत्वं हराल्लब्ध्वा कामांधो नैव पश्यति । हरांगधारिणीं देवीं दिव्यरूपां सुलोचनाम्

ဟရထံမှ မသေမရှင်ကို ရရှိပြီး ကာမတဏှာကြောင့် မျက်ကွယ်သွားသဖြင့်၊ ဟရကို အလင်္ကာရအဖြစ် ဆောင်ထားသော ဒေဝီ—ဒိဗ္ဗရူပ၊ မျက်လုံးလှပသော မဟာမယ်တော်ကို မသိမမြင်နိုင်တော့။

Verse 153

ममेति स च जानाति याचते च हरं प्रति । हरोऽपि कार्यव्यसनस्त्यक्त्वा कैलासपर्वतम्

“သူမက ငါ့အပိုင်” ဟု ထင်ကာ ဟရထံသို့ တောင်းဆိုလေ၏။ ဟရလည်း အရေးကြီးသော တာဝန်ကြောင့် ဖိအားခံရသဖြင့် ကိုင်လာသတောင်ကို စွန့်ခွာထွက်ခွာလေ၏။

Verse 154

मंदरं समनुप्राप्तो देवं द्रष्टुं जनार्द्दनम् । परस्परं समालोच्यामुंचद्देवीं स मंदरे

သူသည် မန္ဒရာတောင်သို့ ရောက်လာ၍ သခင် ဂျနာရ္ဒနကို တွေ့မြင်လို၏။ အပြန်အလှန် တိုင်ပင်ဆွေးနွေးပြီးနောက် မန္ဒရာပေါ်တွင် ဒေဝီကို ထိုနေရာ၌ ချန်ထားခဲ့လေ၏။

Verse 155

नारायणगृहे देवी स्थिता देवीगणैर्वृता । अत्रांतरे गौतमस्तु गोवधान्मलिनीकृतः

ဒေဝီသည် နာရာယဏ၏ အိမ်တော်၌ နတ်မိခင်များ၏ အစုအဝေးဖြင့် ဝန်းရံလျက် တည်နေ၏။ ထိုအချိန်တွင် ဂေါတမသည် နွားသတ်မှုကြောင့် အပြစ်အညစ်ကပ်လျက် မလိန်ဖြစ်သွား၏။

Verse 156

पवित्रीकरणायास्य भिक्षुरूपधरो हरः । गौतमस्य गृहं प्राप्तो मंदरं चांधको गतः

သူ၏ သန့်စင်ခြင်းအတွက် ဟရ (ရှီဝ) သည် ဘိက္ခုရုပ်ကို ဆောင်၍ ဂေါတမ၏ အိမ်သို့ ရောက်လာ၏။ ထို့ပြင် အန္ဓကသည်လည်း မန္ဒရတောင်သို့ သွားရောက်၏။

Verse 157

ययाचे पार्वतीं दुष्टो युद्धं चक्रे स विष्णुना । हारितं तु गणैः सर्वैर्देवीं दैत्यो न पश्यति

အကြမ်းမိုက်သူသည် ပါရဝတီကို တောင်းဆိုပြီးနောက် ဗိဿဏုနှင့် စစ်ပွဲဆင်နွှဲ၏။ သို့သော် ဂဏများအားလုံးက ဒေဝီကို လျင်မြန်စွာ ခေါ်ဆောင်သွားသဖြင့် ဒေမုန်သည် မမြင်နိုင်တော့ချေ။

Verse 158

स्त्रीरूपधारी कृष्णोऽसौ गौरीं रक्षति मंदिरे । गौरीणां तु शतं चक्रे हरिस्तत्र स मायया

ကృష్ణသည် မိန်းမရုပ်ကို ဆောင်ယူကာ မန္တိရအတွင်း ဂေါရီကို ကာကွယ်စောင့်ရှောက်၏။ ထိုနေရာ၌ ဟရီသည် မာယာတန်ခိုးဖြင့် “ဂေါရီ” ရုပ်ပုံ တစ်ရာကို ဖန်ဆင်းပြုလုပ်၏။

Verse 159

विष्णोर्देहसमुद्भूता दिव्यरूपा वरस्त्रियः । अन्धको नैव जानाति कैषा गौरी नु पार्वती

ဗိဿဏု၏ ကိုယ်တော်မှ ထွက်ပေါ်လာသော နတ်သမီးများသည် ဒိဗ္ဗရုပ်သဏ္ဌာန်ဖြင့် အထူးမြတ်သော မိန်းမများဖြစ်၏။ အန္ဓကသည် မည်သူက ဂေါရီ၊ မည်သူက ပါရဝတီဟု လုံးဝ မခွဲခြားနိုင်ခဲ့ချေ။

Verse 160

विलंबस्तत्र सञ्जातो मोहितो विष्णुमायया । तावच्छिवः समायातः कृत्वा गौतमपावनम्

ထိုနေရာ၌ နှောင့်နှေးမှု ဖြစ်ပေါ်လာ၏၊ ဗိဿဏု၏ မာယာကြောင့် သူသည် မောဟဖြစ်သွားလေ၏။ ထိုအချိန်တွင် ရှိဝသည် ဂေါတမကို သန့်စင်ပူဇော်မှု ပြုလုပ်ပြီးနောက် ရောက်လာလေ၏။

Verse 161

भिक्षामात्रेण चान्नेन गौतमो निर्मलीकृतः । सोंधकेन तदा युद्धं चक्रे रुद्रोऽपि कोपितः

ဘိက္ခာအစာ အနည်းငယ်သာဖြင့် ဂေါတမသည် သန့်ရှင်းစင်ကြယ်လာ၏။ ထို့နောက် ဒေါသထွက်သော ရုဒြာသည် အန္ဓကနှင့် စစ်ပွဲ ဆင်နွှဲလေ၏။

Verse 162

अमरोऽसौ हराज्जातः शूले प्रोतः सुदारुणे । शूलस्थस्तु स्तुतिं चक्रे तस्य तुष्टो महेश्वरः

ထိုသူသည် ဟရမှ မွေးဖွား၍ “အမရ” ဖြစ်လာကာ ကြမ်းတမ်းလှသော သုံးခွဆူး (သုလ) ပေါ်တွင် ထိုးစိုက်ခံရ၏။ သုလပေါ်၌ပင် သူသည် ချီးမွမ်းသီဆိုရာမှ မဟေရှွရသည် သူ့ကို နှစ်သက်တော်မူ၏။

Verse 163

गणेशत्वं ददौ तस्मै यावदाभूतसंप्लवम् । स्वसरूपामुमादेवीं कृष्णस्तस्मै ददौ स्वयम्

ကမ္ဘာပျက်ကာလ (သမ္ပလဝ) တိုင်အောင် သူ့အား ဂဏေရှအဖြစ် အဆင့်အတန်းကို ပေးတော်မူ၏။ ထို့ပြင် ကృష్ణသည် ကိုယ်တိုင် အုမာဒေဝီကို သူမ၏ အမှန်ရုပ်သဏ္ဌာန်ဖြင့် သူ့အား ပေးတော်မူ၏။

Verse 164

गौरीरूपाः स्त्रियश्चान्या धरित्र्यां तास्तु प्रेषिताः । कृत्वा नामानि सर्वासां लोके पूज्या भविष्यथ

ဂေါရီ၏ ရုပ်သဏ္ဌာန်ကို ဆောင်သော အခြားမိန်းမများကိုလည်း မြေပြင်သို့ စေလွှတ်ခဲ့သည်။ သူတို့အားလုံးကို အမည်ပေးပြီးနောက် သင်တို့အားလုံးသည် လောက၌ ပူဇော်ထိုက်သူများ ဖြစ်လာကြလိမ့်မည်။

Verse 165

एता ये पूजयिष्यंति पूजयिष्यन्ति ते शिवाम् । शिवां ये पूजयिष्यंति तेऽर्चयन्ते हरं हरिम्

ဤရုပ်သဏ္ဍာန်တို့ကို ပူဇော်သူတို့သည် အမှန်တကယ် သီဝါ (Śivā) ကိုပင် ပူဇော်ကြ၏။ သီဝါကို ပူဇော်သူတို့သည် ဟရ (Hara) နှင့် ဟရီ (Hari) နှစ်ပါးကိုလည်း အတူတကွ အာရాధနာပြုကြ၏။

Verse 167

ब्रह्मेशनारायणपुण्यचेतसां शृण्वन्ति चित्रं चरितं महात्मनाम् । मुच्यंति पापैः कलिकालसंभवैर्यास्यंति नाकं गणवृन्दवंदिताः

ဗြဟ္မာ၊ ဣရှ (Īśa) နှင့် နာရာယဏ (Nārāyaṇa) တို့ကို သဒ္ဓါဖြင့် အာရုံစင်ကြယ်သောသူတို့သည် မဟာသူတော်ကောင်းတို့၏ အံ့ဩဖွယ် လုပ်ရပ်ကို နားထောင်လျှင် ကလိယုဂမှ ပေါက်ဖွားသော အပြစ်တို့မှ လွတ်မြောက်ကြပြီး၊ ဂဏာ (Gaṇa) အစုအဝေးတို့က ချီးမွမ်းကန်တော့သည့် နတ်ဘုံသို့ ရောက်ကြ၏။

Verse 168

एवं काले वर्त्तमाने हरः कैलासपर्वते । रक्षोदानवदैत्यैस्तु गृह्यतेऽसौ वरान्बहून्

ဤသို့ ကာလကြာလာသော် ဟရ (Śiva) သည် ကိုင်လာသ पर्वတ (Kailāsa) ပေါ်၌ နေတော်မူ၏။ ထိုနေရာ၌ ရက္ခသ (rākṣasa)၊ ဒာနဝ (dānava) နှင့် ဒೈတျ (daitya) တို့ လာရောက်ကပ်လှမ်း၍ အကျိုးပေးသော အပေးအယူများစွာကို ရယူကြ၏။

Verse 169

ब्रह्मदत्तवरो रौद्रस्तारकाख्यो महासुरः । तेन सर्वं जगद्व्याप्तं तस्य नष्टा सुरा रणे

ဗြဟ္မာပေးသော ဝရကို ရရှိထားသည့် တာရက (Tāraka) ဟူသော ကြမ်းတမ်းသော မဟာအဆုရ တစ်ပါးရှိ၏။ သူကြောင့် လောကတစ်လောကလုံး ပျံ့နှံ့အုပ်စိုးခံရပြီး၊ စစ်မြေပြင်၌ နတ်တို့သည် ရှုံးနိမ့်ကြ၏။

Verse 170

महादेवसुतेनाजौ हंतव्योऽसौ ससर्ज तम् । कार्तिकेयमुमापुत्रं रुद्रवीर्यसमुद्भवम्

“မဟာဒေဝ၏ သားတော်က စစ်မြေပြင်၌ သူကို သတ်ရမည်” ဟူ၍ အစီအစဉ်တော် ချမှတ်လေ၏။ ထို့ကြောင့် ရုဒြ (Rudra) ၏ ဗီရိယမှ ပေါက်ဖွားသော အုမာ၏ သားတော် ကာတ္တိကေယ (Kārttikeya) ကို ပေါ်ထွန်းစေတော်မူ၏။

Verse 171

देवैरिन्द्रादिभिः सर्वैः सेनाध्यक्ष्येभिषेचितः । तेनापि दैवयोगेन तारकाख्यो निपातितः

အင်ဒြာတို့ ဦးဆောင်သော နတ်အားလုံးက သူ့ကို စစ်တပ်အမိန့်ပေးအဖြစ် အဘိသေက ခန့်အပ်ကြ၏။ ထို့နောက် ကံတော်တရား၏ နတ်ဘုရားအလိုတော်ကြောင့် သူ့လက်ဖြင့် တာရကာကို ချေမှုန်းခဲ့သည်။

Verse 172

कैलासशिखरासीनो देवदेवो जगद्गुरुः । उमया सह संतुष्टो नन्दिभद्रादिभिर्वृतः

ကೈလာသတောင်ထိပ်ပေါ်၌ ထိုင်နေသော နတ်တို့၏နတ်၊ လောက၏ဂုရုသည် ဥမာနှင့်အတူ ပျော်ရွှင်တော်မူ၍ နန္ဒီ၊ ဘဒြာတို့နှင့် အခြားသူများက ဝန်းရံလျက်ရှိ၏။

Verse 173

स्कन्देन गजवक्त्रेण धनाध्यक्षेण संयुतः । अथ हासपरं देवं शनैः प्रोवाच तं शिवा

သူ့အနားတွင် စကန္ဒ၊ ဆင်မျက်နှာရှိ ဂဏေရှ၊ နှင့် ဓနရှင် ကုဗေရတို့ ပါဝင်ကာ အတူရှိကြ၏။ ထို့နောက် ကစားပျော်ရွှင်နေသော ဘုရားကို မြင်သဖြင့် ရှီဝါ (ဥမာ) သည် တဖြည်းဖြည်း နူးညံ့စွာ ပြောကြားလေ၏။

Verse 174

केन देव प्रकारेण तोषं यास्यसि शंकर । मर्त्यानां केन दानेन तपसा नियमेन वा

«အို ဘုရားသခင်၊ အို ရှင်ကရ၊ မည်သို့သောနည်းဖြင့် သင်သည် ပျော်ရွှင်တော်မူမည်နည်း။ လူသားတို့အနက် မည်သည့်ဒါနဖြင့်—မည်သည့်တပသဖြင့် သို့မဟုတ် မည်သည့်စည်းကမ်းဖြင့်—သင်သည် ကျေနပ်တော်မူသနည်း»

Verse 175

केन वा कर्मणा देव केन मन्त्रेण वा पुनः । स्नानेन केन देवेश केन धूपेन तुष्यसि

«သို့မဟုတ် မည်သည့်ကर्मဖြင့် အို ဘုရားသခင်၊ ထပ်မံ၍ မည်သည့်မန္တရဖြင့်နည်း။ အို နတ်တို့၏အရှင်၊ မည်သည့်ရေချိုးခြင်းနှင့် မည်သည့်အမွှေးနံ့ (ဓూప) ဖြင့် သင်သည် ပျော်ရွှင်တော်မူသနည်း»

Verse 176

पुष्पेण केन मे नाथ केन पत्रेण शंकर । कया संतुष्यसे स्तुत्या साहसेन च केन वै

«အရှင်ဘုရား၊ မည်သည့်ပန်းဖြင့်၊ မည်သည့်ရွက်ဖြင့်လဲ၊ အို ရှင်ကရာ? မည်သည့်ချီးမွမ်းသီချင်းဖြင့် သင်နှစ်သက်သနည်း၊ ထို့ပြင် မည်သည့်ရဲရင့်သောလုပ်ရပ်ဖြင့် အမှန်တကယ်လဲ?»

Verse 177

नैवेद्येन च केन त्वं केन होमेन तुष्यसि । केन कष्टेन वा देव केनार्घेण मम प्रभो

«ထို့ပြင် မည်သည့်အစာပူဇော် (နైవေဒျ) ဖြင့် သင်နှစ်သက်သနည်း၊ မည်သည့်ဟိုးမ (မီးပူဇော်) ဖြင့် သင်တည်ငြိမ်သနည်း။ အို ဘုရား၊ မည်သည့်ခက်ခဲမှုဖြင့်၊ မည်သည့်အရ္ဃျ (ရေ/ပူဇော်) ဖြင့် ကျွန်ုပ်၏အရှင်?»

Verse 178

षोडशैते मया प्रश्नाः पृष्टा मे निर्णयं वद

«ဤမေးခွန်း ဆယ့်ခြောက်ခုကို ကျွန်ုပ်မေးပြီးပြီ; ၎င်းတို့အပေါ် အဆုံးအဖြတ်တိတိကျကျကို ကျွန်ုပ်အား ပြောပါ»

Verse 179

शंकर उवाच । साधु पृष्टं त्वया देवि कथयिष्ये मम प्रियम् । शिवपूजाप्रकारोऽयं क्रियते वचसा गुरोः

ရှင်ကရာ မိန့်တော်မူသည်– «ကောင်းလှ၏၊ ဒေဝီ၊ သင်မေးမြန်းသည်။ ငါ့အတွက် ချစ်မြတ်နိုးရာကို ငါပြောမည်။ ဤသည်မှာ ရှိဝပူဇာ၏နည်းလမ်းဖြစ်၍ ဂုရု၏အမိန့်တော်အတိုင်း ဆောင်ရွက်ရမည်»

Verse 180

अभयं सर्वजंतूनां दानं देवि मम प्रियम् । सत्यं तपः समाख्यातं परदारविवर्जनम्

«သတ္တဝါအားလုံးကို အကြောက်ကင်းစေခြင်း—ဤသည် ဒေဝီ၊ ငါနှစ်သက်သော ဒါနဖြစ်၏။ သစ္စာတရားကို တပ (တပဿ) ဟု ကြေညာထားပြီး၊ သူတစ်ပါး၏ဇနီးကို ရှောင်ကြဉ်ခြင်းသည် အမှန်တကယ်သော ကိုယ်ထိန်းချုပ်မှုဖြစ်၏»

Verse 181

प्रियो मे नियमो देवि कर्म तल्लोकरञ्जनम् । मयों नमः शिवायेति मन्त्रोऽयमुररीकृतः

ဒေဝီရေ၊ နိယမ (စည်းကမ်းသမာဓိ) သည် ငါ့အတွက် ချစ်မြတ်နိုးရာဖြစ်၏၊ လောကကို ပျော်ရွှင်စေသော ကర్మလည်း ထိုနည်းတူ။ «နမಃ ရှိဝာယ» ဟူသော မန္တရကို ငါ အာဏာတည်သော သဒ္ဓါဝင် မန္တရဟူ၍ လက်ခံထား၏။

Verse 182

सर्वपापविनिर्मुक्तो मम देवि स वल्लभः । पापत्यागो भवेत्स्नानं धूपो मे गौग्गुलः प्रियः

ဒေဝီရေ၊ အပြစ်အားလုံးမှ လွတ်ကင်းသူသည် ငါ့အတွက် ချစ်မြတ်နိုးရာဖြစ်၏။ အပြစ်ကို စွန့်ပစ်ခြင်းပင် အမှန်တကယ် ရေချိုးခြင်းဖြစ်ပြီး၊ ငါနှစ်သက်သော မီးခိုးအနံ့သည် ဂုဂ္ဂုလု (bdellium) ဖြစ်၏။

Verse 183

धत्तूरकस्य पुष्पं मे बिल्वपत्रं मम प्रियम् । स्तुतिः शिवशिवायेति साहसं रणकर्मणि

ဓတ္တူရ ပန်းသည် ငါ့အတွက် ချစ်မြတ်နိုးရာဖြစ်ပြီး၊ ဘိလွပတ် (bilva leaf) သည်လည်း ငါ့အတွက် အလွန်နှစ်သက်ရာဖြစ်၏။ «ရှိဝ၊ ရှိဝ!» ဟူသော စတုတိနှင့် စစ်ပွဲတာဝန်၌ သတ္တိပြခြင်းတို့လည်း ငါ့ကို ပျော်ရွှင်စေ၏။

Verse 184

न बिभेति नरो यस्तु तस्याग्रे संभवाम्यहम् । हंतकारो गवां यस्तु नैवेद्यं मम वल्लभम्

မကြောက်ရွံ့သော လူ၏ ရှေ့တွင် ငါ ပေါ်ထွန်းလာ၏။ သို့သော် နွားကို သတ်သူအတွက် နైవేద្យ (အစာပူဇော်) သည် ငါ့အတွက် မချစ်မြတ်နိုးရာ မဟုတ်။

Verse 185

पूर्णाहुत्या परा प्रीतिर्जायते मम सुन्दरि । शुश्रूषा वल्लभं कष्टं यतीनां च तपस्विनाम्

လှပသောသူမရေ၊ ပူဏ္ဏာဟုတိ (အဆုံးသတ်ပြည့်စုံသော ပူဇော်ခြင်း) ကြောင့် ငါ့အတွင်း အမြင့်မြတ်ဆုံး ပီတိ ပေါ်ပေါက်၏။ ယတီတို့နှင့် တပသ္ဝင်တို့ကို စေတနာဖြင့် ပြုစုဝန်ဆောင်ခြင်း (ရှုရှူရှာ) နှင့် သူတို့ခံယူသော ခက်ခဲမှုတို့သည် ငါ့အတွက် ချစ်မြတ်နိုးရာဖြစ်၏။

Verse 186

सूर्योदये महादेवि मध्याह्नेऽस्तमने तथा । अर्घो यो दीयते सूर्ये वल्लभोऽसौ मम प्रिये

အို မဟာဒေဝီ၊ နေထွက်ချိန်၊ မွန်းတည့်ချိန်နှင့် နေဝင်ချိန်တို့၌ နေမင်းအား အာဂယ ရေအလှူကို ပေးလှူသူသည် ငါ့အား ချစ်မြတ်နိုးအပ်သူ ဖြစ်ပေသည်၊ အို ချစ်သူ။

Verse 187

किं दानैः किं तपोभिर्वा किं यज्ञैर्भाववर्जितैः । दया सत्यं घृणाऽस्तेयं दंभपैशुन्यवर्जितम् । भक्त्या यद्दीयते स्तोकं देवि तद्वल्लभं मम

ကြည်ညိုစိတ်ကင်းမဲ့သော အလှူဒါန၊ ခြိုးခြံချွေတာခြင်း သို့မဟုတ် ယဇ်ပူဇော်ခြင်းတို့သည် အဘယ်အကျိုးရှိအံ့နည်း။ ကရုဏာ၊ သစ္စာ၊ နူးညံ့သိမ်မွေ့ခြင်း၊ မခိုးယူခြင်းနှင့် ဟန်ဆောင်မှုကင်းခြင်းတို့ဖြင့် နည်းနည်းမျှလှူသော်လည်း ကြည်ညိုစိတ်ပါလျှင် ငါနှစ်သက်မြတ်နိုးပါ၏၊ အို ဒေဝီ။

Verse 188

एवं यावत्कथयति प्रश्नान्सूक्ष्मान्यथोदितान् । तावद्ब्रह्मादिभिर्देवैर्विष्णुस्तत्र ययौ स्वयम्

ထိုသို့ မေးမြန်းထားသည့်အတိုင်း နက်နဲသော မေးခွန်းများကို ရှင်းပြနေစဉ်တွင် ဗိဿနိုးကိုယ်တိုင် ဗြဟ္မာနှင့် အခြားသော နတ်ဘုရားများ ခြံရံလျက် ထိုနေရာသို့ ရောက်ရှိလာလေသည်။

Verse 189

विष्णुरुवाच । नाहं पालयितुं शक्तस्त्वं ददासि वरान्बहून् । दैत्यानां दानवादीनां राक्षसानां महेश्वर

ဗိဿနိုးက ဆိုလေသည် - 'အို မဟေသွရ၊ အသင်သည် ဒေတျ၊ ဒါနဝ နှင့် ရက္ခသ တို့အား ဆုလာဘ်များစွာ ပေးသနားသောကြောင့် ကျွန်ုပ်သည် လောကစည်းကမ်းကို မထိန်းသိမ်းနိုင်တော့ပါ။'

Verse 190

विकृतिं यांति पश्चात्ते कष्टं वध्या भवंति मे । पत्रेण पुष्पमात्रेण ओंकारेण शिवेन च । मुक्तिं याति नरो देव भवभक्तिं करोतु कः

ထို့နောက် သူတို့သည် ဖောက်ပြန်ပျက်စီးကြပြီး နှိမ်နင်းရန် ခက်ခဲလာသဖြင့် ကျွန်ုပ် သတ်ဖြတ်ရပေသည်။ သို့သော် လူတစ်ဦးသည် သစ်ရွက်တစ်ရွက်၊ ပန်းတစ်ပွင့်၊ 'ဥုံ' အက္ခရာနှင့် 'သီဝ' ဟူသော အမည်နာမမျှဖြင့် လွတ်မြောက်မှုကို ရရှိနိုင်ပါသည်၊ အို ဘုရားသခင်၊ သို့ဖြစ်လျှင် လောကီဘဝ၌ တပ်မက်မှုကို မည်သူ ပြုပါတော့မည်နည်း။

Verse 191

इन्द्रादयोऽपि ये देवा यज्ञैराप्याययंति ते । न यजंति द्विजा यज्ञान्भिक्षादानेन तुष्यसि

အိန္ဒြာနှင့် အခြားဒေဝတားတို့ပင် ယဇ္ဉပူဇာတို့ကြောင့် အာဟာရပြည့်ဝကြသည်။ သို့ရာတွင် သင်သည် ဒွိဇတို့ပြုသော ယဇ္ဉကို မလိုလားဘဲ၊ ဒါနပေးကမ်းခြင်းဖြင့်သာ ပျော်ရွှင်တော်မူသည်။

Verse 192

रुद्र उवाच । इन्द्रादिभिर्न मे कार्यं ब्रह्मा मे किं करिष्यति । येन केन प्रकारेण प्रजाः पाल्यास्त्वया ऽधुना

ရုဒြာက မိန့်တော်မူသည်– “အိန္ဒြာတို့နှင့် ငါ့အတွက် မလိုအပ်၊ ဗြဟ္မာက ငါ့အတွက် ဘာလုပ်ပေးနိုင်မည်နည်း။ မည်သို့သောနည်းလမ်းဖြင့်မဆို ယခုမှစ၍ ပြည်သူတို့ကို သင်က ကာကွယ်စောင့်ရှောက်ရမည်။”

Verse 193

मदीया प्रकृतिस्त्वेषा तां कथं त्यक्तुमुत्सहे । त्वयाहं ब्रह्मणा देवैर्वरकर्मणि योजितः

“ဤသည်မှာ ငါ၏ကိုယ်ပိုင်သဘာဝပင် ဖြစ်သည်—၎င်းကို ငါ ဘယ်လို စွန့်လွှတ်နိုင်မည်နည်း။ သင်နှင့် ဗြဟ္မာ၊ ဒေဝတားတို့က ငါကို ကောင်းချီးပေးရာ အမှုတော်၌ ခန့်အပ်ထားကြသည်။”

Verse 194

इदानीमेव किं नष्टं मुक्त्वा देवीं तवाग्रतः । भूत्वा मूर्तिं परित्यज्य एकाकी विचराम्यहम्

“ယခုတင် ဘာပျက်စီးသွားမည်နည်း၊ သင်၏မျက်စိရှေ့တွင်ပင် ဒေဝီကို စွန့်၍ ထွက်သွားလျှင်။ ငါသည် ရုပ်သဏ္ဌာန်ယူထားပြီးဖြစ်သဖြင့် ထိုရုပ်ကို စွန့်ကာ တစ်ယောက်တည်း လှည့်လည်သွားမည်။”

Verse 195

इत्युक्त्वा स शिवो देवस्तत्रैवांतरधीयत । गते तस्मिञ्छिवे तत्र संक्षोभः सुमहानभूत्

ထိုသို့ မိန့်တော်မူပြီးနောက် သီဝဒေဝတော်သည် ထိုနေရာ၌ပင် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ သီဝထွက်ခွာသွားသောအခါ ထိုအရပ်၌ အလွန်ကြီးမားသော လှုပ်ရှားမှုနှင့် စိတ်လှုပ်ရှားခြင်း ပေါ်ပေါက်လာ하였다။

Verse 196

उमा प्रोवाच चेन्द्रादीन्ब्रह्मविष्णुगणांस्तथा । इदानीं किं मया कार्यं भवद्भिः शिववर्जितैः

ဦမာသည် အိန္ဒြာနှင့် အခြားတော်ဝင်ဒေဝတားတို့၊ ထို့ပြင် ဗြဟ္မာနှင့် ဗိဿနု၏ အဖွဲ့အစည်းတို့အား မိန့်တော်မူသည်—“ယခုအခါ ရှိဝမရှိသော သင်တို့နှင့် ငါ့မှာ ဘာကိစ္စရှိသနည်း?”

Verse 197

अत्रान्तरे च ये चान्ये देवास्तत्र समागताः । ऋषयश्चैव सिद्धाश्च तथा नारदपर्वतौ

ထိုအချိန်တွင် အခြားဒေဝတားတို့လည်း ထိုနေရာသို့ စုဝေးလာကြပြီး၊ ရှင်ရသေ့များနှင့် စိဒ္ဓာများလည်း နာရဒနှင့် ပရဝတတို့နှင့်အတူ ရောက်လာကြသည်။

Verse 198

गंगासरस्वतीनद्यो नागा यक्षाः समागताः । ब्रह्मादिभिः समालोच्य कथमेतद्भविष्यति

ဂင်္ဂါနှင့် သရသ္ဝတီ မြစ်တို့၊ နာဂများနှင့် ယက္ခများလည်း စုဝေးလာကြသည်။ ဗြဟ္မာတို့နှင့် တိုင်ပင်ဆွေးနွေးပြီး “ဤအမှုကို မည်သို့ ဖြေရှင်းရမည်နည်း—ယခုနောက် ဘာဖြစ်မည်နည်း” ဟု မေးမြန်းကြသည်။

Verse 199

विष्णुरुवाच । सहैव गम्यतां तत्र यत्र देवो गतः शिवः । स्वल्पा यासेन ते यान्तु नराः स्वर्गं शिवाज्ञया

ဗိဿနုက မိန့်တော်မူသည်—“ရှင်ဝသည် သွားရောက်သွားသော နေရာသို့ ကျွန်ုပ်တို့ အတူတကွ သွားကြစို့။ ရှင်ဝ၏ အမိန့်တော်ကြောင့် ထိုလူတို့သည် အနည်းငယ်သာ ပင်ပန်း၍ ကောင်းကင်ဘုံသို့ ရောက်ပါစေ။”

Verse 200

सत्यलोके नरा यान्तु देवा यान्तु धरातलम् । रक्षोदानवदैत्यानां वरान्यच्छतु शंकरः

“လူသားတို့သည် သတ္တျလောကသို့ သွားကြပါစေ၊ ဒေဝတားတို့သည် မြေပြင်သို့ ဆင်းကြပါစေ။ ထို့ပြင် ရှင်ကရသည် ရက္ခသ၊ ဒာနဝ၊ ဒೈတျတို့အား ကောင်းချီးပေးပါစေ။”

Verse 201

तेषां बाधा मया कार्या यै च स्युर्धर्मलोपकाः । हृष्टे शिवे मया कार्या व्यवस्था स्वर्गगामिनाम्

ဓမ္မကိုဖျက်ဆီးမည့်သူတို့ကို ငါက တားဆီးရမည်။ ရှိဝါဘုရား ပျော်ရွှင်တော်မူသော် စွာဂ္ဂသို့ သွားရမည့်သူတို့အတွက် သင့်လျော်သော စည်းကမ်းအုပ်ချုပ်မှုကို ငါက တည်ထောင်ရမည်။

Verse 202

त्रयीधर्मं परित्यज्य येऽन्यं धर्ममुपासते । ते नरा नरकं यांतु यावदाभूतसंप्लवम्

ဝေဒသုံးပါး၏ ဓမ္မကို စွန့်ပစ်ပြီး အခြားလမ်းကြောင်းကို ကိုးကွယ်လိုက်သူတို့—ထိုသူတို့သည် ဖန်ဆင်းသတ္တဝါတို့ ပျက်ကွယ်သည့် အဆုံးတိုင်အောင် နရကသို့ သွားကြပါစေ။