Adhyaya 93

Verse 1

ईश्वर उवाच । ततो गच्छेद्वरारोहे महाकालेश्वरं हरम् । अघोरेशादुत्तरतः किंचिद्वायव्यसंस्थितम्

ဣရှွရက ပြောတော်မူ၏— «ထို့နောက် ခါးသွယ်လှပသော မိဖုရားရေ၊ အဃောရေးရှဝရ၏ မြောက်ဘက် အနည်းငယ်၊ အနောက်မြောက်ဒిశ၌ တည်ရှိသော ဟရ မဟာကာလေရှဝရ ထံသို့ သွားရမည်» ဟု။

Verse 2

धनुषां त्रिंशता देवि श्रुतं पातकनाशनम् । पूर्वं कृतयुगे देवि स्मृतं चित्रांगदेश्वरम्

အို ဒေဝီ၊ လေးတံသုံးဆယ်အကွာအဝေးအတွင်း၌ ဤနေရာသည် အပြစ်ပျက်စီးစေသောအဖြစ် နာမည်ကြီး၏။ ယခင် ကృతယုဂ၌ အို ဒေဝီ၊ «စိတ္ရာင်္ဂဒေရှွရ» ဟူ၍ မှတ်မိခဲ့ကြ၏။

Verse 3

महाकालेश्वरं देवि कलौ नाम प्रकीर्तितम् । कालरूपी महारुद्रस्तस्मिंल्लिंगे व्यवस्थितः

အို ဒေဝီ၊ ကလိယုဂ၌ ၎င်းကို «မဟာကာလေရှွရ» ဟူသောနာမဖြင့် ချီးကျူးကြ၏။ ထိုနေရာ၌ အချိန်အဖြစ်ရုပ်သွင်ပြောင်းသော မဟာရုဒ္ရသည် ထိုလင်္ဂ၌ တည်ရှိနေ၏။

Verse 4

चराचरगुरुः साक्षाद्देवदानवदर्पहा । सूर्यरूपेण यत्सर्वं ब्रह्मांडे ग्रसते प्रिये

သူသည် လှုပ်ရှားသည့်အရာနှင့် မလှုပ်ရှားသည့်အရာ အားလုံး၏ ထင်ရှားသော ဂုရုတော်ဖြစ်၍၊ ဒေဝနှင့် ဒါနဝတို့၏ မာနကို ချေဖျက်သူဖြစ်၏။ ချစ်သူရေ၊ နေမင်း၏ရုပ်ဖြင့်လည်း ဗြဟ္မာဏ္ဍအတွင်းရှိ အရာအားလုံးကို စုပ်ယူလျက်ရှိ၏။

Verse 5

स देवः संस्थितो देवि तस्मिंल्लिंगे महाप्रभः । यस्तत्पूजयते भक्त्या कल्ये लिंगं मम प्रियम् । षडक्षरेण मंत्रेण मृत्युं जयति तत्क्षणात्

အို ဒေဝီ၊ ထိုတန်ခိုးကြီး၍ တောက်ပသော ဒေဝတော်သည် ထိုလင်္ဂ၌ တည်ရှိနေ၏။ မနက်အစောပိုင်းတွင် ငါ့အတွက် ချစ်မြတ်နိုးသော ထိုလင်္ဂကို ယုံကြည်သဒ္ဓါဖြင့် ပူဇော်သူသည် အက္ခရာခြောက်လုံး မန္တရဖြင့် ထိုခဏချင်း သေခြင်းကို အနိုင်ယူ၏။

Verse 6

कृष्णाष्टम्यां विशेषेण गुग्गुलं घृतसंयुतम् । यो दहेद्विधिवत्तत्र पूजां कृत्वा निशागमे

အထူးသဖြင့် ကృష్ణာष्टမီနေ့တွင်၊ ညချမ်းဝင်ချိန်၌ ထိုနေရာတွင် ပူဇော်ပွဲပြုလုပ်ပြီးနောက်၊ ဂျီနှင့်ရောစပ်ထားသော ဂုဂ္ဂုလု အစေးကို နည်းလမ်းတကျ မီးရှို့သူသည်—

Verse 7

अपराधसहस्रं तु क्षमते तस्य भैरवः । धेनुदानं प्रशंसंति तस्मिन्स्थाने महर्षयः

ထိုဘက်တော်ကိုးကွယ်သူ၏ အပြစ်တစ်ထောင်တိုင်အောင်ကိုပင် ဘိုင်ရဝသည် ခွင့်လွှတ်ပေး၏။ ထိုနေရာ၌ မဟာရိရှီတို့သည် နွားလှူဒါန်းခြင်း (ဓေနုဒါန) ကို ချီးမွမ်းကြ၏။

Verse 8

धेनुदस्तारयेन्नूनं दश पूर्वान्दशापरान् । देवस्य दक्षिणे भागे यो जपेच्छतरुद्रियम्

နွားလှူသူသည် အမှန်တကယ်ပင် အဘိုးဘွားဆယ်ဦးနှင့် မျိုးဆက်နောက်ဆယ်ဦးကို ကယ်တင်နိုင်၏။ ထို့ပြင် ဘုရား၏ တောင်ဘက်တွင် «ရှတရုဒြိယ» ကို ရွတ်ဆိုသူမည်သူမဆို—

Verse 9

उद्धरेत्पितृवर्गं च मातृवर्गं च मानवः । बाल्ये वयसि यत्पापं वार्द्धके यौवनेऽपि वा । क्षालयेच्चैव तत्सर्वं दृष्ट्वा कालेश्वरं हरम्

ကာလေရှွရ—ဟရကိုယ်တော်တိုင်—ကို ဖူးမြင်ခြင်းဖြင့် လူသည် ဖခင်ဘက်မျိုးရိုးနှင့် မိခင်ဘက်မျိုးရိုးကိုပါ မြှောက်တင်ကယ်တင်၏။ ကလေးဘဝ၊ လူငယ်ဘဝ၊ သက်ကြီးဘဝတို့တွင် ပြုခဲ့သော အပြစ်အားလုံးသည် ကာလေရှွရကို မြင်ရုံဖြင့် ဆေးကြောပျောက်ကင်း၏။

Verse 10

अयने चोत्तरे प्राप्ते यः कुर्याद्घृतकंबलम् । न स भूयोऽत्र संसारे जन्म प्राप्नोति दारुणम्

မြောက်အယန (uttarāyaṇa) ရောက်လာသောအခါ «ဃြတကမ္ဗလ» ဟုခေါ်သော ဂhee-လှူဒါန်းပူဇော်ကို ပြုသူသည် ဤလောကသံသရာ၌ ကြောက်မက်ဖွယ် မွေးဖွားခြင်းကို ထပ်မံမရတော့။

Verse 11

न दुःखितो दरिद्रो वा दुर्भगो वा प्रजायते । सप्तजन्मान्तराण्येव महाकालेशदर्शनात्

မဟာကာလေရှ၏ ဖူးမြင်ခြင်းတစ်ခုတည်းကြောင့်ပင် လူသည် ဝမ်းနည်းဒုက္ခရောက်သူ၊ ဆင်းရဲသူ၊ ကံမကောင်းသူအဖြစ် မမွေးဖွားတော့—ဆက်တိုက် ခုနစ်ဘဝတိုင်အောင်။

Verse 12

धनधान्यसमायुक्ते स्फीते सञ्जायते कुले । भक्तिर्भवति भूयोऽपि महाकालेश्वरार्चने

စည်းစိမ်ဥစ္စာနှင့် စပါးအနှံပြည့်စုံ၍ မျိုးရိုးတော်တော်ဝင်စားသော မိသားစုတွင် မွေးဖွားရ၏။ ထို့ပြင် မဟာကာလေရှ్వరကို ပူဇော်အာရాధနာပြုရာ၌ ဘက္တိသည် ထပ်ခါထပ်ခါ ပေါ်ထွန်းလာ၏။

Verse 13

इति संक्षेपतः प्रोक्तं महाकालेश्वरं प्रिये । चित्रांगदो गणो देवि तेन चाराधितं पुरा

ဤသို့ အကျဉ်းချုပ်အားဖြင့်၊ ချစ်သူမ၊ မဟာကာလေရှ్వరကို ဖော်ပြပြီးပြီ။ ဒေဝီရေ၊ အတိတ်ကာလ၌ စိတ္ရာင်္ဂဒ အမည်ရှိ ဂဏတစ်ပါးက သူ့ကို ဘက္တိဖြင့် အာရాధနာပြုခဲ့၏။

Verse 14

दिव्याब्दानां सहस्रं तु महा कालेश्वरं हि तत् । चित्रांगदेश्वरं नाम तेन ख्यातं धरातले

ဒေဝနှစ်တစ်ထောင်ကြာအောင် ထိုလိင်္ဂသည် မဟာ-ကာလေရှ్వర အဖြစ်တည်ရှိခဲ့၏။ ထို့ကြောင့် မြေပြင်လောက၌ “စိတ္ရာင်္ဂဒေရှ్వర” ဟူသော နာမဖြင့် ကျော်ကြားလာ၏။

Verse 93

इति श्रीस्कान्दे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभास खंडे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्य एकादशरुद्रमाहात्म्ये महाकालेश्वरमाहात्म्यवर्णनंनाम त्रिणवतितमोऽध्यायः

ဤသို့ဖြင့်၊ ရှရီ စကန္ဒ မဟာပုရာဏ၏ ပြဘာသ ခဏ္ဍ၌၊ ပြဘာသက္ခေတ္တ မာဟာတ္မ്യအတွင်းရှိ ဧကာဒశ-ရုဒြ မာဟာတ္မ്യ အပိုင်းတွင်၊ “မဟာကာလေရှ్వర၏ မာဟာတ္မ्य ဖော်ပြခြင်း” ဟူသော ခေါင်းစဉ်ဖြင့် အခန်း ၉၃ ပြီးဆုံး၏ (၈၁,၀၀၀ သ్లోက စံဟိတာ)။