Adhyaya 42

Verse 1

ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि चण्डीशं देवमुत्तमम् । सोमेशादीशदिग्भागे धनुषां सप्तके स्थितम्

ဣရှွရက မိန့်တော်မူသည်— ထို့နောက်၊ မဟာဒေဝီရေ၊ သောမေရှမှ အရှေ့မြောက်ဘက်သို့ မြားလေးအလျား ခုနစ်လျားအကွာ၌ တည်ရှိသော အမြတ်ဆုံး ဒေဝတာ ချဏ္ဍီရှကို သွားရမည်။

Verse 2

दण्डपाणेस्तु भवनाद्दक्षिणे नातिदूरगम् । चंड्या प्रतिष्ठितं पूर्वं चण्डेनाराधितं ततः

ဒဏ္ဍပာဏိ၏ အိမ်တော်မှ တောင်ဘက်၌ မဝေးလှသောနေရာတွင်၊ ယခင်က ချဏ္ဍီက တည်ထောင်ထားပြီး၊ ထို့နောက် ချဏ္ဍက ပူဇော်အာရాధနာ ပြုခဲ့သည်။

Verse 3

गणेन मम देवेशि तत्कृत्वा दुष्करं तपः । तेन चण्डेश्वरं लिंगं प्रख्यातं धरणीतले

အို ဒေဝီ၊ မိမိ၏ ဂဏ (အမှုထမ်း) သည် ထိုနေရာ၌ ခက်ခဲသော တပဿာကို ပြုလုပ်ခဲ့သည်။ ထိုသူကြောင့်ပင် ထိုလိင်္ဂသည် ကမ္ဘာမြေပေါ်တွင် «ချဏ္ဍေရှွရ» ဟူ၍ ထင်ရှားကျော်ကြားလာ၏။

Verse 4

स्नापयेत्पयसा पूर्वं दध्ना घृतयुतेन च । मधुनेक्षुरसेनैव कुंकुमेन विलेपयेत्

ဦးစွာ လိင်္ဂကို နို့ဖြင့် အဘိသေက လုပ်ပါ; ထို့နောက် ဂျီ (ghee) ရောထားသော ဒဟိ (curd) ဖြင့်လည်းကောင်း၊ ပျားရည်နှင့် ကြံရည်ဖြင့်လည်းကောင်း အဘိသေက လုပ်ပြီး ကေသရ (saffron) ဖြင့် လိမ်းပူဇော်ပါ။

Verse 5

कर्पूरोशीरमिश्रेण मृगनाभिरसेन च । चन्दनेन सुगन्धेन पुष्पैः संपूजयेत्ततः

ထို့နောက် အနံ့မွှေးသော စန္ဒန (sandalwood) ဖြင့်လည်းကောင်း၊ ကပ္ပူရ (camphor) နှင့် ဥသီရ (uśīra) ရောစပ်ထားသည့် အမွှေးအကြိုင်ဖြင့်လည်းကောင်း၊ မೃဂနာဘိ (musk) အနှစ်ဖြင့်လည်းကောင်း၊ ပန်းများဖြင့်လည်းကောင်း ပြည့်စုံစွာ ပူဇော်ပါ။

Verse 6

दग्ध्वा धूपं पुरो देवि ततो देवस्य चागुरुम् । वस्त्रैः संपूजयेत्पश्चादात्मवित्तानुसारतः

ဒေဝီရေ၊ အရင်ဆုံး ဘုရားရှေ့တွင် ဓူပ (incense) ကို မီးရှို့ပူဇော်ပြီး၊ ထို့နောက် သခင်ဘုရားထံ အဂုရု (aguru) အနံ့မွှေးကို ဆက်ကပ်ပါ။ ထို့နောက် မိမိ၏ အင်အားနှင့် ငွေကြေးအလိုက် အဝတ်အထည် ဆက်ကပ်၍ ပူဇော်ပါ။

Verse 7

नैवेद्यं परमान्नं च दत्त्वा दीपसम न्वितम् । ततो दद्याद्द्विजातिभ्यो यथाशक्त्या तु दक्षिणाम्

နైవေဒျ (naivedya) အဖြစ် အထူးသဖြင့် အကောင်းဆုံး ချက်ပြုတ်အစာ (paramānna) ကို မီးအလင်း (lamp) နှင့်အတူ ဆက်ကပ်ပြီးနောက်၊ မိမိတတ်နိုင်သလောက် ဒွိဇာတိ (twice-born) များထံ ဒက္ခိဏာ (dakṣiṇā) ကို ပေးလှူပါ။

Verse 8

दक्षिणां दिशमास्थाय यत्किंचित्तत्र दीयते । चण्डीशस्य वरारोहे तत्सर्वं चाक्षयं भवेत्

ခါးလှသော မိန်းမရေ၊ တောင်ဘက်သို့ မျက်နှာမူ၍ ထိုနေရာ၌ စဏ္ဍီရှ (Caṇḍīśa) နှင့် ဆက်စပ်ကာ ပေးလှူသမျှ အရာအားလုံးသည် ကုသိုလ်အဖြစ် မပျက်မယွင်း အမြဲတည်မြဲလာမည်။

Verse 9

यः श्राद्धं कुरुते तत्र चण्डीशस्य तु दक्षिणे । आकल्पं तृप्तिमायांति पितरस्तस्य भामिनि

ထိုနေရာ၌ စဏ္ဍီရှ၏ တောင်ဘက်တွင် ရှရဒ္ဓကို ပြုလုပ်သူသည်၊ အလင်းရောင်တောက်ပသော မိန်းမရေ၊ သူ၏ ဘိုးဘွားပိတೃများသည် ကလ္ပတစ်လျှောက်လုံး စိတ်ကျေနပ်မှုကို ရရှိကြသည်။

Verse 10

अयने चोत्तरे प्राप्ते यः कुर्याद्घृत कम्बलम् । न स भूयोऽत्र संसारे जन्म प्राप्नोति दारुणम्

မြောက်အယန (uttarāyaṇa) ရောက်လာသောအခါ ‘ဃృత-ကမ္ဗလ’ (ghee-blanket) ပူဇော်ပွဲကို ပြုလုပ်သူသည်၊ ဤလောကသံသရာ၌ ကြောက်မက်ဖွယ် မွေးဖွားခြင်းကို ထပ်မံ မရရှိတော့။

Verse 11

एवं कृत्वा नरो भक्त्या यात्रां देवस्य शूलिनः । निर्माल्यातिक्रमोद्भूतैरज्ञानाद्भक्षणोद्भवैः । पापैः प्रमुच्यते जंतुस्तथाऽन्यैः कर्मसंभवैः

ဤသို့ ဘက္တိဖြင့် သုံးမြှားကိုင်သော သခင်ဘုရား၏ ယာထရာ (ဘုရားဖူးခရီး) ကို ပြုလုပ်ပြီးနောက်၊ လူသည် အပြစ်များမှ လွတ်မြောက်သည်—နိရ္မာလျ (nirmālya) သန့်ရှင်းသော ပူဇော်အကျန်ကို လွန်ကျူးခြင်းမှ ဖြစ်သောအပြစ်၊ မသိမသာ စားသုံးခြင်းမှ ဖြစ်သောအပြစ်၊ ထို့ပြင် မိမိ၏ ကర్మမှ ပေါ်ပေါက်သော အခြားအပြစ်များမှလည်း လွတ်မြောက်သည်။

Verse 42

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमेप्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये चण्डीशमाहात्म्यवर्णनंनामद्विचत्वारिंशोऽध्यायः

ဤသို့ဖြင့် ဧကာရှီတိသာဟသ္ရီ သံဟိတားအတွင်းရှိ မြတ်စွာသော စကန္ဒ မဟာပုရာဏ၏ သတ္တမ ပရဘာသခဏ္ဍ၊ ပထမ ပရဘာသက္ရှೇತ್ರ မာဟာတ္မ்ய၌ ‘စဏ္ဍီရှ မာဟာတ္မ்ய ဖော်ပြခြင်း’ ဟု အမည်ရသော လေးဆယ်နှစ်မြောက် အခန်းသည် ပြီးဆုံး၏။