Adhyaya 355

Verse 1

ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि देवगुप्तेश्वरं प्रिये । तत्र पश्चिमवायव्ये यत्र सोमोऽकरोत्तपः

ဣရှ္ဝရက ပြောသည်—ထို့နောက် အချစ်တော် မဟာဒေဝီရေ၊ ဒေဝဂုပ္တေဣရှ္ဝရသို့ သွားလေ။ ထိုနေရာ၏ အနောက်-အနောက်မြောက်ဘက်တွင် စိုးမ (လ) သည် တပဿာ ကျင့်ခဲ့သော အရပ်ရှိသည်။

Verse 2

गुप्तो भूत्वा कुष्ठरोगाल्लज्जयाधोमुखः स्थितः । दिव्यं वर्षसहस्रं तु प्रभासक्षेत्र उत्तमे

အနာရောဂါ (ကူဋ္ဌ) ကြောင့် ထိခိုက်၍ အရှက်ကြောင့် မျက်နှာငုံ့ကာ ဖုံးကွယ်နေခဲ့သည်။ ထူးမြတ်သော ပရဘာသ က္ෂೇತ್ರ၌ ဒေဝနှစ်တစ်ထောင် တိုင်အောင်။

Verse 3

ततः प्रत्यक्षतां यातः सर्वदेवपतिः शिवः । तुष्टो बभूव चंद्रस्य क्षयनाशं तथाऽकरोत्

ထို့နောက် ဒေဝအားလုံး၏ အရှင် သီဝါသည် မျက်မှောက်ထင်ရှားလာ၏။ ပျော်ရွှင်နှစ်သက်၍ စန္ဒြ၏ ဆုတ်ယုတ်ခြင်းကို အဆုံးသတ်စေ하였다။

Verse 4

क्षयरोगविनिर्मुक्तस्ततोऽभून्मृगलांछनः । प्रतिष्ठाप्य महालिंगं सुरासुरनमस्कृतम्

ထို့နောက် ဆုတ်ယုတ်ရောဂါမှ လွတ်မြောက်၍ သူသည် မೃဂလಾಂਛန (မရိဂလಾಂချန) ဟု ခေါ်ဝေါ်ခံရ၏။ ထို့ပြင် ဒေဝနှင့် အသူရတို့ပင် ဦးညွှတ်ကန်တော့သော မဟာလင်္ဂကို တည်ထောင်하였다။

Verse 5

गुप्तस्तेपे तपो यस्मात्तस्माद्गुप्तेश्वरः स्मृतः । सर्वकुष्ठहरो देवो दर्शनात्स्पर्शनादपि

ဖုံးကွယ်စွာ တပသ (အာစကာ) ကျင့်ခဲ့သောကြောင့် ထို့ကြောင့် «ဂုပ္တေရှွရ» ဟု မှတ်သားကြသည်။ ထိုဘုရားသည် မြင်ရုံဖြင့်လည်း၊ ထိရုံဖြင့်လည်း ကူဋ္ဌရောဂါအားလုံးကို ဖယ်ရှားပေးသည်။

Verse 6

सोमवारे विशेषेण यस्तल्लिंगं प्रपूजयेत् । तस्यान्वयेऽपि देवेशि कुष्ठी कश्चिन्न जायते

အို ဒေဝီ၊ အထူးသဖြင့် တနင်္လာနေ့တွင် ထိုလင်္ဂကို ပူဇော်သူ၏ မျိုးဆက်အတွင်း၌ပင် ကူဋ္ဌရောဂါရှိသူ တစ်ယောက်မျှ မမွေးဖွားလာ။

Verse 354

इति श्रीस्कान्दे महा पुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये गुप्तेश्वरमाहात्म्यवर्णनंनाम चतुष्पञ्चाशदुत्तरत्रिशततमो ऽध्यायः

ဤသို့ဖြင့် သီရိ စကန္ဒ မဟာပုရာဏ အရှီတိသဟသ္ရ (၈၁,၀၀၀) ဂါထာပါဝင်သော သံဟိတာအတွင်း၊ သတ္တမ ပရဘာသခဏ္ဍ၏ ပထမ ပရဘာသက்ஷೇತ್ರမဟာတ္မ్యంలో «ဂုပ္တေရှ్వర မဟာတ္မ्य ဖော်ပြခြင်း» ဟူသော အခန်း ၃၅၅ သည် ပြီးဆုံး၏။