Adhyaya 317

Verse 1

ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि देवीं कंटकशोषिणीम् । उत्तरेण देवकुलाद्दक्षिणेनोन्नतात्स्थितात्

ဣဿဝရက ပြောသည်– «ထို့နောက် မဟာဒေဝီ၊ ကဏ္ဍကရှောသိဏီ ဒေဝီထံ သွားရမည်။ သူမသည် ဒေဝကူလာ၏ မြောက်ဘက်၌လည်းကောင်း၊ ဥန္နတ ဟူသောနေရာ၏ တောင်ဘက်၌လည်းကောင်း တည်ရှိသည်»။

Verse 2

तस्योत्पत्तिं प्रवक्ष्यामि शृणु ह्येकमनाः प्रिये । उन्नताद्दक्षिणे भागे यजंते द्विजसत्तमाः

«သူမ၏ ပေါ်ပေါက်လာပုံကို ငါပြောမည်—ချစ်သူရေ၊ စိတ်တစ်ခုတည်းဖြင့် နားထောင်လော့။ ဥန္နတ၏ တောင်ဘက်ပိုင်း၌ ဒွိဇသတ္တမတို့သည် ယဇ్ఞကို ဆောင်ရွက်ကြ၏»။

Verse 3

भृगुरत्रिर्मरीचिश्च भरद्वाजोऽथ कश्यपः । कण्वो मंकिश्च सावर्णिर्जातूकर्ण्यस्तथैव च

«ဘೃဂု၊ အတြိ၊ မရီချိ၊ ဘရဒ္ဝါဇနှင့် ကশ্যပ၊ ထို့ပြင် ကဏ္ဝ၊ မင်ကိ၊ သာဝဏ္ဏိ၊ ထို့အတူ ဇာတူကဏ္ဏျ—»

Verse 4

वत्सश्चैव वसिष्ठश्च पुलस्त्यः पुलहः क्रतुः । मनुर्यमोंऽगिरा विष्णुः शातातपपराशरौ

ထို့နောက် ဝတ္စနှင့် ဝသိဋ္ဌ; ပုလස්တျ၊ ပုလဟ၊ ကရတု; မနု၊ ယမ၊ အင်္ဂိရသ၊ ဝိષ્ણု၊ ထို့ပြင် ရှာတာတပနှင့် ပရာရှရ—

Verse 5

शांडिल्यः कौशिकश्चैव गौतमो गार्ग्य एव च । दाल्भ्यश्च शौनकश्चैव शाकल्यो गालवस्तथा

ရှာဏ္ဍိလျနှင့် ကೌသိက; ဂေါတမနှင့် ဂါရ္ဂျလည်းကောင်း; ဒါလ္ဘျနှင့် ရှောနက; ရှာကလျ၊ ထို့အတူ ဂါလဝ—

Verse 6

जाबालिर्मुद्गलश्चैव ऋष्यशृंगो विभांडकः । विश्वामित्रः शतानंदो जह्नुर्विश्वावसुस्तथा

ဇာဗာလိနှင့် မုဒ္ဂလ; ရှိယရှೃင်္ဂနှင့် ဝိဘဏ္ဍက; ဝိශ්ဝာမိတ္တရ၊ ရှတಾನန္ဒ၊ ဇဟ္နု၊ ထို့အတူ ဝိශ්ဝာဝಸು—

Verse 7

एते चान्ये च मुनयो यजंते विविधैर्मखैः । यज्ञवाटं च निर्माय ऋषितोयातटे शुभे

ဤမုနိတို့နှင့် အခြားမုနိတို့လည်း မျိုးစုံသော မခများဖြင့် ယဇ္ဉများကို ဆောင်ရွက်ကြသည်။ ယဇ္ဉဝါဋကို တည်ဆောက်ပြီး ‘ဣရှိတိုယာ’ ဟုခေါ်သော မြစ်၏ မင်္ဂလာကမ်းပါး၌ ပူဇော်ကြ၏။

Verse 8

देवगन्धर्वनृत्यैश्च वेणुवीणानिनादितम् । वेदध्वनितघोषेण यज्ञहोमाग्निहोत्रजैः

ထိုနေရာသည် ဒေဝနှင့် ဂန္ဓဗ္ဗတို့၏ အကများ၊ ဝေဏုနှင့် ဝီဏာသံများဖြင့် တုန်လှုပ်မြည်ဟည်း၏။ ထို့ပြင် ဝေဒသံဃോഷနှင့် ယဇ္ဉကာရ္ယများ—ဟောမပူဇာနှင့် နေ့စဉ် အဂ္နိဟောတရ—တို့ကြောင့်လည်း ထပ်မံမြည်ဟည်းလေ၏။

Verse 9

धूपैः समावृतं सर्वमाज्यगंधिभिरर्चितम् । शोभितं मुनिभिर्दिव्यैश्चातुर्वेद्यैर्द्विजोत्तमैः

ထိုနေရာတစ်ခုလုံးသည် အမွှေးနံ့သာများနှင့် ပြည့်နှက်နေပြီး ထောပတ်ကြည်နံ့များဖြင့် ပူဇော်ထားကာ ဗေဒလေးပါးကို ကျွမ်းကျင်သော မြင့်မြတ်သော ရသေ့များနှင့် ပုဏ္ဏားများဖြင့် တန်ဆာဆင်ထားသည်။

Verse 10

एवंविधं प्रदेशं तु दृष्ट्वा दैत्या महाबलाः । समुद्रमध्यादायाता यज्ञविध्वंसहेतवे

ထိုကဲ့သို့သော နေရာကို မြင်လိုက်ရသောအခါ တန်ခိုးကြီးမားသော ဒေတျာ (နတ်ဆိုး) တို့သည် ယဇ်ပူဇော်ပွဲကို ဖျက်ဆီးရန် ရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် သမုဒ္ဒရာအလယ်မှ ထွက်ပေါ်လာကြသည်။

Verse 11

मायाविनो महाकायाः श्यामवर्णा महोदराः । लंबभ्रूश्मश्रुनासाग्रा रक्ताक्षा रक्तमूर्धजाः

၎င်းတို့သည် မာယာများသော သတ္တဝါများဖြစ်ကြပြီး ကြီးမားသော ခန္ဓာကိုယ်၊ မည်းနက်သော အသားအရေ၊ ဗိုက်ပူပူ၊ တွဲကျနေသော မျက်ခုံးများ၊ နှုတ်ခမ်းမွှေးထူထူ၊ ကြီးမားသော နှာခေါင်း၊ မျက်လုံးနီများနှင့် နီညိုရောင် ဆံပင်များ ရှိကြသည်။

Verse 12

यज्ञं समागताः सर्वे दैत्याश्चैव वरानने । तान्दृष्ट्वा मुनयः सर्वे रौद्ररूपान्भयंकरान्

အို မျက်နှာတော် လှပသောမယ်တော်၊ ထို ဒေတျာ အားလုံးသည် ယဇ်ပူဇော်ပွဲသို့ ရောက်ရှိလာကြပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အမျက်ဒေါသထွက်နေသည့် ပုံသဏ္ဍာန်ရှိသော ၎င်းတို့ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ရသေ့များသည် ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်သွားကြသည်။

Verse 13

केचिन्निपतिता भूमौ तथान्ये ऽग्नौ स्रुचीकराः । पत्नीशालां समाविष्टा हविर्धानं तथा परे

အချို့မှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားကြပြီး အချို့မှာ ယောက်မများကို ကိုင်ဆောင်ကာ မီးရှိရာသို့ ပြေးသွားကြသည်။ အချို့မှာ ယဇ်ပုရောဟိတ်တို့၏ ဇနီးသည်များ ရှိရာ ခန်းမသို့ ဝင်ရောက်သွားကြပြီး အချို့မှာ ပူဇော်သက္ကာများ ထားရှိရာ နေရာသို့ အတင်းဝင်ရောက်သွားကြသည်။

Verse 14

ऋत्विजस्तु सदोमध्ये स्थिता वाचंयमास्तथा

ထို့နောက် ယဇ္ဉပူဇော်ခန်း (sadas) အလယ်၌ ရှိသော ပုရောဟိတ်တို့သည် စကားကို ထိန်းချုပ်၍ တည်ငြိမ်စွာ တိတ်ဆိတ်နေကြ၏။

Verse 15

एवं देवि यदा वृत्तं मुनीनां च महात्मनाम् । तदाध्वर्युर्महातेजा धैर्यमालम्ब्य सादरः

ဤသို့ပင် ဒေဝီမယ်တော်၊ မုနိတို့နှင့် မဟာအတ္မာတို့၌ ထိုအဖြစ်အပျက် ဖြစ်ပေါ်သည့်အခါ၊ တောက်ပသော အဓ္ဝర్యုသည် သတ္တိကို ခိုင်မြဲစွာ ဆုပ်ကိုင်၍ ရိုသေသဒ္ဓါဖြင့် လှုပ်ရှားပြုလုပ်၏။

Verse 16

अग्निहोत्रं हविष्यं च हविर्विन्यस्य मन्त्रवित् । सुसमिद्धं जुहावाग्निं रक्षसां नाशहेतवे

မန္တရားကို သိကျွမ်းသူသည် အဂ္နိဟောတရနှင့် ဟဝိသျ (ပူဇော်ပစ္စည်း) ကို စီစဉ်တင်ထားပြီး၊ မီးတောက်ကောင်းစွာ လောင်ကျွမ်းနေသော အဂ္နိထဲသို့ ပူဇော်အနုသရဏကို လောင်းချကာ ရာက္ခသတို့ ပျက်စီးရန် အကြောင်းဖြစ်စေ၏။

Verse 17

हुते हविषि देवेशि तत्क्षणादेव चोत्थिता । शक्तिः शक्तित्रिशूलाढ्या चर्महस्ता महोज्ज्वला

ဒေဝီမယ်တော်၊ ပူဇော်အနုသရဏကို ပူဇော်ပြီးချိန်တွင် ထိုခဏတည်းကပင် သက္တိသည် ထွက်ပေါ်လာ၍ တောက်ပလင်းလက်ကာ လှံနှင့် တြိရှူလကို ဆောင်ထားပြီး လက်၌ သားရေကို ကိုင်ကာ အလွန်တောက်ပ၏။

Verse 18

तया ते निहता दैत्या यज्ञविध्वंसकारिणः । ततस्तां विविधैः स्तोत्रैर्मुनयस्तुष्टुवुस्तदा

သူမကြောင့် ယဇ္ဉကို ဖျက်ဆီးသူ ဒೈတျတို့သည် သတ်ဖြတ်ခံရ၏။ ထို့နောက် မုနိတို့သည် အမျိုးမျိုးသော စတုတ္တရများဖြင့် ချက်ချင်းပင် သူမကို ချီးမွမ်းကြ၏။

Verse 19

प्रसन्ना भूयसी देवी तानृषीन्प्रत्युवाच ह । वरं वृणुध्वं मुनयो दास्यामि वरमुत्तमम्

ဒေဝီမဟာမိခင်သည် အလွန်ပီတိဖြစ်၍ ထိုရိရှီတို့အား မိန့်ကြားတော်မူသည်— «အို မုနိတို့၊ ဆုတောင်းပေးပါ၊ ငါသည် အမြင့်မြတ်သော အပေးအကူကို ပေးမည်»။

Verse 20

ऋषय ऊचुः । कृतं वै सकलं कार्यं यज्ञा नो रक्षितास्त्वया । यदि देयो वरोऽस्माकं त्वया चासुरमर्द्दिनि

ရိရှီတို့က လျှောက်ကြားသည်— «လုပ်ဆောင်ရမည့်အရာအားလုံး ပြီးစီးပါပြီ။ ကျွန်ုပ်တို့၏ ယဇ္ဉပူဇာများကို သင်က ကာကွယ်တော်မူခဲ့သည်။ အကယ်၍ ကျွန်ုပ်တို့အား ဆုတောင်းအပေးအကူ ပေးမည်ဆိုလျှင်၊ အို အဆုရသတ်မိခင်…»

Verse 21

अस्मिन्स्थाने सदा तिष्ठ मुनीनां हितकाम्यया । कंटकाः शोषिता दैत्यास्तेन कंटकशोषिणी । अद्यप्रभृति नामास्तु तेन देवि सदा त्विह

«မုနိတို့၏ အကျိုးကို လိုလားသဖြင့် ဤနေရာ၌ အစဉ်တည်နေပါ၊ အို ဒေဝီ။ သင်က ဒိုင်တျများ—ဆူးကဲ့သို့သော အန္တရာယ်များ—ကို ခြောက်သွေ့ပျက်စီးစေခဲ့သဖြင့် ဤနေရာ၌ သင်၏နာမကို ‘ကဏ္ဍကရှိုးစိဏီ’ (ဆူးများကို ခြောက်သွေ့စေသူ) ဟု ခေါ်ကြပါစေ။ ယနေ့မှစ၍ အို ဒေဝီ၊ ထိုနာမဖြင့် ဤနေရာ၌ အစဉ်ရှိနေပါစေ»။

Verse 22

ईश्वर उवाच । एवं भविष्यतीत्युक्त्वा सा देव्यन्तर्हिता तदा । अष्टम्यां वा नवम्यां वा पूजयिष्यति मा नवः

ဣရှ္ဝရက မိန့်တော်မူသည်— «‘ဤသို့ပင် ဖြစ်လိမ့်မည်’ ဟု ဆိုပြီးနောက် ဒေဝီသည် ထိုခဏ၌ မျက်စိမှောက်ကွယ်သွား၏။ လဆန်း/လဆုတ် အဋ္ဌမီ သို့မဟုတ် နဝမီနေ့တွင် လူတစ်ဦးသည် ငါ့ကို (ဤနေရာ၌) ပူဇော်လိမ့်မည်»။

Verse 23

राक्षसेभ्यः पिशाचेभ्यो भयं तस्य न जायते । प्राप्नुयात्परमां सिद्धिं मानवो नात्र संशयः

ထိုဘက္တိသည် ရာක්ෂသများနှင့် ပိသာချများကြောင့် ကြောက်ရွံ့မှု မပေါ်ပေါက်။ ထိုသူသည် အမြင့်မြတ်ဆုံးသော စိဒ္ဓိကို ရရှိမည်—ဤအပေါ် သံသယမရှိ။

Verse 317

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये कंटकशोषणीमाहात्म्यवर्णनंनाम सप्तदशोत्तरत्रिशततमोऽध्यायः

ဤသို့ဖြင့် «သရီ စ္ကန္ဒ မဟာပုရာဏ» အတွင်း၊ ကဗျာ ၈၁,၀၀၀ ပါဝင်သော သံဟိတာ၌၊ ခုနစ်မြောက် ပရဘာသခဏ္ဍ၌၊ ပထမပိုင်း ပရဘာသက္ခေတ်ရ မာဟာတ္မျ၌၊ «ကဏ္ဍကရှိုးစိဏီ၏ မဟိမကို ဖော်ပြခြင်း» ဟူသော အခန်း၊ အခန်း ၃၁၇ သည် ပြီးဆုံး၏။