Adhyaya 263

Verse 1

ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि च्छायालिंगमिति स्मृतम् । उत्तरे न्यंकुमत्याश्च बह्वाश्चर्यं महत्फलम्

ဣရှ္ဝရက မိန့်တော်မူ၏—ထို့နောက် မဟာဒေဝီရေ၊ «ချာယာလင်္ဂ» ဟု ခေါ်ကြသော အရာသို့ သွားရမည်။ ၎င်းသည် ညန်ကူမတီ၏ မြောက်ဘက်၌ ရှိ၍ အံ့ဩဖွယ်ကောင်းကာ မဟာကောင်းကျိုးကို ပေး၏။

Verse 2

तं दृष्ट्वा मानवो देवि मुच्यते पंचपातकैः । सार्द्धद्वादशहस्तं तु योजनत्रितयेन तु । न पश्यंति महादेवि पापिष्ठा ये तु मानवाः

ဒေဝီရေ၊ ၎င်းကို မြင်သူသည် မဟာအပြစ်ငါးပါးမှ လွတ်ကင်း၏။ သို့သော် မဟာဒေဝီရေ၊ အပြစ်အလွန်ကြီးသူတို့သည် ၎င်းကို မမြင်နိုင်ကြ—၎င်းသည် လက်တံ တစ်ဆယ့်နှစ်နှင့် တစ်ဝက် အမြင့်ရှိပြီး ယောဇန သုံးခုအကွာအဝေးအတွင်း ထင်ရှားနေသော်လည်း။

Verse 263

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखंडे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये छायालिंग माहात्म्यवर्णनंनाम त्रिषष्ट्युत्तरद्विशततमोऽध्यायः

ဤသို့ဖြင့် သီရိ စကန္ဒ မဟာပုရာဏ၌၊ အရှစ်သောင်းတစ်ထောင် ဂါထာပါဝင်သော စံဟိတာတွင်၊ သတ္တမသော ပရဘာသ ခဏ္ဍ၌၊ ပရဘာသက္ခေတ္တ မာဟာတ္မယအတွင်း၊ «ချာယာလင်္ဂ၏ မဟိမကို ဖော်ပြခြင်း» ဟူသော အခန်းသည် အခန်း ၂၆၃ အဖြစ် ပြီးဆုံး၏။