Adhyaya 259

Verse 1

ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि पर्णादित्यं सुरेश्वरम् । प्राचीसरस्वतीकूले तटे चोत्तरतः स्थितम्

ဣဿဝရက ပြောသည်။ «ထို့နောက် မဟာဒေဝီရေ၊ အရှေ့သို့ စီးဆင်းသော သရஸဝတီမြစ်၏ မြောက်ဘက်ကမ်းပေါ်တွင် တည်ရှိသော ဒေဝတို့၏ အရှင် ပဏ္ဏာဒိတျ (Parṇāditya) ထံသို့ သွားရမည်»။

Verse 2

पुरा त्रेतायुगे देवि पर्णादोनाम वै द्विजः । प्रभासं क्षेत्रमासाद्य तपस्तेपे सुदारुणम् । आराधयामास रविं भक्त्या परमया युतः

ရှေးကာလ တ్రေတားယုဂ၌၊ ဒေဝီရေ၊ ပဏ္ဏာဒ အမည်ရှိသော ဗြာဟ္မဏတစ်ဦး ရှိခဲ့သည်။ သူသည် ပရဘာသ သန့်ရှင်းသော က్షೇತ್ರသို့ ရောက်လာကာ အလွန်ပြင်းထန်သော တပသကို ကျင့်ပြီး၊ အမြင့်ဆုံးသော ဘက္တိဖြင့် ရဝိ (နေဘုရား) ကို ပူဇော်အာရాధနာ ပြု하였다။

Verse 3

तर्पयित्वा ततः सूर्यं धूपमाल्यविलेपनैः । वेदोक्तैः स्तवनैः सूक्तैर्दिवारात्रं समाहितः

ထို့နောက် သူသည် နေဘုရား စူရျကို ဓူပ၊ ပန်းကုံး၊ လိမ်းဆေးတို့ဖြင့် အလှူပူဇော်ကာ တရပယိတွာ ပြု၍၊ နေ့ည မပြတ် စိတ်တည်ငြိမ်စွာ နေပြီး ဝေဒအညွှန်းရှိသော စတဝနနှင့် သုက္တများဖြင့် ချီးမွမ်းလေ၏။

Verse 4

एवं च ध्यायतस्तस्य कालेन महता ततः । तुतोष भगवान्सूर्यो वाक्यमेतदुवाच ह

ဤသို့ တရားသမားကဲ့သို့ အချိန်အတော်ကြာ ဓ్యာနပြုနေသော်၊ ကာလကြီးကြာပြီးနောက် ဘဂဝန် စူရျသည် ပျော်ရွှင်နှစ်သက်ကာ ဤစကားကို မိန့်တော်မူလေ၏။

Verse 5

परितुष्टोऽस्मि विप्रेन्द्र तपसानेन सुव्रत । वरं वरय भद्रं ते नित्यं यन्मनसेप्सितम्

«ဗိပရိန္ဒြာ၊ ဗြာဟ္မဏတို့အထဲက အကောင်းဆုံးရေ၊ သုဝရတရေ၊ သင်၏ တပသကြောင့် ငါ အလွန်နှစ်သက်ပြီ။ မင်္ဂလာရှိပါစေ—သင်၏ စိတ်ထဲ၌ အမြဲလိုလားသော အရာကို ဆုတောင်း၍ ဗရတစ်ပါးကို ရွေးချယ်လော့»။

Verse 6

ब्राह्मण उवाच । एष एव वरः कामो यत्तुष्टो भगवान्स्वयम् । दर्शनं तव देवेश स्वप्नेष्वपि च दुर्ल्लभम्

ဗြာဟ္မဏက ပြော၏ — «ငါတောင်းသော အကောင်းဆုံးသော ဝရသည် ဤတစ်ခုတည်းပင်၊ ဘဂဝန်သည် ကိုယ်တိုင်ပင် နှစ်သက်တော်မူခြင်း ဖြစ်ပါစေ။ အို ဒေဝေရှ၊ သင်၏ ဒർശနကို ရရှိခြင်းသည် အိပ်မက်ထဲတွင်တောင် ရှားပါးလှ၏»။

Verse 7

अवश्यं यदि दातव्यो वरो मम दिवाकर । अत्र संनिहतो देव सदा त्वं भव भास्कर

«အကယ်၍ ငါ့အား ဝရတစ်ပါးကို မဖြစ်မနေ ပေးရမည်ဆိုလျှင်၊ အို ဒိဝါကရ၊ အို ဒေဝ၊ ဤနေရာ၌ အမြဲတမ်း နီးကပ်တည်ရှိတော်မူပါ—အို ဘာස්ကရ၊ အစဉ်အမြဲ ဤနေရာ၌ နေထိုင်တော်မူပါ»။

Verse 8

तव प्रसादात्ते यांतु तव लोकं दिवा कर । एवं भविष्यतीत्युक्त्वा ह्यन्तर्धानं गतो रविः

«သင်၏ ကရုဏာတော်ကြောင့် သူတို့သည် သင်၏ လောကသို့ ရောက်ပါစေ၊ အို ဒိဝါကရ» ဟုဆို၏။ «အဲဒီအတိုင်း ဖြစ်လိမ့်မည်» ဟုမိန့်တော်မူပြီးနောက် ရဝိသည် မျက်စိမြင်ရာမှ ပျောက်ကွယ်သွား၏။

Verse 9

पर्णादोऽपि स्थितस्तत्र तस्याराधनतत्परः । तत्र भाद्रपदे मासे षष्ठ्यां स्नानं समाचरेत् । पर्णादित्यं ततः पश्येन्न स दुःखमवाप्नुयात्

ပဏ္ဏာဒလည်း ထိုနေရာ၌ နေထိုင်ကာ ထိုဘုရားကို ပူဇော်အာရాధနာပြုရန် အလွန်အမင်း အာရုံစိုက်နေ၏။ ထိုနေရာ၌ ဘာဒ్రပဒ လတွင် လဆန်း/လဆုတ် ခြောက်ရက်နေ့၌ ရေချိုးကာ ကုသိုလ်ပြုရမည်။ ထို့နောက် ပဏ္ဏာဒိတျကို ဒർശနပြုလျှင် ဒုက္ခကို မရောက်ရ။

Verse 10

गोशतस्य प्रयागे तु सम्यग्दत्तस्य यत्फलम् । तत्फलं लभते मर्त्यः पर्णादित्यस्य दर्शनात्

ပရာယာဂ၌ နွားတစ်ရာကို စနစ်တကျ လှူဒါန်းခြင်းမှ ရသော အကျိုးဖလ အားလုံးကို—လူသားသည် ပဏ္ဏာဒိတျ၏ ဒർശနတစ်ခါသာဖြင့် ထိုအကျိုးဖလကို ရရှိနိုင်၏။

Verse 11

ये सेवंते महाकुष्ठं पांगुल्यं च विवर्चिकाः । पर्णादित्यं न जानंति नूनं ते मंदबुद्धयः

အကြီးမားသော ကုဋ္ဌရောဂါ၊ ခြေမသန်မှုနှင့် အရေပြားရောဂါတို့ကို ‘ဝတ်ပြု’နေသူတို့သည်—ပရဏာဒိတျယ (Parṇāditya) ကို မသိကြသေးသည်မှာ အမှန်ပင်; ထိုသူတို့၏ ဉာဏ်သည် မထက်မြက်။

Verse 259

इति श्रीस्कान्दे महपुराण एकाशीति साहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखंडे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये पर्णादित्यमाहात्म्यवर्णनंनामैकोनषष्ट्युत्तरद्विशततमोऽध्यायः

ဤသို့ဖြင့် သန့်ရှင်းသော စကန္ဒ မဟာပုရာဏ၌၊ ရှစ်သောင်းတစ်ထောင် စလောကပါဝင်သော သံဟိတာတွင်၊ သတ္တမ ပရဘာသခဏ္ဍ၌၊ ပထမ ပရဘာသက္ခေတ္တ မာဟာတ္မယအတွင်း၊ «ပရဏာဒိတျယ၏ မဟာတန်ခိုးဖော်ပြခြင်း» ဟူသော အမည်ရှိ အခန်း ၂၅၉ သည် ပြီးဆုံး၏။