Adhyaya 257

Verse 1

ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि त्रितकूपमिति स्मृतम् । नंदादित्यस्य पूर्वेण योजनत्रितयेन तु

ဣရှ္ဝရက မိန့်တော်မူသည်– «ထို့နောက် မဟာဒေဝီရေ၊ တြိတကူပ ဟု ခေါ်သော နေရာသို့ သွားရမည်။ ၎င်းသည် နန္ဒာဒိတျ၏ အရှေ့ဘက်တွင် ယောဇန သုံးခုအကွာ၌ တည်ရှိသည်»။

Verse 2

पुरा बभूव राजेन्द्रः सौराष्ट्रविषये सुधीः । आत्रेय इति विख्यातो वेदवेदांगपारगः

ရှေးကာလ၌ စော်ရာဋ္ဌရဒေသ၌ ပညာရှိသော မင်းတစ်ပါးရှိ၍ “အာတြေယ” ဟူ၍ ထင်ရှားကာ ဝေဒနှင့် ဝေဒအင်္ဂတို့၌ ကျွမ်းကျင်သူ ဖြစ်၏။

Verse 3

तस्य पुत्रत्रयं जज्ञ ऋतुकालाभिगामिनः । एकतश्चद्वितश्चैव त्रितश्चैवेति भामिनि

ထိုမင်း၌ သားသုံးပါး မွေးဖွားလာကြ၍ သင့်တော်သောကာလ၌ ဇနီးထံ ချဉ်းကပ်သည့် ဓမ္မကို လိုက်နာသူများ ဖြစ်ကြ၏။ ၎င်းတို့ကို ဧကတ၊ ဒွိတ၊ တြိတ ဟူ၍ ခေါ်ကြ၏၊ အလင်းရောင်တောက်ပသော မိန်းမရေ။

Verse 4

त्रितस्तेषां कनिष्ठोऽभूद्वेदवेदांगपारगः । सर्वैरेव गुणैर्युक्तो मूर्खो ज्येष्ठौ बभूवतुः

သူတို့အနက် အငယ်ဆုံး တြိတ သည် ဝေဒနှင့် ဝေဒအင်္ဂတို့၌ ကျွမ်းကျင်သူ ဖြစ်လာ၏။ ဂုဏ်သတ္တိ အစုံအလင် ပြည့်စုံသော်လည်း အကြီးနှစ်ဦးမှာ မိုက်မဲနေကြ၏။

Verse 5

कस्यचित्त्वथकालस्य आत्रेयो द्विज सत्तमः । तपः कृत्वा तु विपुलं कालधर्ममुपेयिवान्

ထို့နောက် အချိန်အနည်းငယ်ကြာသော် အာတြေယ သည် ဒွိဇတို့အနက် အမြတ်ဆုံးဖြစ်၍ တပသ်ကို များစွာ ပြုလုပ်ပြီးနောက် ကာလ၏ ဓမ္မကို ရောက်ကာ လောကမှ ကွယ်လွန်သွား၏။

Verse 6

ततस्तेषां त्रितो राजा बभूव गुणवत्तरः । धुरमाकर्षयामास पुत्रोऽयं तस्य या पुरा

ထို့နောက် သူတို့အနက် တြိတ သည် ဂုဏ်သတ္တိအားဖြင့် ထူးချွန်ကာ မင်းဖြစ်လာ၏။ ယခင်ကတည်းက သားဖြစ်သကဲ့သို့ တာဝန်၏ အလေးချိန်ကို ကိုယ်တိုင် ထမ်းဆောင်လေ၏။

Verse 7

तस्य बुद्धिः समुत्पन्ना कथं यज्ञं करोम्यहम् । सन्निमंत्र्य द्विजश्रेष्ठान्यज्ञकर्मस्वधिष्ठितान्

ထိုအခါ သူ၏စိတ်၌ «ငါ ယဇ္ဈကို မည်သို့ ပြုလုပ်ရမည်နည်း» ဟူသော အတွေး ပေါ်ထွန်းလာ၏။ ယဇ္ဈကర్మ၌ ကျွမ်းကျင်တည်ကြည်သော ဗြာဟ္မဏအမြတ်တို့ကို စည်းကမ်းတကျ ဖိတ်ခေါ်ပြီး ဆောင်ရွက်ရန် ပြင်ဆင်လေ၏။

Verse 8

इन्द्रादींश्च सुरान्सर्वानावाह्य विधिपूर्वकम् । दक्षिणार्थं द्विजेन्द्राणां प्रभासं स जगाम ह । गृहीत्वा भ्रातरौ ज्येष्ठौ गवार्थं प्रस्थितो द्विजः

စည်းကမ်းတကျ အင်္ဒြာနှင့် နတ်တို့အားလုံးကို အာဝါဟနာပြု၍ ခေါ်ယူပြီးနောက်၊ ဗြာဟ္မဏအရှင်တို့၏ ဒက္ခိဏာအတွက် ပရဘာသသို့ ထွက်ခွာလေ၏။ အစ်ကိုကြီးနှစ်ဦးကို ခေါ်ဆောင်ကာ၊ ဒွိဇသည် နွားရှာရန် ခရီးထွက်သွား၏။

Verse 9

यस्य यस्य गृहे याति स त्रितो वेदपारगः । तत्र तत्र वरां पूजां लेभे गाश्चैव पुष्कलाः

ဝေဒကို ကျွမ်းကျင်သိမြင်သော တြိတသည် မည်သည့်အိမ်သို့ ဝင်ရောက်သော်လည်း ထိုနေရာတိုင်း၌ အထူးမြတ်သော ပူဇော်ဂုဏ်ပြုခြင်းကို ရရှိပြီး နွားများလည်း ပေါများစွာ ရလေ၏။

Verse 10

एवं स गोधनं प्राप्य भ्रातृभ्यां सहितस्तदा । गृहाय प्रस्थितो देवि निर्वृतिं परमां गतः

ထိုသို့ နွားဓနကို ရရှိပြီးနောက် အစ်ကိုနှစ်ဦးနှင့်အတူ၊ အို ဒေဝီ၊ အိမ်သို့ ပြန်လည်ထွက်ခွာလေ၏။ သူသည် အမြင့်ဆုံးသော စိတ်ချမ်းသာမှုကို ရောက်ရှိခဲ့၏။

Verse 11

त्रितस्ताभ्यां पुरो याति पृष्ठतो भ्रातरौ च तौ । गोधनं चालयंतस्ते प्रभासं क्षेत्रमागताः

တြိတသည် အရှေ့မှ လျှောက်သွား၍ အစ်ကိုနှစ်ဦးသည် နောက်မှလိုက်ကာ နွားအုပ်ကို မောင်းနှင်ကြ၏။ ထိုသို့ဖြင့် သူတို့သည် သန့်ရှင်းမြတ်သော ပရဘာသ က్షೇತ್ರသို့ ရောက်လာကြလေ၏။

Verse 12

अथ तद्गोधनं दृष्ट्वा भूरि दानार्थमाहृतम् । भ्रातृभ्यां त्रितये चेति पापा मतिरजायत

သို့သော် လှူဒါန်းရန်အတွက် ယူဆောင်လာသော ကြီးမားသော နွားအုပ်ကြီးကို မြင်သောအခါ ညီအစ်ကို နှစ်ယောက်တို့၏ စိတ်ထဲတွင် အပြစ်ရှိသော အတွေးတစ်ခု ပေါ်လာသည်– “ဤအရာသည် တြိတ အတွက်ဖြစ်ပြီး ငါတို့အတွက် (သိမ်းယူရန်) ဖြစ်သည်။”

Verse 13

परस्परमूचतुस्तौ भ्रातरौ दुष्टचेतसौ । त्रितो यज्ञेषु कुशलो वेदेषु कुशलस्तथा

ထို့နောက် စိတ်ထားယုတ်မာသော ထိုညီအစ်ကိုနှစ်ယောက်သည် အချင်းချင်း ပြောဆိုကြသည်– “တြိတ သည် ယဇ်ပူဇော်ခြင်း၌ ကျွမ်းကျင်ပြီး ဗေဒကျမ်းများတွင်လည်း ကျွမ်းကျင်သည်။”

Verse 14

मान्यः पूज्यश्च सर्वत्र आवां मूर्खौ निरर्थकौ । एतद्धि गोधनं सर्वं त्रितो दास्यति सन्मखे

“သူသည် နေရာတိုင်းတွင် အလေးအမြတ်ပြုခြင်း ခံရသော်လည်း ငါတို့သည် လူမိုက်များဖြစ်ပြီး အရာမဝင်ပေ။ အမှန်စင်စစ် တြိတ သည် သူတော်ကောင်းတို့၏ မျက်မှောက်၌ ယဇ်ပူဇော်ပွဲတွင် ဤနွားဥစ္စာရှိသမျှကို ပေးလှူလိမ့်မည်။”

Verse 15

अस्माकं पितृपर्यातो यदाप्तं तत्समं भवेत् । तस्मादत्रैव युक्तोऽस्य वधो वै त्रितयज्ञिनः

“ငါတို့ဘိုးဘေးများမှတဆင့် ငါတို့ထံသို့ ရောက်ရှိလာသမျှသည် ထိုအရာနှင့် တူညီလိမ့်မည် (ငါတို့ သိမ်းယူမှသာလျှင်)။ ထို့ကြောင့် ဤနေရာ၌ပင် ယဇ်ပူဇော်သူ တြိတ ကို သတ်ဖြတ်ခြင်းသည် အမှန်တကယ် သင့်လျော်သော လုပ်ရပ်ဖြစ်သည်။”

Verse 16

एवं तौ निश्चयं कृत्वा प्रस्थितौ भ्रातरावुभौ । त्रितस्तु पुरतो याति निर्विकल्प ऋजुः सुधीः

ဤသို့ ဆုံးဖြတ်ပြီးနောက် ညီအစ်ကို နှစ်ယောက် ထွက်ခွာသွားကြသည်။ သို့သော် တြိတ သည် တည်ငြိမ်ခြင်း၊ ရိုးသားခြင်း၊ ပညာရှိခြင်းတို့ဖြင့် သံသယကင်းရှင်းစွာ သူတို့ရှေ့မှ သွားလေ၏။

Verse 17

अनु तत्र समुत्तस्थौ व्याघ्रो रौद्रतराकृतिः । व्यादितास्यो रवं देवि व्यनद्भैरवं ततः

ထို့နောက် သူတို့နောက်ကွယ်တွင် အလွန်ကြမ်းတမ်းသည့် ရုပ်သဏ္ဌာန်ရှိသော ကျားတစ်ကောင် ထလာ၏။ မေးရိုးဖွင့်လျက်၊ အို ဒေဝီ၊ ကြောက်မက်ဖွယ် အော်ဟစ်သံကို ထုတ်လွှင့်လေ၏။

Verse 18

तस्य शब्देन ता गावो नष्टा जग्मुर्दिशो दश । अन्धकूपो महांस्तत्र प्रदेशे दारुणोऽभवत्

ထိုအော်သံကြောင့် နွားများသည် ကြောက်လန့်ကာ ပြေးကွဲသွား၍ တစ်ဆယ်မျက်နှာသို့ ပျောက်ကွယ်သွားကြ၏။ ထိုဒေသ၌ ကြည့်ရသည်မှာ ကြမ်းတမ်းသော “အမှောင်ရေတွင်း” ကြီးတစ်တွင်း ရှိလေ၏။

Verse 19

एकतो दारुणो व्याघ्रः कूपोऽन्यत्र सुदारुणः । दृष्ट्वा ते भ्रातरः सर्वे भयोद्विग्नाः प्रदुद्रुवुः

တစ်ဖက်၌ ကြမ်းတမ်းသော ကျားရှိ၍၊ အခြားဖက်၌လည်း အလွန်ကြောက်မက်ဖွယ် ရေတွင်းရှိ၏။ ထိုကိုမြင်သဖြင့် ညီအစ်ကိုအားလုံးသည် ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်ကာ အလျင်အမြန် ထွက်ပြေးကြ၏။

Verse 20

अथ ते विषमं प्राप्य तटं कूपस्य भामिनि । स्थिता यावद्गतो व्याघ्रस्ततो गंतुं मनो दधुः

ထို့နောက်၊ အို မိန်းမမြတ်၊ သူတို့သည် ရေတွင်း၏ မညီမညာသော အနားသို့ ရောက်ကာ ကျားထွက်သွားသည်အထိ ထိုနေရာ၌ ရပ်နေကြ၏။ ထို့နောက်မှသာ ဆက်လက်သွားရန် စိတ်ကူးကြ၏။

Verse 21

अथ ताभ्यां त्रितो देवि भ्रातृभ्यां नृपसत्तम । प्रक्षिप्तो दारुणे कूपे जीर्णे तोयविवर्जिते

ထို့နောက်၊ အို ဒေဝီ—အို မင်းမြတ်တို့အထွဋ်အမြတ်—ထရီတာကို ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက်က ကြမ်းတမ်းသော ရေတွင်းထဲသို့ ပစ်ချလိုက်ကြ၏။ ထိုရေတွင်းသည် အိုဟောင်း၍ ရေမရှိသည့် ခြောက်သွေ့သော ရေတွင်းဖြစ်၏။

Verse 22

ततस्तद्गोधनं गृह्य प्रस्थितौ हृष्टमानसौ । त्रितस्तु पतितस्तत्र कूपे जलविवर्जिते

ထို့နောက် နွားအစု၏ ဥစ္စာကို ယူဆောင်ကာ သူတို့နှစ်ဦးသည် စိတ်ပျော်ရွှင်လျက် ထွက်ခွာကြ၏။ သို့သော် တြိတသည် ရေမရှိသော ရေတွင်းအတွင်း၌ ထိုနေရာတွင် လဲကျနေ၏။

Verse 23

चिन्तयामास मेधावी नाहं शोचामि जीवितुम् । मयाहूता द्विजश्रेष्ठा यज्ञार्थं वेदपारगाः । इन्द्राद्याश्च सुराः सर्वे स क्रतुः स्यान्न मे त्वतः

ပညာရှိသူက စဉ်းစား၏— «ငါ့အသက်အတွက် မငိုကြွေး။ ယဇ္ဍအတွက် ဗေဒကျွမ်းကျင်သော ဗြာဟ္မဏအမြတ်တော်များကို ငါဖိတ်ခေါ်ထားပြီး၊ အိန္ဒြာမှစ၍ နတ်တော်အားလုံးကိုလည်း ဖိတ်ခေါ်ထားသည်။ ထို့ကြောင့် ငါ့ကြောင့် ထိုယဇ္ဍမပျက်စီးရ» ဟု။

Verse 24

स एवं चिन्तयामास वेदवेदांगपारगः । मानसं यज्ञमारभ्य तत्रैव वरवर्णिनि

ထိုသို့ စဉ်းစားလျက် ဗေဒနှင့် ဗေဒအင်္ဂတို့ကို ကျွမ်းကျင်သော ဗြာဟ္မဏသည်— အလှရောင်သမီးရေ— ထိုနေရာ၌ပင် စိတ်ဖြင့် ယဇ္ဍကို စတင်ပြုလုပ်၏။

Verse 25

स्वयमेव स सूक्तानि प्रोक्त्वा प्रोक्त्वा द्विजोत्तमः । कृतवान्बालुकाहोमं तेन तुष्टाश्च देवताः

ထိုဗြာဟ္မဏအမြတ်တော်သည် သုက္တများကို ကိုယ်တိုင် ထပ်ခါထပ်ခါ ရွတ်ဆိုကာ၊ သဲဖြင့် ဟောမ (ဗာလုကာ-ဟောမ) ကို ပြုလုပ်၏။ ထိုကာရဏကြောင့် နတ်တော်တို့ ပီတိဖြစ်ကြ၏။

Verse 26

श्रद्धां तस्य विदित्वा तु भूयस्तृप्तास्तु देवताः । आगत्य ब्राह्मणं प्रोचुः कूपमध्ये व्यवस्थितम्

သူ၏ သဒ္ဓါကို သိမြင်သဖြင့် နတ်တော်တို့သည် ပိုမိုတင်းတိပ်ပျော်ရွှင်ကြ၏။ ထို့နောက် သူတို့သည် လာရောက်ကာ ရေတွင်းအလယ်၌ ရပ်တည်နေသော ဗြာဟ္မဏအား မိန့်ကြား၏။

Verse 27

देवा ऊचुः । भोभो विप्र त्वया नूनं सर्वे संतर्पिता वयम् । मानसेन तु यज्ञेन तस्माद्ब्रूहि मनोगतम्

နတ်တို့က ဆိုကြသည်။ «အို ဗြာဟ္မဏာ၊ သင်၏ စိတ်ဖြင့်ပြုသော ယဇ္ဉာကြောင့် ကျွန်ုပ်တို့အားလုံး စိတ်ကျေနပ်ပြီ။ ထို့ကြောင့် သင်၏ စိတ်ထဲရှိ ဆန္ဒကို ပြောပါ»။

Verse 28

ब्राह्मण उवाच । यदि देवाः प्रसन्ना मे कूपान्निष्कमणे त्वहम् । यष्टा स्वं मंदिरं गत्वा देवयज्ञं करोम्यहम्

ဗြာဟ္မဏာက ဆိုသည်။ «နတ်တို့သည် ကျွန်ုပ်အပေါ် ပျော်ရွှင်ကြလျှင် ဤရေတွင်းမှ ထွက်နိုင်ပါစေ။ ကိုယ့်အိမ်သို့ သွားပြီးနောက် တရားတော်အတိုင်း ဒေဝယဇ္ဉာကို ကျွန်ုပ် ပြုလုပ်မည်»။

Verse 29

ईश्वर उवाच । अथ देवैः समादिष्टा तस्मिन्कूपे सरस्वती । निर्गत्य वसुधां भित्त्वा पूरयामास वारिणा

ဣရှ္ဝရက ဆိုသည်။ ထို့နောက် နတ်တို့၏ အမိန့်ဖြင့် စရஸဝတီသည် ထိုရေတွင်းထဲသို့ ပေါ်ထွက်လာ၍ မြေကို ခွဲဖောက်ကာ ရေဖြင့် ပြည့်စေ하였다။

Verse 30

अथ निष्क्रम्य विप्रोऽसौ यातः स्वभवनं प्रति । ततः प्रभृति देवेशि त्रितकूपः स उच्यते

ထို့နောက် ထိုဗြာဟ္မဏာသည် ထွက်လာ၍ ကိုယ့်အိမ်သို့ သွားလေသည်။ ထိုအချိန်မှစ၍ အို နတ်တို့၏ မိခင်မဟာမယ်တော်၊ ထိုနေရာကို “တရိတကူပ” ဟု ခေါ်ကြသည်။

Verse 31

स्नात्वा तत्र शुचिर्भूत्वा त्वथ संतर्पयेत्पितॄन् । अश्वमेधमवाप्नोति सर्वपापविवर्जितः

ထိုနေရာတွင် ရေချိုး၍ သန့်ရှင်းလာပြီးနောက် ပိတೃများကို စိတ်ကျေနပ်စေသော် အရှ္ဝမေဓ ယဇ္ဉာ၏ ကုသိုလ်ကို ရရှိကာ အပြစ်အားလုံးမှ ကင်းလွတ်သည်။

Verse 32

तिल दानं तु देवेशि तत्र शस्तं सकाञ्चनम् । पितॄणां वल्लभं तीर्थं नित्यं चैव तु भामिनि

အို နတ်တို့၏မယ်တော်၊ ထိုနေရာ၌ နှမ်းကို မေတ္တာတရားဖြင့် လှူဒါန်းခြင်းကို ရွှေနှင့်အတူ အလွန်ချီးမွမ်းကြ၏။ အို တောက်ပသောမယ်တော်၊ ထို တီရ္ထ သည် ပိတೃတို့အတွက် အမြဲချစ်ခင်ရာ ဖြစ်၏။

Verse 33

अग्निष्वात्ता बर्हिषद आयंतुन इति स्मृताः । ये दिव्याः पितरो देवि तेषां सांनिध्यमत्र हि

“အဂ္နိသွာတ္တာ” နှင့် “ဗရ္ဟိသဒ္” တို့ကို “လာကြပါစေ” ဟူသော ဖိတ်ခေါ်သံဖြင့် မှတ်မိကြ၏။ အို ဒေဝီ၊ ထို သာမန်မဟုတ်သော ပိတೃတို့၏ နီးကပ်တည်ရှိမှုသည် ဤနေရာ၌ အမှန်တကယ် ရှိ၏။

Verse 34

दर्शनादपि तीर्थस्य तस्य वै सुरसत्तमे । मुच्यन्ते प्राणिनः पापादाजन्ममरणांतिकात्

အို နတ်တို့အနက် အမြတ်ဆုံး၊ ထို တီရ္ထ ကို မြင်ရုံသာဖြင့်ပင် သတ္တဝါတို့သည် အပြစ်မှ လွတ်မြောက်ကြ၏—မွေးဖွားချိန်မှ အသက်ဆုံးအထိ ကပ်လျက်နေသော အပြစ်များမှ။

Verse 35

तस्मात्सर्वप्रयत्नेन तत्र स्नानं समाचरेत् । प्रभासं क्षेत्रमासाद्य यदीच्छेच्छ्रेय आत्मनः

ထို့ကြောင့် အားလုံးသောကြိုးပမ်းမှုဖြင့် ထိုနေရာ၌ သင့်လျော်စွာ ရေချိုးကာ ကျင့်သုံးသင့်၏။ ပရဘ္ဟာသ သန့်ရှင်းသော က్షೇತ್ರ သို့ ရောက်ပြီး မိမိအတွက် အမြင့်မြတ်ဆုံး ကောင်းကျိုးကို လိုလားပါက။

Verse 257

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखंडे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये त्रितकूपमाहात्म्यवर्णनंनाम सप्तपञ्चाशदुत्तरद्विशततमोऽध्यायः

ဤသို့ဖြင့် သန့်ရှင်းသော စ္ကန္ဒ မဟာပုရာဏ၌—အရှစ်ဆယ့်တစ်ထောင် ပဒများပါသော သံဟိတာအတွင်း—သတ္တမ ပရဘ္ဟာသခဏ္ဍ၌၊ ပထမပိုင်း «ပရဘ္ဟာသက்னေတ్రమာဟာတ္မ்ய» အတွင်းရှိ «ထရိတကူပ တီရ္ထ မာဟာတ္မ்ய ဖော်ပြချက်» ဟူသော အဓျာယ ၂၅၇ ပြီးဆုံး၏။