Adhyaya 241
အခန်း ၂၄၁ တွင် ဣရှ္ဝရက ပရဘာသ-က்ஷೇತ್ರရှိ ဘလဘဒ္ဒရ (Balabhadra) နှင့် ဆက်စပ်သော ဘုရားကျောင်းကို ဖော်ပြသည်။ ဘလဘဒ္ဒရကို မြွေရုပ်ဖြစ်သော ရှေရှ (Śeṣa) ဟု သတ်မှတ်ထားပြီး၊ နေရာသည် မိတ္တ-ဝန (Mitra-vana) အတွင်း (gavyūti နှစ်ခုအကျယ်) တည်ရှိသည်။ ထိုနေရာကို “ပာတားလ-ပထ” ဟူသော ဒဏ္ဍာရီဆန်သော လမ်းကြောင်းဖြင့် ရောက်နိုင်သည့် တြိ-သင်္ဂမ (မြစ်သုံးဆုံ) တီရ္ထနှင့် ချိတ်ဆက်ထားသည်။ ဘုရားကျောင်းသည် လင်္ဂပုံသဏ္ဍာန် (liṅgākāra) နှင့် “mahāprabha” အလင်းတောက်ပမှုကြီးမားသည်ဟု ဆိုကာ၊ ရေဝတီ (Revatī) နှင့်အတူ “ရှေရှ” ဟူ၍ ကျော်ကြားသည်။ ဒေသခံပုံပြင်အရ စိဒ္ဓတစ်ဦးဖြစ်သော ဇရာ (Jarā) သည် ကော်လိက (kaulika) အထည်ယက်သမားဖြစ်ပြီး၊ ဇာတ်လမ်းစကားရပ်အရ “ဗိဿ္ဏုကို သတ်သူ” ဟု ခေါ်ဆိုထားသော်လည်း ထိုနေရာတွင် လုံးဝပျောက်ကွယ်သွားခြင်း (လယ) ကို ရရှိသည်။ ထိုနောက်မှ နေရာသည် “ရှေရှ” ဟူသော အမည်ဖြင့် လူသိများလာသည်။ ထို့ပြင် ချိုင်တြ (Caitra) လဆန်း ၁၃ ရက် (Caitra-śukla-trayodaśī) တွင် ပူဇော်ဝတ်ပြုရန် ညွှန်ကြားပြီး၊ မိသားစုအကျိုး—သားသမီး၊ မြေးများ၊ တိရစ္ဆာန်မွေးမြူရေး—နှင့် တစ်နှစ်တာ ကောင်းကျိုးချမ်းသာကို ကတိပြုသည်။ ကလေးများကို masūrikā၊ visphoṭaka ကဲ့သို့ အဖုအပေါက်ရောဂါများမှ ကာကွယ်ပေးသည်ဟုလည်း ဆိုသည်။ နောက်ဆုံးတွင် လူမှုအုပ်စုအမျိုးမျိုးအကြား ထိုနေရာ၏ လူကြိုက်များမှုကို ဖော်ပြကာ၊ ရှေရှသည် တိရစ္ဆာန်ပူဇော်ခြင်း၊ ပန်းပူဇော်ခြင်းနှင့် ဘလိ (bali) အမျိုးမျိုးဖြင့် လျင်မြန်စွာ ပျော်ရွှင်တော်မူပြီး စုဆောင်းထားသော အပြစ်များကို ဖျက်ဆီးတော်မူသည်ဟု သဘောတရားအဖြစ် ထုတ်ဖော်ထားသည်။
Shlokas
Verse 1
ईश्वर उवाच । तत्रैव संस्थितं पश्येद्बलभद्रकलेवरम् । शेषरूपेण यत्रासौ प्रात्यजत्स्वकलेवरम्
ဣရှ္ဝရ မိန့်တော်မူသည်။ ထိုနေရာတည်းမှာပင် ဘလဘဒြာ၏ ကိုယ်တော်သင်္ကေတကို မြင်ရမည်။ ထိုနေရာ၌ သူသည် ရှေရှရုပ်ဖြင့် မိမိကိုယ်ခန္ဓာကို စွန့်ပစ်ခဲ့၏။
Verse 2
गतस्त्रैसंगमे तीर्थे तत्र पातालवर्त्मना । अस्मिन्मित्रवने देवि गव्यूतिद्वयविस्तृते
သူသည် တြိုင်သင်္ဂမ တီရ္ထ (သန့်ရှင်းသော ဖော်ဒ်) သို့ အောက်လောကလမ်းကြောင်းဖြင့် ရောက်ရှိသွား၏။ ဤနေရာသည် ဒေဝီရေ၊ မိတ္တရဝန၌ တည်ရှိပြီး ဂဗျူတိ နှစ်ခုအကျယ်အဝန်းဖြင့် ပြန့်ကျယ်၏။
Verse 3
कलेवरं स्थितं देवि लिंगाकारं महाप्रभम् । रेवत्या सहितं तत्र शेषनामेति विश्रुतम्
ဒေဝီရေ၊ ထိုနေရာ၌ သန့်ရှင်းသော ကာယသည် အလင်းတောက်ပလွန်စွာသော လင်္ဂရုပ်အဖြစ် တည်မြဲနေ၏။ ထိုတွင် ရေဝတီနှင့်အတူ «ရှေသ» ဟူသော နာမဖြင့် ကျော်ကြား၏။
Verse 4
यत्र सिद्धः पुरा देवि जरानामा तु कौलिकः । विष्णुहंता भल्लतीर्थे सोऽस्मिन्स्थाने लयं गतः
ဒေဝီရေ၊ ဤနေရာ၌ ယခင်က «ဇရာ» ဟူသော အမည်ရှိ စိဒ္ဓတစ်ပါး ရှိခဲ့ပြီး၊ အမျိုးအစားအားဖြင့် အထည်ယက်သမား ဖြစ်၏။ သူသည် ဘ္ဟလ္လတီရ္ထ၌ ဗိෂ္ဏုကို သတ်သူဖြစ်ကာ၊ ဤအရပ်၌ပင် လယ (အဆုံးစည်းလုံးခြင်း) သို့ ရောက်၏။
Verse 5
तत्प्रभृत्येव सकले शेष इत्यभिविश्रुतः । चैत्रे शुक्लत्रयोदश्यां यस्तं पूजयते नरः । स पुत्रपौत्रपशुमान्वर्षं क्षेमेण गच्छति
ထိုအချိန်မှစ၍ လောကတစ်လွှားတွင် «ရှေသ» ဟူသော နာမဖြင့် ကျော်ကြားလာ၏။ ချိုင်တြလ၏ သုက္လပက္ခ တရိုဒသီ (၁၃ ရက်) တွင် သူ့ကို ပူဇော်သူသည် တစ်နှစ်လုံး အေးချမ်းကောင်းမွန်စွာ ဖြတ်သန်းရပြီး သားမြေးနှင့် နွားတိရစ္ဆာန်တို့ ပြည့်စုံ၏။
Verse 6
मसूरिकादिरोगेभ्यः शिशूनां न भयं भवेत् । विस्फोटकादिरोगेभ्यो न भयं जायते क्वचित्
ကလေးငယ်တို့အတွက် မစူရိကာ စသည့် ရောဂါများမှ ကြောက်ရွံ့စရာ မရှိတော့ပေ။ ထို့အပြင် ဗစ္ဖိုတကာ စသည့် အဖုအပိန်ပေါက်ကွဲရောဂါများမှလည်း မည်သည့်အခါမျှ ကြောက်ရွံ့မှု မပေါ်ပေါက်။
Verse 7
अस्मिन्क्षेत्रे महासिद्धे सिद्धयज्ञस्तु यः स्मृतः । वर्णानां सांतरालानां सर्वेषां चातिवल्लभः
ဤမဟာသိဒ္ဓိပြည့်ဝသော သန့်ရှင်းကွင်း၌ «သိဒ္ဓယဇ္ဈ» ဟု မှတ်တမ်းတင်ထားသော ယဇ္ဈကိစ္စသည် ဝဏ္ဏအမျိုးအစားအားလုံးနှင့် ရောနှောသော အသိုင်းအဝိုင်းတို့အတွက်ပါ အလွန်ချစ်ခင်အလေးထားရာ ဖြစ်သည်။
Verse 8
पशुपुष्पोपहारैश्च बलिदानैः पृथग्विधैः । संतुष्टिं शीघ्रमायाति शेषोऽशेषाघनाशनः
တိရစ္ဆာန်ပူဇော်ခြင်း၊ ပန်းပူဇော်ခြင်းနှင့် အမျိုးမျိုးသော ဘလိ (bali) ပူဇော်ပွဲများဖြင့် အပြစ်အားလုံးကို ဖျက်ဆီးသူ သေရှ (Śeṣa) သည် လျင်မြန်စွာ ပျော်ရွှင်ကျေနပ်လာသည်။
Verse 241
इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये शेषमाहात्म्यवर्णनंनामैकचत्वारिंश दुत्तरद्विशततमोऽध्यायः
ဤသို့ဖြင့် «သီရိ စကန္ဒ မဟာပုရာဏ» ၏ «ဧကာသီတိသာဟသရီ သံဟိတာ» အတွင်း၊ သတ္တမ ပရဘာသခဏ္ဍ၊ ပထမ ပရဘာသက்னေတ్రమာဟာတ္မယ၌ «သေရှ၏ မဟာတန်ခိုးကို ဖော်ပြခြင်း» ဟု အမည်ရသော အခန်း ၂၄၁ ပြီးဆုံး၏။