Adhyaya 224

Verse 1

ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि लिंगमिंद्रप्रतिष्ठितम् । पापमोचननामाढ्यं दक्षिणे पुरुषोत्तमात्

အရှင်က မိန့်တော်မူသည်။ «ထို့နောက် မဟာဒေဝီရေ၊ အိန္ဒြာက တည်ထောင်ပူဇော်ထားသော လင်္ဂကို သွားရမည်။ ၎င်းသည် ‘ပါပမိုချန’ (အပြစ်ဖယ်ရှားသူ) ဟူသော နာမဖြင့် ကျော်ကြားပြီး ပုရုရှောတ္တမ၏ တောင်ဘက်၌ တည်ရှိသည်»။

Verse 2

वृत्रं हत्वा पुरा शक्रो ब्रह्महत्यासमन्वितः । अब्रवीत्स ऋषीन्दिव्यान्कथमेषा गमिष्यति

ရှေးကာလ၌ ဝෘတြကို သတ်ပြီးနောက် သက္ကရာ (အိန္ဒြာ) သည် «ဗြဟ္မဟတ္တျာ» အပြစ်ကပ်လျက်ရှိကာ သာသနာတော်မြတ် ရှင်ရသီတို့အား မေးလေ၏— «ဤအပြစ်သည် ငါ့ထံမှ မည်သို့ ပျောက်ကင်းမည်နည်း?»

Verse 3

ब्रह्महत्या हि दुष्प्रेक्ष्या विवर्णजननी मम । दुर्गंधचारिणी चैव सर्वतेजोविनाशिनी

«ဗြဟ္မဟတ္တျာ» သည် မြင်ရခက်လောက်အောင် ကြောက်မက်ဖွယ် ဖြစ်၍ ငါ့ကို ဖြူဖျော့စေသည်။ အနံ့ဆိုးနှင့် လှည့်လည်သွားလာကာ တောက်ပမှုနှင့် အင်အားအားလုံးကို ဖျက်ဆီးတတ်သည်။

Verse 4

अथोचुस्तं सुरगणा नारदाद्या महर्षयः । प्रभासं गच्छ देवेश क्षेत्रं पापहरं हि तत्

ထို့နောက် နတ်အစုအဝေးနှင့် နာရဒာတို့အစရှိသော မဟာရသီများက သူ့အား ပြောကြားလေ၏— «နတ်တို့၏အရှင်၊ ပရဘာသသို့ သွားလော့။ ထိုသန့်ရှင်းသော က్షೇತ್ರသည် အပြစ်ကို အမှန်တကယ် ဖယ်ရှားပေးသည်»။

Verse 5

तत्राराध्य महादेवं मोक्ष्यसे ब्रह्महत्यया । स तथेति प्रतिज्ञाय गतस्तत्र वरानने

«ထိုနေရာ၌ မဟာဒေဝကို ပူဇော်လျှင် ဗြဟ္မဟတ္တျာမှ လွတ်မြောက်မည်» ဟုဆိုကြ၏။ ထို့ကြောင့် သူသည် «အဲဒီလိုပဲ» ဟု ကတိပြုကာ ထိုနေရာသို့ သွားလေ၏၊ အလှမျက်နှာရှိသူရေ။

Verse 6

लिंगं संस्थापयामास देवदेवस्य शूलिनः । तस्य पूजारतो नित्यं धूपगंधानुलेपनैः

သူသည် သုံးချွန်ကိုင်သော နတ်တို့၏နတ် (ဒေဝဒေဝ) အရှင်၏ လင်္ဂကို တည်ထောင်လေ၏။ ထို့နောက် သူသည် နေ့စဉ် မီးခိုးအနံ့ (ဓూప)၊ အနံ့သာနှင့် လိမ်းဆေးတို့ဖြင့် အမြဲတမ်း ပူဇော်လျက် ရှိလေ၏။

Verse 7

ततोऽस्य गात्रदौर्गंध्यं नाशमाश्वभ्यगच्छत । विवर्णत्वं गतं सर्वं वपुश्चाभूत्तथोत्तमम्

ထို့နောက် သူ၏ကိုယ်ခန္ဓာမှ အနံ့ဆိုးသည် ချက်ချင်းပျောက်ကွယ်သွား၍ အရောင်မညီမညာမှုအားလုံးလည်း ကင်းစင်သွားကာ ကိုယ်ရုပ်သဏ္ဌာန်သည် ထူးမြတ်လှပသကဲ့သို့ ပြန်လည်ဖြစ်လာ하였다။

Verse 8

अथ हृष्टमना भूत्वा वाक्यमेतदुवाच ह । तत्रागत्य नरो भक्त्या यश्चैनं पूजयिष्यति

ထို့နောက် စိတ်ပျော်ရွှင်လျက် သူသည် ဤစကားကို ပြော하였다— “ယုံကြည်ကိုးကွယ်သည့် စိတ်ဖြင့် ထိုနေရာသို့ လာရောက်ပြီး ဤလင်္ဂကို ပူဇော်သူမည်သူမဆို…”

Verse 9

ब्रह्महत्यादिकं पापं नाशं तस्य प्रयास्यति । एवमुक्त्वा सहस्राक्षः प्रहृष्टस्त्रिदिवं ययौ

“ဗြာဟ္မဏသတ်မှုကဲ့သို့သော အပြစ်ကြီးများနှင့် အခြားအပြစ်များသည် သူ့အတွက် မုချ ပျက်စီးပျောက်ကွယ်သွားလိမ့်မည်” ဟု ဆိုပြီးနောက်၊ သဟသ္ရာက္ခ (အိန္ဒြ) သည် ဝမ်းမြောက်လျက် ကောင်းကင်လောကသို့ ထွက်ခွာသွား하였다။

Verse 10

ब्रह्महत्याविनिर्मुक्तः पूज्यमानो दिवौकसैः । गोदानं तत्र दातव्यं ब्राह्मणे वेदपारगे । ब्रह्महत्यापनोदार्थं तत्र श्राद्धं समाचरेत्

ဗြာဟ္မဏသတ်မှု (ဘြဟ္မဟတ္ယာ) အပြစ်မှ လွတ်မြောက်၍ ကောင်းကင်နေသူတို့၏ ပူဇော်ဂုဏ်ပြုခြင်းကို ခံရပြီးနောက်၊ ထိုနေရာ၌ ဝေဒကျမ်းကို ကျွမ်းကျင်သော ဗြာဟ္မဏတစ်ဦးအား နွားလှူဒါန်းရမည်။ ထို့ပြင် ဘြဟ္မဟတ္ယာကို ဖယ်ရှားရန် ထိုနေရာ၌ ရှရဒ္ဓ (Śrāddha) ကို စည်းကမ်းတကျ ဆောင်ရွက်ရမည်။

Verse 224

इति श्रीस्कान्दे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्य इन्द्रेश्वरमाहात्म्यवर्णनंनाम चतुर्विंशत्युत्तरद्विशततमोऽध्यायः

ဤသို့ဖြင့် ဧကာရှီတိသာဟသ္ရီ သံဟိတားအတွင်းရှိ သီရိ စကန္ဒ မဟာပုရာဏ၏ ပရဘာသခဏ္ဍ (ခုနှစ်မြောက်)၊ ပရဘာသက்னေတ్రమာဟာတ္မ்ய (ပထမ) တွင် “အိန္ဒြေရှွရ၏ မဟာတန်ခိုးဖော်ပြခြင်း” ဟု အမည်ရသော အခန်း ၂၂၄ သည် ပြီးဆုံး၏။