Adhyaya 220

Verse 1

ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि देवं त्रैलोक्यपूजितम् । वृषध्वजेश्वरं नाम स्थितं दक्षिणतस्तथा

ဣရှွရက မိန့်တော်မူသည်။ ထို့နောက် မဟာဒေဝီရေ၊ လောကသုံးပါး၌ ပူဇော်ကန်တော့ကြသော ဘုရားသခင်ထံသို့ သွားရမည်။ အမည်မှာ «ဝೃષဓွဇေရှွရ» ဖြစ်၍ တောင်ဘက်၌ တည်ရှိ၏။

Verse 2

यत्तदक्षरमव्यक्तं परं यस्मान्न विद्यते । योगगम्यमनाद्यंतं वृषभध्वज संमितम्

အမြင့်မြတ်ဆုံး သတ္တဝါတရားသည် မပျက်မယွင်းသော၊ မထင်ရှားသော အကွယ်အကာဖြစ်၍၊ ထိုထက်လွန်၍ အခြားမရှိ။ ယောဂဖြင့်သာ ရောက်နိုင်သော၊ အစမရှိ အဆုံးမရှိသော ထိုအရာကို «ဝೃષဘဓွဇ» (ရှီဝ) ဟု သိမှတ်ရ၏။

Verse 3

सर्वाश्चर्यमयं देवि बुद्धिग्राह्यं निरामयम् । विश्वतः पाणिपादं च विश्वतोऽक्षिशिरोमुखम्

ဒေဝီရေ၊ ထိုဘုရားသည် အံ့ဩဖွယ်အပြည့်ဖြစ်၍ သန့်စင်သော ဉာဏ်ဖြင့် သိမြင်နိုင်သကဲ့သို့၊ ရောဂါဒုက္ခကင်းစင်၏။ လက်နှင့်ခြေတို့သည် အရပ်ရပ်၌ရှိပြီး၊ မျက်စိ၊ ခေါင်း၊ မျက်နှာတို့လည်း အရပ်ရပ်၌ပင် ရှိတော်မူ၏။

Verse 4

तं च देवं चिरं स्थाणुं वृषभध्वजसंज्ञितम् । पृथुर्मरुच्च भरतः शशबिन्दुर्गयः शिबिः

ထိုဘုရားသည် ရှေးကတည်းက တည်ကြည်ခိုင်မာသော သ္ထာဏုဖြစ်၍ «ဝೃષဘဓွဇ» ဟု ခေါ်ကြ၏။ ပೃထု၊ မရုတ္တ၊ ဘရတ၊ ရှရှဘိန္ဒု၊ ဂယ၊ ရှိဘိ တို့သည် ထိုဘုရားကို ပူဇော်ကန်တော့ခဲ့ကြ၏။

Verse 5

रामोंऽबरीषो मांधाता दिलीपोऽथ भगीरथः । सुहोत्रो रंतिदेवश्च ययातिः सगरस्तथा

ထိုနည်းတူ ရာမ၊ အမ္ဗရီရှ၊ မန္ဓာတೃ၊ ဒိလီပ နှင့် ဘဂီရထ; စုဟိုထရ၊ ရန္တိဒေဝ၊ ယယာတိ နှင့် စဂရ တို့လည်း ထိုဘုရားကို ပူဇော်ကြ၏။

Verse 6

षोडशैते नृपा धन्याः प्रभासं क्षेत्रमाश्रिताः । वृषध्वजेशमाराध्य यज्ञैरिष्ट्वा दिवं गताः

ဤကံကောင်းမြတ်သော မင်းတော် ဆယ့်ခြောက်ပါးသည် ပရဘာသ သန့်ရှင်းသော က్షೇತ್ರ၌ ခိုလှုံ၍၊ ဝೃಷဓွဇေရှ (သီဝ) ကို ပူဇော်သက်သက်ကာ ယဇ္ဉများ ပြုလုပ်ပြီး နတ်ပြည်သို့ ရောက်ကြ၏။

Verse 7

सत्यं वच्मि हितं वच्मि सारं वच्मि पुनःपुनः । असारे दग्धसंसारे सारं तत्र शिवार्चनम्

ငါသည် အမှန်ကို ပြော၏၊ အကျိုးရှိသောကို ပြော၏၊ အနှစ်သာရကို ထပ်ခါထပ်ခါ ပြော၏။ အနှစ်မဲ့၍ လောင်ကျွမ်းနေသော သံသရာ၌ အနှစ်သာရသည် သီဝကို ပူဇော်ခြင်းပင် ဖြစ်၏။

Verse 8

पुनर्जन्म पुनर्मृत्युः पुनः क्लेशः पुनर्जरा । अहरहर्घटीन्यायो न कदाचिदपीदृशः

ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်း၊ ပြန်လည်သေဆုံးခြင်း; ပြန်လည်ဒုက္ခ၊ ပြန်လည်အိုမင်းခြင်း—နေ့စဉ် ခဏခဏ ဖြစ်ပေါ်သကဲ့သို့၊ မည်သည့်အခါမျှ အခြားမဖြစ်။

Verse 9

तदा श्वेतस्य संसारग्रन्थेरत्यन्तदुर्भिदः । परं निर्मूलविच्छेदि क्रियतां तद्भवार्चनम्

ထို့ကြောင့် ဘဝ (သီဝ) ကို ပူဇော်ခြင်းကို ပြုကြလော့—သံသရာ၏ ချည်ကွင်းကြီးသည် အလွန်ခက်ခဲစွာ မဖြတ်နိုင်သော်လည်း၊ အမြစ်မှတိုင် ဖြတ်တောက်ပစ်သော အမြင့်မြတ်ဆုံး လုပ်ရပ်ဖြစ်၏။

Verse 10

तस्य चिन्तामणिर्गेहे तस्य कल्पद्रुमः कुले । कुबेरः किंकरस्तस्य भक्तिर्यस्य शिवे स्थिता

ရှီဝဘုရားထံ၌ ဘက္တိတည်မြဲသူအတွက်—အိမ်၌ ဆန္ဒပြည့်စေသော စိန္တမဏိရှိ၏၊ မျိုးရိုး၌ ကလ္ပဒြုမ ဆုတောင်းပင်ရှိ၏၊ ကုဗေရတောင် သူ၏ အမှုထမ်းကဲ့သို့ ဖြစ်လာ၏။

Verse 11

सेयं लक्ष्मीः पुरा पुंसां सेयं भक्तिः समीहिता । सेयं श्रेयस्करी मूर्तिर्भक्तिर्या वृषभध्वजे

ဤသည်ပင် လူတို့အတွက် အမှန်တကယ်သော လက္ရှ္မီဖြစ်၏။ ဤသည်ပင် ရှာဖွေသင့်သော ဘက္တိဖြစ်၏။ ကောင်းကျိုးကို ပေးသော မင်္ဂလာရုပ်တော်ဟူသည်—ဝೃಷဘဓွဇ (ရှီဝ) ထံသို့ ဘက္တိပင် ဖြစ်၏။

Verse 12

पुष्पैः पंचभिरप्यत्र पूजयित्वा महेश्वरम् । दशानामश्वमेधानां फलं प्राप्नोति मानवः

ဤနေရာ၌ ပန်းငါးပွင့်သာဖြင့် မဟေရှ္ဝရကို ပူဇော်လျှင်ပင် လူသည် အရှ္ဝမေဓ ယဇ్ఞ ဆယ်ကြိမ်၏ အကျိုးဖလကို ရရှိ၏။

Verse 13

वृषभस्तत्र दातव्यो वृषभध्वज संनिधौ । सर्वपातकनाशार्थं सम्यग्यात्राफलेप्सुभिः

ဝೃಷဘဓွဇ (ရှီဝ) ၏ ရှေ့မှောက်၌၊ ယာထရာ၏ အကျိုးဖလကို ပြည့်စုံစွာ လိုလားသူတို့သည် အပြစ်အားလုံး ပျက်စီးစေရန် ထိုနေရာ၌ နွားထီးကို လှူဒါန်းသင့်၏။

Verse 220

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखंडे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये वृषभध्वजेश्वरमाहात्म्यवर्णनंनाम विंशत्युत्तरद्विशततमोऽध्यायः

ဤသို့ဖြင့် «ဧကာသီတိ-သာဟသရီ သံဟိတာ» ပါဝင်သော «သီရိ စ္ကန္ဒ မဟာပုရာဏ» ၏ သတ္တမပိုင်း «ပရဘာသခဏ္ဍ» အတွင်း ပထမပိုင်း «ပရဘာသက்ஷೇತ್ರ-မဟာတ္မ்ய» တွင် «ဝೃಷဘဓွဇေရှ္ဝရ၏ ဂုဏ်တော်ဖော်ပြခြင်း» ဟူသော အမည်ရှိ အခန်း ၂၂၀ ပြီးဆုံး၏။