
ဤအဓ್ಯಾಯသည် ဣရှ္ဝရက ဒေဝီအား မဟာသန့်ရှင်းသော တီရ္ထာ၏ ဂုဏ်တော်ကို ချုပ်ချုပ်တင်ပြသော အခန်းဖြစ်သည်။ ဒေဝရာဇေရှ္ဝရ သည် ဂေါတမေရှ္ဝရ၏ အနောက်ဘက် မဝေးသည့်နေရာတွင် တည်ရှိပြီး အကွာအဝေးကို ရှေးဟောင်းတိုင်းတာချက် «ဓနု» ၁၆ ဖြင့် ဖော်ပြထားသည်။ ထို့နောက် လိင်္ဂကို တည်ထောင်ခြင်း (sthāpanā) ကြောင့် တည်ထောင်သူသည် ပါပ (pāpa) မှ လွတ်မြောက်ရသည်ဟု ဆိုသည်။ အနာဂတ်တွင်လည်း မည်သူမဆို စိတ်တည်ငြိမ်၍ အာရုံစူးစိုက်သော စိတ် (samāhita-manas) ဖြင့် ထိုလိင်္ဂကို ပူဇော်ပါက လူ့ကိုယ်ခန္ဓာမှ ဖြစ်ပေါ်သော အပြစ်များ (mānava-sambhūta pātakāni) မှ လွတ်မြောက်မည်ဟု သင်ကြားထားသည်။ အဆုံးတွင် ဤသည်မှာ စကန္ဒမဟာပုရာဏ ၈၁,၀၀၀ ဂါထာစု၏ သတ္တမပိုင်း ပရဘာသခဏ္ဍ၊ ပထမအပိုင်း «ပရဘာသက္ခေတ္ရမဟာတ္မ្យ» အတွင်းရှိ အဓ್ಯಾಯ ၂၁၇ ဖြစ်ကြောင်း ကော်လိုဖွန်ဖြင့် သတ်မှတ်ထားသည်။
Verse 1
ईश्वर उवाच । गौतमेश्वरतो देवि पश्चिमे नातिदूरतः । धनुःषोडशभिर्देवि देवराजेश्वरः स्थितः
ဣရှွရက မိန့်တော်မူသည်—“ဒေဝီရေ၊ ဂေါတမေရှွရ၏ အနောက်ဘက် မဝေးလှသောနေရာ၌၊ မြားလေးတံအလျား ဆယ့်ခြောက်တံအကွာတွင် ဒေဝရာဇေရှွရ၏ သန့်ရှင်းသော ဘုရားကျောင်း တည်ရှိ၏။”
Verse 2
लिंगं स स्थापयामास ततः पापैर्व्यमुच्यत । यस्तं समाहितमनाः पूजयिष्यति मानवः । स च मानवसंभूतात्पातकात्संप्रमोक्ष्यति
သူသည် လိင်္ဂကို တည်ထောင်ခဲ့၍ ထိုကြောင့် အပြစ်များမှ လွတ်မြောက်၏။ စိတ်ကို တည်ငြိမ်စွာ စုစည်းထားပြီး ထိုလိင်္ဂကို ပူဇော်မည့် မည်သူမဆို လူ့အကျင့်အကြံမှ ပေါ်ပေါက်သော အပြစ်တို့မှလည်း အပြည့်အဝ လွတ်မြောက်မည်။
Verse 217
इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये देवराजेश्वरमाहात्म्यवर्णनंनाम सप्तदशोत्तरद्विशततमोऽध्यायः
ဤသို့ဖြင့် သီရိ စ္ကန္ဒ မဟာပုရာဏ၌—အပိုဒ် ၈၁,၀၀၀ ပါဝင်သော သံဟိတာအတွင်း—သတ္တမ ပရဘားသခဏ္ဍ၌၊ ပထမပိုင်း ပရဘားသက்னေတ్రమာဟာတ္မျ၌ «ဒေဝရာဇေရှွရ၏ မဟိမကို နိဒါန်းဖော်ပြခြင်း» ဟူသော အခန်း၊ အခန်း ၂၁၇ သည် ပြီးဆုံး၏။