Adhyaya 208

Verse 1

देव्युवाच । इदं देयमिदं देयमिति प्रोक्तं तु यच्छ्रुतौ । दानादानविशेषांस्तु श्रोतुमिच्छामि तत्त्वतः

ဒေဝီက မိန့်တော်မူသည်—«ရှုတိ သာသနာ၌ ‘ဤအရာကို ပေးရမည်၊ ဤအရာကို ပေးရမည်’ ဟု မကြာခဏ ဆိုထား၏။ အလှူပေးခြင်းနှင့် မပေးသင့်သောအရာတို့၏ ခွဲခြားချက်ကို အမှန်တကယ် သိလို၍ ကြားနာလိုပါသည်»။

Verse 2

कानि दानानि शस्तानि कस्मै देयानि कान्यपि । कालं देशं च पात्रं च सर्वमाचक्ष्व मे विभो

အဘယ်အလှူများသည် ချီးမွမ်းထိုက်သနည်း၊ တစ်ခုချင်းစီကို မည်သူထံ ပေးသင့်သနည်း။ အချိန်၊ နေရာ၊ ပုဂ္ဂိုလ်(ပात्र) အားလုံးကိုလည်း အရှင်ကြီး၊ ကျွန်ုပ်အား ပြည့်စုံစွာ မိန့်ကြားပါ။

Verse 3

ईश्वर उवाच । वृथा जन्मानि चत्वारि वृथा दानानि षोडश । सुजन्मानि च चत्वारि महादानानि षोडश

ဣශ්ဝရ မိန့်တော်မူသည်—«အကျိုးမဲ့သော မွေးဖွားခြင်း လေးမျိုးရှိ၏၊ အကျိုးမဲ့သော အလှူ ဆယ့်ခြောက်မျိုးရှိ၏။ ထို့ပြင် ကောင်းမြတ်သော မွေးဖွားခြင်း လေးမျိုးနှင့် မဟာအလှူ ဆယ့်ခြောက်မျိုးလည်း ရှိ၏»။

Verse 4

देव्युवाच । एतद्विस्तरतो ब्रूहि देवदेवजगत्पते

ဒေဝီက မိန့်တော်မူသည်—«ဒေဝဒေဝ၊ လောကပတိ အရှင်၊ ဤအကြောင်းကို အသေးစိတ် မိန့်ကြားပါ»။

Verse 5

ईश्वर उवाच । वृथा जन्मानि चत्वारि यानि तानि निबोध मे । कुपुत्राणां वृथा जन्म ये च धर्मबहिष्कृताः । प्रवासं ये च गच्छंति परदाररताः सदा

ဣශ්ဝရ မိန့်တော်မူသည်— «ငါထံမှ နားထောင်လော့၊ အကျိုးမဲ့သည့် ဘဝ လေးမျိုးကို သိလော့။ မကောင်းသောသားဖြစ်သူ၏ ဘဝသည် အကျိုးမဲ့၏; ဓမ္မမှ ပယ်ချခံရသူတို့၏ ဘဝလည်း အကျိုးမဲ့၏။ ထို့ပြင် အမြဲတမ်း သူတစ်ပါး၏ ဇနီးကို လိုလားစွဲလမ်းကာ လှည့်လည်ထွက်ခွာသွားသူတို့၏ ဘဝလည်း အကျိုးမဲ့၏»။

Verse 6

परपाकं च येऽश्नंति पर दाररताश्च ये । अप्रत्याख्यं वृथा दानं सदोषं च तथा प्रिये

သူတစ်ပါးချက်ထားသော အစားအစာကို စားသူတို့နှင့် သူတစ်ပါး၏ ဇနီးကို စွဲလမ်းသူတို့—ထိုအကျင့်သည် ရှုတ်ချခံရ၏။ ချစ်သူရေ၊ စည်းကမ်းမပြည့်စုံဘဲ မပေးအပ်သင့်သလို ပေးသော ဒါနသည် အကျိုးမဲ့သော ဒါနဖြစ်၏; အပြစ်အနာအဆာပါသော ဒါနလည်း အကျိုးမဲ့၏။

Verse 7

आरूढपतिते चैव अन्यायोपार्जितं धनम् । वृथा ब्रह्महने दानं पतिते तस्करे तथा

အကျင့်မှန်ကန်မှုမှ ကျဆုံးသူထံ ပေးသော ဒါနသည် အကျိုးမဲ့ဖြစ်၏။ မတရားဖြင့် ရရှိသော ငွေကြေးသည်လည်း မသန့်ရှင်း။ ထို့အတူ ဗြာဟ္မဏကို သတ်သူထံ သို့မဟုတ် ကျဆုံးသော သူခိုးထံ ပေးသော ဒါနသည် ပုဏ္ဏကံ မပေါက်ပွားစေ။

Verse 8

गुरोश्चाप्रीतिजनने कृतघ्ने ग्रामयाजके । ब्रह्मबन्धौ च यद्दत्तं यद्दत्तं वृषलीपतौ

ဂုရု၏ မနှစ်သက်မှုကို ဖြစ်စေသူ၊ ကျေးဇူးမသိသူ၊ သန့်ရှင်းမှုမရှိဘဲ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းအတွက်သာ ရွာပူဇော်ပွဲများကို လုပ်သူ ရွာပုရောဟိတ်၊ “နာမသာ ဗြာဟ္မဏ” (အမည်သာ ဗြာဟ္မဏ) နှင့် မသင့်လျော်သော နိမ့်ကျသော ဇနီးကို စွဲလမ်းသူထံ ပေးသမျှ—ထိုဒါနသည် အကျိုးမဲ့ဖြစ်၏။

Verse 9

वेदविक्रयिणे चैव यस्य चोपपतिर्गृहे । स्त्रीनिर्जिते च यद्दत्तं वृथादानानि षोडश

ဝေဒကို ရောင်းစားသူထံ၊ မိမိအိမ်တွင် မယားနှင့် ဖောက်ပြန်သူ (ဥပပတိ) ကို ထားရှိသူထံ၊ သို့မဟုတ် ကာမရာဂကြောင့် အနိုင်ယူခံရသူထံ ပေးသော ဒါနတို့—ဤတို့နှင့် အထက်တွင် ဖော်ပြခဲ့သမျှတို့ ပေါင်း၍ “အကျိုးမဲ့သော ဒါန” ဆယ့်ခြောက်မျိုး ဖြစ်သည်။

Verse 10

सुजन्म च सुपुत्राणां ये च धर्मे रता नराः । प्रवासं न च गच्छंति परदारपराङ्मुखाः

ဓမ္မ၌ ပျော်မြူးသော ယောကျ်ားတို့သည် မွေးဖွားကောင်းမြတ်၍ သားကောင်းသမီးကောင်းရှိကြပြီး မလိုအပ်သော အဝေးပြေးနေထိုင်မှုသို့ မသွားကြ၊ အခြားသူ၏ ဇနီးကိုလည်း မျက်နှာလှည့်ရှောင်ကြသည်—ဤသည်တို့သည် သုစရိုက်ဘဝ၏ လက္ခဏာများ ဖြစ်သည်။

Verse 11

गावः सुवर्णं रजतं रत्नानि च सरस्वती । तिलाः कन्या गजोश्वश्च शय्या वस्त्रं तथा मही

နွား၊ ရွှေ၊ ငွေ၊ ရတနာများ၊ စရஸဝတီဟူသော ပညာအလှူ၊ နှမ်း၊ မင်္ဂလာအလှူအဖြစ် သမီးကညာ၊ ဆင်နှင့် မြင်း၊ အိပ်ရာ၊ အဝတ်အစား၊ နှင့် မြေယာ—ဤတို့ကို မဟာဒါနများဟု ရေတွက်ကြသည်။

Verse 12

धान्यं पयश्च च्छत्रं च गृहं चोपस्करान्वितम् । एतान्येव महादेवि महादानानि षोडश

စပါးနှံ၊ နို့၊ ထီး၊ နှင့် လိုအပ်သည့် ပစ္စည်းကိရိယာများပါဝင်သော အိမ်—ဤတို့ပင် မဟာဒေဝီ အရှင်မ၊ မဟာဒါန ဆယ့်ခြောက်ပါး ဖြစ်ကြသည်။

Verse 13

गर्वावृतस्तु यो दद्याद्भयात्क्रोधात्तथैव च । भुंक्ते दानफलं तद्धि गर्भस्थो नात्र संशय

သို့ရာတွင် မာနဖြင့် ဖုံးလွှမ်းကာ သို့မဟုတ် ကြောက်ရွံ့ခြင်း၊ ဒေါသကြောင့် အလှူပေးသူသည် ထိုအလှူ၏ အကျိုးကို မိခင်ဝမ်းအတွင်းရှိစဉ်ကတည်းက ခံစားရသည်ဟု ဆိုကြ၏—ဤအပေါ် သံသယမရှိ။

Verse 14

बालत्वेऽपि च सोऽश्नाति यद्दत्तं दंभकारणात् । मन्युना मंतुना चैव तथैवार्थस्य कारणात्

ကလေးဘဝ၌ပင် မိမိက အပြသအတွက် (ဒမ္ဘ) ပေးခဲ့သည့် အလှူ၏ အကျိုးကို ခံစားရသည်—မနာလိုဒေါသကြောင့်ဖြစ်စေ၊ တွက်ချက်သည့် စိတ်ကြောင့်ဖြစ်စေ၊ သို့မဟုတ် အကျိုးအမြတ်အတွက်ပင်ဖြစ်စေ။

Verse 15

देशे काले च पात्रे च शुद्धेन मनसा तथा । न्यायार्जितं च यो दद्याद्यौवने स तदश्नुते

စိတ်သန့်ရှင်း၍ သင့်တော်သောနေရာ၊ သင့်တော်သောအချိန်၌ ထိုက်တန်သူထံသို့ တရားမျှတစွာ ရရှိသောဥစ္စာကို လှူဒါန်းသူသည် ထိုဒါန၏အကျိုးကို လူငယ်အရွယ်၌ ခံစားရ၏။

Verse 16

अन्यायेनार्जितं द्रव्यमपात्रे प्रतिपादितम् । क्लिष्टं च विधिहीनं च वृद्धभावे तदश्नुते

သို့ရာတွင် မတရားနည်းဖြင့် ရရှိသောဥစ္စာကို မထိုက်တန်သူထံသို့ ပေးအပ်ခြင်း၊ ခက်ခဲစွာပေးခြင်း သို့မဟုတ် ထုံးတမ်းမပြည့်စုံဘဲ ပေးခြင်းတို့၏ အကျိုးကို အိုမင်းအရွယ်၌သာ ခံစားရပြီး အကျိုးလည်း လျော့နည်း၍ ပင်ပန်းရ၏။

Verse 17

तस्माद्देशे च काले च सुपात्रे विधिना नरः । शुभार्जितं प्रयुञ्जीत श्रद्धया शाठ्यवर्जितः

ထို့ကြောင့် သင့်တော်သောနေရာနှင့် သင့်တော်သောအချိန်၌ လူသည် ထုံးတမ်းစည်းကမ်းအတိုင်း သုခရရှိစေသော တရားသဖြင့် ရရှိသောဥစ္စာကို ထိုက်တန်သူထံသို့ ယုံကြည်ခြင်းဖြင့်၊ လှည့်စားမှုကင်းစွာ ပေးလှူသင့်၏။

Verse 18

स्वाध्यायाढ्यं योगवंतं प्रशांतं पुराणज्ञं पापभीरुं वदान्यम् । स्त्रीषु क्षान्तं धार्मिकं गोशरण्यं व्रतैः क्रान्तं तादृशं पात्रमाहुः

«ထိုက်တန်သောလက်ခံသူ» ဟု ခေါ်ကြသည်မှာ ဝေဒသင်ကြားမှု (စွာဓျာယ) ပြည့်ဝသူ၊ ယောဂကျင့်သူ၊ စိတ်ငြိမ်သက်သူ၊ ပုရာဏသိကျွမ်းသူ၊ အပြစ်ကိုကြောက်ရွံ့သူ၊ ရက်ရောသူ၊ မိန်းမတို့အပေါ် သည်းခံထိန်းသိမ်းသူ၊ ဓမ္မတရားရှိသူ၊ နွားတို့အတွက် အားကိုးရာဖြစ်သူ၊ ဝရတ (သစ္စာကတိ) များဖြင့် စည်းကမ်းတကျ လေ့ကျင့်ထားသူ ဖြစ်၏။

Verse 19

सत्यं दमस्तपः शौचं सन्तोषोऽनैर्ष्यमार्जवम् । ज्ञानं शमो दया दानमेतत्पात्रस्य लक्षणम्

သစ္စာ၊ ကိုယ်ထိန်းချုပ်မှု၊ တပ (အတုန့်အကြပ်ကျင့်စဉ်)၊ သန့်ရှင်းမှု၊ ကျေနပ်တတ်မှု၊ မနာလိုမှုကင်းခြင်း၊ ဖြောင့်မတ်မှု၊ ဉာဏ်ပညာ၊ စိတ်ငြိမ်သက်မှု၊ ကရုဏာ၊ နှင့် ဒါန—ဤတို့သည် ထိုက်တန်သောလက်ခံသူ၏ လက္ခဏာများ ဖြစ်၏။

Verse 20

एवंविधे तु यत्पात्रे गामेकां तु प्रयच्छति । समानवत्सां कपिलां धेनुं सर्वगुणान्विताम्

ဤသို့သော အလှူခံထိုက်သူထံသို့ လှူဒါန်းရာတွင် နွားတစ်ကောင်ကို ပေးလှူရမည်။ ကပိလာဟုခေါ်သော အညိုရောင် နို့နွားတစ်ကောင်ကို ကလေးနွားနှင့်အတူ၊ ကောင်းမြတ်သောဂုဏ်ရည်အားလုံး ပြည့်စုံစွာ ပေးလှူရမည်။

Verse 21

रौप्यपादां स्वर्णशृङ्गीं रुद्रलोके महीयते । एकां गां दशगुर्दद्याद्गोशती च तथा दश

ခြေထောက်များကို ငွေဖြင့် အလှဆင်ထားပြီး ချိုများကို ရွှေဖြင့် အလှဆင်ထားသော နွားသည် ရုဒ္ဒရ၏ လောက၌ ချီးမြှောက်ခံရသည်။ နွားတစ်ကောင်ကို ဒက္ခိဏာ ဆယ်ဆတိုးဖြင့် ပေးလှူရမည်၊ ထို့အတူ နွားတစ်ရာကိုလည်း ဆယ်ဆတိုး ဒက္ခိဏာဖြင့် ပေးလှူနိုင်သည်။

Verse 22

शतं सहस्रगुर्दद्यात्सर्वे समफलाः स्मृताः । सुशीला सोमसंपन्ना तरुणी च पयस्विनी । सवत्सा न्यायलब्धा च प्रदेया ब्राह्मणाय गौः

ဒက္ခိဏာကို ရာဆတိုး သို့မဟုတ် ထောင်ဆတိုးဖြင့် ပေးလှူနိုင်ပြီး ထိုအလှူတို့၏ အကျိုးဖလသည် တူညီသည်ဟု ဆိုကြသည်။ ဗြာဟ္မဏာအား ပေးလှူရမည့် နွားသည် သဘောကောင်း၍ အာဟာရပြည့်ဝ၊ အသက်ငယ်ပြီး နို့ထွက်ကောင်းကာ ကလေးနွားနှင့်အတူ၊ တရားမျှတသောနည်းဖြင့် ရရှိထားသော နွားဖြစ်ရမည်။

Verse 23

वंध्या सरोगा हीनांगी दुष्टा वृद्धा मृतप्रजा । अन्यायलब्धा दूरस्था नेदृशी गां प्रदापयेत्

ဤသို့သော နွားကို မပေးလှူသင့်—ကလေးမပေါက်သော၊ ရောဂါရှိသော၊ ကိုယ်အင်္ဂါချို့တဲ့သော၊ စိတ်ဆိုးသော၊ အိုမင်းသော၊ ကလေးသေဆုံးထားသော၊ မတရားနည်းဖြင့် ရရှိထားသော၊ သို့မဟုတ် အဝေးတွင်ထား၍ အမှန်တကယ် မအပ်နှံသော နွားမျိုးကို မပေးလှူရ။

Verse 24

यो हीदृशीं गां ददाति देवोद्देशेन मानवः । प्रत्युताधोगतिं याति क्लिश्यते च महेश्वरि

သို့သော် နတ်ဘုရားအမည်ဖြင့် မသင့်လျော်သော နွားမျိုးကို ပေးလှူသူ လူသည် ပြန်လည်၍ အောက်ကျသော အခြေအနေသို့ ကျရောက်ပြီး ဒုက္ခခံရမည်၊ အို မဟေရှွရီ။

Verse 25

रुष्टा क्लिष्टा दुर्बला व्याधिता च न दातव्या या च मूल्यैरदत्तैः । लेशो विप्रेभ्यो यया जायते वै तस्या दातुश्चाफलाः सर्वलोकाः

ဒေါသထွက်နေသော၊ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်သော၊ အားနည်းသော၊ နာမကျန်းသော နွားကို မလှူသင့်။ စျေးနှုန်းကို မမှန်ကန်စွာ မပေးချေသေးသော နွားကိုလည်း မလှူသင့်။ ထိုလှူဒါန်းမှုကြောင့် ဗြာဟ္မဏတို့တွင် မကျေနပ်မှု အနည်းငယ်တောင် ဖြစ်ပေါ်လာလျှင် လှူသူအတွက် လောကအားလုံး၏ ကုသိုလ်အကျိုးသည် အလဟသ ဖြစ်သွားသည်။

Verse 26

अतिथये प्रशान्ताय सीदते चाहिताग्नये । श्रोत्रियाय तथैकापि दत्ता बहुगुणा भवेत्

စိတ်ငြိမ်သက်သော ဧည့်သည်၊ အကူအညီလိုအပ်သူ၊ အာဟိတာဂ္နိ (သန့်ရှင်းသော မီးပူဇော်ကို ထိန်းသိမ်းသူ) သို့မဟုတ် ဝేదသင်ကြားပြီးသော ရှရောထရိယ ဗြာဟ္မဏထံသို့ နွားတစ်ကောင်တည်းပင် လှူဒါန်းလျှင် ကုသိုလ်အကျိုးသည် များစွာ တိုးပွားလာသည်။

Verse 27

गां विक्रीणाति चेद्देवि ब्राह्मणो ज्ञानदुर्बलः । नासौ प्रशस्यते पात्रं ब्राह्मणो नैव स स्मृतः

ဒေဝီရေ၊ အမှန်တရားကို သိမြင်မှုအားနည်းသော ဗြာဟ္မဏတစ်ဦးက နွားကို ရောင်းချလျှင်၊ သူသည် လှူဒါန်းခံထိုက်သော ပာတ်ရ (pātra) ဟု မချီးမွမ်းခံရ၊ အမှန်အားဖြင့်လည်း ဗြာဟ္မဏဟု မမှတ်ယူကြ။

Verse 28

बहुभ्यो न प्रदेयानि गौर्गृहं शयनं स्त्रियः । विभक्ता दक्षिणा ह्येषा दातारं नोपतिष्ठति

နွား၊ အိမ်၊ အိပ်ရာနှင့် ဇနီးကို လူအများထံ မမျှဝေ၍ မပေးသင့်။ အကြောင်းမှာ ဤဒက္ခိဏာ (dakṣiṇā) ကို ခွဲဝေပေးလျှင် လှူသူကို အမှန်တကယ် မထောက်ပံ့ မအကျိုးပြုနိုင်တော့ပေ။

Verse 29

प्रासादा यत्र सौवर्णाः शय्या रव्रोज्ज्वलास्तथा । वराश्चाप्सरसो यत्र तत्र गच्छंति गोप्रदाः

ရွှေပြောင်သော နန်းတော်များရှိရာ၊ တောက်ပဝင်းလက်သော အိပ်ရာများရှိရာ၊ ထူးမြတ်သော အပ္ဆရာများရှိရာ ထိုနေရာသို့ နွားလှူသူတို့သည် ရောက်ရှိသွားကြသည်။

Verse 30

नास्ति भूमिसमं दानं नास्ति गंगासमा सरित् । नास्ति सत्यात्परो धर्मो नान्यो देवो महेश्वरात्

မြေကို လှူဒါန်းခြင်းကဲ့သို့ မည်သည့်လှူဒါန်းမှုမျှ မတူညီနိုင်၊ ဂင်္ဂါမြစ်ကဲ့သို့ မည်သည့်မြစ်မျှ မတူညီနိုင်။ သစ္စာထက် မြင့်သော ဓမ္မ မရှိ၊ မဟေရှ္ဝရမှတပါး အခြားဘုရား မရှိ။

Verse 31

उच्चैः पाषाणयुक्ता च न समा नैव चोषरा । न नदीकूलविकटा भूमिर्देया कदाचन

မြေသည် အလွန်မြင့်မားခြင်း၊ ကျောက်များပြည့်နှက်ခြင်း၊ မညီညာခြင်း၊ ဆားဓာတ်ကြောင့် မပေါက်ပွားနိုင်သော မြေဖြစ်ခြင်းတို့ရှိလျှင် မလှူသင့်။ ထို့ပြင် မြစ်ကမ်းတလျှောက် ကြမ်းတမ်းခက်ခဲသော မြေကိုလည်း မည်သည့်အခါမျှ မပေးသင့်။

Verse 32

षष्टिवर्षसहस्राणि स्वर्गे वसति भूमिदः । आच्छेत्ता चानुमंता च तान्येव नरकं व्रजेत्

မြေကို လှူဒါန်းသူသည် နှစ်ခြောက်သောင်းတိုင်အောင် ကောင်းကင်ဘုံ၌ နေထိုင်ရ၏။ သို့သော် ထိုမြေကို သိမ်းယူသူနှင့် ထိုသိမ်းယူမှုကို ခွင့်ပြုသူတို့သည် ထိုကာလတူညီစွာ ငရဲသို့ ကျရောက်ရ၏။

Verse 33

कुरुते पुरुषः पापं यत्किञ्चिद्वृत्तिकर्शितः । अपि गोचर्ममात्रेण भूमिदानेन शुद्ध्यति

အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းကြောင့် ဖိစီးခံရသော လူသည် အပြစ်အနည်းငယ်ကို ပြုမိနိုင်သည်။ သို့သော် နွားအရေတစ်ချပ်အရွယ်သာရှိသော မြေကို လှူဒါန်းခြင်းဖြင့်ပင် သန့်စင်လာ၏။

Verse 34

छत्रं शय्यासनं शंखो गजाश्वाश्चामराः स्त्रियः । भूमिश्चैषां प्रदानस्य शिवलोकः फलं स्मृतम्

ထီး၊ အိပ်ရာနှင့် ထိုင်ခုံ၊ သင်္ခါ၊ ဆင်နှင့် မြင်း၊ ယက်မြီးပန်ကာ၊ အမျိုးသမီးအမှုထမ်းများ၊ ထို့ပြင် မြေကို လှူဒါန်းခြင်း—ဤသို့သော ပေးကမ်းမှု၏ အကျိုးသည် ရှိဝလောက (Śivaloka) သို့ ရောက်ခြင်းဟု ဆိုထားသည်။

Verse 35

आदित्येऽहनि संक्रांतौ ग्रहणे चन्द्र सूर्ययोः । पारणैश्चैव गोदाने नोपोष्यः पौत्रवान्गृही

တနင်္ဂနွေနေ့၊ သင်္ကြာန္တိ (နေကူးပြောင်းချိန်) နှင့် လ/နေ ဂြိုဟ်ကွယ်ချိန်များတွင်—ပာရဏ (အစာရှောင်ဖျက်ချိန်) နှင့် နွားလှူဒါန်းရာတွင်လည်း—မြေးသားရှိသော အိမ်ထောင်ရှင်သည် အစာရှောင်မပြုသင့်။

Verse 36

इन्दुक्षये तु संक्रान्त्यामेकादश्यां शते कृते । उपवासं न कुर्वीत यदीच्छेत्संततिं ध्रुवम्

သို့ရာတွင် လဆုတ်ချိန်၊ သင်္ကြာန္တိအခါနှင့် ဧကာဒသီနေ့တို့၌—ဤသဘောတရားကို အကြိမ်တစ်ရာ ပြီးစီးပြီးနောက်—အမြဲတည်မြဲသော သားစဉ်မြေးဆက်ကို လိုလားသူသည် အစာရှောင်ခြင်း (ဥပဝါသ) မပြုသင့်။

Verse 37

यथा शुक्ला तथा कृष्णा न विशेषोऽस्ति कश्चन । तथापि वर्धते धर्मः शुक्लायामेव सर्वदा

လပြည့်ဖက်ကာလကဲ့သို့ လဆုတ်ဖက်ကာလလည်း ထူးခြားချက်မရှိပေ။ သို့သော်လည်း ဓမ္မသည် အမြဲတမ်း လပြည့်ဖက်ကာလ၌သာ ပိုမိုတိုးပွားလေသည်။

Verse 38

दशम्येकादशीविद्धा द्वादशी च क्षयं गता । नक्तं तत्र प्रकुर्वीत नोपवासो विधीयते

ဧကာဒသီနေ့ကို ဒသမီက ထိုးဝင်နေပြီး ဒွာဒသီက က္ရှယ (ပျောက်ကွယ်) သွားလျှင် ထိုအခါ နက္တ (ညစာသာ) ကိုသာ ပြုရမည်။ အပြည့်အဝ အစာရှောင်ခြင်းကို မညွှန်ကြား။

Verse 39

उपोष्यैकादशीं यस्तु त्रयोदश्यां तु पारणम् । करोति तस्य नश्येत्तु द्वादश दद्वादशीफलम्

ဧကာဒသီနေ့တွင် အစာရှောင်ပြီး ထို့နောက် တြယောဒသီနေ့တွင် ပာရဏ (အစာရှောင်ဖျက်) ပြုသူ၏ ဒွာဒသီဖလ (ဒွာဒသီ၏ အကျိုး) သည် ပျက်စီးသွားသည်။ အမှန်တကယ် ဒွာဒသီ၏ ကုသိုလ်လည်း ဆုံးရှုံးသည်။

Verse 40

उपवासे तथा श्राद्धे न खादेद्दन्तधावनम् । दन्तानां काष्ठसंगाच्च हन्ति सप्तकुलानि वै

ဥပဝါသနေ့နှင့် ရှရဒ္ဓအခါတွင် သွားသန့်ရှင်းတံကို မကိုက်မစားရ; သွားသည် သစ်သားနှင့် ထိတွေ့ခြင်းကြောင့် မျိုးဆက်ခုနစ်ဆက်ကို ထိခိုက်စေသည်ဟု ဆိုကြသည်။

Verse 41

दर्शं च पौर्णमासं च पितुः सांवत्सरं दिनम् । पूर्वविद्धमकुर्वाणो नरकं प्रतिपद्यते

အမావာသျာပွဲ၊ ပေါ်ဏ္ဏမာသပွဲနှင့် အဖေ၏ နှစ်ပတ်လည် ရှရဒ္ဓနေ့—‘ပူರ್ವဝिद्ध’ အချိန်သတ်မှတ်ချက်အတိုင်း မပြုလုပ်သူသည် နရကသို့ ကျရောက်သည်။

Verse 42

हानिश्च संततेः प्रोक्ता दौर्भाग्यं समवाप्नुयात् । द्रव्याभावेथ श्राद्धस्य विधिं वक्ष्यामि तत्त्वतः

မျိုးဆက်ပျက်စီးခြင်းကို အကျိုးဆက်အဖြစ် ဆိုထားပြီး ကံမကောင်းမှုကိုလည်း ရရှိနိုင်သည်။ ယခု သာဓကအဖြစ် ရှရဒ္ဓအတွက် ပစ္စည်းမရှိသော်လည်း အမှန်တရားအတိုင်း ရှရဒ္ဓနည်းလမ်းကို ငါရှင်းပြမည်။

Verse 43

एकेनापि हि विप्रेण षट्पिण्डं श्राद्धमाचरेत् । षडर्घ्यान्पारयेत्तत्र तेभ्यो दद्याद्यथाविधि

ဗြာဟ္မဏတစ်ဦးတည်းသာရှိသော်လည်း ပိဏ္ဍခြောက်လုံးဖြင့် ရှရဒ္ဓကို ပြုလုပ်ရမည်။ ထိုနေရာတွင် အရ္ဃျခြောက်ခွက်ကို ပြီးစီးစေပြီး ထို့နောက် စည်းကမ်းအတိုင်း သူ့အား ပေးလှူရမည်။

Verse 44

पिता भुंक्ते द्विज करे मुखे भुंक्ते पितामहः । प्रपितामहस्तालुस्थः कण्ठे मातामहः स्मृतः

အဖေသည် ဗြာဟ္မဏ၏ လက်မှ စားသုံးသည်။ အဘိုးသည် သူ၏ ပါးစပ်၌ စားသုံးသည်။ အဘိုးကြီး (ပရပိတာမဟ) သည် အာခေါင်၌ တည်နေသည်ဟု ဆိုကြပြီး မိခင်ဘက်အဘိုး (မာတာမဟ) သည် လည်ချောင်း၌ တည်နေသည်ဟု မှတ်ယူကြသည်။

Verse 45

प्रमातामहस्तु हृदये वृद्धो नाभौ तु संस्थितः । अलाभे ब्राह्मणस्यैव कुशः कार्यो द्विजः प्रिये । इदं सर्वपुराणेभ्यः सारमुद्धत्य चोच्यते

ဤသဒ္ဓာဝచနအရ မိခင်ဘက် အဘိုးကြီးသည် နှလုံး၌ တည်၍ “အိုမင်းသူ” သည် နာဗီ၌ တည်၏။ ဗြာဟ္မဏ မရနိုင်လျှင် ချစ်သူရေ ကုရှမြက်ဖြင့် ဒွိဇကို ဖန်တီးရမည်။ ဤစကားသည် ပုရာဏ အားလုံးမှ အနှစ်သာရကို ထုတ်ယူ၍ ဆိုထားခြင်း ဖြစ်သည်။

Verse 46

न चैतन्नास्तिके देयं पिशुने वेदनिन्दके । प्रातःप्रातरिदं श्राव्यं पूजयित्वा महेश्वरम्

ထို့ပြင် ဤအရာကို မယုံကြည်သူ၊ အကြံဆိုးသူ၊ ဝေဒကို ကဲ့ရဲ့သူတို့အား မပေးရ။ မဟေရှ္ဝရကို ပူဇော်ပြီးနောက် မနက်တိုင်း မနက်တိုင်း ဤကို ရွတ်ဖတ်စေရာ၏။

Verse 47

कुलीनं सर्वशास्त्रज्ञं यथा देवं महेश्वरम् । अस्य धर्मस्य वक्तारं छत्रं दद्यात्प्रपूजयेत्

မျိုးရိုးမြင့်၍ သာသနာကျမ်းများကို အကုန်သိသော ဆရာကို မဟေရှ္ဝရ ဘုရားတော်ကိုယ်တိုင်ကဲ့သို့ ဂုဏ်ပြုရမည်။ ဤဓမ္မကို ဟောပြောသူအားလည်း လေးမြတ်စွာ ပူဇော်၍ ထီး (parasol) ကို လှူဒါန်းရမည်။

Verse 48

अपूज्याद्वाचकाद्यस्तु श्लोकमेकं शृणोति च । नासौ पुण्यमवाप्नोति शास्त्रचौरः स्मृतो हि सः

သို့သော် မပူဇော်မခံရသေးသော ရွတ်ဖတ်သူထံမှ ရှလိုကတစ်ပုဒ်တည်းကိုပင် နားထောင်သူသည် ကုသိုလ်မရနိုင်။ အမှန်တကယ် သူသည် သာသနာကျမ်းကို ခိုးယူသူဟု မှတ်သားကြသည်။

Verse 49

तस्मात्सर्वप्रयत्नेन पूजयेद्वाचकं बुधः । अन्यथा निष्फलं तस्य पुस्तकश्रवणं भवेत्

ထို့ကြောင့် ပညာရှိသည် အစွမ်းကုန် ကြိုးစား၍ ရွတ်ဖတ်သူကို ပူဇော်ဂုဏ်ပြုရမည်။ မဟုတ်လျှင် သူ့အတွက် သာသနာကျမ်းကို နားထောင်ခြင်းသည် အကျိုးမဲ့ ဖြစ်သွားမည်။

Verse 50

यस्यैव तिष्ठते गेहे शास्त्रमेतत्सदुर्लभम् । तस्य देवि गृहे तीर्थैः सह तिष्ठेच्छिवः स्वयम्

အို ဒေဝီ၊ အလွန်ရှားပါးသော ဤသမ္မာကျမ်းကို အိမ်၌ ထိန်းသိမ်းထားသူ၏ အိမ်တွင် တီရ္ထများနှင့်အတူ သီဝဘုရားကိုယ်တိုင် နေထိုင်တော်မူ၏။

Verse 51

बहुनात्र किमुक्तेन भवेन्मोक्षस्य भाजनम् । न चैतत्पिशुने देयं नास्तिके दंभसंयुते

ဤတွင် ပို၍ ဘာပြောစရာရှိသနည်း။ ထိုသူသည် မောက္ခအတွက် အရည်အချင်းပြည့်မီလာ၏။ သို့ရာတွင် ဤသင်ခန်းစာကို အပြစ်တင်စကားပြောသူနှင့် လိမ်လည်ဟန်ဆောင်သော နာස්တိက (မယုံကြည်သူ) ထံ မပေးရ။

Verse 52

इदं शान्ताय दान्ताय देयं शैवद्विजन्मने

ဤအရာကို စိတ်ငြိမ်သက်၍ ကိုယ်ကိုထိန်းချုပ်နိုင်သူ—သီဝကိုကိုးကွယ်သော ဒွိဇ (နှစ်ကြိမ်မွေး) ပုဂ္ဂိုလ်ထံ ပေးအပ်သင့်၏။

Verse 208

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये श्राद्धकल्पे दानपात्रब्राह्मणमाहात्म्यवर्णनंनामाष्टोत्तरद्विशततमो ऽध्यायः

ဤသို့ဖြင့်၊ သီရိ စကန္ဒ မဟာပုရာဏ၌၊ အရှစ်ဆယ့်တစ်ထောင် ပဒ်ပါသော သံဟိတာတွင်၊ သတ္တမ ပရဘာသခဏ္ဍ၌၊ ပထမ ပရဘာသက္ခေတ్రమာဟာတ္မယ၌၊ ရှရဒ္ဓကလ္ပအတွင်း၊ «လှူဒါန်းလက်ခံရန် သင့်တော်သော ဗြာဟ္မဏတို့၏ မဟိမကို ဖော်ပြခြင်း» ဟူသော အမည်ရှိ အခန်း ၂၀၈ ပြီးဆုံး၏။