Adhyaya 199

Verse 1

ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि तस्य दक्षिणतः स्थितम् । सरस्वत्यास्तटे रम्ये देवं तत्र कृतस्मरम्

ဣရှွရက ပြော၏— ထို့နောက် အို မဟာဒေဝီ၊ ထိုနေရာ၏ တောင်ဘက်၌ တည်ရှိသော နေရာသို့ သွားရမည်။ စာရသွတီ မြစ်ကမ်းပါးအလှပေါ်တွင်၊ ကృతસ્મရဒေဝ ဟု ခေါ်သော ဒေဝတာ တည်ရှိရာနေရာသို့ပင် ဖြစ်၏။

Verse 2

स्वयंभूतं महादेवि सर्वपापप्रणाशनम् । तस्योत्पत्तिं प्रवक्ष्यामि यथा जातं महीतले

အို မဟာဒေဝီ၊ ဤအရာသည် ကိုယ်တိုင်ပေါ်ထွန်းသောအရာဖြစ်၍ အပြစ်အားလုံးကို ဖျက်ဆီးပေးသူ ဖြစ်၏။ ယခု ငါသည် ၎င်း၏ ဖြစ်ပေါ်လာပုံကို—မြေပြင်ပေါ်၌ မည်သို့ ပေါ်ထွန်းလာသည်ကို—ရှင်းလင်းပြောမည်။

Verse 3

पुरा कामो मया दग्धो यदा तत्र वरानने । तदा रतिः समागम्य विललाप सुदुःखिता

အို မျက်နှာလှသောသူမ၊ ယခင်က ထိုနေရာ၌ ငါက ကာမကို မီးလောင်စေသောအခါ ရတီသည် ငါ့ရှေ့သို့ လာရောက်၍ အလွန်အမင်း ဝမ်းနည်းကြေကွဲကာ ငိုကြွေးလေ၏။

Verse 4

तां तु शोकातुरां दृष्ट्वा तत्राहं करुणान्वितः । अवोचं मा रुदिष्वेति तव भर्ता पुनः शुभे । समुत्थास्यति कालेन मत्प्रसादान्न संशयः

သူမကို ဝမ်းနည်းပူဆွေး၍ နာကျင်နေသည်ကို မြင်သဖြင့် ငါသည် ကရုဏာဖြင့် ပြည့်ဝကာ ထိုနေရာ၌ ပြောလိုက်၏—“မငိုပါနှင့်၊ မင်္ဂလာရှိသောသူမ။ သင်၏ ခင်ပွန်းသည် အချိန်တန်လျှင် ငါ့ကရုဏာကြောင့် ပြန်လည်ထမြောက်မည်၊ သံသယမရှိ” ဟု။

Verse 5

देव्युवाच । किमर्थं स पुरा दग्धः कामदेवस्त्वया विभो । कथमाप पुनर्जन्म विस्तरात्कथयस्व मे

ဒေဝီက မေးလေ၏—“အို အရှင်ကြီး၊ ယခင်က ကာမဒေဝကို သင်သည် အဘယ်ကြောင့် မီးလောင်စေခဲ့သနည်း။ ထို့ပြင် သူသည် မည်သို့ ပြန်လည်မွေးဖွားလာသနည်း။ အသေးစိတ် ပြောပြပါ” ဟု။

Verse 6

ईश्वर उवाच । दक्षः प्रजापतिः पूर्वं बभूव त्वत्पिता प्रिये । शतं सुतानां जज्ञेऽस्य गौरीणां दीर्घचक्षुषाम्

ဣရှ္ဝရက ပြောလေ၏—“ယခင်က ပရဇာပတိ ဒက္ခသည် သင်၏ ဖခင် ဖြစ်ခဲ့၏၊ ချစ်သူမ။ သူ့ထံ၌ သမီးတစ်ရာ မွေးဖွားလာကြပြီး၊ အလှတရားပြည့်ဝ၍ မျက်စိရှည်သောသူတို့ ဖြစ်ကြ၏။”

Verse 7

ददौ त्वां प्रथमं मह्यं सतीनामेति कीर्तिताम् । ददौ दश च धर्माय श्रद्धा मेधा धृतिः क्षमा

သင်ကို ငါ့ထံသို့ အရင်ဆုံး ပေးအပ်တော်မူ၍၊ သတီတို့အတွင်း ထင်ရှားချီးကျူးခံရသူဟု ဆိုကြ၏။ ထို့နောက် ဓမ္မသို့ သမီးတော် ဆယ်ပါးကို ပေးအပ်တော်မူရာတွင် သဒ္ဓါ၊ မေဓါ၊ ဓြတိ၊ ခမာ စသည်တို့ ပါဝင်၏။

Verse 8

अनसूया शुचिर्लज्जा स्मृतिः शक्तिः श्रुतिस्तथा । द्वे भार्ये कामदेवाय रतिः प्रीतिस्तथैव च

အနသူယာ၊ သုချိ၊ လဇ္ဇာ၊ သ္မృతိ၊ သက္တိ၊ ထို့အပြင် သြုတိ။ ထို့တဖန် ကာမဒေဝအတွက် ဇနီးနှစ်ပါးကို ပေးအပ်တော်မူရာတွင် ရတိနှင့် ပရိတိ တို့ ဖြစ်၏။

Verse 9

एकां स्वाहां ददौ वह्नेः पितॄणां च ततः स्वधाम् । सप्तविंशच्छशाङ्काय अश्विन्याद्याः प्रकीर्तिताः

သမီးတော်တစ်ပါး စွာဟာကို အဂ္နိထံ ပေးအပ်တော်မူပြီး၊ ထို့နောက် စွဓာကို ပိတೃတို့ထံ ပေးအပ်တော်မူ၏။ ထို့ပြင် လမင်းသို့ အရှွိနီမှ စ၍ ထင်ရှားသော နက္ခတ် ၂၇ ပါးကို ပေးအပ်တော်မူကြောင်း ဆိုကြ၏။

Verse 10

तवापि विदिता देवि रेवत्यन्तास्तथा जने । कश्यपाय ददौ देवि स तु कन्यास्त्रयोदश

အို ဒေဝီ၊ သင်လည်း သိရှိပြီးသားဖြစ်သကဲ့သို့ လူတို့အကြားတွင်လည်း ရေဝတီအဆုံးတိုင်အောင် ထင်ရှားကြ၏။ အို ဒေဝီ၊ ကश्यပထံသို့ သမီးတော် ဆယ့်သုံးပါးကို ပေးအပ်တော်မူ၏။

Verse 11

अदितिश्च दितिश्चैव विनता कद्रुरेव च । सिंहिका सुप्रभा चैव उलूकी या वरानने

အဒိတိနှင့် ဒိတိတို့ အမှန်ပင်၊ ထို့ပြင် ဝိနတာနှင့် ကဒြုတို့လည်း ရှိ၏။ ထို့အပြင် စിംဟိကာ၊ သုပြဘာ၊ နှင့် ဥလူကီ—အို မျက်နှာလှသူ (ဝရာနနေး)၊ ဤတို့သည် ထိုအထဲတွင် ပါဝင်၏။

Verse 12

अनुविद्धा सिता चैव ईर्ष्या हिंसा तथा परा । माया निष्कृतिसंयुक्ता दक्षः पूर्वं महामतिः

အနုဝိဒ္ဓာနှင့် စီတာလည်းရှိ၏။ ထို့ပြင် ဣရ္ရှျာ (မနာလိုမှု)၊ ဟိံသာ (အကြမ်းဖက်မှု) နှင့် ပရာ၊ မာယာသည် နိෂ္ကൃတိနှင့် ပေါင်းစည်းလျက်—ဤအမည်တို့ကို ရွတ်ဆိုကြ၏။ ရှေးကာလ၌ ဒက္ရှသည် မဟာဉာဏ်ရှိသူဖြစ်၏။

Verse 13

गौरी च सुप्रभा चैव वार्त्ता साध्वी सुमालिका । वरुणाय ददौ पञ्च तदाऽसौ पर्वतात्मजे

တောင်၏သမီးရေ—ဂေါရီနှင့် သုప్రဘာ၊ ထို့ပြင် ဝါရ္တ္တာ၊ သာဓွီ၊ သုမာလိကာ—ဤငါးဦးကို ထိုအခါ ဝရုဏအား ပေးအပ်ခဲ့၏။

Verse 14

भद्रा च मदिरा चैव विद्या धन्या धना शुभा । ददौ पञ्च कुबेराय पत्न्यर्थं पर्वतात्मजे

တောင်၏သမီးရေ—ဘဒ္ရာနှင့် မဒိရာ၊ ထို့ပြင် ဝိဒ္ယာ၊ ဓနျာ၊ ဓနာ—ဤငါးဦးကို ကုဗေရအား ဇနီးအဖြစ် ပေးအပ်ခဲ့၏။

Verse 15

जया च विजया चैव मधुस्पन्दा इरावती । सुप्रिया जनका कान्ता सुभद्रा धार्मिका शुभा

ဇယာနှင့် ဝိဇယာ၊ မဓုစပန္ဒာနှင့် ဣရာဝတီ၊ ထို့ပြင် သုပြိယာ၊ ဇနကာ၊ ကာန္တာ၊ သုဘဒ္ရာ၊ ဓာရ္မိကာ နှင့် သုဘာ—ဤအမည်တို့ကိုလည်း ရွတ်ဆိုကြ၏။

Verse 16

रुद्राणां प्रददौ कन्या दशानां धर्मवित्तदा । प्रभावती सुभद्रा च विमला निर्मलाऽनृता

တောင်၏သမီးရေ—ရုဒ္ဒရ ဆယ်ပါးထံသို့ သမီးတို့ကို ပေးအပ်ခဲ့၏၊ ဓမ္မနှင့် စည်းစိမ်ကို ပေးစွမ်းသူများဖြစ်ကြသည်။ ထိုအထဲတွင် ပ္ရဘာဝတီ၊ သုဘဒ္ရာ၊ ဝိမလာ၊ နိရ္မလာ နှင့် အနೃတာ တို့ပါဝင်၏။

Verse 17

तीव्रा दक्षारुणा विद्या धारपाला च वर्चसा । आदित्यानां ददौ दक्षः कन्याद्वादशकं प्रिये

တီဗ္ရာ၊ ဒက္ခာရုဏာ၊ ဝိဒ္ဒျာ၊ ဓာရပါလာ၊ ဝရ္စသာ ဟူသော အမည်များဖြစ်၏။ ချစ်သူမေ၊ ဒက္ခသည် အာဒိတျများထံ သမီးတော် ဆယ့်နှစ်ပါးကို ပေးအပ်တော်မူ၏။

Verse 18

योगनिद्राभिभूतस्य संसर्पा सरमा गुहा । माला चंपा तथा ज्योत्स्ना स विश्वेभ्यश्च एव च

ယောဂနိဒ္ဒရာဖြင့် ဖုံးလွှမ်းခံရသူအတွက် သံစရ္ပါ၊ သရမာ၊ ဂုဟာ၊ ထို့ပြင် မာလာ၊ ခမ္ပါ၊ ဂျျောတ္စနာ ဟူ၍ရှိ၏။ ထိုနည်းတူ ဒက္ခသည် ဝိශ්ဝေဒေဝများထံလည်း သမီးတော်များကို ပေးအပ်တော်မူ၏။

Verse 19

अश्विभ्यां द्वे तथा कन्ये सुवेषा भूषणा शुभा । एका कन्या तथा वायोर्दत्ता एताः प्रकीर्तिताः

အရှွင်နှစ်ပါးထံ သမီးတော်နှစ်ပါးကို—အဝတ်အစားလှပ၍ မင်္ဂလာအလှဆင်ဖြင့် ပြည့်စုံသော—ပေးအပ်တော်မူ၏။ ထို့ပြင် ဝါယုထံလည်း သမီးတော်တစ်ပါးကို ပေးအပ်တော်မူ၏။ ဤသမီးတော်များသည် ထုံးတမ်း၌ ထင်ရှားစွာ ချီးကျူးခံရ၏။

Verse 20

सावित्रीं ब्रह्मणे प्रादाल्लक्ष्मीं विष्णोर्महात्मनः । कस्यचित्त्वथ कालस्य स ईजे दक्षिणावता

ဒက္ခသည် သာဝိတြီကို ဘြဟ္မာထံ ပေးအပ်တော်မူ၍၊ လက္ခ္မီကို မဟာစိတ်ရှိသော ဝိෂ္ဏုထံ ပေးအပ်တော်မူ၏။ အချိန်အနည်းငယ် ကုန်လွန်ပြီးနောက် ဒက္ခိဏာနှင့် လှူဒါန်းမှုများ ကြွယ်ဝသော ယဇ်ပူဇော်ပွဲကို ပြုလုပ်တော်မူ၏။

Verse 21

यज्ञेन पर्वतसुते हिमवन्ते महागिरौ । यज्ञवाटो ह्यभूत्तस्य सर्वकामसमृद्धिमान्

ထိုယဇ်ပူဇော်မှုကြောင့်၊ တောင်သမီးရေ၊ မဟာဟိမဝန္တ တောင်ထိပ်ပေါ်၌ သူ၏ ယဇ္ဉဝါဋ (ယဇ်ကွင်း) သည် အလိုဆန္ဒအားလုံး ပြည့်စုံစေသော စည်းစိမ်ကြွယ်ဝမှုဖြင့် ပြည့်နှက်လာ၏။

Verse 22

तस्मिन्यज्ञे समायाता आदित्या वसव स्तथा । विश्वेदेवाश्च मरुतो लोकपालाश्च सर्वशः

ထိုယဇ်ပူဇော်ပွဲသို့ အာဒိတျယများနှင့် ဝသုများ လာရောက်စုဝေးကြ၏။ ဝိශ්ဝေဒေဝများ၊ မရုတ်များနှင့် လောကပါလများလည်း အရပ်အနှံ့မှ ရောက်လာကြ၏။

Verse 23

ब्रह्मा विष्णुः सहस्राक्षो वारुणो यम एव च । धनदश्च कुमारश्च तथा नद्यश्च सागराः

ဗြဟ္မာနှင့် ဗိဿဏုလည်း လာကြ၏။ ထို့ပြင် သဟသ္ရာက္ခ (အိန္ဒြာ)၊ ဝရုဏ၊ ယမ၊ ဓနဒ (ကူဗေရ) နှင့် ကုမာရ (စကန္ဒ) တို့လည်း—မြစ်များနှင့် သမုဒ္ဒရာများနှင့်အတူ—ရောက်လာကြ၏။

Verse 24

वाप्यः कूपास्तथा चैव तडागाः पल्वलानि च । सुपर्णश्चाथ ये नागाः सर्वे मूर्ता व्यवस्थिताः

ကန်များ၊ ရေတွင်းများ၊ ရေကန်ကြီးများနှင့် ရေကန်ငယ်များလည်းရှိ၏။ ထို့ပြင် စုပဏ္ဏ (ဂရုဍ) နှင့် နာဂများအားလုံးသည် ကိုယ်ရုပ်ဖြင့် ထင်ရှားစွာ ထိုနေရာ၌ ရပ်တည်ကြ၏။

Verse 25

दानवाप्सरसश्चैव यक्षाः किन्नरगुह्यकाः । सानुगास्ते सभार्याश्च वेदवेदांगपारगाः

ဒါနဝများနှင့် အပ်ဆရာများ၊ ယက္ခများ၊ ကိန္နရများနှင့် ဂုဟျကများလည်း လာကြ၏—သူတို့၏ အနုဂါများနှင့် ဇနီးများနှင့်အတူ—ဝေဒနှင့် ဝေဒင်္ဂတို့၌ ကျွမ်းကျင်သူများဖြစ်ကြ၏။

Verse 26

महर्षयो महाभागास्तथा देवर्षयश्च ये । ते भार्यासहितास्तत्र वसंति च वरानने

ကံကောင်းမြတ်သော မဟာရိရှီကြီးများနှင့် ထို့အပြင် ဒေဝရိရှီများလည်း—ဇနီးများနှင့်အတူ—ထိုနေရာ၌ နေထိုင်ကြ၏၊ အလှမျက်နှာရှိသူမေ။

Verse 27

कपालमालाभरणश्चिताभस्म बिभर्ति यः । अपवित्रतया शंभुर्नाहूतस्तु तथाविधः

ဦးခေါင်းအရိုးပန်းကုံးကိုဆင်၍ မီးသင်္ချိုင်းပြာကိုလည်းတင်ဆောင်သော သမ္ဘူကို သူတို့က “မသန့်ရှင်း” ဟုထင်ကာ ထိုပုံစံအတိုင်း မဖိတ်ကြားခဲ့ကြ။

Verse 28

यतस्ततः समायाताः कैलासे पर्वतोत्तमे । अश्विन्याद्या भगिन्यस्तास्त्वां प्रतीदं वचोऽबुवन्

ဒီနေရာဟိုနေရာမှ စုဝေးလာကြ၍ တောင်တန်းအမြတ်ဆုံး ကိုင်လာသပေါ်တွင် ရောက်ကြသည်။ အရှွင်နီမှစသော အစ်မညီမများက သင့်ကို ခေါ်၍ ဤစကားကို ပြောကြသည်။

Verse 29

किं तुष्टेव च कल्याणि तिष्ठसि त्वं सुमध्यमे । वयं च प्रस्थिताः सर्वाः पितुर्यज्ञे सभर्तृकाः

“မင်္ဂလာရှိသူ၊ ခါးသေးသွယ်သော မိန်းမရေ—အဘယ်ကြောင့် စိတ်ကျေနပ်သကဲ့သို့ ဒီမှာ ရပ်နေသနည်း။ ငါတို့အားလုံးသည် ခင်ပွန်းတို့နှင့်အတူ အဖေ၏ ယဇ်ပွဲသို့ ထွက်ခွာနေကြပြီ” ဟုဆိုကြသည်။

Verse 30

वयमाकारितास्तेन सुताः सर्वा यशस्विनि । न त्वामाहूतवान्दक्षस्त्रपते शंकराद्यतः

“ဂုဏ်သတင်းကြီးသူရေ၊ ငါတို့အားလုံး—သူ၏သမီးများ—ကို သူက ဖိတ်ကြားထားသည်။ သို့သော် ဒက္ခသည် သင့်ကို မဖိတ်ခဲ့၊ ရှင်ကရာကြောင့် အရှက်နှင့် မနာလိုမုန်းတီးစိတ်ရှိသောကြောင့်ပင်” ဟုဆိုကြသည်။

Verse 31

तासां वचनमाकर्ण्य सती प्राह क्रुधान्विता । हा धिग्दक्ष दुराचार किं वदिष्ये महेश्वरम्

သူတို့၏စကားကို ကြားသော် စတီသည် ဒေါသပြင်းထန်၍ ပြောသည်—“အိုဟို! အကျင့်ဆိုးသော ဒက္ခကို အပြစ်တင်ပါစေ! မဟေရှွရအား ငါ ဘာပြောရမည်နည်း”။

Verse 32

कथं संदर्शये वक्त्रमित्युक्त्वाऽत्मानमात्मना । विससर्ज तपोयोगात्सस्मारान्यन्न किञ्चन

«သူ့ကို မျက်နှာဘယ်လိုပြမလဲ» ဟုဆိုပြီး၊ မိမိစိတ်ဆန္ဒဖြင့် တပဿယောဂအားဖြင့် ကိုယ်ခန္ဓာကို စွန့်လွှတ်သွားကာ အခြားအရာတစ်စုံတစ်ရာကို မမှတ်မိတော့ပေ။

Verse 33

अथ दृष्ट्वा महादेवः सतीं प्राणैर्विना स्थिताम् । अवमानात्तथाऽत्मानं त्यक्त्वा मत्वा कपालिनम्

ထို့နောက် မဟာဒေဝသည် အသက်ရှူသက်ဝင်မရှိဘဲ တည်နေသော စတီကို မြင်၍၊ အပြစ်တင်အရှက်ခွဲမှုကို နှလုံးသားထဲသို့ ထည့်ယူကာ မိမိကိုယ်ကို “ကပာလင်” (ခေါင်းခွံကိုင်သူ) ဟု သဘောထားပြီး သာမန်အတ္တဂုဏ်ကို စွန့်လွှတ်သွားသည်။

Verse 34

गणान्संप्रेषयामास यज्ञविध्वंसनाय च । ते गताश्च गणा रौद्राः शतशोऽथ सहस्रशः

ထို့နောက် ယဇ్ఞကို ဖျက်ဆီးရန်အတွက် မိမိ၏ ဂဏများကို စေလွှတ်တော်မူသည်။ ထိုရောဒြဂဏများသည် ရာချီ၊ ထောင်ချီဖြင့် ထွက်ခွာသွားကြသည်။

Verse 35

विकृता विकृताकारा असंख्याता महाबलाः । रुद्रेण प्रेरितान्दृष्ट्वा वीरभद्रपुरोगमान्

သူတို့သည် ရုပ်ပုံပျက်ပြား၍ ထူးဆန်းကြမ်းတမ်းသော အကာရများရှိကာ အရေအတွက်မတွက်နိုင်၊ အင်အားကြီးမားလှသည်။ ရုဒြက စေလွှတ်သဖြင့် ဗီရဘဒြကို ရှေ့တန်းခေါင်းဆောင်အဖြစ်ထား၍ ထွက်လာကြသည်။

Verse 36

ततो देवगणाः सर्वे वसवः सह भास्करैः । विश्वेदेवाश्च साध्याश्च धनुर्हस्ता महाबलाः

ထို့နောက် ဒေဝဂဏအားလုံး—ဝသုများသည် နေဒေဝတော်များနှင့်အတူ၊ ဝိශ්ဝေဒေဝများနှင့် သာဓျများ—အင်အားကြီးမား၍ လက်တွင် လေးကိုင်ကာ ထွက်ပေါ်လာကြသည်။

Verse 37

युद्धाय च विनिष्क्रान्ता मुञ्चन्तः सायकाञ्छितान् । ते समेत्य ततोऽन्योन्यं प्रमथा विबुधैः सह

သူတို့သည် စစ်ပွဲသို့ ထွက်ခွာကာ မိမိတို့လိုသလို မြားများကို ပစ်လွှတ်ကြ၏။ ထို့နောက် ပရမထာတို့နှင့် ဒေဝတားတို့သည် အချင်းချင်း တိုက်ခိုက်ပဋိပက္ခ ဖြစ်ကြ၏။

Verse 38

मुमुचुः शरवर्षाणि वारिधारां यथा घनाः । तेषां हस्ती गणेनाथ शूलेन हृदि भेदितः

သူတို့သည် မိုးတိမ်ကြီးများ မိုးရေစီးသလို မြားမိုးကို လွှတ်ကြ၏။ ထို့နောက် အဖွဲ့ထဲမှ ဆင်တစ်ကောင်ကို ဂဏာတစ်ဦးက တြိရှူလဖြင့် နှလုံးကို ထိုးဖောက်လေ၏။

Verse 39

स तु तेन प्रहारेण विसंज्ञो निषसाद ह । अथ मुष्ट्या हतः कुम्भे नाग ऐरावणस्तदा

ထိုထိုးနှက်မှုကြောင့် သူသည် သတိလစ်ကာ လဲကျသွား၏။ ထိုအခါ ဆင်အဲရာဝဏသည် ခေါင်းဘက် (နဖူးဘက်) ကို လက်သီးတင်းတင်းဖြင့် ထိုးနှက်ခံရ၏။

Verse 40

सहसा स हतस्तेन वारणो भैरवान्रवान् । विनदञ्जवमास्थाय यज्ञवाटमुपाद्रवत्

ရုတ်တရက် ထိုသူက ဆင်ကို ထိုးနှက်သဖြင့် ဆင်သည် ကြောက်မက်ဖွယ် အော်ဟစ်သံများ ထွက်ပေါ်လာ၏။ ထိုဆင်သည် အသံကြီးစွာ ဟွန်းဟွန်းမြည်ကာ အရှိန်တင်၍ ယဇ္ဉဝါဋသို့ ပြေးဝင်သွား၏။

Verse 41

विश्वेदेवा निरुच्छ्वासाः कृता रौद्रैर्महाशरैः । चकर्ष स धनुष्येण वसुमान्बलवतरः

ရောဒြသဘောရှိသော မြားကြီးများကြောင့် ဝိශ්ဝေဒေဝတို့သည် အသက်ရှူမဝနိုင်အောင် ဖြစ်ကြ၏။ ထို့နောက် အလွန်အင်အားကြီးသော ဝသုသည် လေးကို အပြည့်အဝ ဆွဲတင်လေ၏။

Verse 42

निस्तेजसस्तदादित्याः कृतास्तेन रणाजिरे । एतस्मिन्नन्तरे देवाः कृतास्तेन पराङ्मुखाः

စစ်မြေပြင်၌ သူသည် အာဒိတျယဒေဝများ၏ တောက်ပမှုကို ချွတ်ယူသကဲ့သို့ လျော့နည်းစေ하였다။ ထိုခဏတည်းကပင် ဒေဝတော်များအားလုံးကို သူက မျက်နှာလှည့်၍ ဆုတ်ခွာစေ하였다။

Verse 43

ततस्ते शरणं जग्मुर्विष्णुं तत्र च संस्थितम् । ततः कोपसमाविष्टो विष्णुर्देवान्सवासवान्

ထို့နောက် သူတို့သည် ထိုနေရာ၌ တည်ရှိနေသော ဗိဿနုထံသို့ ခိုလှုံရန် သွားကြသည်။ ထို့နောက် ဗိဿနုသည် သာသနာတရား၏ ဒေါသဖြင့် လှုပ်ရှားကာ အင်ဒြာနှင့်အတူ ဒေဝများကို မိန့်ကြား하였다။

Verse 44

दृष्ट्वा विद्रावितान्सर्वान्मुमोचाशु सुदर्शनम् । तमापतन्तं वेगेन विष्णोश्चक्रं सुदर्शनम्

သူတို့အားလုံး ထွက်ပြေးသွားကြသည်ကို မြင်၍ ဗိဿနုသည် ချက်ချင်း စုဒർശနချက္ကရကို လွှတ်တင်하였다။ ဗိဿနု၏ စုဒর্শနချက္ကရသည် အလွန်မြန်သော အရှိန်ဖြင့် တိုက်ရိုက် ဆင်းသက်လာ하였다။

Verse 45

प्रसार्य वक्त्रं सहसा उदरस्थं चकार ह । तस्मिंश्चक्रे तदा ग्रस्ते अमोघे पर्वतात्मजे

ရုတ်တရက် သူသည် ပါးစပ်ကို ကျယ်ပြန့်စွာ ဖွင့်၍ ထိုချက္ကရကို ဝမ်းအတွင်း၌ တည်စေ하였다။ ထိုအမိုဃ (မလွဲမသွေ) ချက္ကရကို တောင်ဖွားသူက မျိုသွားသောအခါ…

Verse 46

चुकोप भगवान्विष्णुः शार्ङ्गहस्तो ऽभ्यधावत । स हत्वा दशभिस्तीक्ष्णैर्नंदिं भृङ्गिं शतेन च

ထို့နောက် ဘဂဝန် ဗိဿနုသည် ဒေါသထွက်လာ၍ ရှာရင်ဂ (Śārṅga) လက်နက်တံခွန်ကို ကိုင်ကာ တိုက်ခိုက်ရန် ပြေးဝင်하였다။ ထက်မြက်သော မြား ၁၀ စင်းဖြင့် နန္ဒိန်ကို သတ်၍ မြား ၁၀၀ စင်းဖြင့် ဘೃင်ဂင်ကို သတ်하였다။

Verse 47

महाकालं सहस्रेण ह्ययुतेन गणाधिपम् । बाणानामयुतैर्भित्त्वा वीरभद्रमुपाद्रवत्

မြှားတစ်ထောင်ဖြင့် မဟာကာလကို ထိုးနှက်၍၊ မြှားတစ်သောင်းဖြင့် ဂဏာဓိပတိကို ထိုးနှက်하였다။ ထို့နောက် မြှားသောင်းသောင်းများဖြင့် ထိုးဖောက်ပြီးနောက် ဝီရဘဒ္ဒရကို တိုက်ခိုက်ရန် အပြင်းအထန် ပြေးဝင်သွားသည်။

Verse 48

तं हत्वा गदया विष्णुर्विह्वलं रुधिरोक्षितम् । गृहीत्वा पादयोर्भूमौ निजघानातिरोषितः

ဗိဿနုသည် ဂဒါဖြင့် ထိုးနှက်ကာ သူကို လဲကျစေ하였다။ သွေးစို၍ မူးဝေသွားသည်ကို မြင်လျှင် ခြေထောက်နှစ်ဖက်ကို ဆွဲကိုင်ပြီး အလွန်ဒေါသထန်စွာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပစ်ချလိုက်သည်။

Verse 49

हन्यमानस्य तस्याथ भूमौ चक्रं सुदर्शनम् । रुधिरोद्गारसंयुक्तं प्रहारमकरोन्न तु

သူကို ထိုးနှက်နေစဉ်တွင် သုဒർശန စက္ကရသည် မြေပြင်သို့ ကျသွား၏။ သွေးယိုစီးမှုဖြင့် လိမ်းကျံနေသဖြင့် ထိုးနှက်မှုကို မပြုနိုင်ခဲ့။

Verse 50

रुद्रलब्धवरो देवि वीरभद्रो गणेश्वरः । यन्न पञ्चत्वमापन्नो गदया पीडितोऽपि सः

ဒေဝီရေ၊ ဝီရဘဒ္ဒရသည် ရုဒ္ဒရ (ရှီဝ) ၏ ဂဏာများ၏ အရှင်ဖြစ်၍ ရုဒ္ဒရထံမှ အာရှီဝါဒ (ဝရ) ကို ရရှိထားသည်။ ထို့ကြောင့် ဂဒါဖြင့် ဖိနှိပ်ထိုးနှက်ခံရသော်လည်း သေခြင်းသို့ မရောက်ခဲ့။

Verse 51

पतितं वीक्ष्य तं सर्वे विष्णुतेजोबलार्दिताः । विद्रुताः सर्वतो याता यत्र देवो महेश्वरः

သူ လဲကျနေသည်ကို မြင်သဖြင့် ဗိဿနု၏ တေဇောဗလ (တောက်ပသော အင်အား) ကြောင့် ဖိနှိပ်ခံရသော သူတို့အားလုံးသည် အရပ်ရပ်သို့ ပြေးလွှားကာ မဟေရှ္ဝရ ဘုရားရှိရာသို့ သွားကြသည်။

Verse 52

तस्मै सर्वं तथा वृत्तं समाचख्युः पराभवम् । विक्रमं वीरभद्रस्य ततः क्रुद्धो महेश्वरः

ဖြစ်ပျက်သမျှကို—ရှုံးနိမ့်မှုနှင့် ဝီရဘဒ္ဒရ၏ သတ္တိဗလကို—သူ့အား အကုန်လုံး လျှောက်တင်ကြ၏။ ထို့နောက် မဟေရှ్వరသည် ဒေါသထန်လာ၏။

Verse 53

प्रगृह्य सहसा शूलं प्रस्थितः स्वगणैः सह । यज्ञवाटं तु दक्षस्य पराभवभवं ततः । विक्रमन्वीरभद्रेण यत्र विष्णुः स्वयं स्थितः

သူသည် သုံးခွံ (ตรีศूल) ကို ချက်ချင်း ကိုင်ယူကာ မိမိ၏ ဂဏများနှင့်အတူ ထွက်ခွာ၍ ဒက္ခ၏ ယဇ్ఞဝါဋ—အရှက်ရမှု ပေါက်ဖွားရာနေရာ—သို့ သွား၏။ ထိုနေရာတွင် ဝီရဘဒ္ဒရသည် သတ္တိကို ပြသနေပြီး ဗိဿနုသည် ကိုယ်တိုင် တည်ရှိနေ၏။

Verse 54

तमायान्तं समालोक्य कोपयुक्तं महेश्वरम् । संग्रामे सोऽजयं मत्वा तत्रैवान्तरधीयत

ဒေါသပြည့်ဝသော မဟေရှ్వర လာရောက်လာသည်ကို မြင်သော်၊ စစ်ပွဲတွင် မအနိုင်ယူနိုင်သူဟု ထင်မြင်ကာ ထိုနေရာတင်ပင် ပျောက်ကွယ်သွား၏။

Verse 55

मरुद्भिः सार्धमिन्द्रोऽपि वसुभिः सह किन्नरैः । शिवः क्रोधपरीतात्मा ततश्चादर्शनं गतः

အင်ဒြာလည်း မရုတ်များ၊ ဝသုများ၊ ကိန္နရများနှင့်အတူ၊ ရှိဝ၏ စိတ်သည် ဒေါသဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသည်ကို မြင်သော် ထိုနောက် မျက်စိမှောက်ကွယ်သွား၏။

Verse 56

केवलं ब्राह्मणास्तत्र स्थिताः सदसि भामिनि । ते दृष्ट्वा शंकरं प्राप्तं कोपसंरक्तलोचनम्

အလှတရားရှိသူမေ၊ ထိုအစည်းအဝေးခန်းမ၌ ဗြာဟ္မဏများသာ ကျန်ရစ်နေ၏။ သူတို့သည် ဒေါသကြောင့် မျက်လုံးနီရဲနေသော သင်္ကရ လာရောက်သည်ကို မြင်ကြ၏။

Verse 57

होमं चक्रुस्ततो भीता रुद्रमंत्रैः समंततः । अन्ये त्राससमायुक्ताः पलायंते दिशो दश

ထို့နောက် သူတို့သည် ကြောက်ရွံ့၍ ရုဒြမန္တရများဖြင့် အရပ်အနှံ့ ဟောမပူဇော်ကြ၏။ အခြားသူတို့သည် ကြောက်လန့်ကာ အရပ်ဆယ်ပါးသို့ ထွက်ပြေးကြ၏။

Verse 58

अथागत्य महादेवो दृष्ट्वा तान्ब्राह्मणोत्तमान् । अपश्यमानो विबुधांस्तत्र यज्ञं जघान सः

ထို့နောက် မဟာဒေဝသည် ရောက်လာ၍ အထူးမြတ်သော ဗြာဟ္မဏတို့ကို မြင်သော်လည်း ထိုနေရာ၌ ဒေဝတို့ကို မမြင်ရသဖြင့် ယဇ్ఞကို ထိုးဖျက်ပစ်၏။

Verse 59

स च मृगवपुर्भूत्वा प्रणष्टः शिवभीतितः । पृष्ठतस्तु धनुष्पाणिर्जगाम भगवाञ्छिवः । अद्यापि दृश्यते व्योम्नि तारारूपो महेश्वरि

ရှီဝကို ကြောက်ရွံ့သဖြင့် သူသည် သမင်ရုပ်သို့ ပြောင်းလဲကာ ထွက်ပြေးသွား၏။ နောက်မှ ဘုရားရှီဝသည် လေးကိုင်လျက် လိုက်သွား၏။ ယနေ့တိုင်၊ အို မဟေရှဝရီ၊ ကောင်းကင်၌ ကြယ်ပုံသဏ္ဌာန်ဖြင့် မြင်ရသေး၏။

Verse 199

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये दक्षयज्ञविध्वंसनोनाम नवनवत्युत्तरशततमोऽध्यायः

ဤသို့ဖြင့် «သရီ စကန္ဒ မဟာပုရာဏ» အရှစ်သောင်းတစ်ထောင် စ္လောက စံဟိတ၌၊ သတ္တမ ပရဘာသခဏ္ဍ၊ ပထမ ပရဘာသက္ခေတ္တ မာဟာတ္မယ၌ «ဒက္ခယဇ్ఞ ဖျက်ဆီးခြင်း» ဟူသော အခန်း ၁၉၉ ပြီးဆုံး၏။