Adhyaya 198

Verse 1

ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि महाप्रभासमुत्तमम् । जलप्रभासतो याम्ये यममार्गविघातकम्

ဣရှွရ မိန့်တော်မူသည်။ ထို့နောက် မဟာဒေဝီရေ၊ ဇလပရဘာသ၏ တောင်ဘက်၌ တည်ရှိသော အထွတ်အမြတ် မဟာပရဘာသသို့ သွားရမည်။ ထိုသီရထာသည် ယမ၏ လမ်းကြောင်းကို တားဆီး၍ သေမင်းနှင့် တရားစီရင်ခြင်း၏ ကြောက်ရွံ့မှုကို ကျော်လွှားစေသည်။

Verse 2

शृणु तस्यैव माहात्म्यं यथा जातं धरातले

ယခု ထိုသီရထာ၏ မဟာတန်ခိုးကိုလည်းကောင်း၊ မြေပြင်ပေါ်၌ မည်သို့ ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်ကိုလည်းကောင်း နားထောင်လော့။

Verse 3

पूर्वं त्रेतायुगे देवि स्पर्शलिंगं तु तत्स्मृतम् । दिव्यं तेजोमयं नृणां स्पर्शनान्मुक्तिदायकम्

ရှေးက တ్రေတားယုဂ၌၊ ဒေဝီရေ၊ ၎င်းကို ‘စပရှလိင်္ဂ’ ဟု ခေါ်ကြသည်။ ၎င်းသည် တောက်ပသော တေဇောမယ လိင်္ဂတော်ဖြစ်၍ လူတို့က ထိတွေ့ရုံဖြင့်ပင် မုတ်တိ (လွတ်မြောက်ခြင်း) ကို ပေးတော်မူ၏။

Verse 4

अथ काले च कस्मिंश्चिद्वज्रिणाच्छादितं प्रिये । इन्द्रेणागत्य वसुधां भयाक्रांतेन सुन्दरि

ထို့နောက် အချိန်တစ်ခါ၌၊ ချစ်သူရေ၊ ဗဇ္ရကိုင်သူက ၎င်းကို ဖုံးအုပ်လိုက်သည်။ လှပသူရေ၊ ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့် တုန်လှုပ်နေသော အိန္ဒြာသည် မြေပြင်သို့ ဆင်းလာ၏။

Verse 5

उष्मा तदुद्भवो देवि निर्गच्छन्नवरोधितः । दशकोटिप्रविस्तीर्णं ज्वालाग्रं लिंगरूपधृक्

ဒေဝီရေ၊ ၎င်းမှ ပေါက်ဖွားသော အပူဓာတ်သည် တားဆီးမရဘဲ ထွက်ပေါ်လာ၏။ မီးလျှံ၏ ထိပ်ဖျားသည် ဒသကိုဋိ အကျယ်အဝန်းသို့ ပြန့်နှံ့ကာ လိင်္ဂရূপကို ဆောင်ယူလေ၏။

Verse 6

प्रभासक्षेत्रमास्थाय भित्त्वाऽविर्भावमास्थितम् । वज्रेण रुंधिते देवि भित्त्वा चैव वसुंधराम्

ပရဘာသကေတ္တ၌ တည်နေရာယူကာ ထိုးဖောက်၍ ထင်ရှားပေါ်ထွန်းလာ၏။ ဝဇ္ဇရဖြင့် တားဆီးထားသော်လည်း၊ အို ဒေဝီ၊ ထပ်မံပေါက်ကွဲကာ မြေကြီးကိုပါ ခွဲဖောက်လေ၏။

Verse 7

धूमसंघैः समेतं तु व्यापयामास तज्जगत् । ततस्त्रैलोक्यमखिलं ज्वालाभिर्व्याकुलीकृतम्

မီးခိုးအစုအဝေးများနှင့် ပေါင်းစည်းကာ ထိုလောကကို ပြန့်နှံ့လွှမ်းမိုးလေ၏။ ထို့နောက် သုံးလောကလုံးကို မီးလျှံများက လှုပ်ရှားကာ ရှုပ်ထွေးစေ၏။

Verse 8

ततः सुरगणाः सर्व ऋषयो वेदपारगाः । अस्तुवन्विविधैः सूक्तैर्वेदोक्तैः शशिशेखरम्

ထို့နောက် ဒေဝတားအစုအဝေးအားလုံးနှင့် ဝေဒပညာကျွမ်းကျင်သော ရှင်ရသီတို့သည်၊ လမောက်တင်သရဖူဆောင်သော သရှိသေခရ (ရှီဝ) ကို ဝေဒဝါကျမှ ဆင်းသက်သော မျိုးစုံသော စုက္တများဖြင့် ချီးမွမ်းလေ၏။

Verse 9

संहरस्व सुरश्रेष्ठ तेजः स्वदहनात्मकम् त्रै । लोक्यं व्याकुलीभूतमेवं सर्वं चराचरम् । न यावत्प्रलयं याति तावद्रक्ष सुरेश्वर

«အို ဒေဝတို့အထက်မြတ်ဆုံး၊ မိမိကိုယ်ကိုလောင်ကျွမ်းသော မီးသဘောရှိသည့် သင်၏ တောက်ပသော တေဇောကို ပြန်လည်သိမ်းဆည်းပါ။ သုံးလောက—လှုပ်ရှားသမျှ မလှုပ်ရှားသမျှ အားလုံး—ဒုက္ခရောက်လျက်ရှိ၏။ မဟာပျက်ကွက်သို့ မရောက်မီ၊ အို စုရေရှွရ၊ ကျွန်ုပ်တို့ကို ကာကွယ်ပါ»။

Verse 10

ईश्वर उवाच । एवमाभाषमाणेषु त्रिदिवेषु सुरेश्वरि । तत्तेजः पञ्चधाविष्टं व्याप्याशेषं जगत्त्रयम्

ဣရှွရက မိန့်တော်မူသည်— «ကောင်းကင်ဘုံရှိ ဒေဝတို့က ဤသို့ ပြောဆိုနေစဉ်၊ အို စုရေရှွရီ၊ ထိုတေဇောသည် ငါးမျိုးပုံစံဖြင့် ပေါ်ထွန်းကာ သုံးလောကလုံးကို မကျန်အောင် လွှမ်းခြုံလေ၏»။

Verse 11

पञ्चप्रभासरूपेण भित्त्वा तत्र वसुन्धराम् । येन मार्गेण निष्क्रान्तं तन्मार्गे च महन्महः

ပဉ္စပရဘာသ ရုပ်ကိုခံယူ၍ ထိုနေရာ၌ မြေကြီးကို ခွဲဖောက်ခဲ့သည်။ ထွက်ပေါ်လာသည့် လမ်းကြောင်းတစ်လျှောက်၌လည်း မဟာတေဇောအလင်းရောင် ကြီးမားစွာ တည်နေခဲ့သည်။

Verse 12

तत्र तैः स्थापितं द्वारं सुप्रदेशेऽश्मजं प्रिये । पिहितेऽथ च रंध्रेऽस्मिन्धूमो नाशमुपेयिवान्

ထိုနေရာ၌ နေရာကောင်းကောင်း၌ ကျောက်ဖြင့်လုပ်သော တံခါးတစ်ခုကို တည်ထားကြသည်၊ ချစ်သူရေ။ ထိုအပေါက်ကို ပိတ်သိမ်းလိုက်သောအခါ မီးခိုးသည်လည်း ပျောက်ကွယ်သွား하였다။

Verse 13

स्वस्थाश्चैवाभवंल्लोकास्तेजस्तत्रैव संस्थितम् । एवं मया प्रेरितास्ते लिंगं तत्र समादधुः

ထို့နောက် လောကတို့သည် ပြန်လည်အေးချမ်းလာပြီး ထိုတေဇောအလင်းရောင်သည် ထိုနေရာ၌ပင် တည်နေ하였다။ ထို့ကြောင့် ငါ၏ လှုံ့ဆော်မှုကြောင့် သူတို့သည် ထိုနေရာ၌ လင်္ဂကို တည်ထောင်하였다။

Verse 14

तन्महस्तत्र देवेशि विश्राममकरोत्तदा । ततो महाप्रभासेति कीर्त्यते देवदानवैः

ထိုမဟာအလင်းရောင်သည် ထိုအခါ ထိုနေရာ၌ပင် အနားယူတည်ငြိမ်သွားသည်၊ အို နတ်မမင်း။ ထို့ကြောင့် နတ်တို့နှင့် ဒာနဝတို့ကပါ “မဟာပရဘာသ” ဟု ချီးမွမ်းခေါ်ဝေါ်ကြသည်။

Verse 15

यस्तं पूजयते भक्त्या लिंगं पुष्पैः पृथग्विधैः । स याति परमं स्थानं जरामरणवर्जितम्

မည်သူမဆို ယုံကြည်သဒ္ဓာဖြင့် ထိုလင်္ဂကို ပန်းမျိုးစုံဖြင့် ပူဇော်ကန်တော့လျှင်၊ အိုမင်းခြင်းနှင့် သေခြင်းကင်းသော အမြင့်မြတ်ဆုံး အဘောဒ်သို့ ရောက်ရှိမည်။

Verse 16

दृष्टेन तेन देवेशि मुच्यते पातकैर्नरः । लभते वाञ्छितान्कामान्मनसा चेप्सितान्प्रिये

အို နတ်မယ်ရှင်၊ ထိုအရာကို မြင်ရုံဖြင့်ပင် လူသည် အပြစ်များမှ လွတ်ကင်း၏။ အို ချစ်မြတ်နိုးသူ၊ စိတ်ထဲ၌ ဆန္ဒထားသမျှ အလိုတော်များကိုပင် ရရှိလေ၏။

Verse 17

हिरण्यं तत्र दातव्यं ब्राह्मणे शंसितव्रते । गोदानं विधिवत्तत्र देयं चैव द्विजन्मने

ထိုနေရာ၌ ချီးမွမ်းခံရသော ဝရတကို ထိန်းသိမ်းသော ဗြာဟ္မဏအား ရွှေကို ဒါနပြုရမည်။ ထို့အပြင် ထိုနေရာ၌ပင် နည်းလမ်းတကျ ဂိုဒါန—နွားဒါနကို ပြု၍ ဒွိဇ (နှစ်ကြိမ်မွေး) အမျိုးသားအား စည်းကမ်းအတိုင်း ပေးရမည်။

Verse 18

एवं कृत्वा महादेवि लभते जन्मनः फलम् । राजसूयाश्वमेधानां प्राप्नुयात्फलमूर्जितम्

အို မဟာဒေဝီ၊ ဤသို့ ပြုလုပ်လျှင် လူဖြစ်လာခြင်း၏ အကျိုးအမြတ်ကို အမှန်တကယ် ရရှိ၏။ ထို့ပြင် ရာဇသူယနှင့် အရှွမေဓ ယဇ్ఞတို့နှင့် တူညီသော အင်အားကြီးသော ပုဏ္ဏကံကိုလည်း ရောက်ရှိလေ၏။

Verse 198

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखंडे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये पञ्चमप्रभासक्षेत्रमाहात्म्यवर्णनंनामाष्टानवत्युत्तरशततमोऽध्यायः

ဤသို့ဖြင့် «သီရိ စကန္ဒ မဟာပုရာဏ» ၏ ဧကာရှီတိသာဟသရီ သံဟိတာအတွင်း၊ သတ္တမစာအုပ်ဖြစ်သော ပရဘာသခဏ္ဍ၌၊ ပထမပိုင်း «ပရဘာသက္ခေတ်ရ မာဟာတ္မယ» အတွင်းရှိ «ပဉ္စမ ပရဘာသက္ခေတ်ရ မာဟာတ္မယ ဖော်ပြချက်» ဟူသော ခေါင်းစဉ်ပါ ၁၉၈ မြောက် အခန်း ပြီးဆုံး၏။