Adhyaya 18

Verse 1

सूत उवाच । इति प्रोक्ता तदा देवी शंकरेण यशस्विनी । पुनः पप्रच्छ विप्रेंद्राः क्षेत्रमाहात्म्यविस्तरम्

စူတာက ပြောသည်။ ထိုအခါ ရှင်ကရာက ပြောကြားပြီးနောက် ဂုဏ်သရေရှိသော ဒေဝီသည် ထပ်မံမေးမြန်း하였다—ဗြာဟ္မဏတို့အထဲမှ အမြတ်ဆုံးတို့ရေ—ပရဘာသက்ஷೇತ್ರ၏ မဟာတန်ခိုးကို အသေးစိတ်ဖော်ပြပါဟု။

Verse 2

देव्युवाच । अद्य मे सफलं जन्म सफलं च तपः प्रभो । देवत्वमद्य मे जातं त्वत्प्रसादेन शंकर

ဒေဝီက ပြောသည်။ ယနေ့ ငါ၏ မွေးဖွားခြင်းသည် အကျိုးရှိလာပြီ၊ ငါ၏ တပဿာလည်း အကျိုးပွင့်ပြီ၊ အရှင်ရေ။ ယနေ့ သင်၏ ကရုဏာကြောင့် ငါသည် ဒေဝတဖြစ်ခြင်းကို ရရှိပြီ၊ ရှင်ကရာ။

Verse 3

अद्याहं कृतकल्याणी ज्ञानदृष्टिः कृतात्वया । अद्य मे भूषितौ कर्णौ क्षेत्र माहात्म्यभूषणौ

ယနေ့ ငါသည် မင်္ဂလာပြည့်စုံလာ၏။ သင်ကြောင့် ငါ၏မြင်ကွင်းသည် ဉာဏ်မြင်ကွင်းဖြစ်လာ၏။ ယနေ့ ငါ၏နားတို့သည် အလှဆင်ခံရ၏—သန့်ရှင်းသောကṣေတရ၏ မဟာတန်ခိုးကို ကြားနာခြင်းဟူသော အလှဆင်ဖြင့်။

Verse 4

अद्य मे तेजसः पिंडो जातो ज्ञानं हृदि स्थितम् । अद्य मे कुलशीलं च अद्य मे रूपलक्षणम्

ယနေ့ ငါအတွင်း၌ တောက်ပမှုတစ်စုကဲ့သို့သော တေဇောဓာတ် ပေါ်ထွန်းလာ၏၊ ဉာဏ်သည် နှလုံး၌ တည်မြဲလာ၏။ ယနေ့ ငါ၏ မျိုးရိုးဂုဏ်နှင့် အကျင့်သီလ ပြည့်စုံ၏; ယနေ့ ငါ၏ ရုပ်သဏ္ဌာန်နှင့် မင်္ဂလာလက္ခဏာတို့လည်း ပြည့်ဝ၏။

Verse 5

अद्य मे भ्रांतिरुच्छिन्ना तीर्थभ्रमणसंभवा । प्रभासे निश्चलं जातं मनो मे मानिनां वर

ယနေ့ ဘုရားဖူးနေရာတစ်ခုမှ တစ်ခုသို့ လှည့်လည်သွားလာခြင်းကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော ငါ၏အ भ्रम (မ भ्रम) သည် ဖြတ်တောက်ခံရ၏။ ပရဘာသ (Prabhāsa) တွင် ငါ၏စိတ်သည် တည်ငြိမ်လာ၏၊ အဂုဏ်ရှိသူတို့အနက် အမြတ်ဆုံးသောသူရေ။

Verse 6

आराधितो मया पूर्वं तुष्टो मेऽद्य सुरेश्वरः । वह्निना वेष्टिता साहमेकपादेन संस्थिता

အရင်က ငါသည် ဘက္တိဖြင့် အာရాధနာပြုခဲ့၏၊ ယနေ့တွင် ဒေဝတို့၏အရှင် (Surēśvara) သည် ငါ့အပေါ် ကျေနပ်တော်မူ၏။ မီးဖြင့် ဝိုင်းရံထားသော်လည်း ငါသည် တပသ်အဖြစ် ခြေတစ်ဖက်တည်းဖြင့် တည်ကြည်စွာ ရပ်တည်ခဲ့၏။

Verse 7

तत्तपः सफलं त्वद्य जातं मे भक्तवत्सल । प्रभासक्षेत्रमाहात्म्यमद्य मे प्रकटीकृतम्

ထိုတပသ်သည် ယနေ့ အကျိုးသီးပွင့်လာ၏၊ ဘက္တတို့ကို ချစ်မြတ်နိုးသောအရှင်ရေ။ ယနေ့ ပရဘာသ-ကṣေတရ (Prabhāsa-kṣetra) ၏ မဟာတန်ခိုးကို ငါ့အတွက် ထင်ရှားစွာ ဖော်ပြပေးခဲ့၏။

Verse 8

पुनः पृच्छामि देवेश याथातथ्यं वद प्रभो

အို နတ်တို့၏အရှင်၊ ကျွန်ုပ် ထပ်မံမေးမြန်းပါ၏။ အရှင်ဘုရား၊ အမှန်တရားကို အတိအကျ အတိုင်းအတာမလွဲ ပြောကြားတော်မူပါ။

Verse 9

अद्यापि संशयो नाथ तीर्थमाहात्म्यसंभवः । अन्यत्कौतूहलं देव कथयस्व महेश्वर

ယခုတိုင် အို အရှင်၊ တီရ္ထာတို့၏ မဟာတန်ခိုးကို ဆိုသော သင်ကြားချက်များကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော သံသယတစ်ခု ကျန်နေပါသေးသည်။ ထို့ပြင် အို ဘုရား၊ အခြား စိတ်ဝင်စားမှုတစ်ခုလည်း ရှိသဖြင့် မဟေရှ္ဝရ၊ ရှင်းလင်းတော်မူပါ။

Verse 10

अयं यो वर्त्तते देव चंद्रस्ते शिरसि स्थितः । कस्यायं कथमुत्पन्नः कस्मिन्काले वद प्रभो

အို ဘုရား၊ သင်၏ ဦးခေါင်းပေါ်၌ တည်နေသည်ဟု မြင်ရသော ဤလသည် မည်သူ၏လနည်း။ မည်သို့ ပေါ်ပေါက်လာသနည်း၊ မည်သည့်ကာလ၌ ဖြစ်လာသနည်း။ အရှင်ဘုရား၊ ပြောကြားတော်မူပါ။

Verse 11

ईश्वर उवाच । अस्मिन्काले महादेवि वाराह इति विश्रुते । परार्द्धे तु द्वितीयेऽस्मिन्वर्तमाने तु वेधसः

ဣရှ္ဝရ မိန့်တော်မူသည်—အို မဟာဒေဝီ၊ ဤကာလသည် “ဝါရာဟ” ဟု ကျော်ကြားသော ကလ္ပ၌ ဖြစ်၏။ ယခု လက်ရှိ ဖြစ်ပေါ်နေသော ဖန်ဆင်းရှင် (ဝေဓသ၊ ဘြဟ္မာ) ၏ ဒုတိယ အဝက်ကာလအတွင်း၌—

Verse 12

द्वितीयमासस्यादौ तु प्रतिपद्या प्रकीर्तिता । वाराहेणोद्धृता तस्यां तथा चादौ धरा प्रिये । तेन वाराहकल्पेति नाम जातं धरातले

ဒုတိယလ၏ အစတွင် လဆန်းတစ်ရက် (ပရတိပဒ) ကို ချီးမွမ်းကြသည်။ ထိုနေ့တည်းက အို ချစ်သူ၊ အစကာလ၌ ဝါရာဟက မြေကြီးကို မြှောက်တင်ခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် မြေပြင်ပေါ်တွင် “ဝါရာဟကလ္ပ” ဟူသော အမည် ပေါ်ပေါက်လာသည်။

Verse 13

तस्मिन्कल्पे महादेवि गते संध्यांशके प्रिये । प्रथमस्य मनोश्चादौ देवि स्वायंभुवस्य हि

ထိုကလ္ပ၌၊ မဟာဒေဝီရေ—ဆန္ဓျာအပိုင်း ကုန်လွန်ပြီးနောက်၊ ချစ်မြတ်နိုးရသူရေ—ပထမ မနု၏ အစ၌၊ အမှန်တကယ် စွာယမ္ဘူဝ မနု၏ အစ၌၊ ဒေဝီရေ—

Verse 14

क्षीरोदे मथ्यमाने तु दैवतैर्दानवैरपि । रत्नानि जज्ञिरे तत्र चतुर्द्दशमितानि वै

နို့ပင်လယ်ကို နတ်တို့နှင့် ဒာနဝတို့ပါ မသွားမလာ ချော်နှောမောင်းနှင်၍ မွှေသောအခါ၊ ထိုနေရာ၌ အမှန်တကယ် ရတနာ ဆယ့်လေးပါး ပေါ်ထွန်းလာ하였다။

Verse 15

तेषां मध्ये महातेजाश्चंद्रमास्तत्त्वसंभव । सोऽयं मया धृतो देवि अद्यापि शिरसि प्रिये

ထိုရတနာတို့အတွင်း၌ အလင်းတောက်ပကြီးမားသော လမင်းသည် မူလတတ္တဝမှ ပေါ်ထွန်းလာ၏။ ထိုလမင်းကိုပင်၊ ဒေဝီရေ—ချစ်မြတ်နိုးရသူရေ—ယနေ့တိုင်အောင် ငါသည် ခေါင်းပေါ်၌ ဆောင်ထား၏။

Verse 16

विषे पीते महादेवि प्रभासस्थस्य मे सदा । भूषणं मुक्तये देवैर्मम चंद्रः कृतः पुरा

အဆိပ်ကို ငါသောက်ပြီးနောက်၊ မဟာဒေဝီရေ—ပရဘာသ၌ အမြဲတည်နေသော ငါ့အတွက်—နတ်တို့သည် ယခင်က လမင်းကို ငါ့အလှဆင်အဖြစ် ပြုလုပ်ပေးခဲ့ကြ၏၊ မုက္ခ (လွတ်မြောက်ခြင်း) အတွက် အမှတ်အသားအဖြစ်။

Verse 17

शशिनाभूषितो यस्मात्तेनाहं शशिभूषणः । तत्र स्थाने स्थितोऽद्यापि स्वयंभूर्लिंगमूर्त्तिमान्

လမင်းဖြင့် အလှဆင်ထားသောကြောင့် ငါသည် «ရှရှိဘူရှဏ» ဟု ခေါ်ကြသည်၊ “လမင်းကို အလှဆင်အဖြစ် ဆောင်သူ” ဟူ၏။ ထိုနေရာ၌ပင် ငါသည် ယနေ့တိုင်အောင် တည်ရှိနေပြီး၊ ကိုယ်တိုင်ပေါ်ထွန်းသော လိင်္ဂရုပ်အဖြစ် ရှိနေ၏။

Verse 18

सर्वसिद्धिप्रदाता च कल्पस्थायी सदा प्रिये । इत्येतत्कथितं देवि किमन्यत्परिपृच्छसि

အကျွန်ုပ်သည် အောင်မြင်မှု (စိဒ္ဓိ) အားလုံးကို ပေးသနားသူဖြစ်၍ ကလ္ပများတစ်လျှောက် အမြဲတည်တံ့နေ၏၊ ချစ်မြတ်နိုးရသောသူမ။ ဤသို့ ဒေဝီအား ပြောပြီးပြီ—နောက်ထပ် ဘာကို မေးလိုသနည်း။