Adhyaya 166

Verse 1

देव्युवाच । प्रभासे संस्थिता या तु सावित्री ब्रह्मणः प्रिया । तस्याश्चरित्रं मे ब्रूहि देवदेव जगत्पते

ဒေဝီက ဆိုသည်— “ပရဘာသ၌ တည်ရှိသော ဗြဟ္မာ၏ ချစ်မြတ်နိုးရာ ဆာဝိထရီ၏ အံ့ဩဖွယ်ဇာတ်ကြောင်းကို မိန့်ကြားပါ၊ ဒေဝဒေဝ၊ လောက၏ အရှင်တော်”။

Verse 2

व्रतमाहात्म्यसंयुक्तमितिहाससमन्वितम् । पाति व्रत्यकरं स्त्रीणां महाभाग्यं महोदयम्

ဤဇာတ်ကြောင်းသည် ဝရတ၏ မဟာတန်ခိုးနှင့် ပေါင်းစည်း၍ သာသနာ့သမိုင်းဖြင့် ထောက်ခံထားသည်။ ဝရတကို ဆောင်ရွက်သော မိန်းမတို့ကို ကာကွယ်ပေးကာ ကံကောင်းကြီးနှင့် မြင့်မြတ်သော တိုးတက်မှုကို ပေးသည်။

Verse 3

ईश्वर उवाच । कथयामि महादेवि सावित्र्याश्चरितं महत् । प्रभासक्षेत्रसंस्थायाः स्थल स्थाने महेश्वरि । यथा चीर्णं व्रतकरं सावित्र्या राजकन्यया

ဣရှွရက မိန့်တော်မူသည်— “မဟာဒေဝီ၊ ပရဘာသက்ஷೇತ್ರ၌ တည်ရှိသော ဆာဝိထရီ၏ မြတ်သော အံ့ဩဖွယ်ဇာတ်ကြောင်းကို ငါ ပြောမည်။ မဟေရှွရီ၊ ထိုသန့်ရှင်းရာနေရာ၌ မင်းသမီး ဆာဝိထရီက ဝရတကို မည်သို့ စနစ်တကျ ဆောင်ရွက်ခဲ့သည်ကိုပင် ဖြစ်သည်။”

Verse 4

आसीन्मद्रेषु धर्मात्मा सर्वभूतहिते रतः । पार्थिवोऽश्वपतिर्नाम पौरजानपद प्रियः

မဒြဒေသ၌ သတ္တဝါအားလုံး၏ အကျိုးကို စိတ်ထား၍ အမြဲတမ်း ကြိုးပမ်းသော ဓမ္မတရားရှိသည့် ဘုရင်တစ်ပါး ရှိခဲ့သည်။ အရှွပတိ ဟု အမည်ရပြီး မြို့သူမြို့သားနှင့် ကျေးရွာသူကျေးရွာသားတို့၏ ချစ်ခင်လေးစားခြင်းကို ခံရသည်။

Verse 5

क्षमावाननपत्यश्च सत्यवादी जितेन्द्रियः । प्रभासक्षेत्रयात्रायामाजगाम स भूपतिः । यात्रां कुर्वन्विधानेन सावित्रीस्थलमागतः

ထိုမင်းသည် သည်းခံတတ်၍ သားမရှိ၊ သစ္စာပြော၍ အင်္ဒြိယကို ထိန်းချုပ်နိုင်သူဖြစ်၏။ ပရဘာသ က్షೇತ್ರသို့ ဘုရားဖူးခရီးထွက်ကာ၊ စည်းကမ်းတော်တော်မူသည့် နည်းလမ်းအတိုင်း ခရီးကို ဆောင်ရွက်၍ “သာဝိတြီ” ဟု ခေါ်သော သန့်ရှင်းရာနေရာသို့ ရောက်လာ၏။

Verse 6

स सभार्यो व्रतमिदं तत्र चक्रे नृपः स्वयम् । सावित्रीति प्रसिद्धं यत्सर्वकामफलप्रदम्

ထိုနေရာ၌ မင်းသည် မိဖုရားနှင့်အတူ မိမိကိုယ်တိုင် ဤဝရတကို ဆောင်ရွက်하였다။ ၎င်းကို “သာဝိတြီ ဝရတ” ဟု လူသိများပြီး ကောင်းမွန်သော ဆန္ဒအားလုံး၏ အကျိုးဖလကို ပေးတတ်၏။

Verse 7

तस्य तुष्टाऽभवद्देवि सावित्री ब्रह्मणः प्रिया । भूर्भुवःस्वरितीत्येषा साक्षान्मूर्तिमती स्थिता

အို ဒေဝီ၊ ဗြဟ္မာ၏ ချစ်မြတ်နိုးရာ သာဝိတြီသည် သူ့အပေါ် ကျေနပ်နှစ်သက်လာ၏။ “ဘူရ် ဘုဝဟ် စွဝဟ်” ဟူသော မန္တရ၏ အင်အားကို ကိုယ်တိုင်ရုပ်သွင်ပြင်ဖြင့် ထိုနေရာ၌ တည်ရှိနေ၏။

Verse 8

कमंडलुधरा देवी जगामादर्शनं पुनः । कालेन वहुना जाता दुहिता देवरूपिणी

ကမဏ္ဍလု (ရေခွက်) ကို ကိုင်ဆောင်သော ဒေဝီသည် ထပ်မံ၍ မျက်စိမှ ပျောက်ကွယ်သွား၏။ အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက်၊ နတ်ရုပ်ရည်တောက်ပသော သမီးတစ်ဦး မွေးဖွားလာ၏။

Verse 9

सावित्र्या प्रीतया दत्ता सावित्र्याः पूजया तथा । सावित्रीत्येव नामाऽस्याश्चक्रे विप्राज्ञया नृपः

သာဝိတြီ၏ ကြင်နာနှစ်သက်မှုကြောင့် ပေးအပ်ခံရ၍၊ သာဝိတြီကို ပူဇော်ခြင်းကြောင့်လည်း ရရှိလာသော ထိုသမီးအား မင်းသည် ဗြာဟ္မဏတို့၏ အကြံဉာဏ်အတိုင်း “သာဝိတြီ” ဟူ၍ အမည်ပေး하였다။

Verse 10

सा विग्राहवतीव श्रीः प्रावर्धत नृपात्मजा । सावित्री सुकुमारांगी यौवनस्था बभूव ह

မင်းသမီး ဆာဝိထရီသည် သီရိ(ကံကောင်းခြင်း) ကိုယ်တိုင်ကဲ့သို့ ရုပ်တည်ဖြစ်သကဲ့သို့ ကြီးထွားလာ၏။ ကိုယ်အင်္ဂါနူးညံ့သိမ်မွေ့၍ ယောဝနအရွယ်ပြည့်စုံလာခဲ့၏။

Verse 11

या सुमध्या पृथुश्रोणी प्रतिमा काञ्चनी यथा । प्राप्तेयं देवकन्या वा दृष्ट्वा तां मेनिरे जनाः

ခါးသေး၍ တင်ကျယ်ကာ ရွှေရုပ်တုကဲ့သို့ တောက်ပလင်းလက်၏။ သူမကိုမြင်သော် လူတို့က “ဒီနေရာသို့ နတ်သမီးတစ်ပါး ရောက်လာသလား” ဟု ထင်မြင်ကြ၏။

Verse 12

सा तु पद्मा विशालाक्षी प्रज्वलतीव तेजसा । चचार सा च सावित्री व्रतं यद्भृगुणोदितम्

ပဒ္မကဲ့သို့ သန့်ရှင်းလှပ၍ မျက်လုံးကျယ်ဝန်းကာ အတွင်းတောက်ပသော တేజာဖြင့် မီးလောင်သကဲ့သို့ ထွန်းလင်း၏။ ဆာဝိထရီသည် ဘೃဂု ရှင်တော်ညွှန်ကြားသည့် ဆာဝိထရီ-ဝရတကို စောင့်ထိန်းကျင့်သုံး၏။

Verse 13

अथोपोष्य शिरःस्नाता देवतामभिगम्य च । हुत्वाग्निं विधिवद्विप्रान्वाचयेद्वरवर्णिनी

ထို့နောက် အစာရှောင်၍ ခေါင်းလျှော်ရေချိုးကာ၊ ဒေဝတာထံ ချဉ်းကပ်ပူဇော်၏။ စည်းကမ်းတကျ မီးပူဇော်ဟုတဝါပြုပြီးနောက်၊ အလှအပထူးမြတ်သော မိန်းကလေးသည် ဗြာဟ္မဏတို့အား ဝေဒမন্ত্রများ ရွတ်ဖတ်စေ၏။

Verse 14

तेभ्यः सुमनसः शेषां प्रतिगृह्य नृपात्मजा । सखीपरिवृताऽभ्येत्य देवी श्रीवत्सरूपिणी

သူတို့ထံမှ ကျန်သော ပန်းများကို စိတ်ရွှင်လန်းစွာ လက်ခံယူပြီး၊ မင်းသမီးသည် မိတ်သင်္ဂဟများ ဝန်းရံလျက် ပြန်လာ၏။ သီရိဝတ္စ အမင်္ဂလာလက္ခဏာကို ဆောင်ထားသကဲ့သို့ ဒေဝီတစ်ပါးကဲ့သို့ တောက်ပလင်းလက်၏။

Verse 15

साऽभिवाद्य पितुः पादौ शेषां पूर्वं निवेद्य च । कृताञ्जलिर्वरारोहा नृपतेः पार्श्वतः स्थिता

သူမသည် အဖ၏ခြေတော်ကို ဦးချ၍ ကျန်ရှိသော ပူဇော်ပစ္စည်းများကို အရင်တင်ပြပြီးနောက်၊ လက်အုပ်ချီ၍ ရိုသေစွာ မင်းသမီးမြတ်သည် ဘုရင်၏ဘေးတွင် ရပ်နေ하였다။

Verse 16

तां दृष्ट्वा यौवनप्राप्तां स्वां सुतां देवरूपिणीम् । उवाच राजा संमन्त्र्य पुत्र्यर्थं सह मन्त्रिभिः

မင်းသည် ယောဝနရောက်ပြီး နတ်သမီးကဲ့သို့ တောက်ပသော မိမိသမီးကို မြင်သဖြင့်၊ မင်းကြီးသည် အမတ်များနှင့် တိုင်ပင်ကာ သမီး၏အနာဂတ်အကြောင်း ပြောဆို하였다။

Verse 17

पुत्रि प्रदानकालस्ते न हि कश्चिद्वृणोति माम् । विचारयन्न पश्यामि वरं तुल्यमिहात्मनः

«သမီးရေ၊ သင့်ကို လက်ထပ်ပေးရမည့် အချိန်ရောက်ပြီ။ သို့သော် မည်သူမျှ ငါနှင့် မဟာမိတ်အဖြစ် မတောင်းဆိုကြ။ ငါစဉ်းစားသော်လည်း ဤနေရာ၌ ငါနှင့်တန်တူသော သတို့သားကို မမြင်ရ»။

Verse 18

देवादीनां यथा वाच्यो न भवेयं तथा कुरु । पठ्यमानं मया पुत्रि धर्मशास्त्रेषु च श्रुतम्

«နတ်တို့နှင့် အခြားသူတို့ရှေ့တွင် ငါ အပြစ်တင်ပြောဆိုခံရသူ မဖြစ်စေရန် အလျောက် ပြုလုပ်ပါ။ သမီးရေ၊ ဤအရာကို ငါသည် ဓမ္မသတ်များတွင် ဖတ်ရှုခဲ့ပြီး ကြားနာခဲ့သည်»။

Verse 19

पितुर्गेहे तु या कन्या रजः पश्यत्यसंस्कृता । ब्रह्महत्या पितुस्तस्य सा कन्या वृषली स्मृता

«အိမ်ထောင်မပြုသေးဘဲ (လက်ထပ်ပွဲသင်္ကာရ မခံရသေးဘဲ) အဖ၏အိမ်တွင် သွေးဆင်းကာလကို ကြုံတွေ့သော သမီးရှိလျှင်၊ ထိုအဖအတွက် ဗြာဟ္မဏသတ်သည့် အပြစ်နှင့်တူသည်ဟု ဆိုကြပြီး၊ ထိုမိန်းကလေးကို “ဝೃṣလီ” ဟု မှတ်ယူကြသည်»။

Verse 20

अतोऽर्थं प्रेषयामि त्वां कुरु पुत्रि स्वयंवरम् । वृद्धैरमात्यैः सहिता शीघ्रं गच्छावधारय

ထို့ကြောင့် သင့်ကို ငါစေလွှတ်၏။ သမီးရေ၊ ကိုယ်တိုင် svayaṃvara (မင်္ဂလာရွေးချယ်ပွဲ) ကို စီစဉ်လော့။ အသက်ကြီး၍ ယုံကြည်ထိုက်သော အမတ်များနှင့်အတူ အမြန်သွားလော့—ဤအမှု၌ စိတ်ခိုင်မာလော့။

Verse 21

एवमस्त्विति सावित्री प्रोच्य तस्माद्विनिर्ययौ । तपोवनानि रम्याणि राजर्षीणां जगाम सा

ဆာဝိထရီက “အဲဒီလိုပဲ ဖြစ်ပါစေ” ဟု ပြောပြီး ထိုနေရာမှ ထွက်ခွာသွားသည်။ နန်းတော်ရသီများ၏ သာယာလှပသော တပောဝန (တပသ်တော) အာရှရမ်များသို့ သွားရောက်하였다။

Verse 22

मान्यानां तत्र वृद्धानां कृत्वा पादाभिवन्दनम् । ततोऽभिगम्य तीर्थानि सर्वाण्येवाश्रमाणि च

ထိုနေရာ၌ ဂုဏ်သရေရှိသော အသက်ကြီးသူများ၏ ခြေတော်ကို ပူဇော်ကန်တော့ (ပာဒာဘိဝန္ဒန) ပြုလုပ်ပြီးနောက်၊ ထို့နောက် တီရ္ထ (tīrtha) အားလုံးနှင့် အာရှရမ်များအားလုံးကိုလည်း သွားရောက်ဖူးမြော်하였다။

Verse 23

आजगाम पुनर्वेश्म सावित्री सह मंत्रिभिः । तत्रापश्यत देवर्षिं नारदं पुरतः शुचिम्

ဆာဝိထရီသည် အမတ်အပါအဝင် အဖော်အယောက်များနှင့်အတူ နေအိမ်သို့ ပြန်လာ하였다။ ထိုနေရာ၌ သန့်ရှင်းတောက်ပသော ဒေဝရိသီ နာရဒ (Nārada) ကို မိမိရှေ့တွင် ရပ်နေသည်ကို မြင်하였다။

Verse 24

आसीनमासने विप्रं प्रणम्य स्मितभाषिणी । कथयामास तत्कार्यं येनारण्यं गता च सा

အာသနပေါ်တွင် ထိုင်နေသော ဗြာဟ္မဏကို ဦးချကန်တော့ပြီး၊ အပြုံးနူးညံ့စွာ ပြောဆိုလျက်၊ မိမိတောသို့ သွားခဲ့ရသော အကြောင်းအရာနှင့် ထိုကိစ္စကို ရှင်းလင်းပြောကြား하였다။

Verse 25

सावित्र्युवाच । आसीच्छाल्वेषु धर्मात्मा क्षत्रियः पृथिवीपतिः । द्युमत्सेन इति ख्यातो दैवादन्धो वभूव सः

သာဝိတြီက မိန့်တော်မူသည်။ “ရှာလ္ဝတို့အတွင်း၌ ဓမ္မတရားကိုလိုက်နာသော က္ෂတ္တရိယ မင်းတစ်ပါးရှိ၍ မြေကြီး၏အရှင်ဟုခေါ်ကာ ဒျုမတ်စေန ဟုကျော်ကြား၏။ ကံကြမ္မာကြောင့် ထိုမင်းသည် မျက်ကန်းဖြစ်သွား၏။”

Verse 26

आर्यस्य बालपुत्रस्य द्युमत्सेनस्य रुक्मिणा । सामन्तेन हृतं राज्यं छिद्रेऽस्मिन्पूर्ववैरिणा

“အာရျ ဒျုမတ်စေန မင်းသည် သားငယ်ရှိသော်လည်း၊ ရုက္မိန် ဟူသော သာမန်တော် (လက်အောက်ခံမင်း) နှင့် ယခင်ရန်သူက ဤအားနည်းချက်ကိုအခွင့်ယူ၍ နိုင်ငံတော်ကို လုယူသွား၏။”

Verse 27

स बालवत्सया सार्धं भार्यया प्रस्थितो वनम्

“ထိုမင်းသည် ကလေးငယ်ရှိနေသေးသော မိဖုရားနှင့်အတူ တောသို့ ထွက်ခွာသွား၏။”

Verse 28

स तस्य च वने वृद्धः पुत्रः परमधार्मिकः । सत्यवागनुरूपो मे भर्तेति मनसेप्सितः

“ထိုတောအတွင်း၌ သူ၏သားသည် ကြီးပြင်းလာ၍ အလွန်ဓမ္မတရားရှိသူ၊ စကားပြောရာတွင် သစ္စာတည်သူ ဖြစ်လာ၏။ ထိုသူသည် ငါ့နှလုံးသားက လိုလားသော၊ ငါနှင့်သင့်တော်သော အိမ်ထောင်ဖက် ဖြစ်၏။”

Verse 29

नारद उवाच । अहो बत महत्कष्टं सावित्र्या नृपते कृतम् । बालस्वभावादनया गुणवान्सत्यवाग्वृतः

နာရဒ မိန့်တော်မူသည်။ “အို မင်းကြီး၊ အလွန်ကြီးမားသော ဒုက္ခတစ်ရပ်ကို သာဝိတြီက ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့ပြီ။ အရွယ်ငယ်သဘာဝကြောင့်ပင် သစ္စာကိုချစ်မြတ်နိုး၍ သီလဂုဏ်ပြည့်ဝသူကို ရွေးချယ်ခဲ့သည်။”

Verse 30

सत्यं वदत्यस्य पिता सत्यं माता प्रभाषते । सत्यं वदेति मुनिभिः सत्यवान्नाम वै कृतम्

«သူ၏ဖခင်သည် သစ္စာကိုသာ ပြော၏၊ မိခင်လည်း သစ္စာကိုသာ ပြော၏။ မုနိတို့က “သူသည် သစ္စာပြောသူ” ဟု ဆိုကြသဖြင့် ထိုသူကို စတျဝါန် ဟူသော နာမတော် ပေးထားသည်»။

Verse 31

नित्यं चाश्वाः प्रियास्तस्य करोत्यश्वाश्च मृन्मयान् । चित्रेऽपि च लिखत्यश्वांश्चित्राश्व इति चोच्यते

«မြင်းတို့သည် အမြဲတမ်း သူ့အတွက် ချစ်ခင်ရာဖြစ်၏။ သူသည် မြေညှိဖြင့်ပင် မြင်းပုံများကို ပြုလုပ်တတ်ပြီး၊ ပန်းချီတွင်လည်း မြင်းများကို ရေးဆွဲတတ်သဖြင့် “စိတ္ရာශ්ဝ” (Citrāśva) ဟု ခေါ်ကြသည်—“ပန်းချီမြင်းရှိသူ” ဟူ၍»။

Verse 32

सत्यवान्रंतिदेवस्य शिष्यो दानगुणैः समः । ब्रह्मण्यः सत्यवादी च शिबिरौशीनरो यथा

စတျဝါန်သည် ရန္တိဒေဝ၏ တပည့်ဖြစ်၍ ဒါနဂုဏ်တို့၌ သူနှင့်တူညီ၏။ သူသည် ဗြာဟ္မဏတို့ကို ရိုသေကာ သစ္စာကို ပြောသူဖြစ်၍ ဥရှီနရ၏ သား ရှိဘိကဲ့သို့ ဖြစ်၏။

Verse 33

ययातिरिव चोदारः सोमवत्प्रियदर्शनः । रूपेणान्यतमोऽश्विभ्यां द्युमत्सेनसुतो बली

ယယာတိကဲ့သို့ သူသည် စိတ်ကျယ်ဝန်း၍ ဂုဏ်သတ္တိမြင့်၏။ ဆိုမကဲ့သို့ မြင်ရသူကို ချစ်မြတ်နိုးစေ၏။ အလှအပ၌ အရှွင်နှစ်ပါးနှင့် နှိုင်းယှဉ်နိုင်ပြီး၊ သူသည် ဒျုမတ်စေန၏ အင်အားကြီးသော သားဖြစ်၏။

Verse 34

एको दोषोऽस्ति नान्यश्च सोऽद्यप्रभृति सत्यवान् । संवत्सरेण क्षीणायुर्देहत्यागं करिष्यति

အပြစ်အနာတရတစ်ခုသာ ရှိပြီး အခြားမရှိ။ ယနေ့မှစ၍ စတျဝါန်၏ အသက်တာကာလ လျော့နည်းလာမည်။ တစ်နှစ်အတွင်း သူသည် ကိုယ်ခန္ဓာကို စွန့်လွှတ်ရမည် (သေမည်)။

Verse 35

नारदस्य वचः श्रुत्वा दुहिता प्राह पार्थिवम्

နာရဒ၏ စကားကို ကြားပြီးနောက် သမီးသည် မင်းကြီးအား ပြောကြားလေ၏။

Verse 36

सावित्र्युवाच । सकृज्जल्पंति राजानः सकृज्जल्पंति ब्राह्मणाः । सकृत्कन्या प्रदीयेत त्रीण्येतानि सकृत्सकृत्

စាវိတြီက ပြောသည်– «မင်းတို့၏ ကတိစကားသည် တစ်ကြိမ်တည်း၊ ဗြာဟ္မဏတို့၏ စကားလည်း တစ်ကြိမ်တည်း။ သမီးကညာကို လက်ထပ်ပေးခြင်းလည်း တစ်ကြိမ်တည်း—ဤသုံးပါးသည် ‘တစ်ကြိမ်သာ’ ဟူ၏»။

Verse 37

दीर्घायुरथवाल्पायुः सगुणो निर्गुणोऽपि वा । सकृद्वृतो मया भर्ता न द्वितीयं वृणोम्यहम्

အသက်ရှည်သူဖြစ်စေ အသက်တိုသူဖြစ်စေ၊ ဂုဏ်သီလရှိသူဖြစ်စေ ဂုဏ်မဲ့သူဖြစ်စေ—တစ်ကြိမ်တည်း ငါ့ကံပိုင်အဖြစ် ရွေးချယ်ပြီးသော ခင်ပွန်းကို ငါ ဒုတိယတစ်ယောက် မရွေးချယ်တော့။

Verse 38

मनसा निश्चयं कृत्वा ततो वाचाऽभिधीयते । क्रियते कर्मणा पश्चात्प्रमाणं हि मनस्ततः

ပထမဦးစွာ စိတ်၌ အတည်ပြုဆုံးဖြတ်ချက်ကို ခိုင်မြဲစေပြီး၊ ထို့နောက် စကားဖြင့် ကြေညာကာ၊ နောက်ဆုံးတွင် လုပ်ရပ်ဖြင့် ဆောင်ရွက်သည်။ ထို့ကြောင့် စိတ်သည် အမှန်တကယ်သော အတိုင်းအတာ (ရည်ရွယ်ချက်၏ အမြစ်) ဖြစ်၏။

Verse 39

नारद उवाच । यद्येतदिष्टं भवतः शीघ्रमेव विधीयताम् । अविघ्नेन तु सावित्र्याः प्रदानं दुहितुस्तव

နာရဒက ပြောသည်– «ဤအရာသည် မင်းကြီးအလိုတော်နှင့် ကိုက်ညီလျှင် ချက်ချင်း စီစဉ်ပါစေ။ မင်းကြီး၏ သမီး စាវိတြီကို လက်ထပ်ပေးအပ်ခြင်းသည် အနှောင့်အယှက်မရှိဘဲ ပြီးမြောက်ပါစေ»။

Verse 40

एवमुक्त्वा समुत्पत्य नारूदस्त्रिदिवं गतः । राजा च दुहितुः सर्वं वैवाहिकमथाकरोत् । शुभे मुहूर्ते पार्श्वस्थैर्ब्राह्मणैर्वेदपारगैः

ဤသို့ဆိုပြီးနောက် နာရဒသည် ထ၍ ကောင်းကင်ဘုံသို့ သွားလေ၏။ ထို့နောက် မင်းကြီးသည် သမီးတော်၏ မင်္ဂလာအခမ်းအနားအတွက် အစီအစဉ်အားလုံးကို မင်္ဂလာအချိန်၌ ဝေဒကျွမ်းကျင်သော ဘြာဟ္မဏများ အနီးတွင်ရှိစေကာ စီမံပြုလုပ်လေ၏။

Verse 41

सावित्र्यपि च तं लब्ध्वा भर्तारं मनसेप्तितम् । मुमुदेऽतीव तन्वंगी स्वर्गं प्राप्येव पुण्यकृत्

စဝိတြီလည်း မိမိနှလုံးသားက ဆန္ဒပြုသော ခင်ပွန်းကို ရရှိသဖြင့် အလွန်ပင် ဝမ်းမြောက်လေ၏—ကိုယ်လက်သွယ်လျ—ကောင်းမှုကုသိုလ်ရှိသူက ကောင်းကင်ဘုံသို့ ရောက်သကဲ့သို့။

Verse 42

एवं तत्राश्रमे तेषां तदा निवसतां सताम् । कालस्तु पश्यतां किञ्चिदतिचक्राम पार्वति

ဤသို့ အာရှရမ်၌ သီလသမာဓိရှိသောသူတို့ နေထိုင်စဉ်၊ အို ပါရဝတီ၊ အချိန်ကာလသည် သူတို့မျက်စိရှေ့တွင် အနည်းငယ်သာ လွန်သွားလေ၏။

Verse 43

सावित्र्यास्तु तदा नार्यास्तिष्ठन्त्याश्च दिवानिशम् । नारदेन यदुक्तं तद्वाक्यं मनसि वर्तते

သို့သော် ဂုဏ်သိက္ခာရှိသော မိန်းမ စဝိတြီသည် နေ့ည မပြတ် တည်ကြည်နေစဉ်၊ နာရဒ ပြောခဲ့သော စကားသည် သူမ၏ စိတ်ထဲ၌ အမြဲတမ်း တည်နေ၏။

Verse 44

ततः काले बहुतिथे व्यतिक्रान्ते कदाचन । प्राप्तः कालोऽथ मर्तव्यो यत्र सत्यव्रतो नृपः

ထို့နောက် ရက်များစွာ လွန်ကာ တစ်ချိန်တည်းတွင် ကံကြမ္မာသတ်မှတ်သော အချိန်ရောက်လာ၏—မင်း စတျဝရတ သေဆုံးရမည့် အချိန်ပင် ဖြစ်လေ၏။

Verse 45

ज्येष्ठमासे सिते पक्षे द्वादश्यां रजनीमुखे । गणयंत्याश्च सावित्र्या नारदोक्तं वचो हृदि

ဇျေဋ္ဌမాస၊ အလင်းပက္ခ၊ ဒွါဒသီနေ့ ညနေချိန်၌—သဝိတြီက အချိန်ကို ရေတွက်နေစဉ်—နာရဒ မုနိ၏ မိန့်ခွန်းသည် သူမ၏ နှလုံးထဲ၌ တည်နေ၏။

Verse 46

चतुर्थेऽहनि मर्तव्यमिति संचिंत्य भामिनी । व्रतं त्रिरात्रमुद्दिश्य दिवारात्रं स्थिताऽश्रमे

“စတုတ္ထနေ့၌ သူ သေမည်” ဟု စဉ်းစားကာ သီလဝတီ မိန်းမသည် သုံးညဝတ်ပြုသစ္စာ (ဝရတ) ကို ရည်ရွယ်၍ အာရှရမ်၌ နေ့ညမပြတ် တည်နေ၏။

Verse 47

ततस्त्रिरात्रं न्यवसत्स्नात्वा संतर्प्य देवताम् । श्वश्रूश्वशुरयोः पादौ ववंदे चारुहासिनी

ထို့နောက် သုံးညဝတ်ကို စောင့်ထိန်း၍ ရေချိုးကာ ဒေဝတာကို ပူဇော်သကာဖြင့် စိတ်တော်တင်စေပြီး၊ အပြုံးလှသော မိန်းမသည် ယောက္ခမနှင့် ယောက္ခထီးတို့၏ ခြေတော်ကို ဦးချကန်တော့၏။

Verse 48

अथ प्रतस्थे परशुं गृहीत्वा सत्यवान्वनम् । सावित्र्यपि च भर्तारं गच्छंतं पृष्ठतोऽन्वयात्

ထို့နောက် စတ္ယဝါန်သည် ပုဆိန်ကို ကိုင်ကာ တောသို့ ထွက်ခွာ၏။ သဝိတြီလည်း မိမိ၏ ခင်ပွန်း သွားရာနောက်သို့ လိုက်၍ နောက်ကနေ လျှောက်သွား၏။

Verse 49

ततो गृहीत्वा तरसा फलपुष्पसमित्कुशान् । अथ शुष्काणि चादाय काष्ठभारमकल्पयत्

ထို့နောက် သူသည် အလျင်အမြန် သစ်သီး၊ ပန်း၊ မီးဖိုသစ်တုတ်များနှင့် ကုရှမြက်ကို စုဆောင်းကာ၊ ထို့ပြင် ခြောက်သွေ့သော သစ်သားများကိုလည်း ယူ၍ မီးဖိုသစ်တင်အထုပ်ကို ပြုလုပ်၏။

Verse 50

अथ पाटयतः काष्ठं जाता शिरसि वेदना । काष्ठभारं क्षणात्त्यक्त्वा वटशाखावलंबितः

သစ်ကို ခွဲနေစဉ် ခေါင်းနာဝေဒနာ ပေါ်လာ၏။ သစ်တင်အလေးကို ချက်ချင်းပစ်ချ၍ ဗညန်ပင်၏ ကိုင်းတစ်ကိုင်းကို မှီခိုလျက် နေ၏။

Verse 51

सावित्रीं प्राह शिरसो वेदना मां प्रबाधते । तवोत्संगे क्षणं तावत्स्वप्तुमिच्छामि सुन्दरि

သူသည် ဆာဝိထရီအား “ခေါင်းနာဝေဒနာက ငါ့ကို နှိပ်စက်နေသည်။ အလှတရားရှိသူရေ၊ သင်၏ ပေါင်ပေါ်တွင် ခဏလောက် အိပ်ချင်သည်” ဟု ဆို၏။

Verse 52

विश्रमस्व महाबाहो सावित्री प्राह दुःखिता । पश्चादपि गमिष्यामि ह्याश्रमं श्रमनाशनम्

စိတ်မကောင်းဖြစ်သော ဆာဝိထရီက “အို လက်တန်ခိုးကြီးသူရေ၊ ခဏနားပါ။ နောက်မှ ပင်ပန်းမှုဖျောက်ပေးသော အာရှရမ်သို့ ငါ ဆက်သွားမည်” ဟု ပြော၏။

Verse 53

यावदुत्संगगं कृत्वा शिरोस्य तु महीतले । तावद्ददर्श सावित्री पुरुषं कृष्णपिंगलम्

သူ၏ခေါင်းကို မြေပြင်ပေါ်တွင် မိမိပေါင်ပေါ်တင်လိုက်သည့် ခဏတည်းက ဆာဝိထရီသည် အမည်းနှင့် အဝါညိုရောင်ပေါင်းစပ်သကဲ့သို့ရှိသော ယောက်ျားတစ်ဦးကို မြင်တွေ့၏။

Verse 54

किरीटिनं पीतवस्त्रं साक्षात्सूर्यमिवोदितम् । तमुवाचाथ सावित्री प्रणम्य मधुराक्षरम्

သူသည် မကွတ်ဆောင်း၍ အဝါရောင်ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ကာ ထွန်းလင်းတောက်ပသဖြင့် နေထွက်သကဲ့သို့ ဖြစ်၏။ ဆာဝိထရီသည် ဦးညွှတ်ပူဇော်ကာ နူးညံ့ချိုသာသော စကားဖြင့် သူ့အား ပြော၏။

Verse 55

कस्त्वं देवोऽथवा दैत्यो यो मां धर्षितुमागतः । न चाहं केनचिच्छक्या स्वधर्माद्देव रोधितुम्

«သင်သည် နတ်လား ဒေဝါလား၊ မကောင်းဆိုးဝါးလား၊ ငါ့ကို တိုက်ခိုက်ရန် လာသနည်း။ အို သာသနာတော်မြတ်၊ ငါ့၏ ကိုယ်ပိုင်ဓမ္မမှ ငါကို မည်သူမျှ မတားဆီးနိုင်»

Verse 56

विद्धि मां पुरुषश्रेष्ठ दीप्तामग्निशिखामिव

«အို လူတို့အထဲမှ အမြတ်ဆုံး၊ ငါ့ကို မီးလျှံတောက်ပသကဲ့သို့ဟု သိမှတ်လော့»

Verse 57

यम उवाच । यमः संयमनश्चास्मि सर्वलोकभयंकरः

ယမက ပြောသည်။ «ငါသည် ယမ၊ စည်းကမ်းထိန်းသူ (သံယမန) ဖြစ်၍ လောကအားလုံးကို ကြောက်ရွံ့စေသူ ဖြစ်၏»

Verse 58

क्षीणायुरेष ते भर्ता संनिधौ ते पतिव्रते । न शक्यः किंकरैर्नेतुमतोऽहं स्वयमागतः

«အို သစ္စာရှိသော ဇနီး (ပတိဗြတေ)၊ သင်၏ ခင်ပွန်း၏ အသက်တာ ကုန်ဆုံးပြီ။ သင်၏ မျက်မှောက်တွင် ငါ့၏ အမှုထမ်းတို့က သူ့ကို မခေါ်ဆောင်နိုင်သဖြင့် ငါကိုယ်တိုင် လာရ၏»

Verse 59

एवमुक्त्वा सत्यव्रतशरीरात्पाशसंयुतः । अंगुष्ठमात्रं पुरुषं निचकर्ष यमो बलात्

ထိုသို့ ပြောပြီးနောက်၊ ကြိုးပတ်ကိုင်ဆောင်သော ယမသည် စတျယဝြတ၏ ကိုယ်ခန္ဓာမှ လက်မအရွယ်သာရှိသော ပုရုෂတစ်ဦးကို အင်အားဖြင့် ဆွဲထုတ်လေ၏။

Verse 60

अथ प्रयातुमारेभे पंथानं पितृसेवितम् । सावित्र्यपि वरारोहा पृष्ठतोऽनुजगाम ह

ထို့နောက် ယမမင်းသည် ဘိုးဘွားပိတೃတို့ လျှောက်လေ့ရှိသော လမ်းကြောင်းကို လိုက်၍ ထွက်ခွာလေ၏။ ခါးလှသော သာဝိထရီလည်း နောက်မှလိုက်ပါလာ၏။

Verse 61

पतिव्रतत्वाच्चाश्रांता तामुवाच यमस्तथा । निवर्त गच्छ सावित्रि मुहूर्तं त्वमिहागता

ပတိဝရတ (ခင်ပွန်းအပေါ် သစ္စာတည်ကြည်မှု) ကြောင့် သူမ မပင်ပန်းမနွမ်းနယ်ခဲ့။ ထို့ကြောင့် ယမမင်းက သူမအား— “သာဝိထရီ၊ ပြန်လှည့်သွားလော့။ သင်သည် ဤနေရာသို့ ခဏသာ ရောက်လာခြင်းဖြစ်သည်” ဟု မိန့်တော်မူ၏။

Verse 62

एष मार्गो विशालाक्षि न केनाप्यनुगम्यते

“မျက်လုံးကျယ်သော မိန်းမရေ၊ ဤလမ်းကြောင်းကို မည်သူမဆို လိုက်နိုင်သော လမ်းမဟုတ်” ဟု မိန့်တော်မူ၏။

Verse 63

सावित्र्युवाच । न श्रमो न च मे ग्लानिः कदाचिदपि जायते । भर्तारमनुगच्छन्त्या विशिष्टस्य च संनिधौ

သာဝိထရီက ပြောသည်— “ကျွန်မ၌ ပင်ပန်းခြင်းလည်း မရှိ၊ မောပန်းနွမ်းနယ်ခြင်းလည်း မရှိ၊ မည်သည့်အခါမျှ မဖြစ်ပေါ်ပါ။ အကြောင်းမှာ ကျွန်မသည် ခင်ပွန်းကို လိုက်ပါနေပြီး မြတ်နိုးထိုက်သော အရှင်၏ အနီး၌ ရှိနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။”

Verse 64

सतां सन्तो गतिर्नान्या स्त्रीणां भर्ता सदा गतिः । वेदो वर्णाश्रमाणां च शिष्याणां च गतिर्गुरुः

“သီလရှိသူတို့အတွက် ကောင်းမြတ်သူတို့မှတပါး အခြားအာရုံခံရာ မရှိ။ မိန်းမတို့အတွက် ခင်ပွန်းသည် အမြဲတမ်း အားကိုးရာဖြစ်၏။ ဝဏ္ဏ-အာශ්ရမ အစဉ်အလာ၌ ရှိသူတို့အတွက် ဝေဒသည် အားကိုးရာဖြစ်၏။ တပည့်တို့အတွက် ဂုရုသည် အားကိုးရာဖြစ်၏။”

Verse 65

सर्वेषामेव भूतानां स्थानमस्ति महीतले । भर्त्तारमेकमुत्सृज्य स्त्रीणां नान्यः समाश्रयः

သတ္တဝါအားလုံးသည် မြေပြင်ပေါ်၌ မိမိတို့၏ နေရာရှိ၏။ သို့သော် မိန်းမတို့အတွက် မိမိ၏ ခင်ပွန်းတစ်ဦးတည်းကို ချန်လှပ်လျှင် တရားဝင် အားကိုးရာ အခြားမရှိ။

Verse 66

एवमन्यैः सुमधुरैर्वाक्यैर्धर्मार्थसंहितैः । तुतोष सूर्यतनयः सावित्रीं वाक्यमब्रवीत्

ဓမ္မနှင့် အကျိုးရည်ရွယ်ချက်တို့နှင့် ပြည့်စုံသော ချိုမြိန်လှသော စကားများကို အခြားများစွာဖြင့် ထိုနည်းတူ ပြောဆိုရာမှ နေမင်း၏ သား (ယမ) သည် ပျော်ရွှင်နှစ်သက်၍ စာဝိတြီအား စကားဆို၏။

Verse 67

यम उवाच । तुष्टोऽस्मि तव भद्रं ते वरं वरय भामिनि । सापि वव्रे च राज्यं स्वं विनयावनतानना

ယမက ပြော၏— “သင်ကို ငါနှစ်သက်ပြီ၊ သင့်အပေါ် ကောင်းချီးမင်္ဂလာရှိစေ။ အို မိန်းမမြတ်၊ ဆုတောင်းတစ်ပါးကို ရွေးချယ်လော့။” ထိုမိန်းမသည်လည်း နှိမ့်ချစွာ မျက်နှာငုံ့၍ မိမိ၏ နိုင်ငံတော်ကို ပြန်လည်ရရှိခြင်းကို ရွေး၏။

Verse 68

चक्षुःप्राप्तिं तथा राज्यं श्वशुरस्य महात्मनः । पितुः पुत्रशतं चैव पुत्राणां शतमात्मनः

သူမသည် မဟာစိတ်ရှိသော ယောက္ခမ၏ မျက်စိမြင်နိုင်ခြင်းကို ပြန်လည်ရစေခြင်းနှင့် နိုင်ငံတော်ကိုလည်း ပြန်လည်ရစေခြင်းကို တောင်း၏။ ထို့ပြင် မိမိ၏ ဖခင်အတွက် သားတစ်ရာကို တောင်း၍၊ မိမိအတွက်လည်း မိမိ၏ သားမျိုးဆက်မှ သားတစ်ရာကို တောင်း၏။

Verse 69

जीवितं च तथा भर्तुर्धर्मसिद्धिं च शाश्वतीम् । धर्मराजो वरं दत्त्वा प्रेषयामास तां ततः

ထို့ပြင် သူမသည် ခင်ပွန်း၏ အသက်ရှင်ခြင်းနှင့် ဓမ္မအောင်မြင်မှု အမြဲတည်တံ့ခြင်းကိုလည်း တောင်း၏။ ဓမ္မရာဇာသည် ဆုတောင်းကို ပေးပြီးနောက် သူမကို ထို့နောက် ဆက်လက်သွားစေ၏။

Verse 70

अथ भर्तारमासाद्य सावित्री हृष्टमानसा । जगाम स्वाश्रमपदं सह भर्त्रा निराकुला

ထို့နောက် စာဝိထရီသည် မိမိခင်ပွန်းကို ပြန်လည်ရရှိပြီး စိတ်နှလုံးပျော်ရွှင်လျက် ခင်ပွန်းနှင့်အတူ စိတ်ပူပန်မှုကင်းစွာ မိမိအာရှရမ်သို့ ပြန်သွား하였다။

Verse 71

ज्येष्ठस्य पूर्णिमायां च तया चीर्णं व्रतं त्विदम् । माहात्म्यतोऽस्य नृपतेश्चक्षुःप्राप्तिरभूत्पुरः

ဂျေဋ္ဌလ၏ လပြည့်နေ့တွင် နាងသည် ဤဝရတကို စည်းကမ်းတကျ ကျင့်ဆောင်하였다။ ဤဝရတ၏ မဟာတန်ခိုးကြောင့် မင်းကြီးသည် မကြာမီ မျက်စိမြင်နိုင်ခြင်းကို ပြန်လည်ရရှိ하였다။

Verse 72

ततः स्वदेशराज्यं च प्राप निष्कण्टकं नृपः । पितास्याः पुत्रशतकं सा च लेभे सुताञ्छतम्

ထို့နောက် မင်းကြီးသည် မိမိနိုင်ငံနှင့် ရာဇပလ္လင်ကို ပြန်လည်ရရှိ၍ ရန်သူနှင့် အခက်အခဲကင်းသော အခြေအနေသို့ ရောက်하였다။ ထို့ပြင် နាង၏ဖခင်သည် သားတစ်ရာကို ရရှိပြီး နាងကိုယ်တိုင်လည်း သားတစ်ရာကို မွေးဖွားရ하였다။

Verse 73

एवं व्रतस्य माहात्म्यं कथितं सकलं मया

ဤသို့ဖြင့် ဤဝရတ၏ မဟာတန်ခိုးကို အလုံးစုံ ငါက ပြည့်စုံစွာ ပြောကြားပြီးပြီ။

Verse 74

देव्युवाच । कीदृशं तद्व्रतं देव सावित्र्या चरितं महत् । तस्मिंस्तु ज्येष्ठमासे हि विधानं तस्य कीदृशम्

ဒေဝီက မေးလျက်ဆိုသည်— «အို ဒေဝါ၊ စာဝိထရီ ကျင့်ဆောင်ခဲ့သော ထိုမဟာဝရတသည် မည်သို့သော ဝရတနည်း။ ထို့ပြင် ဂျေဋ္ဌလတွင် ထိုဝရတကို ဆောင်ရွက်ရာ အစီအစဉ်နှင့် နည်းလမ်းသည် မည်သို့နည်း» ဟု။

Verse 76

का देवता व्रते तस्मिन्के मन्त्राः किं फलं विभो । विस्तरेण महेश त्वं ब्रूहि धर्मं सनातनम्

«ဤဝရတ၌ မည်သည့်ဒေဝတာကို ပူဇော်ရမည်နည်း၊ မည်သည့်မန္တရများကို ရွတ်ဆိုရမည်နည်း၊ အကျိုးफलသည် အဘယ်နည်း၊ အရှင်တော်? အို မဟေရှ၊ စနာတနဓမ္မကို အသေးစိတ် မိန့်ကြားပါ»

Verse 77

त्रयोदश्यां तु ज्येष्ठस्य दन्तधावनपूर्वकम् । त्रिरात्रं नियमं कुर्यादुपवासस्य भामिनि

«ဂျေဋ္ဌလ၏ တရိုဒသီနေ့တွင် သွားသန့်စင်ခြင်းကို အစပြု၍၊ အလှမယ်ရေ၊ အစာရှောင်ခြင်းဖြင့် သုံးညတိုင် စည်းကမ်းတကျ နိယမကို ဆောင်ရွက်ရမည်»

Verse 78

अशक्तस्तु त्रयोदश्यां नक्तं कुर्याज्जितेन्द्रियः । अयाचितं चतुर्दश्यां ह्युपवासेन पूर्णिमाम्

«တရိုဒသီနေ့တွင် အပြည့်အဝ မရှောင်နိုင်သူသည် အင်ဒြိယကို ထိန်းချုပ်ကာ နက္တ (ညစာတစ်ကြိမ်သာ) ကို ပြုလုပ်နိုင်သည်။ စတုဒသီနေ့တွင် မတောင်းယူဘဲ ရလာသော အစာ (အယာစိတ) ကိုသာ ယူ၍၊ ပုဏ္ဏမီနေ့တွင် အစာရှောင်ရမည်»

Verse 79

नित्यं स्नात्वा तडागे वा महानद्यां च निर्झरे । पांडुकूपे तु सुश्रोणि सर्वस्नानफलं लभेत्

«နေ့စဉ် ရေကန်၌ဖြစ်စေ၊ မြစ်ကြီး၌ဖြစ်စေ၊ တောင်စမ်းရေ၌ဖြစ်စေ ရေချိုးလျှင်လည်း—အို ခါးသေးမယ်ရေ—ပာဏ္ဍုကူပ (Pāṇḍu-kūpa) တွင် ရေချိုးခြင်းဖြင့် သန့်စင်ရေချိုးမှု အားလုံး၏ အကျိုးफलကို ရရှိမည်»

Verse 80

विशेषात्पूर्णिमायां तु स्नानं सर्षपमृज्जलैः

«ထို့ပြင် အထူးသဖြင့် ပုဏ္ဏမီနေ့တွင် မုန်ညင်းစေ့နှင့် သန့်စင်မြေ (ကလေး) ရောစပ်ထားသော ရေဖြင့် ရေချိုးရမည်»

Verse 81

गृहीत्वा वालुकं पात्रे प्रस्थमात्रे यशस्विनि । अथवा धान्यमादाय यवशालितिलादिकम्

အိုးတစ်လုံး၌ သဲကို ပရသ္ထာ တစ်ပမာဏယူ၍၊ အို ဂုဏ်သတင်းကျော်ကြားသော မိခင်မ၊ သို့မဟုတ် မုယော၊ ဆန်၊ နှမ်း စသည့် စပါးနှံများကို ယူလေ။

Verse 82

ततो वंशमये पात्रे वस्त्रयुग्मेन वेष्टिते । सावित्रीप्रतिमां कृत्वा सर्वावयवशोभिताम्

ထို့နောက် အဝတ်နှစ်ထည်ဖြင့် ပတ်လည်ဖုံးအုပ်ထားသော ဝါးဖြင့်လုပ်သော အိုး၌၊ အင်္ဂါအစိတ်အပိုင်းအားလုံး လှပစွာ ပြည့်စုံအောင် ဆာဝိတြီ၏ ပုံတော်ကို ပြုလုပ်ရမည်။

Verse 83

सौवर्णीं मृन्मयीं वापि स्वशक्त्या दारुनिर्मिताम् । रक्तवस्त्रद्वयं दद्यात्सावित्र्या ब्रह्मणः सितम्

မိမိအင်အားအလိုက် ဆာဝိတြီ၏ ပုံတော်ကို ရွှေဖြင့်ဖြစ်စေ၊ မြေဖြင့်ဖြစ်စေ၊ သစ်ဖြင့်ဖြစ်စေ ပြုလုပ်၍ ပူဇော်ရမည်။ ထို့ပြင် ဆာဝိတြီအတွက် အနီရောင်အဝတ်နှစ်ထည်နှင့် ဘြဟ္မာအတွက် အဖြူရောင်အဝတ်ကို ပေးလှူရမည်။

Verse 85

पूर्णकोशातकैः पक्वैः कूष्माण्डकर्कटीफलैः । नालिकेरैः सखर्जूरैः कपित्थैर्दाडिमैः शुभैः

အတွင်းပြည့်ဝ၍ မှည့်သန်သော ကိုသာတက သီးများ၊ အရှ်ဂေါ့ဒ် (ဖရုံဖြူ) နှင့် သခွားသီးများ၊ အုန်းသီးနှင့် ဒိတ်သီးများ၊ ထို့ပြင် မင်္ဂလာရှိသော ဝုဒ်အက်ပယ်နှင့် သလဲသီးများဖြင့်—ပူဇော်ပစ္စည်းကို စီစဉ်ရမည်။

Verse 86

जंबूजंबीरनारिंगैरक्षोटैः पनसैस्तथा । जीरकैः कटुखण्डैश्च गुडेन लवणेन च

ဂျမ္ဘူသီးများ၊ စစ်ထရွန် (jambīra) နှင့် လိမ္မော် (nāriṅga) များ၊ ဝေါလ်နတ်နှင့် ပနတ် (jackfruit) သီးများ၊ ထို့ပြင် ဇီရာ၊ စပ်သောအနှစ်အရသာများ၊ ဂုဍ (jaggery) နှင့် ဆားတို့ဖြင့်—ပူဇော်မှုကို ပြည့်စုံစေရမည်။

Verse 87

विरूढैः सप्तधान्यैश्च वंशपात्रप्रकल्पितैः । रंजयेत्पट्टसूत्रैश्च शुभैः कुंकुमकेसरैः

ထွက်ပေါက်လာသော သီးနှံခုနစ်မျိုးကို ဝါးဖြင့်ပြုလုပ်ထားသော အိုးခွက်များတွင် စီစဉ်ထား၍၊ မင်္ဂလာရှိသော ပတ္တဆူတရားချည် (ပိုးချည်) များနှင့် ကုංකုမ (စဖရန်) နှင့် ကေသရ အနံ့သင်းတို့ဖြင့် ပူဇော်ရာကို အလှဆင်စေရာ၏။

Verse 88

अवतारं करोत्येवं सावित्री ब्रह्मणः प्रिया

ဤသို့ပြုလုပ်သကဲ့သို့ပင်၊ ဗြဟ္မာ၏ချစ်ခင်ရသော စာဝိတ္ရီသည် အဝတာရအဖြစ် ထင်ရှားပေါ်ထွန်းလာ၏။

Verse 89

तामर्च्चयीत मन्त्रेण सावित्र्या ब्रह्मणा समम् । इतरेषां पुराणोक्तो मंत्रोऽयं समुदाहृतः

စာဝိတ္ရီနှင့် ဗြဟ္မာတို့နှင့်အတူ ထိုမန်တရဖြင့် မိခင်တော်ကို ပူဇော်ရမည်။ အခြားသူတို့အတွက်လည်း ပုရာဏများတွင် ဆိုထားသော ဤမန်တရကို ယခု ထုတ်ဖော်ကြေညာ၏။

Verse 90

ओंकारपूर्वके देवि वीणापुस्तकधारिणि । वेदांबिके नमस्तुभ्यमवैधव्यं प्रयच्छ मे

အိုṃ ဖြင့်အစပြုသော ဒေဝီ၊ ဗီဏာနှင့် စာအုပ်ကို ကိုင်ဆောင်သူ၊ ဝေဒမိခင်တော်၊ သင့်အား နမස්ကာရပြု၏။ ကျွန်ုပ်အား မမုဆိုးမဖြစ်ခြင်း၏ ကောင်းချီး (အဝೈဓဗျ) ကို ပေးသနားပါ။

Verse 91

एवं संपूज्य विधिवज्जागरं तत्र कारयेत् । गीतवादित्रशब्देननरनारीकदंबकम् । नृत्यद्धसन्नयेद्रात्रिं नृत्यशास्त्रविशारदैः

ဤသို့ စည်းကမ်းတကျ ပူဇော်ပြီးနောက် ထိုနေရာ၌ ညကင်းစောင့် (ဇာဂရ) ကို စီမံရမည်။ သီချင်းနှင့် တူရိယာသံတို့ဖြင့် ယောကျာ်းမိန်းမ အစုအဝေးသည် ညတစ်ညလုံး ကခုန်ရယ်မော၍ ပျော်ရွှင်စွာ ဖြတ်သန်းစေကာ၊ ကခုန်ပညာ (နృత్య-శాస్తra) ကျွမ်းကျင်သူတို့က ဦးဆောင်စေရာ၏။

Verse 92

सावित्र्याख्यानकं चापि वाचयीत द्विजोत्तमान् । यावत्प्रभातसमयं गीतभावरसैः सह

ထို့အပြင် မြတ်သောဗြာဟ္မဏတို့အား သာဝိတြီ၏ ပုံပြင်တော်ကို အရုဏ်တက်ချိန်တိုင်အောင် ဘက္တိနှင့် ရသအလှအပ ပြည့်ဝသော သီချင်းများနှင့်အတူ ရွတ်ဖတ်စေသင့်သည်။

Verse 93

विवाहमेवं कृत्वा तु सावित्र्या ब्रह्मणा सह । परिधाप्य सितैर्वस्त्रैर्दंपतीनां तु सप्तकम्

ဤသို့ သာဝိတြီ၏ မင်္ဂလာကိစ္စကို ဘြဟ္မာနှင့်အတူ ဆောင်ရွက်ပြီးနောက်၊ ဇနီးမောင်နှံ ခုနစ်စုံကို အဖြူရောင်အဝတ်အစားများဖြင့် ဝတ်ဆင်စေသင့်သည်။

Verse 94

सावित्रीं ब्रह्मणा सार्धमेवं शक्त्या प्रपूजयेत् । गन्धैः सुगन्धपुष्पैश्च धूपनैवेद्यदीपकैः

ဤသို့ မိမိ၏စွမ်းအားအလိုက် ဘြဟ္မာနှင့်အတူ သာဝိတြီကို သင့်တော်စွာ ပူဇော်ကာ အနံ့သာ၊ မွှေးပန်းများ၊ မီးခိုး (ဓూప)၊ နైవေဒျ (အာဟာရပူဇော်) နှင့် မီးအလင်း (ဒီပ) တို့ကို ဆက်ကပ်သင့်သည်။

Verse 95

अथ सावित्रीकल्पज्ञे सावित्र्याख्यानवाचके । दैवज्ञे ह्युञ्छवृत्तिस्थे दरिद्रे चाग्निहोत्रिणि

ထို့နောက် သာဝိတြီကလ္ပကို သိကျွမ်းသူ၊ သာဝိတြီ၏ သာသနာပုံပြင်ကို ရွတ်ဖတ်သူ၊ ပညာရှိ ဂြိုဟ်ဗေဒပညာရှင်၊ စပါးကျန်ကောက်၍ အသက်မွေးသူ၊ ဆင်းရဲသူနှင့် အဂ္နိဟိုတြင် (မီးပူဇော်ကို ထိန်းသိမ်းသူ) တို့ကို (ရှာဖွေ) သင့်သည်။

Verse 96

एवं दत्त्वा विधानेन तस्यां रात्रौ निमन्त्रयेत् । पौर्णमास्यां वटाधस्ताद्दंपतीनां चतुर्दश

ဤသို့ စည်းကမ်းအတိုင်း ပေးလှူပြီးနောက်၊ ထိုညတွင်—လပြည့်နေ့၌—ဗညားပင်အောက်တွင် ဇနီးမောင်နှံ ဆယ့်လေးစုံကို ဖိတ်ခေါ်သင့်သည်။

Verse 97

ततः प्रभातसमये उषःकाल उपस्थिते । भक्ष्यभोज्यादिकं सर्वं सावित्रीस्थलमानयेत्

ထို့နောက် မိုးလင်းချိန်၊ အရုဏ်တက်လာသောအခါ မုန့်ဖုတ်မုန့်စား၊ ချက်ပြုတ်အစားအစာနှင့် အခြားစားစရာအားလုံးကို စာဝိတြီ၏ သန့်ရှင်းရာနေရာသို့ ယူဆောင်လာရမည်။

Verse 98

पाकं कृत्वा तु शुचिना रक्षां कृत्वा प्रयत्नतः । ब्राह्मणान्गृहिणीयुक्तांस्तत आह्वानयेत्सुधीः

သန့်ရှင်းစွာ ချက်ပြုတ်ပြီးနောက်၊ ကာကွယ်ရေးပူဇော်ပွဲကို အထူးကြိုးစား၍ ပြုလုပ်ပြီးနောက်၊ ပညာရှိသူသည် ဇနီးများနှင့်အတူရှိသော ဗြာဟ္မဏများကို ထို့နောက် ဖိတ်ခေါ်ရမည်။

Verse 99

सावित्र्याः स्थलके तत्र कृत्वा पादाभिषेचनम् । सुस्नातान्ब्राह्मणांस्तत्र सभार्यानुपवेशयेत्

ထိုနေရာ၌ စာဝိတြီ၏ သန့်ရှင်းရာဌာနတွင် သူတို့၏ ခြေကို ဆေးကြောပူဇော်ပြီးနောက်၊ ရေချိုးသန့်စင်ပြီးသော ဗြာဟ္မဏများကို ဇနီးများနှင့်အတူ ထိုင်စေသင့်သည်။

Verse 100

सावित्र्याः पुरतो देवि दंपत्योर्भोजनं ददेत् । तेनाहं भोजितस्तत्र भवामीह न संशय

အို ဒေဝီ၊ စာဝိတြီ၏ ရှေ့တော်၌ ဇနီးမောင်နှံအား အစာပူဇော်ပေးရမည်။ ထိုကောင်းမှုကြောင့် ထိုနေရာ၌ ငါကိုယ်တိုင် အစာကျွေးခံရသည်—သံသယမရှိ။

Verse 101

द्वितीयं भोजयेद्यस्तु भोजितस्तेन केशवः । लक्ष्म्याः सहायो वरदो वरांस्तस्य प्रयच्छति

ဒုတိယအကြိမ် (ဇနီးမောင်နှံတစ်စုံ) ကို အစာကျွေးသူအားဖြင့် ကေရှဝ (ဗိဿနု) ကို အစာကျွေးခြင်းဖြစ်သည်။ လက္ခမီနှင့်အတူရှိသော ဆုတောင်းပေးသူသည် ထိုသူအား လိုအင်ဆုများကို ပေးတော်မူသည်။

Verse 102

सावित्र्या सहितो ब्रह्मा तृतीये भोजितो भवेत् । एकैकं भोजनं तत्र कोटिभोजसमं स्मृतम्

တတိယအကြိမ် အစာပူဇော်ရာတွင် စာဝိတရီနှင့်အတူ ဗြဟ္မာသည် အစာခံယူပြီးဟု မှတ်ယူကြသည်။ ထိုနေရာ၌ အစာပူဇော်မှု တစ်ကြိမ်တည်းပင် ကောဋိ (တစ်ဆယ်သန်း) ကို အစာကျွေးသကဲ့သို့ တန်တူဟု မှတ်သားကြသည်။

Verse 103

अष्टादशप्रकारेण षड्रसीकृतभोजनम् । देव्यास्तत्र महादेवि सावित्रीस्थलसन्निधौ

ထိုနေရာ၌ မဟာဒေဝီ အို မဟာဒေဝီ၊ စာဝိတရီ၏ သန့်ရှင်းရာနေရာအနီး၌ နတ်သမီးအတွက် အရသာခြောက်မျိုး ပြည့်စုံအောင် ပြုလုပ်ထားသော အမျိုးအစား ၁၈ မျိုးသော အစာကို ပူဇော်ရမည်။

Verse 104

विधवा न कुले तस्य न वंध्या न च दुर्भगा । न कन्याजननी चापि न च स्याद्भर्तुरप्रिया । अष्टौ दोषास्तु नारीणां न भवंति कदाचन

သူမ၏ မျိုးရိုးအတွင်း၌ မုဆိုးမ မရှိ၊ မီးမဖွားနိုင်သူ မရှိ၊ ကံဆိုးဒုက္ခရောက်သူ မရှိ။ သမီးပဲမွေးသော မိခင်လည်း မရှိ၊ ခင်ပွန်းမနှစ်သက်သူလည်း မဖြစ်။ အမျိုးသမီးတို့၏ အပြစ်ရှစ်ပါးဟူသမျှ ထိုနေရာ၌ မည်သည့်အခါမျှ မပေါ်ပေါက်။

Verse 105

तस्मात्सर्वप्रयत्नेन सावित्र्यग्रे च भोजनम् । दातव्यं सर्वदा देवि कटुनीलविवर्जितम्

ထို့ကြောင့် အို ဒေဝီ၊ အစွမ်းကုန် ကြိုးစား၍ စာဝိတရီ၏ ရှေ့တော်၌ အစာကို အမြဲပူဇော်ရမည်။ ထိုအစာသည် စပ်ပြင်းသောအရာများနှင့် ‘နီလာ’ (အမည်း/မသင့်တော်ဟု သတ်မှတ်သောအရာများ) ကို ရှောင်ကြဉ်ထားရမည်။

Verse 106

न चाम्लं न च वै क्षारं स्त्रीणां भोज्यं कदाचन । पंचप्रकारं मधुरं हृद्यं सर्वं सुसंस्कृतम्

အမျိုးသမီးတို့အတွက် ချဉ်သောအစာကိုလည်း မပေးရ၊ ခါးဆားကာစတစ် (ksāra) သဘောရှိသောအစာကိုလည်း မည်သည့်အခါမျှ မပေးရ။ ထိုအစား နှလုံးကိုနှစ်သက်စေသော၊ ကောင်းစွာပြင်ဆင်ထားသော ချိုမြိန်သည့် အမျိုးအစား ငါးမျိုးကို ပေးရမည်။

Verse 107

घृतपूर्णापूपकाश्च बहुक्षीरसमन्विताः । पूपकास्तादृशाः कार्या द्वितीयाऽशोकवर्तिका

ဃြတ (ghee) ဖြင့်ပြည့်ဝ၍ နို့များစွာပါဝင်သော အပူပ (ကိတ်မုန့်) များကို ပြုလုပ်ရမည်။ ထိုသဘောတူညီသည့် ကိတ်မုန့်များကို ထပ်မံပြုလုပ်ရမည်။ ဒုတိယအရာမှာ «အရှိုက-ဝရတိကာ» ဟုခေါ်သော မီးတိုင်/လိပ်ပူဇော်ပစ္စည်း ဖြစ်သည်။

Verse 108

तृतीया पूपिका कार्या खर्जुरेण समन्विताः । चतुर्थश्चैव संयावो गुडाज्याभ्यां समन्वितः

တတိယအရာအဖြစ် ချိန်ညှိ၍ ချာဇူရ (ဒိတ်သီး) ပါဝင်သော ပူပိကာ (ချိုကိတ်) များကို ပြုလုပ်ရမည်။ စတုတ္ထအရာမှာ ဂုဍ (jaggery) နှင့် ဃြတ (ghee) ဖြင့်ပြုလုပ်သော သံယာဝ (saṃyāva) ဖြစ်သည်။

Verse 109

आह्लादकारिणी पुंसां स्त्रीणां चातीव वल्लभा । धनधान्यजनोपेतं नारीनरशताकुलम् । पूपकैस्तु कुलं तस्या जायते नात्र संशयः

ဤသို့သော ပူဇော်ပစ္စည်းများသည် ယောကျာ်းတို့ကို ပျော်ရွှင်စေပြီး မိန်းမတို့အတွက်လည်း အလွန်ချစ်ခင်ဖွယ် ဖြစ်သည်။ သူမ၏ အိမ်ထောင်စုသည် ငွေကြေး၊ စပါးနှံနှင့် လူအင်အားတို့ဖြင့် ပြည့်စုံလာကာ မိန်းမယောကျာ်း ရာချီဖြင့် စည်ကားလိမ့်မည်။ ဤကိတ်မုန့်များကို လှူဒါန်းခြင်းကြောင့် သူမ၏ မျိုးရိုးတန်းတက်ပွားမြောက်သည်—သံသယမရှိ။

Verse 110

न ज्वरो न च संतापो दुःखं च न वियोगजम् । अशोकवर्तिदानेन कुलानामेकविंशतिः

အဖျားမရှိ၊ ပူလောင်သော ဝေဒနာမရှိ၊ ခွဲခွာခြင်းကြောင့် ဖြစ်သော ဒုက္ခလည်း မရှိ။ «အရှိုက-ဝရတိ» ကို လှူဒါန်းခြင်းအားဖြင့် မျိုးဆက် နှစ်ဆယ့်တစ်ဆက်အထိ အကျိုးရရှိသည်။

Verse 111

वधूभिश्च सुतैश्चैव दासीदासैरनन्तकैः । पूरितं च कुलं तस्याः पूरिका या प्रयच्छति

ပူရိကာ (အတွင်းဖြည့် ချိုမုန့်/ပေါင်မုန့်) ကို ပေးလှူသူမ၏ မျိုးရိုးအိမ်ထောင်စုသည် မယားသမီးများ (ချွေးမများ) နှင့် သားများဖြင့်လည်းကောင်း၊ အဆုံးမဲ့သော အလုပ်သမားမိန်းမ/ယောကျာ်း (ဒासीဒাস) များဖြင့်လည်းကောင်း ပြည့်စုံလာသည်။

Verse 112

पुत्रिण्यो वै दुहितरो वधूभिः सहिताः कुले । शिखरिणीप्रदात्रीणां युवतीनां न संशयः

သမီးတို့သည် အမှန်တကယ် သားရရှိကြမည်၊ မိသားစုအတွင်း၌လည်း သမီးမက်များနှင့်အတူ ပြည့်စုံလာမည်—«သိခရိဏီ» ဟုခေါ်သော မုန့်ပွဲကို လှူဒါန်းသော ယုဝတီတို့အပေါ် သံသယမရှိ။

Verse 113

मोदते च कुलं सर्वं सर्वसिद्धिप्रपूरितम् । मोदकानां प्रदानेन एवमाह पितामहः

ထို့နောက် မိသားစုတစ်စုလုံးသည် အောင်မြင်မှုအမျိုးမျိုးဖြင့် ပြည့်ဝကာ ဝမ်းမြောက်ပျော်ရွှင်၏။ ဤသို့ပင် ပိတாமဟ (ဗြဟ္မာ) က မောဒက (ချိုမုန့်လုံး) ကို လှူဒါန်းခြင်း၏ အကျိုးဟု မိန့်တော်မူ၏။

Verse 114

एतच्च गौरिणीनां तु भोजनं हि विशिष्यते

ဤအရာသည် ဂေါရီမဟိလာများ (ဂေါရီကို ဆည်းကပ်သော မင်္ဂလာရှိသော မိန်းမများ) အတွက် အစာကျွေးခြင်းအနက် အထူးကောင်းမြတ်ဆုံးဟု သတ်မှတ်၏။

Verse 115

सुभगा पुत्रिणी साध्वी धनऋद्धिसमन्विता । सहस्रभोजिनी देवि भवेज्जन्मनिजन्मनि

အို ဒေဝီ၊ ထိုမိန်းမသည် ကံကောင်းသူ၊ သားသမီးပြည့်စုံသူ၊ သီလရှိသူ ဖြစ်လာ၍ ငွေကြေးနှင့် စည်းစိမ်ချမ်းသာတို့ဖြင့် ပြည့်ဝ၏။ ထို့ပြင် မွေးဖွားသမျှ ဘဝတိုင်းတွင် လူထောင်ပေါင်းများစွာကို ကျွေးမွေးနိုင်သူ ဖြစ်လာမည်။

Verse 116

पानानि चैव मुख्यानि हृद्यानि मधुराणि च । द्राक्षापानं तु चिंचायाः पानं गुडसमन्वितम्

ထို့ပြင် အဓိကသောက်စရာများသည် နှလုံးကိုနှစ်သက်စေသော ချိုမြိန်သင့်၏—ဥပမာ စပျစ်ရည်/စပျစ်ဖျော်ရည်နှင့် ထန်းလျက် (ဂုဍ) ဖြင့် ရောစပ်ထားသော တမာရင် (ချင်ချာ) ဖျော်ရည်တို့ကဲ့သို့။

Verse 117

सरसेन तु तोयेन कृतखण्डेन वै शुभम् । सुवासिनीनां पेयं वै दातव्यं च द्विजन्मनाम्

မွှေးရနံ့ရှိသော ရေနှင့် သန့်စင်ထားသော သကြားဖြင့် ပြုလုပ်ထားသည့် မင်္ဂလာသောက်စရာကို မင်္ဂလာရှိသော အိမ်ထောင်ရှင်မိန်းမများအား ပူဇော်ပေးရမည်၊ ထို့ပြင် ဒွိဇ (နှစ်ကြိမ်မွေး) များအားလည်း ပေးကမ်းရမည်။

Verse 118

इतरैरितराण्येव वर्णयोग्यानि यानि च । सुरभीणि च पानानि तासु योग्यानि दापयेत्

အခြားအုပ်စုများအတွက်လည်း မိမိတို့အဆင့်အတန်းနှင့် ကိုက်ညီသော အရာများကို သင့်တော်သလို ပေးကမ်းရမည်။ ထို့အတူ ထိုမိန်းမများနှင့် ကိုက်ညီသော မွှေးရနံ့ရှိသည့် သောက်စရာများကိုလည်း ပေးရမည်။

Verse 119

प्रतिपूज्य विधानेन वस्त्रदानैः सकंचुकैः । कुङ्कुमेनानुलिप्तांगाः स्रग्दामभिरलंकृताः । गंधैर्धूपैश्च संपूज्य नालिकेरान्प्रदापयेत्

သတ်မှတ်ထားသော ဝိဓိအတိုင်း ဦးစွာ ပူဇော်ဂုဏ်ပြု၍ အင်္ကျီအတွင်း (ဘော်ဒီစ်) ပါသော အဝတ်အစားများကို လှူဒါန်းကာ၊ ကုင်ကူမဖြင့် ကိုယ်အင်္ဂါများကို လိမ်းသုတ်၍ ပန်းကုံးနှင့် ပန်းကြိုးများဖြင့် တန်ဆာဆင်ကာ၊ နံ့သာနှင့် မီးခိုး (ဓူပ) ဖြင့် ပူဇော်ပြီးနောက် အုန်းသီးများကို ပေးအပ်ရမည်။

Verse 120

नेत्राणां चाञ्जनं कृत्वा सिन्दूरं चैव मस्तके । पूगीफलानि हृद्यानि वासितानि मृदूनि च । हस्ते दत्त्वा सपात्राणि प्रणिपत्य विसर्जयेत्

မျက်စိတွင် အဉ္ဇန (ကော်လီရီးယမ်) လိမ်းကာ ခေါင်းပေါ်တွင် စိန္ဒူရ လိမ်းပြီးနောက်၊ မွှေးရနံ့ရှိ၍ နူးညံ့သည့် ပူဂီဖလ (ကွမ်းသီး) များကို အိုးခွက်များနှင့်အတူ သူတို့လက်ထဲ ထည့်ပေးရမည်။ ထို့နောက် ဦးညွှတ်ကန်တော့၍ လေးစားစွာ ပြန်လွှတ်ရမည်။

Verse 121

स्वयं च भोजयेत्पश्चाद्बंधुभिर्बालकैः सह

ထို့နောက် မိမိကိုယ်တိုင်လည်း ဆွေမျိုးများနှင့် ကလေးများနှင့်အတူ ထမင်းစားရမည်။

Verse 123

एवमेव पितॄणां च आगम्य स्वे च मन्दिरे । पिण्डप्रदानपूर्वं तु श्राद्धं कृत्वा विधानतः । पितरस्तस्य तुष्टा वै भवन्ति ब्रह्मणो दिनम्

ထိုနည်းတူပင် မိမိအိမ်သို့ ပြန်ရောက်လျှင် ပိတೃ (ဘိုးဘွား) များအတွက် ဗိဓာနအတိုင်း śrāddha ကို ပိဏ္ဍ (piṇḍa) ပူဇော်ခြင်းမှ စ၍ ဆောင်ရွက်ရမည်။ ထိုသူ၏ ဘိုးဘွားများသည် «ဗြဟ္မာ၏ တစ်နေ့» တိုင်အောင် စိတ်ကျေနပ်နေကြသည်။

Verse 124

तीर्थादष्टगुणं पुण्यं स्वगृहे ददतः शुभे । न च पश्यन्ति वै नीचाः श्राद्धं दत्तं द्विजातिभिः

မိမိအိမ်တွင် ကောင်းမြတ်စွာ ပေးကမ်းလှူဒါန်းခြင်း၏ ကုသိုလ်သည် tīrtha (သန့်ရှင်းရာနေရာ) တွင် ပေးကမ်းခြင်းထက် ရှစ်ဆ ပိုမိုကြီးမားသည်။ ထို့ပြင် စိတ်နိမ့်သူတို့သည် ဒွိဇ (dvija) များက ပူဇော်သော śrāddha ကို မမြင်နိုင်ကြ။

Verse 125

एकान्ते तु गृहे गुप्ते पितॄणां श्राद्धमिष्यते । नीचं दृष्ट्वा हतं तत्तु पितॄणां नोपतिष्ठति

ပိတೃ (Pitṛs) များအတွက် śrāddha ကို အိမ်အတွင်းရှိ တိတ်ဆိတ်သီးသန့်၍ လျှို့ဝှက်ကာကွယ်ထားသော နေရာတွင် ဆောင်ရွက်သင့်သည်။ စိတ်နိမ့်သူတို့ မြင်သွားလျှင် ထို śrāddha သည် ပျက်စီး၍ ဘိုးဘွားထံ မရောက်နိုင်။

Verse 126

तस्मात्सर्वप्रयत्नेन श्राद्धं गुप्तं च कारयेत् । पितॄणां तृप्तिदं प्रोक्तं स्वयमेव स्वयंभुवा

ထို့ကြောင့် အားလုံးသော ကြိုးပမ်းမှုဖြင့် śrāddha ကို လျှို့ဝှက်စွာ ဆောင်ရွက်စေရမည်။ ဤအရာသည် ပိတೃ များကို စိတ်ကျေနပ်စေသော အကြောင်းဟု စွဝယံဘူ (Svayambhū) ဘြဟ္မာတော်က ကိုယ်တိုင် ကြေညာထားသည်။

Verse 127

गौरीभोज्यादिका या तु उत्सर्गात्क्रियते क्रिया । राजसी सा समाख्याता जनानां कीर्तिदायिनी

သို့သော် ဂေါရီ (Gaurī) နှင့် ဆက်စပ်သော ဧည့်ခံပွဲပူဇော်ခြင်း စသည့် အများပြည်သူအတွက် ပြသသကဲ့သို့ ဆောင်ရွက်သော ကရိယာသည် rājasic (ရာဇသ) ဟု ခေါ်ကြပြီး လူအများအကြား ဂုဏ်သတင်းကို ပေးတတ်သည်။

Verse 128

इदं दानं सदा देयमात्मनो हित मिच्छता । श्राद्धे चैव विशेषेण यदीच्छेत्सात्त्विकं फलम्

ဤဒါနကို မိမိ၏အကျိုးစီးပွားအမှန်ကို လိုလားသူသည် အမြဲပေးလှူသင့်၏—အထူးသဖြင့် ရှရဒ္ဓ အခါ၌—သတ္တဝိက (သန့်ရှင်း) အကျိုးကို လိုလားလျှင်။

Verse 129

इदमुद्यापनं देवि सावित्र्यास्तु व्रतस्य च । सर्वपातकशुद्ध्यर्थं कार्यं देवि नरैः सदा । अकामतः कामतो वा पापं नश्यति तत्क्षणात्

အို ဒေဝီ၊ ဤသည်မှာ ဆာဝိထရီ၏ ဝရတ (vrata) အဆုံးသတ်ပွဲ ဥဒ္ယာပန (udyāpana) ဖြစ်၏။ အပြစ်အားလုံးမှ သန့်စင်ရန် လူတို့သည် အမြဲပြုလုပ်သင့်၏၊ အို ဒေဝီ။ ဆန္ဒမရှိဘဲ ပြုလုပ်သော်လည်း၊ ဆန္ဒဖြင့် ပြုလုပ်သော်လည်း အပြစ်သည် ထိုခဏချင်း ပျက်ကွယ်၏။

Verse 130

इह लोके तु सौभाग्यं धनं धान्यं वराः स्त्रियः । भवंति विविधास्तेषां यैर्यात्रा तत्र वै कृता

ဤလောက၌ပင် သူတို့သည် ကံကောင်းခြင်း—ဥစ္စာ၊ စပါးနှံနှင့် အလွန်ကောင်းမြတ်သော ဇနီး/ခင်ပွန်းတို့ကို မျိုးစုံရရှိကြ၏။ ထိုနေရာသို့ ယာထရာ (pilgrimage) ပြုခဲ့သူတို့အတွက် ဖြစ်၏။

Verse 131

इदं यात्राविधानं तु भक्त्या यः कुरुते नरः । शृणोति वा स पापैस्तु सर्वैरेव प्रमुच्यते

ယာထရာနည်းလမ်းဤကို ဘက္တိ (devotion) ဖြင့် ပြုလုပ်သူ—သို့မဟုတ် ကြားနာသူပင်—အပြစ်အားလုံးမှ လွတ်မြောက်၏။

Verse 132

ज्येष्ठस्य पूर्णिमायां तु सावित्रीस्थलके शुभे । प्रदक्षिणा यः कुरुते फलदानैर्यथाविधि

ဂျေဋ္ဌ (Jyeṣṭha) လပြည့်နေ့၌ မင်္ဂလာရှိသော ဆာဝိထရီနေရာ၌၊ မည်သူမဆို ပရဒက္ခိဏာ (circumambulation) ပြု၍ သတ်မှတ်ထားသည့်အတိုင်း သစ်သီးများကို ဒါနအဖြစ် လှူဒါန်းလျှင်—

Verse 133

अष्टोत्तरशतं वापि तदर्धार्धं तदर्धकम् । यः करोति नरो देवि सृष्ट्वा तत्र प्रदक्षिणाम्

အို ဒေဝီ၊ ထိုနေရာ၌ ပရဒက္ခိဏာကို ၁၀၈ ပတ် သို့မဟုတ် တစ်ဝက်၊ ထို့နောက် ထပ်တစ်ဝက် ပြုလုပ်သူ မည်သူမဆို ထိုသန့်ရှင်းရာ၌ ပရဒက္ခိဏာကို ပြည့်စုံစေ၏။

Verse 134

अगम्यागमनं यैश्च कृतं ज्ञानाच्च मानवैः । अन्यानि पातकान्येवं नश्यंते नात्र संशयः

တားမြစ်ရာသို့ သိသိသာသာ ဝင်ရောက်ခြင်း၏ အပြစ်ကို သိလျက်ပြုခဲ့သော လူသားတို့နှင့် အခြားအပြစ်များလည်း ဤနည်းဖြင့် ပျက်ကွယ်သွားသည်၊ သံသယမရှိ။

Verse 135

यैर्गत्वा स्थलके संध्या सावित्र्याः समुपासिता । स्वपत्न्याश्चैव हस्तेन पांडुकूपजलेन च

ထိုနေရာသို့ သွားရောက်၍ စာဝိထရီအား ဆန္ဓျာပူဇာကို ပြုလုပ်ကာ၊ ပဏ္ဍုကူပမှ ရေကို ကိုယ်တိုင်လက်ဖြင့်ယူ၍ မိမိဇနီးနှင့်အတူ ဆောင်ရွက်သူတို့သည် ထိုသန့်ရှင်းရာ၌ ဆန္ဓျာကို စည်းကမ်းတကျ ပြည့်စုံစေ၏။

Verse 136

भृंगारकनकेनैव मृन्मयेनाथ भामिनि । आनीय तु जलं पुण्यं संध्योपास्तिं करोति यः । तेन द्वादशवर्षाणि भवेत्संध्या ह्युपासिता

အို လှပသောမိန်းမ၊ ရွှေခွက်ဖြစ်စေ မြေခွက်ဖြစ်စေ သန့်ရှင်းသောရေကို ယူဆောင်လာ၍ ဆန္ဓျာပူဇာကို ပြုလုပ်သူသည် ထိုအကျင့်ကြောင့် ဆန္ဓျာကို ဆယ့်နှစ်နှစ်တိုင်တိုင် စည်းကမ်းတကျ ဆောင်ရွက်ပြီးသကဲ့သို့ သတ်မှတ်ခံရ၏။

Verse 137

अश्वमेधफलं स्नाने दाने दशगुणं तथा । उपवासे त्वनंतं च कथायाः श्रवणे तथा

ဤသန့်ရှင်းရာ၌ ရေချိုးလျှင် အရှွမေဓယဇ္ဈ၏ အကျိုးကို ရသည်။ ဒါနပြုလျှင် ထိုကောင်းမှု၏ ဆယ်ဆ တိုးသည်။ ဥပဝါသ (အစာရှောင်) လျှင် အနန္တကောင်းမှု ရသည်။ ထို့အတူ သန့်ရှင်းသော ကထာကို နားထောင်ခြင်း၌လည်း ထိုသို့ပင်။

Verse 166

इति श्रीस्कान्दे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभास खण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये सावित्रीव्रतविधिपूजनप्रकारोद्यापनादिकथनंनाम षट्षष्ट्युत्तरशततमोऽध्यायः

ဤသို့ဖြင့် မြတ်စွာသော စကန္ဒ မဟာပုရာဏ၌—ရှစ်သောင်းတစ်ထောင် ရှ్లోက စုစည်းမှုအတွင်း—ခုနှစ်မြောက် ပရဘာသ ခဏ္ဍ၌၊ ပထမပိုင်း ပရဘာသက்னေတ္ရ မာဟာတ္မျ၌၊ «သာဝိတြီ-ဝြတ အခမ်းအနားနည်းလမ်း၊ ပူဇာပြုနည်း၊ အဆုံးသတ်အခမ်းအနား (ဥဒျာပန) နှင့် ဆက်စပ်အကြောင်းအရာများ» ဟူသော အမည်ရှိ အခန်း ၁၆၆ ပြီးဆုံး၏။