Adhyaya 149

Verse 1

ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि भैरवेश्वरमुत्तमम् । ब्रह्मकुण्डस्य ईशाने स्थितं पापप्रणाशनम् । चतुर्वक्त्रं महादेवं संस्थितं तीर्थरक्षणे

ဣရှွရက မိန့်တော်မူသည်—ထို့နောက် မဟာဒေဝီရေ၊ ဗြဟ္မကுண္ဍ၏ အရှေ့မြောက်ဘက်၌ တည်ရှိ၍ အပြစ်ပျက်စီးစေသော အထွတ်အမြတ် ဘှైరဝေရှွရထံ သွားရမည်။ ထိုနေရာ၌ တီर्थကို ကာကွယ်ရန် မျက်နှာလေးပါး မဟာဒေဝ တည်ထားတော်မူ၏။

Verse 2

तत्र स्नात्वा महाकुण्डे यस्तं पूजयते नरः । पंचोपचारविधिना भक्तियुक्तो यतेन्द्रियः

ထိုနေရာရှိ မဟာကுண္ဍ၌ ရေချိုးပြီးနောက်၊ သဒ္ဓါပြည့်ဝ၍ အာရုံကို ထိန်းချုပ်သူသည် ပဉ္စဉ်ပူဇာ (ပဉ္စဉ်အုပ်ချုပ်) နည်းဖြင့် ထိုဘုရားကို ပူဇော်လျှင် ကတိပြုထားသော ကုသိုလ်အကျိုးကို ရရှိသည်။

Verse 3

कुलानि यान्यतीतानि भविष्याणि च यानि वै । तारयेत्स नरो देवि नात्र कार्या विचारणा

ဒေဝီရေ၊ ထိုသူသည် အတိတ်က ကုလများနှင့် အနာဂတ်တွင် ဖြစ်လာမည့် ကုလများကိုပါ ကယ်တင်ပေးနိုင်သည်။ ဤအကြောင်း၌ သံသယမထားသင့်၊ ထပ်မံစဉ်းစားရန် မလို။

Verse 4

न चात्र संभवस्तस्य विनाशो नैव जायते । विमानैश्चरते नित्यं दिवाकरसमप्रभैः

ထိုနေရာ၌ သူ့အတွက် ပျက်စီးခြင်း မဖြစ်နိုင်၊ အဆုံးအရှုံးလည်း မပေါ်ပေါက်။ နေ၏ အလင်းတောက်ပမှုနှင့် တူသော ကောင်းကင်ယာဉ်များဖြင့် အမြဲတမ်း သွားလာနေသည်။

Verse 5

स्त्रीसहस्रैर्वृतो नित्यं क्रीडते देवव द्दिवि

နတ်မိန်းမတစ်ထောင်က အမြဲဝန်းရံလျက်၊ သူသည် နတ်တစ်ပါးကဲ့သို့ ကောင်းကင်ဘုံ၌ ပျော်ရွှင်ကစားတော်မူ၏။

Verse 6

एतल्लिंगं महादेवि चतुर्वक्त्रं महाप्रभम् । दृष्ट्वापि तद्विमुच्येत सर्वपापैस्तु मानवः

အို မဟာဒေဝီ၊ ဤလင်းဂါသည် မျက်နှာလေးဖက်ရှိ၍ အလွန်တောက်ပမြင့်မြတ်၏။ ထိုကို မြင်ရုံဖြင့်ပင် လူသည် အပြစ်အားလုံးမှ လွတ်မြောက်၏။