Adhyaya 131

Verse 1

श्रीदेव्युवाच । यदेतद्भवता प्रोक्तं नालेश्वरमिति श्रुतम् । ध्रुवेश्वरेति तल्लिंगं कथं वै संबभूव ह

ဒေဝီက မေးလေ၏ — “သင်ပြောခဲ့သမျှကို ‘နာလေရှွရ’ ဟု ကြားရ၏။ ထိုလိင်္ဂသည် မည်သို့ ‘ဓြုဝေရှွရ’ ဟု အမည်ရလာသနည်း?”

Verse 2

ईश्वर उवाच । शृणु देवि प्रवक्ष्यामि ध्रुवेश्वरमहोदयम् । यच्छ्रुत्वा मानवो देवि मुच्यते भवबंधनात्

ဣရှွရက မိန့်တော်မူ၏ — “နားထောင်လော့၊ ဒေဝီ။ ဓြုဝေရှွရ၏ မဟာဂုဏ်တော်ကို ငါရှင်းပြမည်။ ထိုကို ကြားသော် ဒေဝီ၊ လူသည် သံသရာချည်နှောင်မှုမှ လွတ်မြောက်၏။”

Verse 3

उत्तानपादनृपतेः पुत्रोऽभूद्ध्रुवसंज्ञितः । महात्मा ज्ञानसंपन्नः सर्वज्ञः प्रियदर्शनः

ဥတ္တာနပါဒ မင်း၏ သားတော်တစ်ပါးသည် ဓြုဝ ဟု အမည်ရ၏။ မဟာသတ္တဝါ၊ ဉာဏ်ပညာပြည့်စုံ၊ အရာရာ၌ ပညာရှိ၊ မြင်ရသော် ချစ်ခင်ဖွယ် ဖြစ်၏။

Verse 4

स कदाचित्समासाद्य प्रभासं क्षेत्रमुत्तमम् । तताप विपुलं देवि तपः परमदारुणम्

တစ်ခါတစ်ရံ၌ သူသည် အထွတ်အမြတ် သန့်ရှင်းရာ ပရဘာသ က్షೇತ್ರသို့ ရောက်ရှိကာ၊ ဒေဝီရေ၊ အလွန်ကြမ်းတမ်းသော တပဿာကို ကျယ်ပြန့်စွာ ကျင့်၏။

Verse 5

दिव्यं वर्षसहस्रं तु प्रतिष्ठाप्य महेश्वरम् । संपूजयति सद्भक्त्या स्तौति स्तोत्रैः पृथग्विधैः

ဒိဗ္ဗနှစ်တစ်ထောင်တိုင်အောင် မဟေရှွရကို တည်ထောင်၍၊ စစ်မှန်သော ဘက္တိဖြင့် ပူဇော်ကာ၊ မျိုးစုံသော စတုတ္ထရများဖြင့် ချီးမွမ်း၏။

Verse 6

तत्स्तोत्रं ते प्रवक्ष्यामि येनाहं तुष्टिमागतः

ထိုစတုတ္တရကို သင်တို့အား ငါကြေညာမည်—ထိုစတုတ္တရကြောင့် ငါသည် စိတ်ကျေနပ်ပီတိရရှိခဲ့သည်။

Verse 7

ध्रुव उवाच । कैलासतुंगशिखरं प्रविकम्प्यमानं कैलासशृंगसदृशेन दशाननेन । यः पादपद्मपरिपीडनया दधार तं शंकरं शरणदं शरणं व्रजामि

ဓြုဝက ဆိုသည်—တောင်ထိပ်ကဲ့သို့သော မျက်နှာဆယ်ပါးသူက ကိုင်လာသ တောင်ထိပ်မြင့်ကို တုန်ခါစေသော်လည်း၊ ကြာပန်းကဲ့သို့သော ခြေဖဝါး၏ ဖိအားဖြင့် ထိုတောင်ကို ထိန်းထားတော်မူသော ရှင်ကရာ၊ အကာအကွယ်ပေးတော်မူသူထံ ငါသည် အကာအကွယ်တောင်း၍ ဝင်ရောက်ပါ၏။

Verse 8

येनासुराश्चापि दनोश्च पुत्रा विद्याधरोरगगणैश्च वृताः समग्राः । संयोजिता न तु फलं फलमूलमुक्तास्तं शंकरं शरणदं शरणं व्रजामि

ဒနု၏သား အသူရတို့ကိုပင် ဗိဒ္ဓာဓရနှင့် နာဂအုပ်စုများနှင့်အတူ စည်းကမ်းတကျ စုစည်းစေတော်မူသော်လည်း၊ ဆန္ဒ၏ “အသီးနှင့် အမြစ်” ကို မစွန့်လွှတ်သဖြင့် ကမ္မဖလမှ မလွတ်မြောက်စေသော ရှင်ကရာ—အကာအကွယ်ပေးတော်မူသူထံ ငါသည် အကာအကွယ်တောင်း၍ ဝင်ရောက်ပါ၏။

Verse 9

यस्याखिलं जगदिदं वशवर्ति नित्यं योऽष्टाभिरेव तनुभिर्भुवनानि भुंक्ते । यत्कारणं परमकारणकारणानां तं शंकरं शरणदं शरणं व्रजामि

ဤလောကအလုံးစုံသည် အမြဲတမ်း သူ၏အာဏာအောက်တွင် ရှိနေသော၊ ကိုယ်ရုပ်ရှစ်ပါးဖြင့် လောကများကို ပျံ့နှံ့အုပ်စိုးသော၊ အကြောင်းရင်းတို့၏ အမြင့်ဆုံးအကြောင်းရင်းဖြစ်သော ရှင်ကရာ—အကာအကွယ်ပေးတော်မူသူထံ ငါသည် အကာအကွယ်တောင်း၍ ဝင်ရောက်ပါ၏။

Verse 10

यः सव्यपाणिकमलाग्रनखेन देवस्तत्पंचमं च सहसैव पुरातिरुष्टः । ब्राह्मं शिरस्तरुणपद्मनिभं चकर्त तं शंकरं शरणदं शरणं व्रजामि

တစ်ခါက အမျက်ထွက်တော်မူသော်၊ ကြာပန်းကဲ့သို့သော ဘယ်လက်၏ လက်သည်းအဖျားဖြင့် ချက်ချင်းပင် ထို “ပဉ္စမ” ဟူသော ဘြဟ္မာကဲ့သို့သော ခေါင်းကို—နုနယ်သော ကြာပန်းနှင့်တူသည့် ခေါင်းကို—ဖြတ်တောက်တော်မူသော ရှင်ကရာ—အကာအကွယ်ပေးတော်မူသူထံ ငါသည် အကာအကွယ်တောင်း၍ ဝင်ရောက်ပါ၏။

Verse 11

यस्य प्रणम्य चरणौ वरदस्य भक्त्या श्रुत्वा च वाग्भिरमलाभिरतंद्रिताभिः । दीप्तस्तमांसि नुदति स्वकरैर्विवस्वांस्तं शंकरं शरणदं शरणं व्रजामि

ဘုန်းပေးတော်မူသော ခြေတော်နှစ်ပါးကို ဘက်တိဖြင့် ဦးချ၍၊ အညစ်အကြေးကင်းသန့်၍ မပင်ပန်းသော ချီးမွမ်းစကားများကို ကြားသော်၊ ရောင်ခြည်တော်ဖြင့် အမှောင်ကို နှင်ထုတ်သော နေရောင်ကဲ့သို့ ဖြစ်တော်မူသော—အကာအကွယ်ပေးရှင် သင်္ကရာတော်ထံ ငါ ခိုလှုံပါ၏။

Verse 12

यः पठेत्स्तवमिदं रुचिरार्थं मानवो ध्रुवकृतं नियतात्मा । विप्रसंसदि सदा शुचिसिद्धः स प्रयाति शिवलोकमनादिम्

စိတ်ကိုထိန်းချုပ်ထားသော လူတစ်ဦးသည် ဓြုဝက ရေးစပ်ထားသော အဓိပ္ပါယ်လှပသည့် ဤစတုတ္တရကို ရွတ်ဖတ်လျှင်၊ ပညာရှင်ဗြာဟ္မဏတို့၏ အစည်းအဝေးအတွင်း အစဉ်သန့်ရှင်း၍ ပြည့်စုံသူဖြစ်ကာ၊ အစမရှိသော ရှိဝလောကသို့ ရောက်ရှိမည်။

Verse 13

तस्यैवं स्तुवतो देवि तुष्टोऽहं भावितात्मनः । पूर्णे वर्षसहस्रांते ध्रुवस्याह महात्मनः

ဒေဝီရေ၊ ထိုစိတ်ဝိညာဉ်သန့်စင်သူက ဤသို့ ငါ့ကို ချီးမွမ်းသော် ငါသည် ကျေနပ်နှစ်သက်လာ၏။ တစ်ထောင်နှစ် ပြည့်စုံသွားသောအခါ မဟာအတ္တမ ဓြုဝအား ငါ ပြောကြားခဲ့၏။

Verse 14

पुत्र तुष्टोऽस्मि भद्रं ते जातस्त्वं निर्मलोऽधुना । दिव्यं ददामि ते चक्षुः पश्य मां विगतज्वरः

«သားရေ၊ ငါ ကျေနပ်ပြီ—ကောင်းကျိုး မင်းထံ ရောက်ပါစေ။ ယခု မင်း သန့်ရှင်းလာပြီ။ မင်းအား ဒိဗ္ဗမျက်စိ ပေးမည်; ပူပန်နာကျင်မှုကင်းစင်၍ ငါ့ကို ကြည့်လော့»။

Verse 15

यच्च ते मनसा किञ्चित्कांक्षितं फलमुत्तमम् । तत्सर्वं ते प्रदास्यामि ब्रूहि शीघ्रं ममाग्रतः

«မင်းစိတ်ထဲတွင် ဆန္ဒရှိသော အမြင့်မြတ်ဆုံး အကျိုးတရား မည်သည့်အရာမဆို—ငါ့ရှေ့တွင် အမြန် ပြောလော့။ အားလုံးကို မင်းအား ငါ ပေးမည်»။

Verse 16

ब्राह्म्यं वा वैष्णवं शाक्रं पदमन्यत्सुदुर्लभम् । ददामि नात्र संदेहो भक्त्या संप्रीणितस्तव

«ဗြဟ္မာ၏ အဆင့်၊ ဗိဿဏု၏ အဆင့်၊ အိန္ဒြ၏ အဆင့်—သို့မဟုတ် ရယူရန် အလွန်ခက်ခဲသော အခြားအဆင့်မည်သည့်အရာမဆို—ငါပေးမည်။ သံသယမရှိ၊ သင်၏ ဘက္တိကြောင့် ငါနှစ်သက်ပြီ»။

Verse 17

ध्रुव उवाच । ब्राह्म्यं वैष्णवं माहेन्द्रं पदमावृत्तिलक्षणम् । विदितं मम तत्सर्वं मनसाऽपि न कामये

ဓြုဝက ပြောသည်—«ဗြဟ္မာ၊ ဗိဿဏု၊ မဟာအိန္ဒြတို့၏ အဆင့်များသည် ပြန်လည်မွေးဖွားရခြင်း၏ လက္ခဏာရှိသည်။ ထိုအားလုံးကို ငါသိပြီး၊ စိတ်ထဲတွင်တောင် မလိုချင်ပါ»။

Verse 18

यदि तुष्टोऽसि मे देव भक्तिं देहि सुनिर्मलाम् । अस्मिंल्लिंगे सदा वासं कुरु देव वृषध्वज

«အရှင်ဘုရား၊ ကျွန်ုပ်အပေါ် စိတ်တော်ကျေနပ်ပါက အလွန်သန့်ရှင်းသော ဘက္တိကို ပေးသနားပါ။ နွားအလံတော်ဆောင်သော ဒေဝ၊ ဤလင်္ဂ၌ အစဉ်အမြဲ တည်နေပါစေ»။

Verse 19

ईश्वर उवाच । इति यत्प्रार्थितं सर्वं तद्दत्तं सर्वमेव हि । स्थानं च तस्य तद्ध्रौव्यं तद्विष्णोः परमं पदम्

ဣရှ္ဝရက မိန့်တော်မူသည်—«ဤသို့ ဆုတောင်းထားသမျှ အားလုံးကို အပြည့်အဝ ပေးပြီးပြီ။ ထို့ပြင် သူ၏ မတည်မြဲမပျက်သော အဆင့် ‘ဓြောဝျ’ သည် ဗိဿဏု၏ အမြင့်မြတ်ဆုံး အဘိဓာန်တည်ရာပင် ဖြစ်သည်»။

Verse 20

श्रावणस्य त्वमावास्यां यस्तल्लिंगं प्रपूजयेत् । आश्वयुक्पौर्णमास्यां वा सोऽश्वमेधफलं लभेत्

ရှာဝဏလ၏ အမావာသျာနေ့တွင် သို့မဟုတ် အာရှွယုဇလ၏ ပုဏ္ဏမာသျာနေ့တွင် ထိုလင်္ဂကို ပူဇော်သူသည် အရှွမေဓ ယဇ္ဉ၏ အကျိုးပွားနှင့် တူညီသော ကုသိုလ်ကို ရရှိမည်။

Verse 21

अपुत्रो लभते पुत्रं धनार्थी लभते धनम् । रूपवान्सुभगो भोगी सर्वशास्त्रविशारदः । हंसयुक्तविमानेन रुद्रलोके महीयते

သားမရှိသူသည် သားကို ရရှိ၏၊ ငွေကြေးကို လိုလားသူသည် ငွေကြေးကို ရရှိ၏။ ရုပ်ရည်လှပ၍ ကံကောင်းသုခရှိကာ အပျော်အပါးကို ခံစားသူဖြစ်၍ သာස්တရများအားလုံး၌ ကျွမ်းကျင်လာ၏။ ဟံသာချိတ်ဆက်သော နတ်ယာဉ်ဖြင့် စီးနင်းကာ ရုဒ္ဒရလောက၌ ဂုဏ်ပြုခံရ၏။

Verse 22

असुरसुरगणानां पूजितस्य ध्रुवस्य कथयति कमनीयां कीर्तिमेतां शृणोति । सकलसुखनिधानरुद्रलोकं सुशांतः सुरगणदनुनाथैरर्चितं यात्यनंतम्

ဒေဝနှင့် အဆုရအုပ်စုတို့က ပူဇော်ဂုဏ်ပြုသော ဓြုဝ၏ ချိုမြိန်လှသော ကီർത്തိကို ပြောကြားသူ သို့မဟုတ် နားထောင်သူသည် စိတ်အေးချမ်းလွန်ကဲလာပြီး၊ သုခအပေါင်း၏ خزန်ဖြစ်သော အနန္တ ရုဒ္ဒရလောကသို့ ရောက်၏။ ထိုလောကကို ဒေဝတို့၏ အရှင်များနှင့် ဒာနုမျိုး၏ အရှင်များကလည်း အာရ္ဍ္ဓနာပြုကြ၏။

Verse 131

इति श्रीस्कांदे महापुराण एका शीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये ध्रुवेश्वरमाहात्म्यवर्णनंनामैकत्रिंशदुत्तरशततमो ऽध्यायः

ဤသို့ဖြင့် ဂုဏ်သရေရှိသော စကန္ဒ မဟာပုရာဏ၌—အပိုဒ် ၈၁,၀၀၀ ပါဝင်သော သံဟိတာအတွင်း—ပရဘ္ဟာသ ခဏ္ဍ ဟူသော စာအုပ်အမှတ် ၇ တွင်၊ ပရဘ္ဟာသက்ஷೇತ್ರ မာဟာတ္မ்ய အမည်ရှိ ပထမပိုင်းအတွင်း၊ «ဓြုဝေရှ္ဝရ မဟာတ္မ்ய ဖော်ပြခြင်း» ဟူသော အမည်တပ်ထားသည့် အခန်း ၁၃၁ ဖြစ်၏။