Adhyaya 130

Verse 1

ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि देवं पाशुपतेश्वरम् । उग्रसेनेश्वराद्देवि पूर्वभागे व्यवस्थितम्

ဣရှွရက မိန့်တော်မူသည်—ထို့နောက်၊ မဟာဒေဝီရေ၊ ဥဂ္ရစေနေရှွရ၏ အရှေ့ဘက်၌ တည်ရှိသော ဒေဝ ပာရှုပတေရှွရ ထံသို့ သွားရမည်။

Verse 2

गोपादित्यात्तथाग्नेय्यां ध्रुवेशाद्दक्षिणां श्रितम् । सर्वपापहरं देवि पूर्वभागे व्यवस्थितम्

ဂိုပါဒိတျယမှ အဂ္နေယ (အရှေ့တောင်) ဘက်သို့၊ ဓြုဝေရှ၏ တောင်ဘက်၌ တည်ရှိသည်—ဒေဝီရေ—အရှေ့ဘက်အပိုင်း၌ ရပ်တည်၍ အပြစ်အားလုံးကို ဖယ်ရှားပေးသည်။

Verse 3

गोपादित्यात्तथा लिंगं दर्शनात्सर्वकामदम् । अस्मिन्युगे समाख्यातं संतोषेश्वरसंज्ञितम्

ထို့ပြင် ဂိုပါဒိတျယမှ ထို လင်္ဂသည် ရှိ၏; ဒർശန (ဖူးမြင်ခြင်း) သာဖြင့် လိုအင်ဆန္ဒအားလုံးကို ပေးတော်မူသည်။ ဤယုဂ၌ ၎င်းကို စန္တောရှေရှွရ ဟူ၍ ကျော်ကြားသည်။

Verse 4

संतुष्टो भगवान्यस्मात्तेषां तत्र तपस्विनाम् । तेन संतोषनाम्ना तु प्रख्यातं धरणीतले

ထိုနေရာ၌ တပသီတို့အပေါ် ဘုရားသခင်သည် စိတ်တော်ကျေနပ်တော်မူသဖြင့် ထိုကြောင့် မြေပြင်ပေါ်တွင် «သန္တောသ» ဟူသောနာမဖြင့် ကျော်ကြားလေ၏။

Verse 5

युगलिंगं महादेवि सिद्धिस्थानं महाप्रभम् । स्थानं पाशुपतानां च भेषजं पापरोगिणाम्

အို မဟာဒေဝီ၊ ဤသည်မှာ «ယုဂလင်္ဂ» ဖြစ်၍ စိဒ္ဓိရရှိရာ အာနုဘော်ကြီးမားသည့် တည်နေရာတော်၊ ပာရှုပတတို့၏ သန့်ရှင်းရာဌာန၊ အပြစ်ရောဂါခံစားသူတို့အတွက် ဆေးဝါးတော် ဖြစ်၏။

Verse 6

चत्वारो मुनयः सिद्धास्तस्मिंल्लिंगे यशस्विनि । वामदेवस्तु सावर्णिरघोरः कपिलस्तथा । तस्मिंल्लिंगे तु संसिद्धा अनादीशे निरंजने

အို ယသသ္ဝိနီ၊ ထိုဂုဏ်တော်ထွန်းလင်းသော လင်္ဂ၌ မုနိလေးပါးသည် ပြည့်စုံအောင်မြင်ကြ၏—ဝာမဒေဝ၊ သာဝဏ္ဏိ၊ အဃောရ၊ ကပိလ တို့ဖြစ်သည်။ အနာဒိသခင်၊ အညစ်ကင်းရှင်းတော်မူသော ဘုရား၏ ရှေ့မှောက်၌ ထိုလင်္ဂ၌ပင် သူတို့သည် အပြည့်အဝ စိဒ္ဓဖြစ်ကြ၏။

Verse 7

तस्य देवस्य सामीप्ये वने श्रीमुखसंज्ञितम् । लक्ष्मीस्थानं महादेवि सिद्धयोगैस्तु सेवितम्

ထိုဘုရား၏ အနီး၌ «သရီမုခ» ဟု ခေါ်သော တောအုပ်တစ်ခု ရှိ၏။ အို မဟာဒေဝီ၊ ထိုသည် လက္ခမီ၏ နေရာတော်ဖြစ်၍ စိဒ္ဓယောဂီတို့က ရိုသေကာ အမြဲလာရောက် ဆည်းကပ်ကြ၏။

Verse 8

तत्र पाशुपताः श्रेष्ठा मम लिंगार्चने रताः । तेषां चैव निवासार्थं तद्देव्या निर्मितं वनम्

ထိုနေရာ၌ အထူးမြတ်သော ပာရှုပတတို့ နေထိုင်ကြပြီး မိမိ၏ လင်္ဂပူဇာ၌ စိတ်နှလုံးအပြည့် အလေးထားကြ၏။ ထို့ပြင် သူတို့၏ နေထိုင်ရာအတွက် ထိုတောအုပ်ကို ဒေဝီက ဖန်ဆင်းတော်မူ၏။

Verse 9

तस्य मध्ये तु सुश्रोणि लिंगं पूर्वमुखं स्थितम् । तस्मिन्पाशुपताः सिद्धा अघोराद्या महर्षयः । अनेनैव शरीरेण गतास्ते शिवमन्दिरम्

အဲဒီအလယ်မှာ၊ ခါးလှမိန်းမရေ၊ အရှေ့မျက်နှာမူသော လင်္ဂတော် တည်ရှိ၏။ ထိုနေရာ၌ ပာရှုပတ မဟာရိရှိများ—အဃောရနှင့် အခြားသူတို့—စိဒ္ဓိပြည့်စုံကာ၊ ဤကိုယ်ခန္ဓာတည်းဟူသောအတိုင်းပင် ရှိဝ၏ နိဝာသသို့ ရောက်ကြ၏။

Verse 10

तत्र प्राभासिके क्षेत्रे सुरसिद्धनिषेविते । रोचते मे सदा वासस्तस्मिन्नायतने शुभे । सर्वेषामेव स्थानानामतिरम्यमतिप्रियम्

ထို ပရဘ္ဟာသိက က္ෂೇತ್ರတော်၌၊ နတ်တို့နှင့် စိဒ္ဓတို့ လာရောက်ဆည်းကပ်ရာ၊ ထိုမင်္ဂလာအာယတန၌ ငါ၏နေထိုင်ခြင်းသည် အမြဲတမ်း ငါ့ကို ပျော်ရွှင်စေ၏။ နေရာအားလုံးထဲတွင် အလွန်လှပ၍ အလွန်ချစ်ခင်ဖွယ် အထူးတလည်ဖြစ်၏။

Verse 11

तत्र पाशुपता देवि मम ध्यानपरायणाः । मम पुत्रास्तु ते सर्वे ब्रह्मचर्येण संयुताः

ထိုနေရာ၌၊ ဒေဝီရေ၊ ပာရှုပတတို့သည် ငါ့ကို သမาธိဖြင့် အပြည့်အဝ အာရုံစိုက်ကြ၏။ သူတို့အားလုံးသည် ငါ၏သားတော်များကဲ့သို့ ဖြစ်၍ ဗြဟ္မစရိယ စည်းကမ်းနှင့် ပြည့်စုံကြ၏။

Verse 12

दान्ताः शांता जितक्रोधा ब्राह्मणास्ते तपस्विनः । तल्लिंगस्य प्रभावेन सिद्धिं ते परमां गताः

ထို ဗြာဟ္မဏ တပသ္ဝီတို့သည် ကိုယ်နှလုံးထိန်းချုပ်၍ ငြိမ်းချမ်းကာ ဒေါသကို အနိုင်ယူသူများဖြစ်၏။ ထို လင်္ဂတော်၏ အာနုဘော်ကြောင့် သူတို့သည် အမြင့်ဆုံး စိဒ္ဓိသို့ ရောက်ကြ၏။

Verse 13

तस्मात्तं पूजयेन्नित्यं क्षेत्रवासी द्विजोत्तमः

ထို့ကြောင့် ထိုက္ෂೇತ್ರတော်၌ နေထိုင်သော ဒွိဇအုတ်တမ (နှစ်ကြိမ်မွေးမြူသူတို့အနက် အမြတ်ဆုံး) သည် ထိုသခင်ကို နေ့စဉ် ပူဇော်သင့်၏။

Verse 14

देव्युवाच । भगवन्देवदेवेश संसारार्णवतारक । प्रभासे तु महाक्षेत्रे त्वदीयव्रतचारिणाम्

ဒေဝီက မိန့်တော်မူသည်။ အရှင်ဘုရား၊ ဒေဝတော်တို့၏ ဒေဝတော်၊ သံသရာပင်လယ်ကို ကူးမြောက်စေသော အရှင်—ပရဘာသာ မဟာသန့်ရှင်းဒေသ၌ အရှင်၏ ဝရတကို လိုက်နာသူတို့အတွက်…

Verse 15

स्थानं तेषां महत्पुण्यं योगं पाशुपतं तथा । कथयस्व प्रसादेन लिंगमाहात्म्यमुत्तमम्

ကျေးဇူးတော်ဖြင့် မိန့်ကြားပါ။ သူတို့၏ အလွန်ပုဏ္ဏိယကြီးမားသော နေရာတည်ရာနှင့် ပာရှုပတ ယောဂကိုလည်းကောင်း၊ ထို့ပြင် လင်္ဂ၏ အထူးမြတ်သော မဟာတန်ခိုးကိုလည်း ရှင်းပြပါ။

Verse 16

किमादिनाम देवस्य कथं पूज्यो नरोत्तमैः । कथं पाशुपतास्तत्र सदेहाः स्वर्गमागताः

«အဘယ်ကြောင့် ထိုဒေဝတော်ကို ‘အာဒီ’ ဟု ခေါ်သနည်း။ လူကောင်းလူမြတ်တို့က အဘယ်သို့ ပူဇော်ရမည်နည်း။ ထို့ပြင် ထိုနေရာ၌ ပာရှုပတ ဘက္တတို့သည် ကိုယ်ခန္ဓာနှင့်တကွ ကောင်းကင်ဘုံသို့ မည်သို့ ရောက်ကြသနည်း»

Verse 17

एतत्कथय देवेश दयां कृत्वा मम प्रभो

«ဒေဝတော်တို့၏ အရှင်၊ ကျွန်မအပေါ် ကရုဏာပြု၍ ဤအကြောင်းကို မိန့်ကြားပါ၊ အရှင်ဘုရား»

Verse 18

ईश्वर उवाच । यस्त्वया पृछ्यते भद्रे योगः पाशुपतो महान् । तेषां चैव प्रभावो यस्तथा लिंगस्य सुव्रते

ဣရှ္ဝရ မိန့်တော်မူသည်။ «မင်္ဂလာရှိသောသူမ၊ သင်မေးမြန်းသော မဟာပာရှုပတ ယောဂနှင့် ထိုဘက္တတို့၏ အာနုဘော်၊ ထို့ပြင် ထိုလင်္ဂ၏ မဟာဂုဏ်တန်ခိုးကိုလည်း—ကောင်းမြတ်သော ဝရတရှိသူမ၊ ငါရှင်းပြမည်»

Verse 19

अनादीशस्य देवस्य आदिनाम महाप्रभे । तस्मिंल्लिंगे तु ये देवि मदीयव्रतमाश्रिताः

အစမရှိသော ဘုရားသခင်သည် အရှင်ဖြစ်သော်လည်း «အာဒီ» (ပထမ) ဟူသော နာမကို ခံယူတော်မူ၏၊ အလင်းရောင်ကြီးမြတ်သူရေ။ ထို့ပြင် ဒေဝီရေ၊ ထို လိင်္ဂနှင့် ဆက်စပ်၍ ငါ၏ ဝ్రတကို အားကိုးကာ ခိုလှုံသူတို့သည်…

Verse 20

चिरं नियोगं सुश्रोणि व्रतं पाशुपतं महत् । धारयंति यथोक्तं तु मम विस्मयकारकम् । तेषामनुग्रहार्थाय मम चित्तं प्रधावति

အို ခါးလှသူရေ၊ သူတို့သည် အချိန်ကြာမြင့်စွာ စည်းကမ်းတင်းကျပ်စွာဖြင့် မဟာ ပာရှုပတ ဝ్రတကို ညွှန်ကြားထားသကဲ့သို့ တိတိကျကျ ထိန်းသိမ်းကြ၏—ထိုအရာသည် ငါ့ကို အံ့ဩစေ၏။ သူတို့အား ကရုဏာပေးရန် ငါ၏စိတ်သည် သူတို့ထံသို့ အလျင်အမြန် သွားလေ၏။

Verse 21

सूत उवाच । हरस्य वचनं श्रुत्वा देवी विस्मयमागता । उवाच वचनं विप्राः सर्वलोकपतिं पतिम्

စူတာက ပြောသည်— ဟရ၏ စကားကို ကြားသော် ဒေဝီသည် အံ့ဩသွား၏။ ထို့နောက် ဗြာဟ္မဏတို့ရေ၊ သူမသည် လောကအားလုံး၏ အရှင်ဖြစ်သော မိမိ၏ သခင်ထံသို့ စကားဆိုလေ၏။

Verse 22

ममापि कौतुकं देव किमकार्षीत्ततो भवान् । तद्ब्रूहि मे महादेव यद्यहं तव वल्लभा

ငါလည်း စိတ်ဝင်စားလှ၏၊ အို ဘုရားသခင်—ထိုအခါ သင်သည် ဘာကို လုပ်ခဲ့သနည်း၊ အဘယ်ကြောင့်နည်း။ မဟာဒေဝရေ၊ ငါသည် သင်၏ ချစ်သူဖြစ်ပါက ထိုအကြောင်းကို ငါ့အား ပြောပါ။

Verse 23

तस्यास्तद्वचनं श्रुत्वा महादेवो जगाद ताम् । शृणु देवि प्रवक्ष्यामि मम भक्तविचेष्टितम्

သူမ၏ စကားကို ကြားသော် မဟာဒေဝသည် သူမအား ပြောတော်မူ၏— “ဒေဝီရေ၊ နားထောင်လော့။ ငါ၏ ဘက္တတို့၏ လုပ်ရပ်နှင့် အကျင့်အကြံကို ငါ ပြောပြမည်။”

Verse 24

दृष्ट्वा चैव तपोनिष्ठां तेषामाद्यः सुरेश्वरः । उवाच वचनं देवः प्रणतान्पार्श्वतः स्थितान्

သူတို့၏ တပဿာကို တည်ကြည်စွာ ကျင့်သုံးနေမှုကို မြင်တော်မူသော အဓိက ဒေဝရာဇာသည် အနီး၌ ခေါင်းငုံ့ကန်တော့၍ ရပ်နေသူတို့အား သာသနာတော်စကားကို မိန့်တော်မူ၏။

Verse 25

ईश्वर उवाच । गच्छ शीघ्रं नन्दिकेश यत्र ते मम पुत्रकाः । चरंति च व्रतं घोरं मदीयं चातिदुष्करम्

ဣශ්ဝရ မိန့်တော်မူသည်– «နန္ဒိကေရှာ၊ မြန်မြန်သွားလော့။ ငါ၏သားတို့—သင်၏တာဝန်ခံတို့—ငါ၏ အလွန်ခက်ခဲ၍ ကြမ်းတမ်းသော ဝရတကို ကျင့်နေသော နေရာသို့ သွားလော့»။

Verse 26

तत्क्षेत्रस्य प्रभावेन भक्त्या च मम नित्यशः । तेन ते मुनयः सिद्धाः स्वशरीरेण सुव्रताः

ထိုသန့်ရှင်းသော က్షೇತ್ರ (ပရဘာသာ) ၏ အာနုဘော်ကြီးနှင့် ငါ့အပေါ် အမြဲတမ်း ဘက္တိဖြင့်၊ သုဝရတ မုနိတို့သည် မိမိကိုယ်ခန္ဓာ၌ပင် စိဒ္ဓိကို ရရှိကာ ပြည့်စုံသွားကြ၏။

Verse 27

तस्मान्मद्वचनान्नन्दिन्गच्छ प्राभासिकं शुभम् । आमन्त्रय त्वं तान्सर्वान्कैलासं शीघ्रमानय

ထို့ကြောင့် နန္ဒင်၊ ငါ့မိန့်တော်အတိုင်း မင်္ဂလာရှိသော ပရဘာသသို့ သွားလော့။ မုနိအားလုံးကို ဖိတ်ခေါ်၍ ကైలಾಸသို့ အမြန်ခေါ်လာလော့။

Verse 28

इदं पद्मं गृहाण त्वं सनालं कलिकोज्ज्वलम् । लिंगस्य मूर्ध्नि दत्त्वेदं पद्मनालमिहानय

ကလိကာပွင့်သစ်တို့ဖြင့် တောက်ပနေသော အမြစ်တံပါသော ကြာပန်းဤပန်းကို ယူလော့။ လင်္ဂ၏ ထိပ်ပေါ်၌ ထားပြီးနောက် ကြာပန်းတံကို ဤနေရာသို့ ပြန်ယူလာလော့။

Verse 29

मुक्तस्तदा स वै नन्दी देवदेवेन शंभुना । कैलासनिलयात्तस्मात्प्रभासं क्षेत्रमागतः

ထို့နောက် နန္ဒီသည် ဒေဝဒေဝ ရှမ္ဘူ၏ အမိန့်ဖြင့် လွှတ်တော်မူကာ၊ ကైలាសတောင်ရှိ ရှိဝ၏ နေရာမှ ထွက်ခွာ၍ ပရဘာသ သန့်ရှင်းသော က్షೇತ್ರသို့ ရောက်လာ하였다။

Verse 30

दृष्ट्वा चैव पुनर्लिङ्गं देवदेवस्य शूलिनः । दृष्ट्वा तांश्चैव योगीन्द्रान्परं विस्मयमागतः

ထို့နောက် သုံးချွန်ကိုင်သော ဒေဝဒေဝ၏ လင်္ဂကို ထပ်မံမြင်ရ၍၊ ထိုယောဂီအထွဋ်အမြတ်တို့ကိုလည်း မြင်သဖြင့် နန္ဒီသည် အလွန်အံ့ဩသွား하였다။

Verse 31

केचिद्ध्यानरतास्तत्र केचिद्योगं समाश्रिताः । केचिद्व्याख्यां प्रकुर्वन्ति विचारमपि चापरे

အချို့သည် ထိုနေရာ၌ ဓ്യာန၌ စူးစိုက်နေကြ၍၊ အချို့သည် ယောဂကျင့်စဉ်ကို အားကိုးနေကြသည်။ အချို့က သင်ကြားရှင်းလင်းပြောကြားနေပြီး၊ အခြားသူတို့က နူးညံ့သိမ်မွေ့သော စိစစ်ဆင်ခြင်မှု၌ ပါဝင်နေကြသည်။

Verse 32

कुर्वन्त्यन्ये लिंगपूजां प्रणामं च तथाऽपरे । प्रदक्षिणं प्रकुर्वन्ति साष्टांगं प्रणमन्ति च

အခြားသူတို့သည် လင်္ဂပူဇာကို ပြုကြ၍၊ အချို့ကလည်း ဂါရဝပြု၍ ဦးချကြသည်။ သူတို့သည် ပရဒက္ခိဏာ လှည့်ပတ်ကြပြီး၊ အင်္ဂါရှစ်ပါးဖြင့် ပြည့်စုံသော ပရဏာမကိုလည်း ပြုကြသည်။

Verse 33

केचित्स्तुतिं प्रकुर्वन्ति भावयज्ञैस्तथा परे । केचित्पूजां च कुर्वन्ति अहिंसाकुसुमैः शुभैः

အချို့သည် စတုတိ (ချီးမွမ်းသီချင်း) ကို ဆောင်ရွက်ကြ၍၊ အချို့ကလည်း ဘာဝယဇ္ဉ (စိတ်အတွင်းက ဘုရားပူဇာ) ဖြင့် ပူဇာကြသည်။ အချို့သည်လည်း အဟിംသာ၏ ပန်းများဟုခေါ်သော မကောင်းမလုပ်ခြင်းမှ ပေါက်ဖွားသည့် သန့်ရှင်းမင်္ဂလာ အကျင့်များဖြင့် ပူဇာကြသည်။

Verse 34

भस्मस्नानं प्रकुर्वंति गण्डुकैः स्नापयन्ति च । एवं व्याकुलतां यातं तपस्विगणमण्डलम्

သူတို့သည် သန့်ရှင်းသော ဘသ္မဖြင့် ရေချိုးကာ၊ ရေခွက်အိုးများဖြင့်လည်း လင်္ဂကို ရေချိုးပူဇော်ကြသည်။ ထို့ကြောင့် တပသီအစုအဝေးသည် လှုပ်ရှားတက်ကြွစွာ ရှုပ်ထွေးလာ하였다။

Verse 35

तत्तादृशमथालोक्य नन्दी विस्मयमागतः । चिन्तयामास मनसा सर्वं तेषां निरीक्ष्य च

ထိုသို့ ပြုလုပ်နေကြသည်ကို မြင်လျှင် နန္ဒီသည် အံ့ဩသွား하였다။ သူတို့လုပ်ဆောင်သမျှကို စူးစမ်းကြည့်ပြီး စိတ်အတွင်း၌ နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း စဉ်းစားတော်မူ하였다။

Verse 36

आगतोऽहमिमं देशं न कश्चिन्मां निरीक्षते । न केनचिदहं पृष्टोऽभ्यागतः कुत्र कस्य च

“ငါသည် ဤဒေသသို့ ရောက်လာပြီ၊ သို့သော် မည်သူမျှ ငါ့ကို မကြည့်ကြ။ ‘ဘယ်ကလာသနည်း၊ ဘယ်သူ့အပိုင်နည်း’ ဟူ၍လည်း မည်သူမျှ မေးမြန်းခြင်းမရှိ။”

Verse 37

अहंकारावृताः सर्वे न वदन्ति च मां क्वचित् । एवं मनसि संधाय लिंगपार्श्वमुपागतः

“သူတို့အားလုံးသည် အဟင်္ကာရဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေ၍ ငါ့ကို မည်သည့်အခါမျှ မပြောကြ။ ထိုသို့ စိတ်ထဲတွင် ဆုံးဖြတ်ကာ လင်္ဂ၏ အနားသို့ ငါသွားရောက်하였다။”

Verse 38

दत्तं लिंगस्य तत्पद्मनालं छित्त्वा तु नन्दिना । अर्चयित्वा तु तन्नन्दी लिंगं पाशुपतेश्वरम् । नालं गृहीत्वा यत्नेन ऋषीन्वचनमब्रवीत्

လင်္ဂပေါ်တွင် တင်ထားသော ကြာပင်တံကို နန္ဒီက ဖြတ်တောက်하였다။ ထို့နောက် နန္ဒီသည် ပာရှုပတေရှွရ လင်္ဂကို ပူဇော်ကန်တော့하였다။ ထိုတံကို သေချာစွာ ကိုင်ယူပြီး ရှင်ရသီတို့အား စကားဖြင့် မိန့်ကြား하였다။

Verse 39

नन्दिकेश्वर उवाच । शासनाद्देवदेवस्य भवतां पार्श्वमागतः । आज्ञापयति देवेशस्तपस्विगणमण्डलम्

နန္ဒိကေရှွရက ပြော၏ — «ဒေဝတို့၏ ဒေဝ၏ အမိန့်တော်ကြောင့် သင်တို့၏ ရှေ့တော်သို့ ငါလာရောက်하였다။ ဒေဝရှင်သည် တပသီအစုအဝေးဤသို့ အမိန့်တော် ထုတ်ပြန်၏»။

Verse 40

युष्माभिस्तत्र गन्तव्यं यत्र देवः सनातनः । युष्मान्सर्वान्समादाय गमिष्यामि भवालयम्

«သင်တို့သည် ထိုနေရာသို့ သွားရမည်—အမြဲတည်သော ဘုရားရှိရာသို့။ သင်တို့အားလုံးကို စုစည်းကာ ငါသည် ဘဝ (ရှီဝ) ၏ နန်းတော်သို့ ခေါ်ဆောင်မည်»။

Verse 41

उत्तिष्ठताशु गच्छामः कैलासं पर्वतोत्तमम् । तूष्णींभूतास्ततः सर्वे प्रोचुस्ते संज्ञया द्विजाः । गम्यतामग्रतो नन्दिन्पश्चादेष्यामहे वयम्

«မြန်မြန်ထ၍ သွားကြစို့—တောင်တို့အထက်ဆုံး ကိုင်လာသသို့»။ ထို့နောက် ဒွိဇ မုနိတို့အားလုံး တိတ်ဆိတ်ကာ လက်ဟန်ဖြင့်သာ ပြောကြ၏—«အို နန္ဒင်၊ သင်က အရှေ့သို့ သွားပါ; ကျွန်ုပ်တို့ နောက်မှ လိုက်မည်»။

Verse 42

एवमुक्तस्तु मुनिभिर्नन्दी शीघ्रतरं गतः । कथयामास तत्सर्वं कुपितेनान्तरात्मना

မုနိတို့က ထိုသို့ ပြောကြသဖြင့် နန္ဒင်သည် ပိုမိုမြန်ဆန်စွာ ထွက်ခွာသွား၏။ အတွင်းစိတ်၌ ဒေါသထွက်လျက် အကြောင်းအရာအားလုံးကို (မိမိ၏ အရှင်ထံ) တင်ပြလေ၏။

Verse 43

नन्दिकेश्वर उवाच । देव तत्र गतोऽहं वै यत्र ते योगिनः स्थिताः । सन्तोषितो न चैवाहं केनचित्तत्र संस्थितः

နန္ဒိကေရှွရက ပြော၏ — «အို အရှင်၊ သင်၏ ယောဂီတို့ တည်ရှိရာ ထိုနေရာသို့ ငါတကယ် သွားခဲ့၏။ သို့သော် ထိုနေရာ၌ ရှိသူ မည်သူမျှကြောင့် ငါ မကျေနပ်နိုင်ခဲ့»။

Verse 44

न मां देव निरीक्षन्ते नालपंति कथंचन । पद्मं तत्र मया देव स्थापितं लिंग मूर्धनि

«အရှင်ဘုရား၊ ဒေဝတော်တို့သည် ကျွန်ုပ်ကို မကြည့်ရှုကြ၊ မည်သို့မျှလည်း မပြောဆိုကြပါ။ ထိုနေရာ၌ အရှင်ဘုရား၊ ကျွန်ုပ်သည် လိင်္ဂ၏ ထိပ်ပေါ်တွင် ကြာပန်းတစ်ပွင့်ကို တင်ထားပါသည်»

Verse 45

उक्तं देव मया तेषां योगीन्द्राणां महेश्वर । आज्ञप्ता देवदेवेन इहागच्छत मा चिरम्

«အရှင်ဘုရား၊ မဟေရှ္ဝရ၊ ယောဂီအင်္ဒြာတို့အား ကျွန်ုပ်က ဤသို့ ပြောခဲ့ပါသည်– ‘ဒေဝဒေဝတော်၏ အမိန့်ဖြင့် ဤနေရာသို့ မနှောင့်နှေးဘဲ လာကြလော့’»

Verse 46

एतच्छ्रुत्वा वचः स्वामिन्सर्वे तत्र महर्षयः । आगमिष्याम इति वै पृष्ठतो गच्छ मा चिरम्

«အရှင်ဘုရား၊ ဤစကားကို ကြားသော် ထိုနေရာရှိ မဟာရိရှီတို့အားလုံးက ‘ကျွန်ုပ်တို့ ချက်ချင်း လာမည်’ ဟု ဆိုကြ၏။ ထို့နောက် ‘သင်က အရှေ့က သွားနှင့်၊ မနှောင့်နှေးနှင့်’ ဟုလည်း ပြောကြ၏»

Verse 47

इत्युक्ते तैस्तथा देव अहं शीघ्रमिहागतः । शृणु चेमं गृहाण त्वं यथेष्टं कुरु मे प्रभो

«ထိုသို့ သူတို့ ပြောပြီးနောက်၊ အရှင်ဘုရား၊ ကျွန်ုပ်သည် ဤနေရာသို့ အလျင်အမြန် ရောက်လာပါသည်။ ယခု နားထောင်တော်မူ၍ ဤအရာကို လက်ခံတော်မူပါ; အရှင်ဘုရား၏ အလိုတော်အတိုင်း ကျွန်ုပ်အတွက် ပြုတော်မူပါ»

Verse 48

एकं मे संशयं देव च्छेत्तुमर्हसि सांप्रतम् । मया विना महादेव आगमिष्यंति ते कथम् । संशयो मे महादेव कथयस्व महेश्वर

«အရှင်ဘုရား၊ ယခုအခါ ကျွန်ုပ်၏ သံသယတစ်ခုကို ဖြေရှင်းပေးတော်မူပါ။ ကျွန်ုပ်မပါဘဲ၊ မဟာဒေဝ၊ သူတို့သည် မည်သို့ ရောက်လာကြမည်နည်း။ ဤသည်မှာ ကျွန်ုပ်၏ သံသယဖြစ်ပါသည်—မဟေရှ္ဝရ၊ ပြောပြတော်မူပါ»

Verse 49

ईश्वर उवाच । शृणु नंदिन्यथाश्चर्यं तेषां वै भावितात्मनाम् । न दृश्यन्त इमे सिद्धा मां मुक्त्वाऽन्यैः सुरैरपि

ဣශ්ဝရက မိန့်တော်မူသည်။ နန္ဒိနီရေ၊ ကိုယ်စိတ်ကိုသင့်တော်စွာသင်ကြားပြီး ပြည့်စုံသွားသောသူတို့၏ အံ့ဩဖွယ်ကို နားထောင်လော့။ ဤစိဒ္ဓတို့ကို ငါမှတပါး အခြားဒေဝတားတို့လည်း မမြင်နိုင်ကြ။

Verse 50

मद्भावभावितास्ते वै योगं विंदंति शांकरम् । पश्यैतत्कौतुकं नंदिन्दर्शयामि तवाधुना

ငါ၏သဘာဝ၌ စိမ့်ဝင်နေသူတို့သည် သင်္ကရ၏ ယောဂကို အမှန်တကယ် ရရှိကြသည်။ နန္ဒင်ရေ၊ ဤအံ့ဩဖွယ်ကို ကြည့်လော့—ယခု ငါသည် သင့်အား ပြသမည်။

Verse 51

आनीतं यत्त्वया नालं तस्मिन्नाले तु सूक्ष्मवत् । प्रविश्य चागताः सर्वे योगैश्वर्यबलेन च

သင်ယူလာသော ရွက်တံ (နာလ) ထဲသို့ သူတို့အားလုံးသည် အလွန်သိမ်မွေ့သကဲ့သို့ ဝင်ရောက်ကာ ယောဂအာဏာနှင့် အင်အား၏ တန်ခိုးဖြင့် ရောက်လာကြသည်။

Verse 52

एवमुक्तस्तदा नंदी विस्मयोत्फुल्ललोचनः । अपश्यन्नालमध्यस्थान्महर्षीन्परमाणुवत्

ထိုသို့ မိန့်တော်မူသဖြင့် နန္ဒီသည် အံ့ဩ၍ မျက်လုံးကျယ်ပြန့်ကာ၊ ရွက်တံအလယ်၌ အဏုမြူကဲ့သို့ တည်နေသော မဟာရိရှီတို့ကို မြင်လေ၏။

Verse 53

यथार्करश्मिमध्यस्था दृश्यन्ते परमाणवः । एवं तन्नालमध्यस्था दृश्यंत ऋषयः पृथक्

နေ၏ရောင်ခြည်အလယ်၌ လွင့်နေသော အဏုမြူများကို မြင်ရသကဲ့သို့၊ ထိုရွက်တံအလယ်၌လည်း ရိရှီတို့ကို တစ်ပါးတစ်ပါး ခွဲခြား၍ မြင်ရလေ၏။

Verse 54

एवं दृष्ट्वा तदा नंदी विस्मयोत्फुल्ललोचनः । आश्चर्यं परमं गत्वा किञ्चिन्नेवाब्रवीत्पुनः

ထိုအခါ နန္ဒီသည် ထိုအရာကိုမြင်၍ အံ့ဩခြင်းကြောင့် မျက်လုံးများကျယ်ပြန့်လာကာ အလွန်အံ့သြမှုအမြင့်ဆုံးသို့ ရောက်ပြီးနောက် အနည်းငယ်သာ ပြန်လည်ပြောဆို하였다။

Verse 55

एवं तत्कौतुकं दृष्ट्वा देवी वचनमब्रवीत् । किं दृश्यते महादेव हृष्टः कस्मान्महेश्वर

ထိုအံ့ဖွယ်ကိုမြင်ပြီးနောက် ဒေဝီက မိန့်တော်မူသည်—“အို မဟာဒေဝ၊ ဘာကိုမြင်ရသနည်း။ အို မဟေရှွရ၊ အဘယ်ကြောင့် ပျော်ရွှင်နေသနည်း။”

Verse 56

इत्युक्ते वचने देव्या प्रोवाचेदं महेश्वरः

ဒေဝီက ထိုသို့ မိန့်တော်မူသောအခါ မဟေရှွရက ဤစကားတို့ဖြင့် ပြန်လည်မိန့်ကြား하였다။

Verse 57

ईश्वर उवाच । योगयुक्ता महात्मानो योगे पाशुपते स्थिताः । एते मां च समाराध्य प्रभासक्षेत्रवासिनम् । ईदृशीं सिद्धिमापन्नाः स्वच्छंदगतिचारिणः

ဣရှွရ မိန့်တော်မူသည်—“ဤမဟာဝိညာဉ်တို့သည် ယောဂနှင့် ပေါင်းစည်း၍ ပာရှုပတ ယောဂ၌ တည်ကြသည်။ ပရဘာသက்஁ေတ၌ နေထိုင်သော ငါ့ကို သဒ္ဓါဖြင့် ကောင်းစွာ ပူဇော်အာရాధနာပြုပြီး၊ ထိုသို့သော စိဒ္ဓိကို ရရှိကာ မိမိဆန္ဒအတိုင်း လွတ်လပ်စွာ သွားလာနိုင်ကြသည်။”

Verse 58

इत्युक्तवति देवेश ऋषयस्ते महाप्रभाः । पद्मनालाद्विनिःसृत्य सर्वे वै योगमायया । प्रदक्षिणां प्रकुर्वंति देवं देव्या बहिष्कृतम्

ဒေဝတို့၏ အရှင်က ထိုသို့ မိန့်တော်မူပြီးနောက်၊ ထိုတောက်ပသော မဟာဣရှိတို့သည် ယောဂမాయာ၏ အာနုဘော်ဖြင့် ကြာတံမှ ထွက်ပေါ်လာကာ၊ ဒေဝီကို မမြင်နိုင်သကဲ့သို့ထားလျက် ဒေဝကို ပတ်လည်လှည့်ပူဇော် (ပရဒက္ခိဏာ) ပြုလုပ်ကြ하였다။

Verse 59

देव्युवाच । किमर्थं मां न पश्यंति दुराचारा इमे द्विजाः । विस्मयोऽयं महादेव कथयस्व प्रसादतः

ဒေဝီက မိန့်တော်မူသည်— «အကျင့်ဆိုးသော ဒွိဇာတို့သည် အဘယ်ကြောင့် ကျွန်မကို မမြင်ကြသနည်း။ ဤအရာသည် အံ့ဩဖွယ် ဖြစ်၏၊ မဟာဒေဝါ၊ ကရုဏာဖြင့် ပြောပြပါ»။

Verse 60

ईश्वर उवाच । प्रकृतित्वान्न पश्यंति सिद्धा ह्येते महातपाः । एवमुक्ता तु गिरिजा देवेदेवेन शूलिना

ဣရှ္ဝရ မိန့်တော်မူသည်— «သင်သည် သဘာဝအရ (ထင်ရှားသော) ရုပ်သဏ္ဌာန်၌ ရှိသောကြောင့် သူတို့ မမြင်ကြသည်။ ဤတပသီကြီးတို့သည် စိဒ္ဓာများ ဖြစ်ကြ၏»။ ထို့နောက် တြိရှူလကိုင်သော ဒေဝတို့၏ ဒေဝက ဂိရိဇာအား မိန့်ကြားလေ၏။

Verse 61

चुकोप तेषां सुश्रोणी शशाप क्रोधितानना । स्त्रीलौल्येन दुराचारा नाशमेष्यथ गर्विणः

ထို့နောက် ခါးလှသော ဒေဝီသည် သူတို့အပေါ် အမျက်ထွက်၍ မျက်နှာက ဒေါသဖြင့် တောက်လောင်ကာ ကျိန်စာချသည်— «မိန်းမလိုလားမှုကြောင့် အကျင့်ဆိုး၍ မာနကြီးသော သင်တို့သည် ပျက်စီးခြင်းသို့ ရောက်လိမ့်မည်»။

Verse 62

राजप्रतिग्रहासक्ता वृत्त्या देवार्चने रताः । भविष्यथ कलौ प्राप्ते लिंगद्रव्योपजीविनः

«မင်းတို့၏ လက်ဆောင်လက်ခံခြင်း၌ စွဲလမ်း၍၊ ဘုရားပူဇော်ခြင်းကိုလည်း အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းအဖြစ်သာ လုပ်ကြမည်။ ကလိယုဂ ရောက်လာသောအခါ လင်္ဂ၏ ပစ္စည်းဥစ္စာ (ဘုရားကျောင်းပိုင်) ကို အားကိုးစားသောက်သူများ ဖြစ်လိမ့်မည်»။

Verse 63

वेश्यासक्ताश्च संभ्रांता सर्वलोकबहिष्कृताः । देवद्रव्यविनाशाय भविष्यथ कलौ युगे

«ပြည့်တန်ဆာတို့၌ စွဲလမ်း၍ သီလဓမ္မမှ လမ်းလွဲကာ လူအပေါင်းတို့က ပယ်ချခံရမည်။ ကလိယုဂ၌ သင်တို့သည် သန့်ရှင်းသော ဘုရားပိုင်ပစ္စည်း ပျက်စီးစေသူများ ဖြစ်လိမ့်မည်»။

Verse 64

इति दत्ते तदा शाप ऋषीणां च महात्मनाम् । गौरीं प्रसादयामासुस्ते च सर्वे सुरेश्वराः

ဤသို့ မဟာတပသီ ရှိများအပေါ် ကျိန်စာ ထုတ်ပြန်ပြီးနောက်၊ နတ်မင်းတို့အားလုံးက ဂေါရီဒေဝီကို စိတ်ပြေစေရန် ပူဇော်တောင်းပန်ကြ၏။

Verse 65

देवदेवस्य वचनात्प्रसन्ना साऽभवत्पुनः । नालं देवोऽपि संगृह्य दक्षिणाशां समाक्षिपत्

နတ်တို့၏နတ်မင်း၏ မိန့်တော်ကြောင့် သူမသည် ထပ်မံ၍ ကြည်နူးသဘောထားလာ၏။ ထို့နောက် နတ်တစ်ပါးကလည်း ကြာတံကို ကိုင်ယူကာ တောင်ဘက်သို့ ပစ်ချလိုက်၏။

Verse 66

पतितं तच्च वै नालं प्रभासक्षेत्रमध्यतः । तदेव लिंगं संजातं महानालेति विश्रुतम्

ထိုကြာတံ (နာလ) သည် ပရဘာသ သန့်ရှင်းနယ်မြေ၏ အလယ်၌ ကျရောက်လေ၏။ ထိုမှ လိင်္ဂတော်တစ်ပါး ပေါ်ထွန်းလာ၍ “မဟာနာလ” ဟု နာမည်ကြီးလေ၏။

Verse 67

कलौ युगे च संप्राप्ते तद्ध्रुवेश्वरसंज्ञितम् । संस्थितं चोत्तरेशाने तस्मात्पाशुपतेश्वरात्

ကလိယုဂ ရောက်လာသောအခါ ထိုလိင်္ဂတော်ကို “ဓြုဝေရှွရ” ဟု ခေါ်ကြပြီး “ပါရှုပတေရှွရ” မှ အရှေ့မြောက်ဘက်၌ တည်ရှိလေ၏။

Verse 68

पुराऽनादीशनामेति पश्चात्पाशुपतेश्वरः । प्रभासे तु महाक्षेत्रे स्थितः पातकनाशनः

ရှေးကာလ၌ သူကို “အနာဒီဣရှ” ဟု ခေါ်ကြပြီး၊ နောက်ပိုင်းတွင် “ပါရှုပတေရှွရ” ဟု ခေါ်ကြ၏။ ပရဘာသ မဟာသန့်ရှင်းနယ်မြေ၌ သူသည် အပြစ်ပျက်စီးစေသူအဖြစ် တည်ရှိလေ၏။

Verse 69

इदं स्थानं परं श्रेष्ठं मम व्रतनिषेवणम् । इदं लिंगं परं ब्रह्म अनादीशेति संज्ञितम्

ဤနေရာသည် အလွန်မြတ်သော အထွတ်အထိပ်နေရာဖြစ်၍ ဤနေရာတွင် ငါ၏ ဝ్రတ (သီလကတိ) ကို မှန်ကန်စွာ ကျင့်သုံးသည်။ ဤလင်္ဂသည် အမြင့်ဆုံး ဘြဟ္မ ဖြစ်ပြီး “အနာဒီဣရှ” ဟူသော အမည်ဖြင့် ခေါ်ကြသည်။

Verse 70

अत्र सिद्धिश्च मुक्तिश्च ब्राह्मणानां न संशयः । अनेनैव शरीरेण षड्भिर्मासस्तु सिद्ध्यति

ဤနေရာတွင် ဘြာဟ္မဏတို့အတွက် စိဒ္ဓိ (အောင်မြင်မှု) နှင့် မုတ်ခ (လွတ်မြောက်ခြင်း) သေချာမလွဲရှိသည်။ အမှန်ပင် ဤကိုယ်ခန္ဓာတည်းဖြင့် ခြောက်လအတွင်း ပြည့်စုံအောင်မြင်သည်။

Verse 71

संसारस्य विमोक्षार्थमिदं लिंगं तु दृश्यताम् । दुर्लभं सर्वलोकानामिदं मोक्षप्रदं परम् । इदं पाशुपतं ज्ञानमस्मिंल्लिंगे प्रतिष्ठितम्

လောကသံသရာ၏ ချည်နှောင်မှုမှ လွတ်မြောက်ရန် ဤလင်္ဂကို မြင်ရှုပါစေ။ ဤသည်မှာ သတ္တဝါလောကအားလုံးအတွက် ရှားပါး၍ အထွတ်အထိပ် မုတ်ခပေးသော အရာဖြစ်သည်။ ပာရှုပတ ဉာဏ်သည် ဤလင်္ဂ၌ပင် တည်မြဲစွာ တည်ရှိသည်။

Verse 72

यश्चैनं पूजयेद्भक्त्या माघे मासि निरंतरम् । सर्वेषां वै क्रतूनां च दानानां लभते फलम्

မాఃဃ လတွင် မပြတ်မတောက် သဒ္ဓါဖြင့် ထိုအရှင်ကို ပူဇော်သူသည် ယဇ္ဉများအားလုံးနှင့် ဒါနများအားလုံး၏ အကျိုးကို ရရှိမည်။

Verse 73

हिरण्यं तत्र दातव्यं सम्यग्यात्राफलेप्सुभिः

ယာတရာ၏ အကျိုးကို ပြည့်ဝစွာ လိုလားသူတို့သည် ထိုနေရာ၌ ရွှေကို ဒါနအဖြစ် မှန်ကန်စွာ ပေးလှူရမည်။

Verse 74

इत्येतत्कथितं देवि माहात्म्यं पापनाशनम् । पशुपाशविमोक्षार्थं सम्यक्पाशुपतेश्वरम्

ဤသို့ပင် ဒေဝီမယ်တော်၊ အပြစ်ကိုဖျက်သိမ်းသော မဟာတန်ခိုးကို ငါဆိုပြီးပြီ—သတ္တဝါတို့ကို ပာရှ (ချည်နှောင်မှု) မှ လွတ်မြောက်စေရန် ပာရှုပတေရှွရ အကြောင်းကို ပြည့်စုံစွာ ဖော်ပြ하였다။

Verse 75

चतुर्णामपि वर्णानां पूज्यो ब्राह्मण उच्यते । तस्य चैवाधिकारोऽस्ति चास्मिन्पाशुपतेश्वरे

ဝဏ္ဏလေးပါးအနက် အလေးအမြတ်ခံထိုက်သူဟု ဗြာဟ္မဏကို ကြေညာထားသည်။ ထို့ပြင် ဤပာရှုပတေရှွရ ဘုရားပူဇော်မှု၌ သူ့အခွင့်အာဏာ (အဓိကာရ) ရှိသည်။

Verse 76

यद्देवतानां प्रथमं पवित्रं विश्वव्रतं पाशुपतं बभूव । अयं पन्था नैष्ठिको वै मयोक्तो येन देवा यांति भुवनानि विश्वा

ဒေဝတားတို့အနက် အမြင့်ဆုံး သန့်စင်ပေးသောအရာဖြစ်လာပြီး ကမ္ဘာလုံးဆိုင်ရာ ဝရတ (ဗြတ) ဖြစ်သော ပာရှုပတ အကျင့်တရား—ဤသည်ကို ငါက တည်ကြည်သော လမ်းကြောင်းဟု ကြေညာ၏။ ဤလမ်းဖြင့် ဒေဝတားတို့သည် လောကအပေါင်းသို့ ရောက်ကြ၏။

Verse 77

सुरां पीत्वा गुरुदारांश्च गत्वा स्तेयं कृत्वा ब्राह्मणं चापि हत्वा । भस्मच्छन्नो भस्मशय्याशयानो रुद्राध्यायी मुच्यते पातकेभ्यः

အရက်သောက်ခဲ့သော်လည်း၊ ဂုရု၏ မယားထံ ချဉ်းကပ်ခဲ့သော်လည်း၊ ခိုးယူခဲ့သော်လည်း၊ ဗြာဟ္မဏကို သတ်ခဲ့သော်လည်း—သန့်ရှင်းသော ဘသ္မ (ပြာ) ဖြင့် ဖုံးလွှမ်းကာ ဘသ္မပေါ်တွင် အိပ်နေ၍ ရုဒြ (Rudra) ကို ရွတ်ဖတ်သင်ယူသူသည် အပြစ်များမှ လွတ်မြောက်၏။

Verse 78

अग्निरित्यादिना भस्म गृहीत्वांगानि संस्पृशेत् । गृह्णीयात्संयते चाग्नौ भस्म तद्गृहवासिनाम्

«အဂ္နိ…» ဟူသော မန္တရ စတင်ပုဒ်ဖြင့် ဘသ္မ (ပြာ) ကိုယူကာ ကိုယ်အင်္ဂါများကို ထိစေရာ၏။ ထို့ပြင် စောင့်ရှောက်ကောင်းမွန်သော သန့်ရှင်းမီး (အဂ္နိ) ထံမှ ထိုဘသ္မကို အိမ်သူအိမ်သားတို့အတွက် ယူရမည်။

Verse 79

अग्निरिति भस्म वायुरिति भस्म जलमिति भस्म स्थलमिति भस्म सर्वं ह वा इदं भस्माभवत् । एतानि चक्षूंषि नादीक्षितः संस्पृशेत्

«အဂ္နိသည် ပြာဖြစ်၏၊ ဝါယုသည် ပြာဖြစ်၏၊ ရေသည် ပြာဖြစ်၏၊ မြေသည် ပြာဖြစ်၏—အမှန်တကယ် အရာအားလုံး ပြာဖြစ်သွားပြီ»။ ဤတို့သည် “မျက်စိ” ဟူသော သန့်ရှင်းသော မန္တရ/အမြင်များ ဖြစ်သဖြင့်၊ ဒိက္ခာမခံရသေးသူ မထိမကိုင် မသုံးစွဲရ။

Verse 80

ब्राह्मणैश्च समादेयं न तु शूद्रैः कदाचन । नाधिकारोऽस्ति शूद्रस्य व्रते पाशुपते सदा

ဤဝရတကို ဗြာဟ္မဏများကသာ လက်ခံကျင့်သုံးရမည်၊ သုဒ္ဒရတို့က မည်သည့်အခါမျှ မလုပ်ရ။ သုဒ္ဒရအတွက် ပာရှုပတ (Pāśupata) ဝရတ၌ အခွင့်အရေး မရှိချေ။

Verse 81

ब्राह्मणेष्वधिकारोऽस्ति व्रते पाशुपते शुभे । ब्राह्मणीं तनुमास्थाय संभवामि युगेयुगे

ကောင်းမြတ်သော ပာရှုပတ (Pāśupata) ဝရတ၌ အခွင့်အရေးသည် ဗြာဟ္မဏတို့၌ ရှိ၏။ ဗြာဟ္မဏမိန်းမ၏ ကိုယ်ခန္ဓာကို ခံယူကာ၊ ယုဂတစ်ခေတ်ပြီးတစ်ခေတ် ငါ ပေါ်ထွန်းလာ၏။

Verse 82

चण्डालवेश्मन्यथ वा स्मशाने राज्ञश्च मार्गेश्वथ वर्त्ममध्ये । करीषमध्ये निःसृता नराधमाः शैवं पदं यांति न संशयोऽत्र

ချဏ္ဍာလ၏ အိမ်၌ဖြစ်စေ၊ သင်္ချိုင်း/မီးသင်္ဂြိုဟ်ရာ၌ဖြစ်စေ၊ မင်း၏လမ်းများပေါ်၌ဖြစ်စေ၊ လမ်းမကြီးအလယ်၌ဖြစ်စေ—အညစ်အကြေးပုံထဲမှ ထွက်လာသကဲ့သို့ အနိမ့်ဆုံးသူများပင် ဖြစ်ကြပါစေ—သူတို့သည် ရှైవ (Śaiva) အခြေအနေသို့ ရောက်ကြ၏၊ ဤအပေါ် သံသယမရှိ။

Verse 130

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशी तिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये पाशुपतेश्वरमाहात्म्यवर्णनंनाम त्रिंशदुत्तरशततमोध्यायः

ဤသို့ဖြင့် သီရိ စ္ကန္ဒ မဟာပုရာဏ၏ ဧကာသီတိ-သာဟသရီ သံဟိတာအတွင်း၊ သတ္တမ ပရဘာသခဏ္ဍ၌ ပါဝင်သော ပထမ ပရဘာသက்ஷೇತ್ರ-မာဟာတ္မ്യ၌ “ပာရှုပတေရှ္ဝရ၏ မဟာတ္မ್ಯ ဖော်ပြခြင်း” ဟူသော အမည်ရှိ အခန်း (အဓ್ಯಾಯ) ၁၃၀ ပြီးဆုံး၏။